PoznajPana.pl

Kwestia jakości, nie ilości

Greg Laurie
„Na wszystko jest pora, czas na każdą czynność pod niebem. Jest czas narodzin i czas śmierci. Jest czas sadzenia i czas żniw” (Kazn 3:1–2).

Rozmyślając nad przemijaniem ludzkiego życia, etyk Michael Josephson napisał: „Czy jesteśmy gotowi, czy nie, pewnego dnia to wszystko się skończy. Nie będzie już wschodów słońca, minut, godzin ani dni… Co więc będzie miało znaczenie? Jak będzie mierzona wartość twoich dni?… Życie, które ma znaczenie, nie zdarza się przypadkiem. To nie kwestia okoliczności, ale wyboru”.

Autor Księgi Koheleta napisał: „Wszystko ma swój czas, każda sprawa pod niebem ma swoją porę. Jest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas żniwa” (Kzn 3:1–2). Psalmista napisał: „Moja przyszłość jest w Twoich rękach” (Psalm 31:15). A Hiob powiedział do Boga: „Ty ustaliłeś długość naszego życia. Ty wiesz, ile miesięcy będziemy żyć, a nie jest nam dana ani minuta dłużej” (Księga Hioba 14:5).

Rozważanie, jak krótkie jest życie i jak bezsilni jesteśmy wobec jego zmiany, może u niektórych wywołać niepokój. Podkreśla to wagę proaktywnego podejmowania decyzji, nie wspominając o tym, jak ważne jest rozpoczęcie ich jak najwcześniej. Innymi słowy: wieczór twojego życia jest zdeterminowany przez jego poranek.

Jeśli zaczniesz priorytetowo traktować zdrowe odżywianie i ćwiczenia już w młodości i będziesz to praktykować przez całe życie, będziesz czerpać z tego korzyści przez lata. Podobnie, jeśli zaczniesz priorytetowo traktować sprawy Boże już w młodości i będziesz to praktykować przez całe życie, będziesz zbierać niewyobrażalne błogosławieństwa przez całe życie.

Autor Księgi Przysłów poruszył tę zasadę, pisząc: „Wychowuj chłopca odpowiednio do drogi, którą ma iść, a gdy się zestarzeje, nie odstąpi od niej” (Przysł 22:6).

Jeśli jesteś u progu swojego życia – jeśli, statystycznie rzecz biorąc, prawdopodobnie masz przed sobą wiele lat – teraz nie jest czas na sianie owsa ani na robienie rzeczy, za które planujesz później pokutować. Teraz jest czas na wyrobienie sobie nawyków, praktyk i zasad, które będą kierować twoim życiem. Teraz jest czas na studiowanie Słowa Bożego, zapamiętywanie go i stosowanie w każdej dziedzinie życia. Teraz jest czas na rozpoczęcie dyscypliny modlitwy, na codzienne poświęcanie czasu na mówienie i słuchanie Pana. Teraz jest czas na rozwijanie i doskonalenie umiejętności dzielenia się wiarą. Jeśli czas jest po twojej stronie, nie pozwól, aby ta przewaga ci umknęła.

Jeśli jesteś po południu, a nawet wieczorem, ta sama zasada ma zastosowanie, tylko w innym czasie. Nigdy nie jest za późno, aby przyjąć dyscyplinę oddającą cześć Bogu. A teraz jesteś tak młody, jak nigdy.

Pytanie do refleksji: Jak możesz nadać priorytet i wdrożyć w swoim życiu praktyki, które przynoszą chwałę Bogu?

Myślnik między datami

Greg Laurie
„Kiedy wydajecie obfity owoc, jesteście moimi prawdziwymi uczniami. To przynosi wielką chwałę mojemu Ojcu” (J 15:8).

Nagrobek służy jako oznaczenie grobu danej osoby. Ale jest również niezwykle krótkim podsumowaniem jej życia. Typowy nagrobek może zawierać inskrypcję: Jan Kowalski, 29 maja 1946 – 15 października 2025, ukochany syn, mąż i ojciec.
Co ciekawe, najmniejszy grawerunek na nagrobku – myślnik między datą urodzenia a datą śmierci – przedstawia to, co ostatecznie jest najważniejsze. Ta myślnik to całość naszych dni.

Nie możemy określić, jak długo będziemy żyć na tej ziemi. Możemy próbować. Możemy podążać za każdym zdrowym trendem, jaki widzimy w internecie. Możemy zażywać drogie suplementy. Możemy nieustannie obsesyjnie myśleć o tym, co słuszne, jeśli chodzi o nasze zdrowie. Ale jak pytał Jezus w Ewangelii Mateusza 6:27: „Czy wszystkie twoje zmartwienia mogą choć chwilę wydłużyć twoje życie?” (NLT).

