To my:
Przy okazji zdarzyła się taka wspaniała akcja połączona ze 'naszą’ zrzutką:
W to wierzą wszyscy chrześcijanie, nawet ci, którzy twierdzą inaczej
David Servant
Uwaga: To krótkie nauczanie zostało pierwotnie opublikowane w czerwcu 2025 r., ale uznałem, że nadszedł czas, aby opublikować je ponownie. – David
Wyobraź sobie przez chwilę bardzo złego człowieka – psychopatę, który napada na niczego niepodejrzewających ludzi i ich morduje. Średnio popełnia jedno morderstwo tygodniowo. Potem umiera. Czy Bóg przyjmuje go do nieba?
Nikt nie odpowiedziałby twierdząco na to pytanie. Wszyscy wierzą, że istnieją jakieś standardy wstępu do nieba, a ktoś, kto regularnie popełnia morderstwo, nie spełnia tych standardów. Nowy Testament potwierdza to: „Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą; a wiecie, że żaden zabójca nie ma w sobie życia wiecznego ” (1 J 3,15, dodano podkreślenie).
Wyobraźmy sobie, że tuż przed śmiercią człowiek ten wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie. Wszyscy chrześcijanie powiedzieliby, że skoro zbawienie jest z łaski przez wiarę, Bóg przyjąłby tego człowieka do nieba – jako grzesznika zbawionego z łaski. Jezus umarł za jego grzechy, umożliwiając tak niezwykłą łaskę.
Wyobraźmy sobie, że na rok przed śmiercią morderca wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie, ale potem morduje jedną osobę tygodniowo. W ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających śmierć zabija 52 osoby. Czy Bóg przyjmie go do nieba?
Nie wyobrażam sobie, żeby ktokolwiek odpowiedział twierdząco na to pytanie. Niektórzy chrześcijanie mogliby powiedzieć, że człowiek nigdy nie narodził się na nowo, ponieważ nigdy tak naprawdę nie uwierzył w Jezusa. Inni chrześcijanie powiedzieliby, że mógł narodzić się na nowo na krótko, kiedy początkowo uwierzył w Jezusa, ale najwyraźniej utracił zbawienie w pewnym momencie.
Niezależnie od tego wszyscy zgadzają się, że (1) nowe narodzenie skutkuje pewnym stopniem przemiany i (2) prawdziwa wiara w Jezusa skutkuje pewnym stopniem posłuszeństwa Bogu, jak dowodzi przykład, który właśnie rozważyliśmy.
A ten przykład obnaża samooszukiwanie się tych, którzy twierdzą, że zbawienie nie ma nic wspólnego z uczynkami, ponieważ jest „z łaski”. Ponownie, wszyscy chrześcijanie wierzą, że prawdziwe zbawienie prowadzi do pewnego stopnia przemiany, ponieważ żaden z nich nie wierzy, że zatwardziali psychopatyczni mordercy idą do nieba.
Continue readingCodzienne rozważania_11.11.2026
Życiodajna krew Kościoła
Greg Laurie
„Dlatego zachęcajcie się wzajemnie i budujcie jedni drugich, jak to zresztą czynicie” (1Tes 5:11).
W dzisiejszym nabożeństwie będziemy mówić o tym, jak ważne jest zaprzyjaźnianie się z nowymi chrześcijanami i zachęcanie ich.
Zawsze ekscytujące jest obserwowanie, jak dzieci odkrywają coś, co dorośli uważają za oczywiste, jak na przykład pierwszy raz, gdy jedzą lody, pierwszy raz widzą śnieg, albo pierwszy raz chodzą po piasku. W tym podekscytowaniu my sami odkrywamy to na nowo.
To samo dotyczy duchowości. Jeśli życie chrześcijanina nie jest przyjazne dla nowych wierzących, to coś jest nie tak. Oni nas potrzebują. Ale my również ich potrzebujemy. Dlaczego? Na nowo odkryjemy rzeczy, które bierzemy za pewnik. Nowi wierzący potrzebują dojrzałych wierzących, aby ich ustabilizować. A dojrzali wierzący potrzebują nowych wierzących, aby ich ożywić. W życiu chrześcijańskim możemy zacząć traktować rzeczy jako coś oczywistego. Być może nie cieszymy się z niektórych rzeczy tak bardzo, jak powinniśmy.
