Czego Bóg nie może zrobić_3

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Kolejną rzeczą, której nie może uczynić Ojciec, jest zmiana Jego łaski wobec nas. Łaska to coś znacznie więcej niż tylko niezasłużona przychylność. To cecha serca jednej osoby w stosunku do drugiej osoby, która całkowicie zależy od serca osoby okazującej łaskę. Nie ma zatem niczego, co biorca łaski mógłby zrobić, aby zmienić lub wpłynąć na łaskę jaką mu okazano. Łaska jest całkowicie zależna od serca tego, który okazuje ją drugiemu człowiekowi.

Bóg Ojciec tak umiłował świat – to jest łaska. Że dał Swego jednorodzonego Syna – to jest działanie potwierdzające, że w swoim sercu ma łaskę względem nas. Kiedy aniołowie ukazali się pasterzom w Ewangelii Łukasza 2: 14, powiedzieli: „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój, dobra wola (Jego) względem ludzi”.

To nie jest po prostu dobra wola pomiędzy ludźmi, że odnosimy się miło jeden do drugiego. To raczej Bóg w niebiosach stwierdzający: „Pokój Wam, mam dobrą wolę względem ludzi”. Bóg w swoim sercu ma łaskę a jej dowodem było działanie polegające na posłaniu Jezusa.

Gdybyśmy mówili o tobie czy o mnie, mógłby paść argument, że możemy okazywać komuś łaskę w danej chwili, ale jeśli osoba ta niewłaściwie wykorzysta tę łaskę, to możemy zmienić zdanie i łaskę „odwołać”. Tak to już z nami jest, ale jest to przykład „pomniejszej” łaski.

Zobaczmy przykład: dziecko nie wykonuje pracy na podwórku, którą mu zleciliśmy a my okazujemy mu łaskę. Jednak chwilę potem dowiadujemy się, że oprócz tego nie wyniosło śmieci, nie posprzątało swojego pokoju, nie wstawiło obiadu do piekarnika, o co żeśmy prosili i wtedy łaska zostaje odwołana i przychodzi kara. Łaska była okazana, ale potem odwołana. To taka „pomniejsza” łaska.

Ale istnieje łaska o wiele ‘głębsza’ – serce, które nigdy się nie zmienia. Przykładem jest np. miłość matki do dziecka. Bóg Ojciec zadaje pytanie w Księdze Izajasza 49:15: „Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu i nie zlitować się nad dziecięciem swojego łona? A choćby nawet one zapomniały, jednak Ja ciebie nie zapomnę”. Bóg mówi, że jego miłość i łaska są głębsze niż miłość matki do dziecka.

Wiele razy usługiwałem w więzieniach, prowadząc studia biblijne pośród morderców i ludzi skazanych na dożywocie. Znam parę matek tych osób. Każda z nich powiedziała coś w stylu: „Nie znoszę tego, co on zrobił, ale jest moim synem i kocham go. Nic nie mogę na to poradzić”.  To jest właśnie łaska.

Łaska Boga Ojca względem nas jest o wiele głębsza niż matki, która kocha swoje dziecko, bez względu na to, co ono zrobiło.

On tak bardzo umiłował świat, że dał. Fakt, że Bóg już to uczynił – posłał Jezusa – dowodzi tego, że jego łaska nie może się zmienić. Bóg nie może odwołać swojej miłości, ponieważ w oparciu o nią już zadziałał. Co więcej, poprzez okazywanie nam do chwili obecnej swej miłości udowadnia, że w sercu ma łaskę wobec nas. Nie możemy zmienić tego, co jest w Jego sercu. Na szczęście jego natura również jest niezmienna. On nigdy się nie zmienia, chociaż będąc Wszechmogącym mógłby zmienić zdanie, jednak Jego natura oraz zamiary wobec nas nigdy się nie zmieniają.

List Jakuba 1:17 mówi: „Wszelkie obdarowanie, które posiadamy i każdy dar, który otrzymaliśmy musi pochodzić z góry, od Ojca światłości, u którego nigdy nie ma najmniejszej odmiany ani cienia niespójności. Swoją wolą uczynił nas swoimi synami poprzez Słowo prawdy abyśmy byli pierwocinami Jego stworzeń”. J. B. Phillips NT

Czy On nie może zmienić zdania?

Mówiłem o sercu, o naturze Boga Ojca, o którym nam powiedziano, ze jest Miłością, Światłością, Dobrocią. To się nigdy nie zmienia. Łaska jest częścią miłości, światłości i dobroci. Spójrzmy na Jego zamysł i intencje – spójrzmy na słowo „pokutować”.

