PoznajPana.pl

Ewangelizacja to nie to, co myślisz – część 1

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.
Ilu pastorów wywoływało w swoich zborach poczucie winy i potępienia za to, że nie przyprowadzają wystarczającej liczby ludzi do Jezusa? Działania ewangelizacyjne kościołów często skupiają się na jak największej liczbie osób „pozyskanych dla Chrystusa” niczym rewolwerowiec z Dzikiego Zachodu w Ameryce, który wycinał sobie nacięcia na pasie za każdego zabitego przeciwnika. Z powodu takich oczekiwań wielu chrześcijan uważa, że zawodzą Boga albo nie są dobrymi chrześcijanami, ponieważ nie przyprowadzili zbyt wielu ludzi do Jezusa.

Ale… kiedy porównamy wysiłki, jakie współczesna kultura kościelna wkłada w ewangelizację, z tym, co rzeczywiście mówi Nowy Testament, zobaczymy tu ogromną różnicę. Choć Pan przyjmuje człowieka niezależnie od tego, w jaki sposób do Niego przychodzi, Pismo Święte opisuje, w jaki sposób pierwszy Kościół tak szybko pozyskiwał wielu ludzi dla Pana.

Z czysto analitycznego punktu widzenia – jeśli chodzi o przemianę narodów, społeczeństw i kultur, to wszystkie te kampanie i działania ewangelizacyjne zawiodły w żałosny sposób.

Pierwsza różnica: Jezus nigdy nie powiedział, aby „doprowadzać ludzi do nowego narodzenia”
W naszej kulturze skupiamy się na tym, by jak najwięcej ludzi narodziło się na nowo. Jezus jednak tego nie nauczał. W J 3:3, podczas prywatnego, nocnego spotkania z Nikodemem, Jezus powiedział mu, że człowiek musi się narodzić na nowo, aby ujrzeć Królestwo Boże. To stwierdzenie opisuje to, co dzieje się z duchem człowieka, gdy zostaje odnowiony przez Ducha Świętego. Nigdy nie było to metodą ewangelizacyjną. Jezus nigdy nie polecił uczniom, aby doprowadzali ludzi do nowego narodzenia. Nigdy też nie posłużył się określeniem „narodzony na nowo” w żadnym swoim publicznym nauczaniu.

Ewangelizacja stała się liczeniem głów, podnoszeniem rak, które mają miejsce w bezosobowych salach, stadionach, a nawet namiotach, gdzie jedynym celem jest sprawić, aby jak najwięcej rąk podniosło się dla Jezusa. Nie ma to miejsca na relację – jest tylko liczenie rąk. Czy potrafisz wyobrazić sobie Jezusa działającego w ten sposób wśród pięciu tysięcy, gdy rozmnożył chleby i ryby? Czy wyobrażasz go sobie, że po tym cudzie mówi: „Niech teraz wszyscy pochylą głowy i zamkną oczy, by w ten sposób sprawdzić, kto wierzy, że jest Mesjaszem”? Oczywiście, że nie. Jego kultura i współczesna kultura kościelna to dwie zupełnie różne rzeczy. Dlaczego więc nie dostosujemy naszych przekonań do Jego kultury, zamiast próbować dopasować to na odwrót?

W Mt 28:19–20 Jezus powiedział właśnie to:
„Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody (…) ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem”.

Słowo „przestrzegać” oznacza tutaj obserwować i naśladować. Jezusowe rozumienie ewangelizacji polega na tym, aby uczyć ludzi działania poprzez obserwowanie nas czyniących to, co nam nakazał. Nie powiedział, aby próbować ich nakłonić do podjęcia decyzji dla Niego. Powiedział, aby uczyć ich, by obserwowali i czynili to, co nam przykazał.

Greckie słowo przetłumaczone jako „przestrzegać” to „tereo” – od „teros”, oznaczającego „patrzeć, czuwać”. Używano go w w tamtym czasie w znaczeniu „strzec, pilnować, mieć na coś baczenie”. My strzeżemy tego, co Jezus do nas powiedział, i wprowadzamy to w życie. Inni zaś obserwują nas żyjących według Jego nauki. Patrząc na nas, uczą się o Jezusie i pragną Go w swoim życiu. Uczcie ich przestrzegać wszystkiego, co Jezus nam przekazał.