Nowi wierzący są siłą napędową Kościoła, ale są również siłą napędową starszych chrześcijan. Niektóre kościoły rozwijają się poprzez transfery, w których większość wiernych pochodzi z innych kościołów. Harvest Christian Fellowship rozwija się głównie dzięki nowym nawróconym. Jesteśmy kościołem ewangelizacyjnym, bez cienia przesady.
Wierzę, że Chrystus umarł za cały świat i każdy, kto w Niego uwierzy, może dostąpić odpuszczenia grzechów. Moim zadaniem jest głoszenie Ewangelii i zapraszanie ludzi do Jezusa Chrystusa i będę to robić nadal.
Kiedy ktoś przyjmuje to zaproszenie, rozpoczyna się jego chrześcijańska podróż. Pierwsze kroki na tej drodze często są napędzane ekscytacją nowo odkrytej wiary. Radością z osobistej relacji ze Stwórcą wszechświata. Uświadomieniem sobie, jak głęboko On nas kocha. Pewnością życia wiecznego.
Continue readingCodzienne rozważania_10.11.2026
Ten, który kocha błogosławić
Greg Laurie
„Nie bój się więc, mała trzódko. Bo to wielka radość dla Ojca waszego, że daje wam Królestwo” (Łk 12:32).
W tym tygodniu rozważaniach przyjrzymy się słowom, których wierzący mogą używać, aby wzajemnie się wspierać. Dzisiaj porozmawiamy o tym niezwykłym zdaniu: Bóg kocha błogosławić swoje dzieci.
Jednym z greckich słów tłumaczonych w Nowym Testamencie jako „błogosławiony” jest makarios , co oznacza „błogosławiony”, „szczęśliwy” lub „szczęśliwy”. Opisuje ono rodzaj błogosławieństwa, który nie jest zależny od sprzyjających okoliczności. Częste użycie tego słowa pojawia się w Błogosławieństwach w Ewangelii Mateusza 5:3–11.
Czasami w naszym życiu szczęście nie jest samo w sobie. Zależy raczej od dobrych rzeczy, które się dzieją. Myślimy, że gdybyśmy tylko dostali podwyżkę w pracy, bylibyśmy szczęśliwi. Kiedy dzieje się coś fajnego lub ekscytującego, wtedy jesteśmy szczęśliwi. Ale kiedy nie dostajemy podwyżki w pracy lub gdy słyszymy złe wieści, nie jesteśmy szczęśliwi. W takich okolicznościach nasze szczęście zależy od dobrych rzeczy, które się dzieją.
Ale „błogosławiony” to zupełnie inne słowo. Niezależnie od okoliczności, jesteś błogosławiony. Taka jest idea makarios .
Bóg chce cię błogosławić. Jezus powiedział: „Nie bój się więc, mała trzódko! Bo bardzo się cieszy Ojciec wasz, że da wam królestwo” (Łk 12,32).
Continue readingCzy istnieje różnica między zaufaniem a wiarą w Jezusa?
David Servant
Choć rozróżnienie to może wydawać się subtelne, zrozumienie różnicy między zaufaniem a wiarą w Jezusa jest ważne – zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak często we współczesnej ewangelizacji używa się zwrotu „zaufaj Chrystusowi”. Niezrozumienie tej różnicy może mieć poważne konsekwencje duchowe i wieczne.
Chociaż angielskie czasowniki „believe” i „trust” (ufać) mają podobne znaczenie i są czasami używane zamiennie, nie są one w ścisłym tego słowa znaczeniu synonimami. To jeden z powodów, dla których tłumaczenia Nowego Testamentu tak często używają zwrotów „believe in Jesus” (wierzyć w Jezusa), „believe in Him” (wierzyć w Niego), „believe in Me” (wierzyć we Mnie), „believe in Christ” (wierzyć w Chrystusa) lub „believe in the Lord Jesus” (wierzyć w Pana Jezusa), zamiast równoległych konstrukcji zastępujących „trust” (ufać).
Powinniśmy zachować ostrożność, gdy kaznodzieje lub nauczyciele odchodzą od języka biblijnego. Takie odstępstwa mogą sygnalizować subtelne odejście od teologii biblijnej. Na przykład, zwrot „przyjąć Jezusa” jest używany w wielu kręgach chrześcijańskich znacznie częściej niż biblijny zwrot „wierzyć w Jezusa”. Takie użycie często towarzyszy redefinicji ewangelii, która wypacza biblijną łaskę i minimalizuje lub eliminuje konieczność pokuty i nieustannego posłuszeństwa. Podkreśla, że „nie musisz nic robić – po prostu przyjąć dar”. Ludzie przekonują samych siebie, że „przyjęli dar” wyłącznie poprzez ćwiczenie umysłowe, pozostając na „szerokiej drodze, która prowadzi do zagłady” (Mt 7,13). AW Tozer nazwał to „herezją «przyjąć Jezusa»” i nie bez powodu.
