Category Archives: Pozostałe

Ten, który strzeże

Greg Laurie
„Wznoszę oczy ku górom: Skąd nadejdzie mi pomoc? Pomoc moja od Pana, który stworzył niebo i ziemię. On nie pozwoli zachwiać się twojej nodze, nie zdrzemnie się Ten, który cię strzeże” (Ps 121:1–3).

Wątpliwości często leżą u podstaw wielu lęków, z którymi mierzymy się jako osoby wierzące. Rzeczywistość jest taka, że ​​żyjemy w nieprzewidywalnym świecie. Trudno zachować poczucie pewności, gdy otaczają nas potencjalne zagrożenia dla naszego bezpieczeństwa. Do tego dochodzą niepewności codziennego życia – obawy o bezpieczeństwo pracy, bezpieczeństwo finansowe, zdrowie starzejących się członków rodziny i dobro naszych dzieci.

Do tego dochodzą pęknięcia w naszej duchowej determinacji, które grożą pęknięciem, gdy narasta presja życia – okoliczności, które sprawiają, że zaczynamy wątpić, czy Biblia jest wiarygodna, czy Bóg naprawdę się o nas troszczy i czy faktycznie jesteśmy zbawieni.

Może poczujesz się lepiej, wiedząc, że najbardziej dojrzali chrześcijanie w twoim życiu – ludzie, których cenisz jako duchowych mentorów – zmagają się z podobnymi wątpliwościami i wynikającymi z nich lękami. Ale to nie oddaje całej prawdy.

Widzicie, nawet najwięksi ludzie Boga, jacy kiedykolwiek żyli, mieli chwile zwątpienia i strachu. Prorok Eliasz kiedyś samotnie zmierzył się z 450 prorokami Baala w pojedynku na śmierć i życie. Ufał, że Bóg dokona bezprecedensowego cudu, który zapewni mu zwycięstwo. Jednak gdy tylko pojedynek dobiegł końca, gdy dowiedział się, że królowa Jezabel chce jego śmierci, przestraszył się i uciekł.

Strach jest nieunikniony

Greg Laurie
„Ale nie zaczynaj, zanim nie policzysz kosztów. Bo kto by zaczynał budowę bez wcześniejszego obliczenia kosztów i sprawdzenia, czy wystarczy pieniędzy na dokończenie?” (Łk 14:28).

W tym tygodniu w rozważaniach porozmawiamy o stawianiu czoła lękom i radzeniu sobie z nimi. Zaczniemy od tego, jak przewidywać sytuacje wywołujące strach.

Jako chrześcijanin, nie chodzi o to, czy napotkasz okoliczności, które cię niepokoją, a nawet przerażają, ale o to, kiedy. Apostoł Paweł napisał: „Wiesz, ile zniosłem prześladowań i cierpień. Wiesz wszystko o prześladowaniach, jakie znosiłem w Antiochii, w Ikonium i w Listrze – ale Pan mnie ze wszystkiego wybawił. Tak i każdy, kto chce żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, będzie prześladowany” (2Tym 3:11–12 NLT).

Każdy, kto pragnie żyć pobożnie w Chrystusie, będzie prześladowany. Nie da się uniknąć tej rzeczywistości. Dlatego, jako wierzący, możemy albo żyć w strachu przed nieuniknionymi prześladowaniami, albo się na nie przygotować.

Możemy się na to przygotować, przemyślając na nowo naszą reakcję na prześladowania. Zamiast ulegać lękom i robić wszystko, co w naszej mocy, aby ich uniknąć lub położyć kres, możemy zaakceptować je takimi, jakie są. Nie oznacza to, że musimy je witać z otwartymi ramionami czy szukać – ani udawać, że nas nie bolą i nie przerażają. Nie możemy jednak ignorować faktu, że prześladowania utożsamiają nas z Chrystusem.

Jezus wyjaśnił swoim uczniom: „Jeśli świat was nienawidzi, pamiętajcie, że Mnie wpierw znienawidził. Świat kochałby was jak swoich, gdybyście byli jego częścią, ale już nie jesteście częścią świata. Ja was wybrałem, aby wyjść ze świata, dlatego was nienawidzi” (Ewangelia Jana 15:18–19).