Continue reading →

Codzienne rozważania_04.05.2026

Nikt nie jest poza zasięgiem Boga

Greg Laurie
„Kiedyś uważałem, że powinienem zrobić wszystko, co w mojej mocy, by przeciwstawić się samemu imieniu Jezusa Nazarejczyka. I rzeczywiście, właśnie to uczyniłem w Jerozolimie. Z upoważnienia najwyższych kapłanów sprawiłem, że wielu wierzących trafiło tam do więzienia. I głosowałem przeciwko nim, gdy zostali skazani na śmierć. Wielokrotnie karałem ich w synagogach, by zmusić do przeklinania Jezusa. Byłem wobec nich tak zaciekłym przeciwnikiem, że ścigałem ich nawet w obcych miastach” (Ap 26:9–11 NLT).

Everyone Is Reachable

Każda osoba w twoim życiu, która nie zna Chrystusa, stanowi dla ciebie duchową szansę. Jeśli jesteś jak większość ludzi, prawdopodobnie masz znajomych, którzy wydają się otwarci na przesłanie ewangelii. Nie trzeba wielkiego wysiłku wyobraźni, by wyobrazić ich sobie jako współwyznawców, oddających cześć i służących Panu razem z tobą. Z drugiej strony, prawdopodobnie masz innych znajomych, którzy wydają się tak dalecy od Boga – których życie jest tak rozbite, a priorytety tak pomieszane – że masz ochotę skreślić ich jako stracone sprawy.

Jeśli tak jest, Słowo Boże ma dla ciebie przesłanie: Nie rób tego. Nie wpadnij w diabelską pułapkę, wierząc, że niektórzy ludzie są poza zasięgiem Boga. Prawda jest taka, że nikt, kto oddycha, nie jest poza odkupieniem.

W Dziejach Apostolskich 26:9–11 apostoł Paweł opisuje jedno z najbardziej zdumiewających nawróceń wszech czasów – nawrócenie tak nieprawdopodobne, że nawet uczniowie Jezusa nie wierzyli, że jest możliwe. Opisuje oczywiście swoje własne nawrócenie.

Continue reading →

Słowo ciałem się stało

Słowo stało się ciałem

1) Bóg i Słowo w Ewangelii Jana 1
2) Słowo Było u Boga
3) Słowo było Bogiem
4) W Nim Było Życie
5) Życie było światłem
6) Wszystkim, którzy Go przyjęli
7) Słowo ciałem się stało

Kevin Bauder | 1 maja 2026 r.

Wstęp do Ewangelii Jana zawiera bogaty opis osoby Jezusa Chrystusa, którego Jan nazywa Słowem. Istniał On przed wszelkim początkiem. Był z Bogiem, co implikuje pewien poziom odrębności od Boga. Posiadał jednak wszystkie cechy i właściwości przynależne Bogu – całą boską naturę. Te twierdzenia mogą być podtrzymane jedynie przez doktrynę Trójcy Świętej. Słowo jest wieczną Drugą Osobą Trójcy Świętej, ale nie jest Ojcem ani Duchem Świętym. Jest Synem.

Słowo jest Bogiem. Słowo jest również życiem i światłem. To On zapewnia zbawienie ludziom. Kiedy ludzie wierzą w Jego imię, On daje im prawo, by stali się dziećmi Bożymi.

Słowo rozszerzyło życie i światłość na ludzi, przychodząc do swoich. To, co uczynił, aby zapewnić zbawienie, to wspaniała historia, ale historia ta rodzi ważne pytanie. Jak On przyszedł do swoich? Jak ten wieczny, ten, który zawsze był twarzą w twarz z Bogiem i ten, który posiadał wszystkie boskie atrybuty – jak ten, który mógł przyjść do swoich?

Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w Ewangelii Jana 1:14 : „A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas (i oglądaliśmy chwałę Jego, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca), pełne łaski i prawdy”. Werset ten zwraca uwagę na przyjście Słowa do swoich. Słowo stało się ciałem. Słowo zamieszkało wśród nas. To są cuda i należy je właściwie rozumieć.

Jan nie używa w tym wersecie terminu „ czynić” , lecz „ stawać się ”: Słowo stało się ciałem. Co to znaczy?

Z pewnością nie oznacza to, że jakakolwiek część boskości Słowa przekształciła się w człowieczeństwo. Bóg się nie zmienia ( Ml 3,6 ). Jest zawsze taki sam, jeśli chodzi o swoją istotę i osobowość. W boskiej naturze nigdy nie zachodzą żadne zmiany. Bóg w żaden sposób nie przekształcił boskości w człowieczeństwo.