Podobny problem pojawia się, gdy w ewangelii słowo „zaufać” zastępuje się słowem „wierzyć”. Posłuchaj uważnie, a często staje się jasne, że chodzi o coś w rodzaju: „Ufaj, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co zrobisz lub czego nie zrobisz; w przeciwnym razie ufasz swoim uczynkom”. Ta formuła jest często przedstawiana jako rada tym, którzy z powodu trwających grzesznych praktyk wątpią w swoje zbawienie. Jest to rada błędna na kilku poziomach, a najważniejszym z nich jest to, że oddziela wiarę od uczynków, które nieuchronnie towarzyszą prawdziwej wierze.
Jest to również sprzeczne samo w sobie. Jeśli trzeba „zaufać Jezusowi, aby dostać się do nieba”, to zaufanie samo w sobie jest czymś, co się czyni. Nie da się zatem „zaufać, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co robisz lub czego nie robisz”. Niespójne jest twierdzenie, że nie można zrobić niczego, co przyczynia się do zbawienia, jednocześnie wymagając od siebie zrobienia czegoś (zaufania), aby zostać zbawionym.
Nie da się tego uniknąć. Jeśli zbawienie jest „przez wiarę” (Ef 2,8), to wiara jest środkiem, dzięki któremu otrzymujemy korzyści z dzieła Chrystusa. Zatem należy polegać zarówno na (1) tym, co uczynił Jezus, jak i (2) własnej reakcji wiary na to, co uczynił. Nie da się zatem twierdzić, że „Jezus, a nie cokolwiek, co czynisz, zaprowadzi cię do nieba” w tym sensie, że nie wymaga to żadnej reakcji z naszej strony.
Pomaga to wyjaśnić zarówno zamieszanie wywołane formułą „zaufaj Jezusowi”, jak i jej duchowe zagrożenie. Wiara zbawcza sprowadza się do mentalnej akceptacji sloganu o tym, jak działa zbawienie, zamiast osobistej, trwałej wiary w Boską Osobę, która daje przykazania. Każdy, kto uczciwie czyta Nowy Testament, zdaje sobie sprawę, że zbawcza wiara to nie wiara w slogan o mechanizmie zbawienia, ale wiara w Osobę Jezusa (zob. Mt 18:6; J 3:16, 18; 6:29, 35, 40; 7:38; 8:30; 11:25, 48; 12:44, 46; 14:12; 16:9; 17:20; Dz 10:43; 16:31; 19:4; Rz 4:5; 9:33; 10:11, 14; Ga 2:16; Flp 1:29; 1 Tm 1:16; 1 P 1:8; 2:6).
Continue readingCodzienne rozważania_07.11.2026
Mit nieobecnego Boga
Greg Laurie
„Pan kieruje krokami pobożnych. Cieszy się każdym szczegółem ich życia” (Ps 37:23).
W następstwie klęski żywiołowej, tragedii narodowej lub lokalnej, czy też osobistej ciemnej nocy duszy, często pojawiają się pytania: Gdzie był Bóg, kiedy to się stało? Dlaczego wydaje się nieobecny?
Problem nie leży w samym Bogu. On przecież jest wszechobecny – istnieje wszędzie i zawsze. Nic tego nie zmieni. Problem leży w naszym postrzeganiu Go – a dokładniej, w naszych oczekiwaniach wobec Niego. Kiedy Pan nie jest tak przewidywalny ani tak oczywisty, jak byśmy chcieli, zakładamy najgorsze.
Ewangelia Łukasza daje nam obraz tego zjawiska. Po ukrzyżowaniu Jezusa dwóch Jego uczniów szło drogą do Emaus. Obaj byli zdruzgotani, ponieważ Ten, któremu oddali swoje życie, zniknął z powierzchni ziemi. Bóg w ludzkiej postaci był nieobecny.
Aż do momentu, gdy dołączył do nich w podróży.
Dwaj uczniowie początkowo nie rozpoznali Jezusa. Oto luźna parafraza tego spotkania.
Jezus zapytał: „Chłopaki, dlaczego macie takie długie miny? W czym problem?”
Obaj mężczyźni byli oszołomieni tym pytaniem. „Pewnie jesteś jedyną osobą w Jerozolimie, która nie słyszała o tym wszystkim, co się tam wydarzyło w ciągu ostatnich kilku dni” – odpowiedzieli.
