PoznajPana.pl

Dni wątpliwości

Greg Laurie
„Dlaczego jestem zniechęcony? Czemu moje serce jest takie smutne? Pokładam nadzieję w Bogu! Znów będę Go wielbił – mojego Zbawiciela i Boga!” (Ps 42:11).

Nawet najbardziej duchowym ludziom nie jest rzadkością, że miewają dni zwątpienia. Przynajmniej raz Mojżesz był przytłoczony swoją sytuacją. Po wysłuchaniu ciągłego narzekania Izraelitów, rzekł do Pana: „Nie mogę sam udźwignąć całego tego ludu! Ciężar ten jest zbyt wielki! Jeśli tak mnie traktujesz, to lepiej mnie zabij! Wyświadcz mi przysługę i oszczędź mi tej niedoli!” (Lb 11,14–15).

Eliasz, po walce z prorokami Baala na górze Karmel, usłyszał, że Jezabel wydała na niego wyrok śmierci. Był przytłoczony swoją sytuacją, zniechęcony, niepewny i pełen wątpliwości. W 1 Księdze Królewskiej 19:3–4 czytamy: „Eliasz zląkł się i uciekł, by ratować życie. Przybył do Beer-Szeby, miasta w Judzie, i tam zostawił swego sługę. Potem poszedł sam na pustynię, wędrując cały dzień. Usiadł pod samotnym janowcem i modlił się o śmierć. „Mam już dość, Panie” – rzekł. „Zabierz moje życie, bo nie jestem lepszy od moich przodków, którzy już umarli” (NLT).

Znaczenie wstawania

Greg Laurie
Abraham był, mówiąc po ludzku, założycielem naszego narodu żydowskiego. Czego dowiedział się o byciu usprawiedliwionym przed Bogiem? Gdyby jego dobre uczynki uczyniły go godnym Boga, miałby się czym chwalić. Ale to nie była Boża droga. Pismo Święte mówi nam bowiem:
„Abraham uwierzył Bogu, a Bóg uznał go za sprawiedliwego ze względu na jego wiarę” (Rzm 4:1–3).

Biblia nie naucza, że ​​jeśli jesteś chrześcijaninem, nigdy się nie potkniesz ani nie upadniesz. Uczy jednak, że jeśli jesteś prawdziwie wierzącym, to nawet po potknięciu czy wpadce zawsze wstaniesz i pójdziesz naprzód. W ten sposób można ocenić, czy ktoś naprawdę wierzy, czy nie.

Kiedy Bóg przybył do Abrahama w Ur i nakazał mu odejść od rodziny, Abraham zasadniczo odmówił i nie odszedł przez lata. Nawet po odejściu, posłuchał Boga tylko częściowo, ciągnąc za sobą swojego bratanka Lota. Doprowadziło to tylko do dalszych napięć, gdy ostatecznie rozstał się z Lotem.
Abraham powiedział swojej pięknej żonie Sarze, żeby mówiła, że ​​jest jego siostrą, ponieważ bał się, że ktoś go zabije, jeśli dowie się, że jest jej mężem. Zrobił to dwukrotnie.
Po tym, jak Bóg obiecał mu syna – dziedzica, który miał kontynuować jego linię rodową – Abraham próbował zmusić Pana do spłodzenia dziecka z Hagar, służącą Sary. Decyzja ta przyniosła mu niewyobrażalny ból i cierpienie.

To tylko kilka przykładów uchybień wiary i aktów nieposłuszeństwa, które naznaczyły życie Abrahama. Należy jednak zauważyć, że chociaż Abraham czasami zbaczał z Bożej ścieżki, zawsze powracał. Nigdy nie oddalił się zbytnio od Tego, który zawarł z nim przymierze. Dlatego apostoł Paweł napisał: „Abraham uwierzył Bogu, a Bóg uznał go za sprawiedliwego ze względu na jego wiarę” (Rz 4,3).