Bóg nie zamienił boskości na człowieczeństwo. Nie spieniężył boskości wartej pięćdziesiąt dolarów, by wymienić ją na człowieczeństwo warte pięć centów. Bóg nigdy nie może przestać być Bogiem. Bóg nie ma żadnych stopni boskości. Bóg nigdy nie może być mniej Bogiem, niż jest. Nic nigdy nie było i nigdy nie może być odjęte od boskiej natury.

Nawet wśród Osób Boskich nie ma stopni boskości. Ojciec jest w pełni Bogiem. Syn jest w pełni Bogiem. Duch Święty jest w pełni Bogiem. Wszyscy są tej samej substancji. Każdy jest równy innym w chwale, mocy, majestacie i godności. Kiedy Chrystus ogołocił samego siebie ( Flp 2,7 ), nie odrzucił ani jednej cząstki swojej boskości.

Słowo stało się ciałem nie przez nawrócenie czy odejmowanie, lecz przez przyjęcie. Przyjął ludzką naturę w Swojej Boskiej Osobie. Jego boskość pozostała niezmieniona, ale On stał się kimś, kim nigdy wcześniej nie był: prawdziwym, pełnym człowiekiem.

W Swoim wcieleniu wieczna Druga Osoba Bóstwa przyjęła pełną naturę ludzką w Swojej Boskiej Osobie. Akt ten nazywany jest czasem zjednoczeniem hipostatycznym , co oznacza zjednoczenie natur. Jego boska i ludzka natura pozostały odrębne i niezmieszane, lecz zjednoczyły się w jednej Osobie.

Ludzie łatwo błędnie rozumieją zjednoczenie człowieczeństwa z boskością w Chrystusie. Niektórzy wyobrażają sobie, że ta jedność czyni Go swego rodzaju mieszaniną. Na przykład, jeden ze starożytnych nauczycieli (Apolinary) uważał, że Jezus miał ludzkie ciało i duszę, ale boski Logos zajął miejsce Jego ludzkiego ducha. Problem z traktowaniem Jezusa jako mieszaniny polega na tym, że taka taktyka zawsze niszczy Jego ludzką naturę.

Zastępując ludzkiego ducha Jezusa boskim Logosem, Apolinary uczynił Jezusa mniej niż w pełni człowiekiem. To samo stało się z innym starożytnym nauczycielem, Eutychesem. Wyobrażał on sobie zjednoczenie człowieczeństwa z boskością w Chrystusie jak zmieszanie kropli miodu z oceanem wody. Miód zostanie wchłonięty przez wodę. Choć rzeczywiście obecny w wodzie, będzie tak rozcieńczony, że stanie się niewykrywalny. Skutkiem eutychianizmu było osłabienie człowieczeństwa Chrystusa i uczynienie go mniej pełnym i realnym.

Takie wysiłki, by chronić boskość Słowa, podważają Jego człowieczeństwo. Wyrządzają krzywdę idei, że Słowo stało się ciałem. Jeśli Słowo jest rzeczywiście życiem i światłem ludzkości, to Jego ludzka natura musi być kompletna. Musiał upodobnić się do tych, których przyszedł zbawić. Musiał upodobnić się do nich pod każdym względem, z wyjątkiem jednego: był bez grzechu ( Hbr 4,15 ).

Innym błędnym wyjaśnieniem wcielenia Słowa jest to, że połączyło ono swoją wieczną, boską osobę z całkowicie odrębną osobą ludzką. Zwolennicy tego poglądu uważali, że boska osobowość Jezusa była połączona z Jego boskością, podobnie jak bliźnięta syjamskie. Zatem Maryja nie urodziła osoby boskiej, lecz jedynie osobę ludzką. Słowo Boże przepływało przez nią jak woda przez rurę.

Teorię tę popierali zwolennicy Nestoriusza. Stwarza ona poważny problem. Uniemożliwia ona chrześcijanom oddawanie czci jednemu Panu Jezusowi Chrystusowi. Co więcej, chrześcijanie nie potrafią stwierdzić, która osoba (boska czy ludzka) mówiła i działała w danym momencie na ziemi. Nie wiedzą, która osoba umarła na krzyżu. Nie wiedzą, komu zaufać w kwestii zbawienia. Pogląd nestoriański zakłada, że Bóg współpracował z człowiekiem, ale Chrystus nie był pojedynczym Bogiem-człowiekiem.