Życie w miejscu, gdzie jesteś znienawidzony, to przerażająca perspektywa. Możliwość zwrócenia się do Jezusa – który doskonale wie, jak to jest żyć w takim miejscu – sprawia, że ​​jest to mniej przerażające.

Dolewki bez ograniczeń

Greg Laurie
„A wierzący zostali napełnieni radością i Duchem Świętym” (Dz 13:52).

Wyobraź sobie, że kupiłeś nowy samochód, jeździłeś nim po mieście przez kilka dni i naprawdę podobało ci się, jak się sprawuje. Ale nagle zaczął się dławić i nie chodził tak dobrze, jak na początku. W końcu po prostu się zatrzymał i nie chciał jechać dalej

„W czym problem?” – pytasz. „Właśnie kupiłem ten samochód. Nie przejechałem nim nawet kilkuset mil”.

Odholowali twój zepsuty nowy samochód z powrotem do dealera, żądając wyjaśnień. „Hmm” – mówi mechanik, wsuwając kluczyk do stacyjki i próbując kilka razy odpalić. „Hm, proszę pana, widzi pan tę małą kontrolkę na wskaźniku paliwa? To znaczy, że skończyło się paliwo. Trzeba od czasu do czasu tankować”.

„Och” – powiesz. „Nigdy o tym nie pomyślałem”.

„Tak, proszę pana. Widzi pan, musi pan ciągle tankować samochód, jeśli chce pan, żeby jeździł bez przerwy”.

Tak samo jest w życiu. Płyniesz, ciesząc się życiem i krajobrazami, doświadczając spokoju i sukcesu w rodzinie, małżeństwie, biznesie i posłudze. Nagle jednak problem za problemem zaczyna się pojawiać i życie nagle zaczyna się układać.

Może potrzebujesz uzupełnienia. Może musisz prosić Pana o moc Ducha Świętego, abyś był lepszym mężem – albo lepszym ojcem, lepszą babcią, lepszym świadkiem, lepszym uczniem, lepszym pracownikiem, czy kimkolwiek innym, do czego cię powołał.

Dobry czas na modlitwę

Greg Laurie
„Kiedy Piotr przebywał w więzieniu, Kościół modlił się za niego bardzo gorliwie” (Dz 12:5).

Jeśli, tak jak ja, oglądałeś kiedyś dużo starych westernów, to wiesz, że przestępcy (zazwyczaj noszący czarne kapelusze) pędzący wściekle przez górzysty teren z łupem skradzionym z napadu na dyliżans często mieli kłopoty z powodu warunków geograficznych.

W pewnym momencie ktoś z grupy pościgowej (zazwyczaj w białych kapeluszach) krzyknął: „Mamy ich! Wpadli do kanionu!”. A wszyscy wiedzą, że z kanionu jest tylko jedno wyjście.

W życiu też zdarzają się kaniony pudełkowe – pozornie beznadziejne sytuacje, z których nie ma wyjścia i dokąd się zwrócić. W kanionie pudełkowym, otoczonym nie do pokonania przeszkodami, czujesz się chwilowo sparaliżowany, nie wiedząc, co robić. Właśnie w takich chwilach Bóg zaprasza nas do modlitwy.

W Dziejach Apostolskich 12 znajdujemy historię o tym, jak Bóg przyjął tragiczną, wręcz beznadziejną sytuację i ją zmienił. Co więcej, przemiana ta została zapoczątkowana mocą modlitwy – modlitwy, która rozbrzmiewa w sali tronowej Boga i otrzymuje odpowiedź.

Jakub i Piotr, dwie kluczowe postacie wczesnego Kościoła chrześcijańskiego, zostali uwięzieni za wykonywanie dzieła Bożego. Niestety, Jakub został skazany na śmierć. Piotr jednak nadal przebywał w więzieniu, oczekując na swój los. Wszystkie drzwi do jego wolności były zamknięte, z wyjątkiem jednej: drzwi modlitwy.

