Category Archives: Pozostałe

Twoje własne pole misyjne

Greg Laurie
„Teraz to światło świeci w naszych sercach, ale my sami jesteśmy jak kruche gliniane naczynia, w których kryje się ten wielki skarb. To jasno pokazuje, że nasza wielka moc pochodzi od Boga, a nie od nas samych” (2Kor 4:7).

Ta sama ewangelia, która doprowadziła nas do zbawienia, może – i musi – doprowadzić do ich zbawienia. A odpowiedzialność za szerzenie tej ewangelii spoczywa na nas, niezależnie od tego, czy czujemy się do tego uprawnieni, czy nie.

Kiedy apostołowie Piotr i Jan zostali postawieni przed Sanhedrynem, stali się źródłem zdumienia, spowodowanego tym, że niewykształceni dyletanci, potrafili tak dobrze znać Pismo Święte, a co ważniejsze, rozumieć je. Byli zwykłymi rybakami, robotnikami, ludźmi z krwi i kości. Nie oznacza to, że byli analfabetami. Nie uczęszczali jednak do szkół rabinicznych, ani nie poświęcili życia studiowaniu Pisma Świętego.

W Księdze Dziejów 4:13 czytamy, że kiedy przywódcy religijni Izraela „zobaczyli śmiałość Piotra i Jana i spostrzegli, że są to ludzie niewykształceni i nieuczeni, zdumieli się. I poznali, że byli z Jezusem” (BW). Ci prości rybacy wydawali się lepiej przygotowani niż profesjonaliści. Jak to się stało? Uczniowie byli z Jezusem. Śmiało dzielili się swoją wiarą. Znali Pisma Święte. Byli ludźmi, którzy się modlili.

Kiedy Bóg powołał Mojżesza, by wyprowadził Izraelitów z niewoli w Egipcie, Mojżesz przedstawił kilka przekonujących argumentów, dlaczego nie był odpowiednią osobą do tego zadania. Wszystkie sprowadzały się do jednego: „Jestem nikim” (zob. Wj 3,11). Innymi słowy, był zwykłym człowiekiem. Ale spójrz, co Bóg uczynił z tym zwykłym człowiekiem.

To powinno dać nadzieję i zachętę tym, którzy uważają się za zwykłych ludzi. Być może Bóg nie powołał cię na pastora, misjonarza ani na jakieś stanowisko w służbie. Ale Bóg również może cię wykorzystać. Jest oczywiste, że szuka zwykłych mężczyzn i kobiet, którzy będą nieść ewangelię innym.

Śmierć nie jest końcem
Greg Laurie
„Jezus powiedział jej: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, będzie żył, nawet po śmierci. Każdy, kto we Mnie żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to, Marto?”” (J 11:25-26).

Ponieważ Jezus żyje, każdy, kto w Niego wierzy, ma życie wieczne.
Jezus zademonstrował swoją moc nad śmiercią, wskrzeszając swojego przyjaciela Łazarza. Zanim Łazarz umarł, jego siostry, Maria i Marta, wysłały do ​​Jezusa wiadomość o ciężkiej chorobie Łazarza. Zamiast od razu przyjść i uzdrowić Łazarza, jak Maria i Marta prawdopodobnie miały nadzieję, Jezus poczekał, aż Łazarz umrze.

Kiedy w końcu przybył, „Marta rzekła do Jezusa: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł” (Ewangelia według św. Jana 11:21).

„Jezus jej odpowiedział: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, będzie żył, nawet po śmierci. Każdy, kto we mnie żyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki. Czy wierzysz w to, Marto?»” (wersety 25–26 NLT).

Jezus mówił do swojej pogrążonej w żałobie przyjaciółki: „Marto, posłuchaj mnie. Śmierć to nie koniec! Zachowujesz się tak, jakby to się skończyło. To się nie skończyło”. W tym momencie myślę, że mówił o czymś głębszym niż wskrzeszenie Łazarza. Przecież wskrzeszenie Łazarza z martwych – choć mogło być ekscytujące i radosne – było tylko tymczasową perspektywą. Łazarz miał po prostu umrzeć ponownie za kilka lat.

Siła zmiany

Greg Laurie
„Wszystkim, którzy opłakują Izraela, da On wieniec piękności zamiast popiołu, radosne błogosławieństwo zamiast żałoby, radosną chwałę zamiast rozpaczy. W swojej sprawiedliwości będą jak potężne dęby, które Pan zasadził dla swojej chwały. Odbudują prastare ruiny, naprawią miasta dawno zniszczone. Ożywią je, choć od pokoleń są opuszczone” (Iz 61:3–4).

Byłem zdumiony świadectwami niektórych ludzi, którzy opowiadali mi, jacy kiedyś byli. Patrzyłem na nich i myślałem: „Niemożliwe, żeby kiedyś tacy byli”, bo Jezus Chrystus tak radykalnie ich odmienił.