Wcześni przywódcy chrześcijańscy zmagali się z pytaniem, jak wyrazić prawdę, że Słowo stało się ciałem. Jak mogliby wyjaśnić tę prawdę najpełniej, jak to możliwe, nie mówiąc więcej niż zezwala Pismo Święte? Po wielu nieudanych próbach, uzgodnili następujący język (sporządzony w Chalcedonie w 451 roku). Stwierdzili, że Jezus jest w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem, i że posiada dwie natury: „bez zmieszania, bez zmiany, bez podziału, bez rozłączenia”. Przez wieki nikt nie znalazł lepszego sposobu, by to wyrazić.

To podsumowanie chroni przed istotnymi błędami. Jednocześnie jednak nasuwa kolejne pytania. Niektóre z nich wynikają również z reszty fragmentu Jana 1:14 . Warto się im przyjrzeć.

rozdzielacz

Autorem tego eseju jest Kevin T. Bauder, profesor teologii historycznej i systematycznej w Central Baptist Theological Seminary. Nie wszyscy profesorowie, studenci i absolwenci Central Seminary zgadzają się z każdą opinią wyrażoną w tym eseju.

Codzienne rozważania_02.05.2026

Krocz we właściwym tempie

Greg Laurie
„Ci, którzy mówią, że żyją w Bogu, powinni żyć tak, jak żył Jezus” (1J 2:6).

Step Right

Mam problem, kiedy spaceruję z żoną. Zawsze idę trochę szybciej niż ona. Za każdym razem, gdy wychodzimy razem, łapię się na tym, że idę przed nią. Muszę się zatrzymać i poczekać, aż mnie dogoni. Świadomie staram się iść wolniej – przynajmniej przez chwilę. Ale zanim się obejrzę, znowu idę szybko.

Wielu wierzących staje przed podobnym wyzwaniem, jeśli chodzi o chodzenie z Bogiem. Niektórzy chcą Go wyprzedzić. Niecierpliwią się, czekając, aż odpowie na modlitwę lub objawi swoją wolę, więc biorą sprawy w swoje ręce. Inni pozostają w tyle. Niechętnie działają, gdy On ich do tego nakłania. Wahają się wyjść poza swoją strefę komfortu bez dwutygodniowego wyprzedzenia.

Naszym celem powinno być postępowanie w harmonii z Panem. Musimy pozostać blisko Niego i dostosować nasze kroki, aby były zgodne z Jego wolą. Enoch jest wymieniony w Galerii Sław Wiary (zob. List do Hebrajczyków 11:5). Jednak niewiele o nim wiemy poza wzmianką w Księdze Rodzaju 5:22 (BW), powtórzoną w wersecie 24: „Enoch chodził z Bogiem” (BW).

Odnosząc się do naszej codziennej relacji z Duchem Świętym Boga, apostoł Paweł napisał: „Skoro żyjemy według Ducha, postępujmy według Ducha” (Gal 5:25).

Ale co to oznacza w praktyce? Jak to robić? Jak wygląda „dotrzymywanie kroku Duchowi”? Oznacza to, że priorytetowo traktujemy sprawy Boże. Oznacza to, że wstając rano, poświęcamy czas na czytanie Biblii. Jeśli zaniedbamy Słowo Boże, odbije się to na naszym życiu. Dotrzymywanie kroku Duchowi oznacza również, że spędzamy czas we wspólnocie z ludem Bożym.

Apostoł Jan ujął to tak: „Kto mówi, że żyje w Bogu, niech żyje tak, jak Jezus” (1 J 2,6 NLT). Krótko mówiąc, znajdź czas na sprawy Boże. Bądź proaktywny w swojej drodze z Panem. Nie czekaj, aż wolny czas się pojawi. Świadomie wygospodaruj czas w swoim harmonogramie. Jeśli oznacza to godzinę snu mniej, niech tak będzie. Jeśli oznacza to opóźnienie posiłku, powstrzymaj się od apetytu. Jeśli oznacza to pominięcie programu telewizyjnego, pogódź się z tym. Rób to, co musisz, ponieważ te rzeczy są niezbędne do duchowego wzrostu, trwania z Bogiem i wydawania duchowych owoców.

Nigdy nie trać z oczu tego, jakim zaszczytem jest chodzenie z Panem. Każda ofiara, jaką musisz ponieść dla tej drogi, będzie warta zachodu. Twoja wędrówka z Bogiem przyniesie nieopisane bogactwo do twojego codziennego życia.

Pytanie do refleksji: Jak wyglądałoby podążanie za Duchem w twoim życiu?