Celowe podejście

Greg Laurie
„Kiedy przybył i zobaczył ten dowód Bożego błogosławieństwa, przepełniła go radość i zachęcał wierzących, by trwali wiernie przy Panu. Barnaba był dobrym człowiekiem, pełnym Ducha Świętego i silnym w wierze. I wielu ludzi zostało przyprowadzonych do Pana” (Ap 11:23–24)

Czapki i koszulki często dają nam wgląd w osobowość ludzi. Przechodząc przez duży tłum, zauważysz, że wiele osób chętnie dzieli się, poprzez swój ubiór, tym, do czego się urodziły, czy to „Urodzony, by surfować”, „Urodzony, by jeździć” (zazwyczaj konno lub motocyklem), „Urodzony, by robić zakupy” czy „Urodzony, by haftować krzyżykiem”. Choć te przesłania są lekkie i zabawne, wskazują na głębszą troskę: odnalezienie celu w życiu.

Gdyby ktoś zapytał cię, jaki jest twój cel w życiu, co byś odpowiedział? Jeśli jesteś sumiennym chrześcijaninem, mógłbyś szybko odpowiedzieć: „Czcić Boga” lub innym biblijnym stwierdzeniem. Pamiętaj jednak, że cel twojego życia objawia się nie w tym, co mówisz, ale w tym, co robisz.
Inaczej mówiąc, co jest dla Ciebie priorytetem? Gdzie kierujesz większość swojej energii? O czym myślisz najczęściej? Za czym tęsknisz? Co Cię napędza i nadaje Ci sens? Co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu?

Biorąc pod uwagę te kryteria, niektórzy, odpowiadając szczerze, powiedzieliby: „Moim celem w życiu jest dobra zabawa”. Inni mogliby powiedzieć: „Moim celem w życiu jest doświadczanie przyjemności”. Jeszcze inni mogliby powiedzieć: „Moim celem w życiu jest odniesienie sukcesu”. Jeszcze inni mogliby powiedzieć: „Moim celem w życiu jest zarabianie pieniędzy”.

Stojący przy
Greg Laurie
„Tej nocy Pan ukazał się Pawłowi i powiedział: „Nabierz otuchy, Pawle. Skoro byłeś dla mnie świadkiem tutaj w Jerozolimie, musisz głosić Dobrą Nowinę także w Rzymie”” (Dz 23:11).

Apostoł Paweł miał szczęście, że miał ogromne grono przyjaciół i współpracowników Chrystusa. W swoich listach wspominał o kilku z nich.

„Tychik zda wam dokładne sprawozdanie o moich postępach, umiłowany brat i wierny pomocnik, który służy mi w dziele Pańskim. . . . Posyłam także Onezyma, wiernego i umiłowanego brata z waszych rodaków. . . . Pozdrawia was Arystarch, który jest ze mną w więzieniu, a także Marek, kuzyn Barnaby. . . . Pozdrawia was Epafras, członek waszej wspólnoty i sługa Chrystusa Jezusa. . . . Pozdrawia was Łukasz, umiłowany lekarz, a także Demas. Przekażcie moje pozdrowienia naszym braciom i siostrom w Laodycei oraz Nimfasowi i kościołowi, który się zbiera w jej domu” (Kol 4:7–15 NLT).

Jednak z różnych powodów jego przyjaciele nie zawsze byli dla niego dostępni. Paweł zakończył swój ostatni list tą pełną emocji prośbą: „Tymoteuszu, proszę, przyjdź jak najszybciej. Demas opuścił mnie, bo umiłował doczesne sprawy i udał się do Tesaloniki. Krescens udał się do Galacji, a Tytus do Dalmacji. Tylko Łukasz jest ze mną” (2 Tymoteusza 4:9–11).

Paweł nie był obcy samotności. A jednak nigdy nie był naprawdę sam. Bóg był z nim, o czym mówiliśmy w zeszłotygodniowych nabożeństwach. I Bóg był wszystkim, czego naprawdę potrzebował.