„Jakie rzeczy?”
Wyjaśnili: „To, co się stało z Jezusem z Nazaretu, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie przed Bogiem i całym ludem, i jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. A przecież po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało” (Łk 24,19–21).
Jezus powiedział: „Głupi ludzie! Tak trudno wam uwierzyć we wszystko, co prorocy napisali w Pismach. Czyż nie zostało wyraźnie przepowiedziane, że Mesjasz będzie musiał wycierpieć to wszystko, zanim wejdzie do swojej chwały?” (Łk 24,25–26 NLT). Prowadził swoich uczniów „przez pisma Mojżesza i wszystkich proroków, wyjaśniając, co się do Niego odnosiło, na podstawie wszystkich Pism” (Łk 24,27 NLT).
Continue readingMożesz być faryzeuszem, jeśli… 1
John Fenn
Tłum.: Tomasz S.
Kiedy byłem pastorem pomocniczym, zgłosili się do mnie rodzice pewnej zamężnej kobiety z prośbą, abym porozmawiał z ich córką i jej mężem o ich małżeństwie. Mąż zaangażował się w działalność kościoła, do którego uczęszczał jego brat, i to zaangażowanie zaczęło negatywnie wpływać na ich małżeństwo.
Wszystko zaczyna się od decyzji, które na pozór wydają się pobożne…
Brat powiedział mężowi swojej siostry, że w ich kościele chrzest jest udzielany we właściwy sposób, dlatego jeśli chcą mieć pewność zbawienia, powinni przyjąć chrzest właśnie w tym kościele.
Zdanie żony wkrótce przestało mieć dla męża tak duże znaczenie jak opinia jego szwagra. Kościół stawał się coraz bardziej legalistyczny. Zanim doszło do mojej rozmowy z tą kobietą, mąż zdążył już usunąć telewizor z ich domu. W domu nie wolno było trzymać żadnych czasopism, nawet chrześcijańskich. Zrezygnował również z karnetu na siłownię, ponieważ kościół nauczał, że mógłby tam zacząć pożądać kobiety ubrane w stroje sportowe. Jedna mała decyzja po drugiej i ich życie zaczęło być ograniczane przez niewidzialne zasady, których nikt wcześniej nie dostrzegał.
Jej mąż stał się faryzeuszem
Faryzeusze, saduceusze i herodianie – o rety! Faryzeusze koncentrowali się na Prawie Mojżeszowym oraz tradycjach ustnych, których do czasów Jezusa stworzyli ponad 800. Saduceusze odrzucali tradycje ustne i sprawowali kontrolę nad świątynią oraz organem władzy zwanym Sanhedrynem. Nie wierzyli jednak w zmartwychwstanie ani w istnienie aniołów. Herodianie byli pod wieloma względami podobni do faryzeuszy, z tą różnicą, że popierali dynastię Heroda, a nie ród Dawida, jako właściwą linię królewską Izraela.
Jak powstali faryzeusze
Około 165 roku p.n.e., czyli mniej więcej 200 lat przed rozpoczęciem służby Jezusa, Izrael znajdował się pod silnym wpływem kultury greckiej. Aleksander Wielki podbił Izrael w 332 roku p.n.e., pozostawił jednak arcykapłana na czele narodu i nie ingerował w jego wewnętrzne sprawy religijne ani polityczne.
Warto poznać przyczynę takiego postępowania. Według Józefa Flawiusza, żydowskiego historyka, który napisał historię Izraela dla Rzymian, ówczesnym arcykapłanem był człowiek imieniem Jaddua. Kiedy Aleksander zbliżał się do Jerozolimy ze swoją armią, Jaddua otworzył bramy miasta i ubrany w pełne szaty kapłańskie, wyszedł poza mury na czele procesji kapłanów, aby powitać greckiego króla.
Gdy Aleksander to zobaczył, zsiadł z konia i nisko pokłonił się kapłanowi, oddając cześć Bogu Izraela. Dzięki temu oszczędził miasto i cały naród. Parmenion, naczelny generał Aleksandra, zapytał go, dlaczego tak postąpił. Aleksander wyjaśnił mu, że jeszcze w Grecji, kiedy rozważał wyprawę na Bliski Wschód i walkę z imperium perskim, miał sen. Zobaczył w nim człowieka ubranego dokładnie tak jak Jaddua, który powiedział mu, aby wyruszył, ponieważ z pewnością podbije imperium perskie. Aleksander udał się nawet wraz z Jadduą do świątyni i złożył Panu ofiarę.