Codzienne rozważania_01.05.2026

Co łączy wszystkich wierzących?

Greg Laurie
„Ci ludzie odeszli z naszych kościołów, ale tak naprawdę nigdy nie byli z nami związani; w przeciwnym razie zostaliby z nami. Kiedy odeszli, okazało się, że nie są z nami związani” (1J 2:19).

Step Right

W Kazaniu na Górze Jezus wygłosił kilka poruszających słów do ludzi, którzy za Nim podążali: „Nie każdy, kto do mnie woła: 'Panie! Panie!’, wejdzie do królestwa niebieskiego. Tylko ci, którzy pełnią wolę mojego Ojca, który jest w niebie, wejdą” (Mt 7:21).
Wielu słuchaczy tego dnia wierzyło, że przestrzeganie Prawa Mojżeszowego – czyli bycie „wystarczająco dobrym” – jest przepustką do Królestwa Niebieskiego. Jezus pomógł im zrozumieć, że konieczna jest całkowita zmiana ich nastawienia. Musieli pokutować.

Cztery rozdziały wcześniej Jezus powiedział faryzeuszom i saduceuszom – ludziom, których całe życie poświęcone było przestrzeganiu Prawa Mojżeszowego – „Dowiedź swoim życiem, że żałujesz za grzechy swoje i nawróciłeś się do Boga” (Mt 3,8). Dowód odmienionego życia znajduje się w reakcji człowieka na grzech. Ci, których wiara jest szczera, zostaną głęboko dotknięci, gdy ulegną grzechowi. Odpokutują i odbudują swoją relację z Panem.

Continue reading →

Codzienne rozważania_30.04.2026

Nowe ciało

Greg Laurie
„Drodzy przyjaciele, jesteśmy już dziećmi Bożymi, ale Bóg jeszcze nam nie pokazał, jacy będziemy, gdy Chrystus się objawi. Wiemy jednak, że będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest naprawdę” (1J 3:2).

Step Right

Ludzka pomysłowość wynalazła niezliczone sposoby na transformację ludzkiego ciała. Od chirurgii plastycznej po leki odchudzające. Od tatuaży po piercing. Od farbowania włosów po kolorowe soczewki kontaktowe. Wydaje się, że wiele osób nie cofnie się przed niczym, by mieć nowe ciało.

W trzecim rozdziale swojego pierwszego listu apostoł Jan porusza tematykę transformacji i nowych ciał z wiecznej perspektywy. Jego przesłanie jest następujące: Każdy wierzący otrzyma nowe ciało w niebie. Ci, którzy są niepełnosprawni na ziemi, nie będą niepełnosprawni w niebie. Ci, których ciała zostały zniszczone przez starość lub choroby na ziemi, nie doświadczą tego zniszczenia w niebie.

Jan mówi, że nasze ciała po zmartwychwstaniu będą przypominać ciało Chrystusa po zmartwychwstaniu. Pomyśl tylko! W 1 Liście Jana 3:2 czytamy: „Umiłowani, jesteśmy już dziećmi Bożymi, ale Bóg jeszcze nam nie pokazał, jak będziemy, gdy Chrystus się objawi. Lecz wiemy, że będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest” (NLT).

Jakie były różnice między zmartwychwstałym ciałem Jezusa a ciałem, które poniosło śmierć na krzyżu? Kiedy Jezus chodził wśród nas po tej ziemi, dobrowolnie naraził się na ograniczenia człowieczeństwa. Tak jak wszyscy inni, odczuwał senność, pragnienie, zmęczenie i głód. W Jego zmartwychwstałym ciele istniały podobieństwa do starego ciała, ale też istotne różnice. Jego uczniowie Go rozpoznali, ale coś w nich zastanawiało się: „Czy to naprawdę Ty, Panie?”
Z drugiej strony, Jezus w swoim zmartwychwstałym ciele dokonał rzeczy, których nigdy nie dokonał w swoim starym ciele. Nagle pojawił się w pokoju bez użycia drzwi. Wzniósł się w powietrze, aż zniknął w chmurach.

Continue reading →

Ojciec nie odwrócił twarzy

Jason A. Staples
Oryg.: TUTAJ
4 kwietnia 2026 r.

