PoznajPana.pl

Życie po śmierci

Greg Laurie
„Czy umarli mogą żyć ponownie? Jeśli tak, dałoby mi to nadzieję na wszystkie lata zmagań i z niecierpliwością oczekiwałbym uwolnienia od śmierci” (Hiob 14:14).

Słuchać
Księga Hioba opowiada historię prawego, wiernego człowieka, który straszliwie cierpi, ponieważ Szatan chce udowodnić, że jego prawość i wierność będą trwać tylko tak długo, jak długo Bóg będzie go błogosławił w jego życiu. Za przyzwoleniem Boga Szatan odbiera Hiobowi ukochane dzieci, jego majątek i dobra materialne oraz dobre zdrowie.

Hiob pozostaje prawy i wierny pomimo cierpienia, nawet gdy żona i przyjaciele się od niego odwracają. Nie ma jednak pojęcia, dlaczego spotykają go te tragedie. Rozpoczyna więc szczery dialog z Bogiem. Z głębi swego cierpienia mówi: „Czyż umarli mogą ożyć? Jeśli tak, to dałoby mi to nadzieję w moich latach zmagań i z utęsknieniem oczekiwałbym uwolnienia od śmierci” (Hi 14,14).

Czy umarli mogą żyć ponownie?
Niewiele jest ważniejszych pytań – czy bardziej doniosłych. Właściwie każdy powinien je zadać (lub jakąś jego odmianę): „Co się ze mną stanie, kiedy umrę? Co jest poza tym miejscem zwanym Ziemią?”

Uporządkuj swoje sprawy

Greg Laurie
„W tym czasie Ezechiasz śmiertelnie zachorował i przybył do niego prorok Izajasz, syn Amosa, i przekazał królowi następujące polecenie: „Tak rzekł Pan: Uporządkuj swoje sprawy, bo umrzesz. Nie wyzdrowiejesz z tej choroby” (2Krl 20:1).

Przez lata prowadziłem wiele pogrzebów i nabożeństw żałobnych. Odwiedzałem też ludzi, którzy byli u progu śmierci. Mogę wam powiedzieć, że kiedy życie dobiega końca, liczą się trzy rzeczy: wiara, rodzina i przyjaciele.

Najważniejsza jest twoja wiara, twoja relacja z Bogiem. Słyszałem niezliczone osoby, które z głębokim żalem mówiły: „Żałuję, że nie spędziłem więcej czasu na bliskiej relacji z Bogiem. Żałuję, że nie poświęciłem więcej czasu na sprawy duchowe”. Zdają sobie sprawę, że będą musieli stanąć przed Bogiem Wszechmogącym i odpowiedzieć za swoje wybory i priorytety. Jakie to smutne, gdy ludzie zdają sobie sprawę, że zmarnowali swoje życie.

Drugim najważniejszym priorytetem jest rodzina. Trudno jest dotrwać do końca życia i powiedzieć: „Chciałbym być lepszym ojcem” lub „Chciałbym być lepszą matką”. Nie będziesz się martwić o to, ile zarobiłeś ani ile rzeczy posiadasz. Nie będzie cię obchodzić, czy spędziłeś wystarczająco dużo czasu w biurze, czy dostałeś wystarczająco dużo awansów. Ani twoje portfolio finansowe, ani CV nie trafią do nieba. Liczą się ludzie, których zostawisz – współmałżonka, dzieci, rodzeństwo. Liczy się to, czy wypełniłeś swoje obowiązki wobec nich dane przez Boga. Czy poświęciłeś im najcenniejsze kęsy swojego czasu i uwagi. Czy żyjesz w sposób, który będzie ich inspirował, zachęcał i prowadził, gdy cię już nie będzie.

Biorąc pod uwagę okoliczności

Greg Laurie
„Wtedy Gedeon rzekł do Boga: „Jeśli naprawdę zamierzasz mnie użyć do wybawienia Izraela, jak obiecałeś, udowodnij mi to w ten sposób: dziś wieczorem położę wełnę na klepisku. Jeśli rano wełna będzie mokra od rosy, a ziemia sucha, wtedy będę wiedział, że pomożesz mi wybawić Izraela, jak obiecałeś” (Sdz 6:36–37).

Bóg jest wielojęzyczny. Może do nas przemawiać na wiele sposobów. Z pewnością przemawia do nas poprzez swoje Słowo. Przemawia do nas poprzez modlitwę. Przemawia do nas poprzez nasze sumienie. Biblia odnotowuje wiele przypadków, w których Bóg przemawiał do ludzi poprzez sny i wizje.

