Problem z owcami
Greg Laurie
„Kiedyś byliście jak owce, które zbłądziły. Ale teraz zwróciliście się do swojego Pasterza, Stróża waszych dusz (1Ptr 2:25).
Słuchać
Biblia nie raz porównuje chrześcijan do owiec. Nie wiem, czy mnie to cieszy, bo owce nie są najinteligentniejszymi zwierzętami na ziemi. Byłoby wspaniale, gdyby Bóg porównał nas do delfinów. No cóż, istnieje inteligentne zwierzę. Miałem kiedyś okazję rozmawiać z mężczyzną, który tresował delfiny. Zapytałem go: „Czy delfiny naprawdę są tak inteligentne, jak się wydaje?”.
Powiedział: „W pewnym sensie tak, a w pewnym nie. Są bardzo inteligentne pod wieloma względami, ponieważ delfin potrafi odczytać symbol i zrozumieć jego znaczenie”. To dla mnie niesamowite.
Ale Jezus nie porównał nas do delfinów. Porównał nas do owiec. A owce to jedne z najgłupszych zwierząt na świecie. Są wrażliwe, łatwo się płoszą, nie biegają szybko i nie mają żadnych możliwości obrony. Co więcej, nieustannie potrzebują opieki i uwagi. Wiadomo, że owce podążają za sobą, nawet na śmierć. Udokumentowano, że jeśli jedna owca spadnie z klifu, inne pójdą za nią.
Biblia mówi: „Wszyscyśmy zbłądzili jak owce. Opuściliśmy drogi Boże, aby podążać własnymi” (Iz 53:6). I trzeba przyznać, że ten opis jest bardzo bliski sercu. Pomyślcie, ilu ludzi uwierzyło w te same kłamstwa, pokolenie za pokoleniem. Wpadają w te same pułapki, te same nałogi i te same pułapki. Jeśli jesteśmy wobec siebie szczerzy, musimy przyznać, że jesteśmy zbłąkani. To my oddalamy się od Boga.
Oczywiście, nasz Pasterz nie będzie stał bezczynnie, gdy błądzimy, podążając własną drogą. Jezus jasno to ukazuje w swojej przypowieści o zaginionej owcy: „Jeśli ktoś ma sto owiec, a jedna z nich się zabłąka, cóż zrobi? Czyż nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie pójdzie szukać zaginionej, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, z radością zaniesie ją do domu na ramionach. A gdy przyjdzie, zwoła przyjaciół i sąsiadów, mówiąc: «Cieszcie się ze mną, bo znalazłem zaginioną owcę»” (Łk 15,4–6).
Psalm 23, jeden z najsłynniejszych fragmentów Pisma Świętego, przypomina nam o korzyściach płynących z bycia owcą. „Pan jest moim pasterzem; mam wszystko, czego mi potrzeba. Pozwala mi leżeć na zielonych łąkach, prowadzi mnie nad spokojne strumienie. Odnawia moją siłę. Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach, przynosząc chwałę swojemu imieniu” (ww. 1–3 NLT).
Jesteśmy jak owce. Nie da się tego uniknąć. Pytanie brzmi: czy będziesz owcą mądrą, czy głupią? Mądre owce trzymają się blisko Pasterza. I właśnie tam wszyscy powinniśmy być.
Pytanie do refleksji: Co może sprawić, że odejdziesz od Jezusa?