Zdjęcie: Alex Noriega na Unsplash

Korekta powszechnego błędnego odczytania krzyku porzucenia z krzyża
Co roku mniej więcej o tej porze frustruje mnie powszechność idei (szeroko rozpowszechnionej w pieśniach ), że kiedy Jezus wisiał na krzyżu, Bóg Ojciec odwrócił twarz od swojego syna, niezdolny spojrzeć na niego, gdy Jezus wziął na siebie grzechy świata. Jak ujął to Stuart Townend w niezwykle popularnym współczesnym hymnie „How Deep the Father’s Love For Us” (Jak głęboka jest miłość Ojca do nas):

Jak głęboka jest miłość Ojca do nas,
Jak ogromna ponad wszelką miarę,
Że oddał swego jedynego Syna,
Aby uczynić nędznika swoim skarbem.
Jak wielki jest ból palącej straty – Ojciec odwraca twarz, Jak rany, które ranią Wybranego, Przynoszą wielu synów do chwały.

Znalezienie źródła błędu
To nauczanie ma na celu wyjaśnienie krzyku Jezusa z krzyża: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mk 15,34; Mt 27,46). Z prostego odczytania krzyku Jezusa, osoba nieznająca Biblii doszłaby do wniosku, że w tym momencie Jezus w pełni odczuwa ciężar swojego ostatecznego losu, odczuwając gorzkie rozczarowanie z powodu Bożego opuszczenia w obliczu zbliżającej się śmierci.

Wielu uczonych twierdzi, że wołanie to odzwierciedla historyczne uświadomienie sobie przez Jezusa, że Bóg jednak go nie uratuje, że jego plan wymuszenia na Bogu ręki i doprowadzenia do odnowy Izraela zakończył się haniebną śmiercią.1

Oczywiście nie jest to powszechny pogląd większości wyznających chrześcijan. Coraz powszechniejszy jest pogląd, że wołanie to rozbrzmiewa w momencie, gdy na Jezusie spoczął cały ciężar grzechu ludzkości, w którym to momencie – ponieważ grzech oddziela ludzkość od Boga – Jezus został oddzielony od swojego Ojca po raz pierwszy w całej wieczności. Biblijnym tekstem dowodzącym tego fragmentu jest Księga Habakuka 1,13, w której prorok skarży się Bogu: „Zbyt czyste są twoje oczy, aby patrzeć na zło, a na zło nie możesz patrzeć”.

Czytając ten werset w połączeniu z okrzykiem Jezusa opuszczenia, nasuwa się myśl, że Bóg Ojciec odwraca się od Jezusa – nie mogąc patrzeć na grzech, nie może już patrzeć na swojego ukochanego syna, który stał się grzechem (2Kor 5,21). Trzeba przyznać: to porywająca historia, pełna patosu i umiejętnego połączenia wstawek biblijnych.

Problem w tym, że jest to po prostu błędne. Po pierwsze, takie odczytanie błędnie interpretuje Księgę Habakuka 1:13, która nie jest teologiczną deklaracją Bożej niemocy, tak jakby niezdolność do spojrzenia na grzech była wrodzona w naturze Boga. To stwierdzenie jest raczej skargą proroka, którego skarga na niesprawiedliwość została rozwiązana objawieniem, że Bóg posłuży się Chaldejczykami/Babilończykami, aby ukarać Judę (Ha 1:6–11).
Niedowierzający prorok kwestionuje sprawiedliwość takiego osądu, twierdząc, że Chaldejczycy sami są niesprawiedliwym i brutalnym ludem:

Twoje oczy są zbyt czyste, aby patrzeć na zło.
I nie możesz patrzeć [przychylnie] na zło.
Dlaczego patrzysz [przychylnie]
na tych, którzy postępują zdradziecko ?
Dlaczego milczysz, gdy niegodziwcy pochłaniają
sprawiedliwszych od siebie?

Problem polega na tym, że sprawiedliwy Bóg w jakiś sposób karci swój niesprawiedliwy lud, posługując się jako narzędziem sprawiedliwości jeszcze bardziej niesprawiedliwym ludem. To po prostu zbyt daleko idący krok dla niedowierzającego proroka, który kwestionuje sprawiedliwość takiego układu, zastanawia się, dlaczego Bóg pozwala na powodzenie niegodziwym i dlaczego Bóg zdaje się nie mieć żadnego problemu z patrzeniem na zło.
To doskonały przykład tego, jak ważne jest rozpoznanie gatunku i kontekstu danej wypowiedzi. Mówiąc: „Twoje oczy są zbyt czyste, by patrzeć na zło”, prorok nie wypowiada doktrynalnego stwierdzenia o oczach Boga, lecz apeluje i skarży się Bogu na to, jak jego zdaniem powinien On postępować.

Continue reading →