W rezultacie Aleksander pozwolił Żydom rządzić się samodzielnie. Od tamtej pory, czyli od 332 roku przed Chrystusem, aż do około 165 roku przed Chrystusem, Żydzi i Grecy żyli ze sobą w dużej mierze w pokoju. W tym czasie kultura grecka całkowicie przeniknęła kulturę Izraela. Sztuka, gimnazjony, wydarzenia sportowe, język grecki, grecka filozofia i sposób myślenia, a także greccy bogowie i boginie zaczęli dominować w kulturze żydowskiej.
Continue readingCodzienne rozważania_06.11.2026
Konfrontuj się, motywuj i zachęcaj
Greg Laurie
„Myślmy o tym, jak motywować się wzajemnie do aktów miłości i dobrych uczynków. I nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak to niektórzy czynią, ale zachęcajmy się nawzajem, zwłaszcza teraz, gdy zbliża się dzień Jego powrotu” (Hbr 10:24–25).
W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwej kwestii konfrontacji, motywowania i zachęcania naszych współwyznawców.
Apostoł Paweł napisał: „ Czyńcie wszystko, co możecie, aby żyć w pokoju ze wszystkimi ” (Rz 12,18 NLT). I choć jego słowa niosą ze sobą praktyczne implikacje dla naszych codziennych interakcji z ludźmi, musimy pamiętać, że pokój – czyli brak konfliktów – niekoniecznie jest celem wierzących. Naszym celem jest posłuszeństwo Bogu i wypełnianie Jego woli na tym świecie. A czasami ten cel wyprowadzi nas nie tylko ze strefy komfortu, ale także ze strefy pokoju.
Jako wierzący jesteśmy częścią Kościoła Bożego. Jesteśmy częścią ciała wierzących. Podobnie jak w przypadku ciała ludzkiego, duchowe ciało Chrystusa działa najlepiej, gdy jego części współdziałają ze sobą. Ale przy tak wielu ruchomych elementach nie zawsze tak jest.
Konflikt – utrata jedności między wierzącymi – jest nieunikniony. Ale potrzeba wspólnoty nigdy się nie zmienia. Kiedy kroczysz z Bogiem, będziesz chciał być z Jego ludem. I często, gdy tracisz wspólnotę z Bogiem, tracisz również wspólnotę z innymi wierzącymi. Zdarza się, że mówisz sobie: „Nie wiem, czy chcę dziś iść do kościoła. Poza tym jest tylu hipokrytów. Kiedy idę, czuję się osądzany”.
Ludzie często cytują Ewangelię Mateusza 7:1, która mówi: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni” (NKJV). Jednak fragment ten można również przetłumaczyć jako: „Nie potępiajcie, abyście nie byli potępieni”. Nie mamy potępiać innych. Ale ocena to coś, co powinniśmy robić dla siebie nawzajem, pomagając sobie nawzajem, zachęcając się nawzajem i, w razie potrzeby, korygując się.
Księga Przysłów 27:17 mówi: „Żelazo żelazem się ostrzy, a przyjaciel ostrzy przyjaciela” (NLT). Czasami mogą iskrzyć, ale rezultatem jest dwoje ludzi o ostrych duchowych krawędziach.
Dlatego zastrzegam sobie prawo do konfrontacji, jeśli zajdzie taka potrzeba, ze współchrześcijaninem, który podąża złą drogą. Jak czytamy w Liście do Hebrajczyków 10: „Myślmy o tym, jak zachęcać się wzajemnie do miłości i dobrych uczynków. I nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak to się zdarza niektórym, ale zachęcajmy się nawzajem, zwłaszcza teraz, gdy zbliża się dzień Jego powrotu” (wersety 24–25 NLT).
Bóg pragnie, abyśmy byli ludźmi świętymi – nie świętszymi od innych, patrząc na nich z góry i z wyższością. Bycie świętym oznacza życie oddające cześć Bogu i pragnienie, by każdego dnia stawać się coraz bardziej podobnym do Jezusa.
Ludzie, którzy są gotowi zaryzykować konfrontację, aby pomóc współwyznawcom w osiągnięciu tego celu, powinni być mile widziani i szanowani. Wykonują oni potężną pracę dla Królestwa Bożego.
Pytanie do refleksji: Jak wyglądałoby w twoim życiu motywowanie i zachęcanie współwyznawcy do podążania za Chrystusem?