Ale Bóg przemawia również poprzez okoliczności. Chociaż nie jestem osobą, która podejmuje ważne decyzje życiowe wyłącznie w oparciu o okoliczności, zdarzały się chwile, kiedy czułem, że coś jest wolą Bożą, a potem moje przeczucie się potwierdzało, gdy okoliczności się ułożyły. Innym razem okoliczności dawały mi jasno do zrozumienia, że ​​Bóg odmawiał konkretnej ścieżce lub prośbie.

Klasycznym przykładem Bożego oddziaływania na ludzi jest powołanie Gedeona do ratowania ludu Izraela. Gedeon był człowiekiem niezwykle skromnym, wręcz przesadnie. Nie postrzegał siebie jako wybawcy i trudno mu było pojąć, że Bóg postrzega go w taki sposób.

Pokornie wystawił więc Boga na próbę. „Wtedy Gedeon rzekł do Boga: «Jeśli naprawdę chcesz mnie użyć do wybawienia Izraela, jak obiecałeś, to daj mi dowód w ten sposób: Dziś wieczorem położę runo wełny na klepisku. Jeśli rano runo będzie mokre od rosy, a ziemia sucha, wtedy będę wiedział, że pomożesz mi wybawić Izraela, jak obiecałeś»” (Sdz 6:36–37 NLT).

Bóg łaskawie spełnił prośbę Gedeona. Wtrącił się nieznacznie w proces kondensacji, aby potwierdzić powołanie Gedeona. Przemówił poprzez okoliczności.

W historii Jonasza Bóg przemówił do swego proroka za pośrednictwem różnych okoliczności, między innymi, w tym burzy na morzu (zob. Jonasz 1:4), olbrzymiej ryby (zob. 1:17), liściastej rośliny (zob. 4:6) i głodnego robaka (zob. 4:7).

Bóg nadal przemawia do nas poprzez okoliczności. Często te okoliczności dotyczą innych ludzi. Zdarzało się, że słuchałem czyjegoś kazania lub rozmawiałem z przyjacielem i nagle zdawałem sobie sprawę, że to, co mówił, odnosiło się do sytuacji, w której sam się znajdowałem – mimo że osoba ta nie była w ogóle świadoma moich okoliczności. Uświadomiło mi to, że sam Bóg przemawiał do mnie poprzez te osoby.

Być może Bóg przemówił do ciebie przez pastora lub przyjaciela chrześcijanina. A może przemawiał do ciebie w innych okolicznościach. Słuchaj uważnie i pamiętaj, że Bóg nigdy nie zaprzeczy swojemu Słowu.

< 06.03.2026 | 09.03.2026 >

Pytanie do refleksji: Jak Bóg może do ciebie przemawiać poprzez okoliczności w twoim życiu?

Nie bój się i nie zniechęcaj

Greg Laurie
„Posłańcy przybyli i donieśli Jozafatowi: „Ogromna armia z Edomu nadciąga przeciwko tobie zza Morza Martwego. Są już w Chacazon-Tamar” (to była inna nazwa En-Gedi). Jozafat przeraził się tą wiadomością i błagał Pana o pomoc. Nakazał też wszystkim mieszkańcom Judy rozpocząć post. Ludzie ze wszystkich miast Judy przybyli więc do Jerozolimy, aby prosić Pana o pomoc” (2Krn 20:2–4).

Jozafat, król Judy, stanął przed rozpaczliwym dylematem. Jego wrogowie znacznie przewyższali go liczebnie. Co gorsza, jego wrogowie połączyli siły z innymi wrogami Izraela i zamierzali go zniszczyć. Był to najgorszy scenariusz – pozornie beznadziejna sytuacja. Jozafat nie miał szans, by rzucić wyzwanie nadciągającej armii, mając do dyspozycji tak wielkie siły. Był zdecydowanie za liczniejszy.

Co więc zrobił Jozafat? Biblia mówi, że „błagał Pana o prowadzenie” (2 Kronik 20:3 NLT). Modlił się: „Boże nasz, czy nie powstrzymasz ich? Jesteśmy bezsilni wobec tej potężnej armii, która zamierza nas zaatakować. Nie wiemy, co czynić, ale szukamy u Ciebie pomocy” (werset 12 NLT).

Pan powiedział Jozafatowi: „Nie bój się! Nie trać odwagi przed tą potężną armią, bo nie wasza to walka, lecz Boża. . . . Zajmijcie pozycje, a potem stańcie i patrzcie na zwycięstwo Pana. On jest z wami, mieszkańcy Judy i Jerozolimy. Nie bójcie się i nie traćcie odwagi. Wyruszcie jutro na nich, bo Pan jest z wami!” (wersety 15, 17 NLT).