Bóg decyduje o długości naszego życia. On zdecydował, kiedy się urodziliśmy i On decyduje, kiedy umrzemy. Nie mamy nic do powiedzenia na temat tych dat. Ale mamy wszystko do powiedzenia na temat myślnika między nimi. Ten myślnik obejmuje każdą decyzję, którą podejmujemy, każdą wybraną przez nas ścieżkę, każdy priorytet, który podnosimy, każdą interakcję, jaką mamy, i każde wykorzystanie naszych darów i zdolności, które Bóg nam dał. Ten myślnik symbolizuje sposób, w jaki wykorzystujemy dni, które Bóg tak łaskawie nam daje. A dokładniej, odzwierciedla on to, czy realizujemy Boży plan, czy własny.

Za kulisami

Greg Laurie
„W tym czasie aramejscy najeźdźcy najechali ziemię Izraela, a wśród ich jeńców była młoda dziewczyna, którą oddano żonie Naamana jako służącą. Pewnego dnia dziewczyna powiedziała do swojej pani: „Chciałabym, żeby mój pan udał się do proroka w Samarii. On by go uzdrowił z trądu”” 2Krl 5:2–3).

Często najgłębsze i najbardziej dalekosiężne możliwości duchowe pojawiają się „za kulisami”. Co więcej, osoba, która wydaje się być główną postacią w danej sytuacji, nie zawsze jest osobą, przez którą Bóg chce działać.

Przykład tego można znaleźć w Księdze Nehemiasza. Król Artakserkses był bez wątpienia najpotężniejszym człowiekiem w Imperium Perskim, władającym Babilonem i znaczną częścią Bliskiego Wschodu. Jego słowo było prawem. Nehemiasz, przeciwnie, służył jako królewski podczaszy. Chociaż jego pozycja była o kilka szczebli niższa od władcy królestwa, Nehemiasz pełnił istotną funkcję — taką, która utrzymywała go zawsze w pobliżu Artakserksesa. Zadaniem podczaszego było skosztowanie napoju przed królem, aby upewnić się, że nie jest zatruty. Jeśli napój był trujący, oznaczało to koniec pracy podczaszego — i koniec jego życia. Ale podczaszy robił coś więcej niż tylko popijanie napojów. Ponieważ spędzał tak dużo czasu w pobliżu króla, często zostawał doradcą monarchy, kimś, kto wywierał na niego wpływ. Podczaszy był bardzo prestiżową pozycją w pałacu. Podczaszy żył w dostatku i miał wpływy.

Ale Nehemiasz miał inną lojalność. Był przecież wygnanym Żydem – człowiekiem, który głęboko darzył swoją opuszczoną ojczyznę. Wiedział, że mury Jerozolimy zostały spalone i leżą w gruzach – i że trzeba coś z tym zrobić. Wykorzystał więc swoją pozycję, narażając się na wielkie ryzyko. Poprosił króla o pozwolenie na powrót do Jerozolimy z grupą wygnańców, aby odbudować mury. Mógł stracić życie, prosząc o coś takiego. Ale dostrzegł duchową szansę, by za kulisami działać i dokonać czegoś znaczącego.

Bądź wierny i taktowny

Greg Laurie
„Filip podbiegł i usłyszał, jak człowiek czyta proroka Izajasza. Filip zapytał: „Czy rozumiesz, co czytasz?”. Człowiek odpowiedział: „Jakżeż mogę, jeśli mnie nikt nie pouczy?”. I nalegał, aby Filip wsiadł do wozu i usiadł przy nim” (Dz.Ap. 8:30–31 NLT).

Filip, przywódca wczesnego Kościoła, otrzymał niezwykłą okazję do głoszenia ewangelii. Według Dziejów Apostolskich 8, Duch Święty poprowadził go do etiopskiego urzędnika, który siedział w rydwanie i usiłował zrozumieć fragment z Księgi Izajasza.

„Filip podbiegł i usłyszał, jak człowiek czyta proroka Izajasza. Filip zapytał: »Czy rozumiesz, co czytasz?«. Człowiek odpowiedział: »Jakżeż mogę, jeśli mnie nikt nie pouczy?«. I namówił Filipa, aby wsiadł do wozu i usiadł przy nim” (Dz. Ap 8:30–31).

Czytając dalej ten fragment, dostrzeżesz, że Filip, dzieląc się ewangelią z etiopskim dostojnikiem, wykazał się czymś, czego często brakuje w działaniach ewangelizacyjnych: taktem.

Wielu chrześcijan, gdy wyczuwa okazję do świadczenia niewierzącemu, decyduje się na totalną błyskawicę. Uwalniają się od wszystkiego, co mają w swoim duchowym arsenale. Nie starają się angażować ludzi, z którymi rozmawiają. Nie próbują nawiązać dialogu. Nie zawracają sobie głowy budowaniem mostu międzyludzkiego. Po prostu przedstawiają swoje argumenty, wygłaszają swoje stwierdzenia i odchodzą, pod wrażeniem samych siebie. Tymczasem ludzie, z którymi rozmawiają, po cichu marzą o tym, żeby po prostu przestać mówić i odejść.

Później chrześcijanin myśli: „O rany, naprawdę ich zmiażdżyłem, kiedy powiedzieli to i tamto. Czyż to nie było wspaniałe?”. Nie, to nie było wspaniałe. W rzeczywistości było całkiem głupie, bo naszym zadaniem jako wierzących nie jest wygranie sporu, ale zdobycie duszy.