Żadne potknięcie nie jest zbyt wielkie, żaden upadek zbyt stromy, by się z niego podnieść. 1 List Jana 1:9 mówi: „Lecz jeśli wyznajemy Mu nasze grzechy, On jest wierny i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas z wszelkiej nieprawości” (NLT). Dzieje Apostolskie 3:19 mówią: „Teraz pokutujcie za grzechy wasze i nawróćcie się do Boga, aby grzechy wasze zostały zgładzone” (NLT). Kiedy zwracasz się do Boga i odwracasz się od grzechu, który spowodował twoje potknięcie, odzyskujesz pęd na właściwej ścieżce, tak jak Abraham czynił to wielokrotnie.

Jeśli ktoś twierdzi, że jest wierzący, a potem odchodzi i nigdy nie wraca, to nie jest wierzący. Apostoł Jan ujął to tak: „Kiedy odeszli, okazało się, że nie są z nami” (1 J 2,19 NLT). Ale jeśli ktoś jest prawdziwie wierzący, będzie nieszczęśliwy w grzechu i ostatecznie szybko powróci na krzyż Golgoty.

< 11.03.2026 | 13.03.2026 >

Pytanie do refleksji: Jak wygląda twoje życie po duchowym upadku?

Porzucony, ale nie zapomniany

Greg Laurie
„Pewnego dnia Dawid zapytał: „Czy w rodzinie Saula żyje jeszcze ktoś, komu mógłbym okazać miłosierdzie ze względu na Jonatana?”” (2Sam 9:1).

Mefiboszet miał zaledwie pięć lat, gdy jego ojciec, Jonatan, i dziadek, Saul, zginęli na polu bitwy. Wyobraźcie sobie, jakie życie znał do tej pory. Przywileje i potencjał jego rozpieszczonego życia jako księcia nie mogły przygotować go na ciężkie losy, jakie go czekały w przyszłości. Mefiboszet cieszył się życiem w pałacu jako młody książę, otoczony ludźmi, którzy mu usługiwali. Cieszył się również błogosławieństwem wychowania przez pobożnego ojca, Jonatana. Życie było dobre dla tego młodego chłopca.
Ale nad jego światem gromadziły się ciemne chmury. W jednej chwili, nie z jego winy, całe jego życie miało się zmienić na zawsze. Jego ojciec, Jonatan, przewidywał, że wszystko się zmieni. Dlatego namówił Dawida, by zawarł umowę, w której zatroszczy się o swoich potomków po jego śmierci. Kazał Dawidowi obiecać, że będzie zawsze okazywał życzliwość swojej rodzinie. Dawid dobrowolnie złożył tę obietnicę i dotrzymał jej.

Życie po śmierci

Greg Laurie
„Czy umarli mogą żyć ponownie? Jeśli tak, dałoby mi to nadzieję na wszystkie lata zmagań i z niecierpliwością oczekiwałbym uwolnienia od śmierci” (Hiob 14:14).

Słuchać
Księga Hioba opowiada historię prawego, wiernego człowieka, który straszliwie cierpi, ponieważ Szatan chce udowodnić, że jego prawość i wierność będą trwać tylko tak długo, jak długo Bóg będzie go błogosławił w jego życiu. Za przyzwoleniem Boga Szatan odbiera Hiobowi ukochane dzieci, jego majątek i dobra materialne oraz dobre zdrowie.

Hiob pozostaje prawy i wierny pomimo cierpienia, nawet gdy żona i przyjaciele się od niego odwracają. Nie ma jednak pojęcia, dlaczego spotykają go te tragedie. Rozpoczyna więc szczery dialog z Bogiem. Z głębi swego cierpienia mówi: „Czyż umarli mogą ożyć? Jeśli tak, to dałoby mi to nadzieję w moich latach zmagań i z utęsknieniem oczekiwałbym uwolnienia od śmierci” (Hi 14,14).

Czy umarli mogą żyć ponownie?
Niewiele jest ważniejszych pytań – czy bardziej doniosłych. Właściwie każdy powinien je zadać (lub jakąś jego odmianę): „Co się ze mną stanie, kiedy umrę? Co jest poza tym miejscem zwanym Ziemią?”