W Nowym Testamencie znajdujemy dwa słowa które są tłumaczone jako „pokutować”. Pierwszym jest to, które uważamy za skruchę. Jest to „metanoia” (metanoeo) pochodzące z „meta” co oznacza „po”, „noeo” co oznacza „postrzegać”, i „nous” co oznacza „umysł”, co można przetłumaczyć jako „przyjąć coś w umyśle po (czymś)”. Słowa tego użył Jan Chrzciciel, gdy głosił o pokucie.  Jest to całkowita zmiana myślenia i kierunku tuż po tym, jak uzmysłowiono sobie błąd czy grzech. O tej zmianie mówił Jan Chrzciciel, że wymaga dowodu w postaci zmiany nawyków i stylu życia.

Drugim słowem jest „metamelomai”  oraz w formie przymiotnika „ametameletos”. Składa się z „meta” co oznacza „po” oraz „melo”, co oznacza „troszczyć się o”. Słowo to opisuje żal, ale nie zmianę serca. Słowo to było użyte przez Judasza, który po tym, jak zdradził Jezusa (Mat. 27: 3) „żałował samego siebie”, co oznacza, że nie żałował przed Bogiem, ale że zrobiło mu się przykro, że jego plan nie zadziałał.

Różnica między dwoma słowami jest następująca: pierwsze to skrucha, a druga to „bycie przykro”. Przymiotnikowa forma „żalu” stawia to małe „a” z przodu, które zmienia wydźwięk na negatywny. Słowo „ametameletos” oznacza „nie żałuje” lub „bez zmiany celu” lub po prostu „nie żałuje, że tak zrobił”.

Zrozumienie tego jest bardzo ważne, ponieważ często myślimy, że tak bardzo zawiedliśmy Boga, że tak  zgrzeszyliśmy, że przeżyliśmy życie spełniając własną a nie Jego wolę, że myślimy, że Bóg jest na nas zły, że jest zraniony lub może nawet żałuje, że nas zbawił. Wtedy normalnym wydaje się, że gdy rozminiemy się z Bogiem myślimy, że On na pewno żałuje, że nas zbawił i na pewno jednego dnia odczujemy za to jego gniew.

Jednakże to samo słowo mówiące o tym, że Judasz „żałował”, że mu się nie udało, jako przymiotnik jest użyte w wersecie z Listu do Rzymian 11:29: „Nieodwołalne (nie będzie żałował) są bowiem dary i powołanie Boże”.

Innymi słowy jest tu powiedziane, że Bóg,  dając nam dary i powołanie, nigdy nie będzie tego żałował. Bóg nigdy nie pożałuje, że Jego pierwszy plan nie wypalił. Nigdy nie zrobi mu się przykro w powodu tego, że cię powołał i obdarował.

Nigdy nie będzie żałował obdarowując cię, powołując i kochając. Nigdy nie będzie żałował, że to czym cię obdarował i do czego cię powołał nie zadziałało. On jest z nami na długi czas. List do Efezjan 2:6-7 ujawnia, że Bóg zbawił nas i posadził w Chrystusie w niebie, aby okazać w przyszłych wiekach nadzwyczajne bogactwo swojej łaski wobec nas.

Dlatego też Bóg nie żałuje, ze powołał cię w tym życiu, ponieważ spogląda on już w przyszłe wieki. Jego charakter, a także zamysł jak teraz widzimy jest łaskawy wobec nas. Łaska – nic nie możesz uczynić aby ją zmienić. On nie tylko cię kocha, On cię lubi. On stworzył ciebie i mnie, więc nienawidzić nas byłoby dla Niego jak nienawidzić samego siebie, ponieważ pochodzimy od Niego. On nigdy nie będzie żałował, że nas powołał i obdarował.

Jego charakter i umysł (zamysł) w stosunku do nas jest łaską. Bóg nie może zmienić tego w sobie i udowodnił to swoimi uczynkami wobec nas w przeszłości, udowadnia obecnie i będzie to robił w przyszłości.  On już zaplanował przyszłe wieki, w których będzie pokazywał nam swą miłość. Niezwykła łaska. Nie jesteśmy w stanie zasłużyć na to poszcząc wystarczająco, modląc się wystarczająco, dając wystarczająco czy też starając się w inny sposób Mu zaimponować.

Jak to powiedział Paweł w Liście do Rzymian 8:32: „On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale go za nas wszystkich wydał, jakżeby nie miał z nim darować nam wszystkiego?” Otrzymaliśmy od Niego to co miał najlepszego i nic nie może tego zmienić. Nic więcej dać już nie może – dał swego jedynego Syna. Łaska została nam już okazana. Bóg nigdy nie będzie żałował swoich uczynków i planów wobec nas, nawet jeśli te plany nie zrealizują się w tym życiu – ponieważ nadchodzą wieki, w których Jego doskonałe plany wobec nas w końcu się zrealizują! Cudowna łaska.

John Fenn

[Głosów:2    Średnia:4.5/5]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.