Idąc właściwą drogą
Greg Laurie
„Czy nie zdajesz sobie sprawy, że twoje ciało jest świątynią Ducha Świętego, który w tobie mieszka i został ci dany przez Boga? Nie należysz do siebie, bo Bóg nabył cię za wysoką cenę. Musisz więc czcić Boga swoim ciałem” (1Kor 6:19–20).
Od czasu do czasu mam wrażenie, że mój GPS ma własny rozum. Jadę autostradą, zmierzając do celu, w którym nigdy wcześniej nie byłem, gdy nagle urządzenie każe mi skręcić w prawo na następnym zjeździe. To nie ma sensu, ale skręcam w prawo. Potem każe mi skręcić w lewo, więc skręcam w lewo. Potem kieruje mnie z powrotem na autostradę. O co w tym wszystkim chodziło? To w ogóle nie ma sensu.
Pan dał Izraelitom niesamowity system GPS: ogień w nocy i obłok w dzień. Było to bardzo proste. Kiedy obłok się poruszał, oni się poruszali. Kiedy obłok się zatrzymywał, oni się zatrzymywali. W nocy, kiedy ogień się poruszał, oni się poruszali. Kiedy ogień zanikał, oni się zatrzymywali.
Możemy mieć ochotę pomyśleć: „Chciałbym mieć tak oczywiste wskazówki, ponieważ często nie wiem, co powinienem zrobić ani dokąd pójść”.
Ale jako wierzący w Nowym Przymierzu, mamy coś lepszego niż obłok czy ogień. Mamy samego Chrystusa mieszkającego w naszych sercach. Każdy z nas, kto wierzy w Jezusa Chrystusa, ma Boga mieszkającego w sobie. Nie potrzebujemy ognia z nieba. Mamy ogień Ducha Świętego w naszym życiu, dający nam moc do czynienia tego, do czego powołał nas Bóg.
Jako wierzący nie jesteśmy panami swojego losu. Nie kontrolujemy naszej duchowej podróży. Apostoł Paweł napisał: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was mieszka i został wam dany przez Boga? Nie należycie bowiem do siebie samych, gdyż Bóg nabył was za wysoką cenę. Czcijcie więc Boga w ciele waszym” (1Kor 6:19–20).
Pan poprowadzi nas drogą, którą On chce, abyśmy podążali. Czasami Jego wola nie ma dla nas sensu. Czasami może się wydawać, że Bóg próbuje zepsuć nam całą zabawę. Ale z czasem zrozumiemy, że Bóg od początku wiedział, co robi.
W przeciwieństwie do map GPS w naszych urządzeniach, nie możemy wprowadzić współrzędnych celu naszej podróży. Dzieje się tak, ponieważ nie mamy pojęcia, dokąd nas ona zaprowadzi. To oczywiście nie powstrzymuje nas przed próbami. Możemy spróbować wprowadzić miejsce, w którym chcielibyśmy się znaleźć. Albo miejsce, w którym planujemy się znaleźć. Ale jak głosi stare jidyszowe przysłowie: „Człowiek knuje, a Bóg się śmieje”. Księga Przysłów 19:21 (NW) ujmuje to następująco: „Wiele zamierzeń jest w sercu człowieka, lecz wola Pana się ziści”.
Urządzenia GPS nie zawsze mają rację, ale Bóg zawsze. Boża droga jest zawsze słuszna.
Pytanie do refleksji: Jak możesz zaufać Bożej drodze, nawet jeśli nie ma ona dla ciebie sensu?