Księga Izajasza 61:3–4 obiecuje, że Bóg „da wieniec zamiast popiołu, radosne błogosławieństwo zamiast smutku, radosną chwałę zamiast rozpaczy. W swojej sprawiedliwości będą jak potężne dęby, które Pan zasadził dla swojej chwały. Odbudują prastare ruiny, odbudują miasta dawno zniszczone, ożywią je, choć od pokoleń były opuszczone” (NLT).

Dla tych, którzy zrujnowali swoje życie – że tak powiem, zamieniając je w stertę popiołu – Bóg mówi: „Przyniosę piękno”. Dla tych, którzy opłakują ludzi, których skrzywdzili, i grzechy, które popełnili, Bóg mówi: „Przyniosę z tego radość”.

Brakujący element

Greg Laurie
„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3:16).

Wczoraj obchodziliśmy Wielkanoc, która upamiętnia zwycięstwo Jezusa nad śmiercią. W tym tygodniu przyjrzymy się różnym konsekwencjom zmartwychwstania Jezusa. Zaczniemy od tego: ponieważ Jezus żyje, wszyscy, którzy w Niego wierzą, mają społeczność z Bogiem.

Ta wspólnota została zerwana, gdy Adam i Ewa zbuntowali się przeciwko Panu. Ich grzech otworzył przepaść między ludzkością a świętym Bogiem. Byliśmy bezsilni, by ją zasypać. Dlatego Bóg uczynił to za nas. Nasz Stwórca i Projektant tak bardzo pragnie relacji z każdym z nas, że posłał na ziemię swojego Syna, aby umarł za nas i zapłacił za nas karę, aby to umożliwić. Oto niesamowita prawda z Ewangelii Jana 3,16: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (NLT).

Grzech tworzy również pustkę i tęsknotę w ludzkiej duszy. Czy kiedykolwiek próbowałeś ułożyć puzzle i dotarłeś do samego końca, tylko po to, by odkryć, że brakuje ostatniego elementu? Mówię z doświadczenia – to może być niesamowicie frustrujące.

Tworzenie czegoś z niczego

Greg Laurie
„Bo od wieków ucho nie słyszało i oko nie widziało takiego Boga jak Ty, który działa dla tych, którzy Go oczekują!” (Iz 64:4).

Wycofanie się Jezusa do Ogrodu Getsemani zapoczątkowało zły okres dla apostoła Piotra. Po pierwsze, zasnął na czuwaniu, gdy Jezus poprosił go, by czuwał. Po drugie, według Ewangelii Jana 18,10, gdy wrogowie Jezusa przyszli Go aresztować, „Wtedy Szymon Piotr dobył miecza i odciął prawe ucho Malchusowi, słudze arcykapłana” (NLT). A potem, tej samej nocy, rozpoznany jako jeden z naśladowców Jezusa, Piotr zaprzeczył nawet, że Go zna – nie raz, nie dwa, ale trzy razy.

Czy potrafisz się utożsamić z kimś takim? Wiem, że czasami trudno sobie wyobrazić, co Bóg robi w twoim życiu. Widzisz puste płótno, ale Bóg widzi ukończony obraz. Widzisz kawałek węgla, ale Bóg widzi oczyszczony diament. Widzisz osobę bez talentu, ale Bóg widzi potężnego mężczyznę lub kobietę Bożą.

To samo dotyczy tych, których widzimy w Piśmie Świętym. Widzimy porywczego, impulsywnego Szymona, ale Bóg widzi silnego, zdecydowanego apostoła imieniem Piotr. Widzimy intrygującego, manipulującego Jakuba, ale Bóg widzi pobożnego, ufnego człowieka imieniem Izrael. Widzimy młodego, naiwnego Józefa, ale Pan widzi błyskotliwego, mądrego światowego przywódcę. A kiedy wszystko zostało powiedziane i zrobione, Józef mógł spojrzeć wstecz i powiedzieć swoim braciom: „Wy knuliście zło przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to na dobro” (Rdz 50,20). Rozpoznał, że Bóg wykorzystał to, co go spotkało, aby ukształtować go na współczującego, wybaczającego przywódcę wielu. Był gliną w rękach Garncarza. Zaufał Panu.

Bóg specjalizuje się w tworzeniu czegoś z niczego. Ciekawe, co On teraz z tobą robi. Jesteś w trakcie pracy, a On jeszcze nie skończył. Jeśli wciąż żyjesz i to czytasz, Bóg ma jeszcze wiele do zrobienia w twoim życiu! Większość artystów nie lubi, gdy ktoś zagląda im przez ramię, próbując odgadnąć, co zamierzają zrobić. „Poczekaj, aż skończę, – powiedzą – a wtedy zobaczysz”.

Służenie Bożemu celowi

Greg Laurie
„Czemu mnie nie aresztowaliście mnie w Świątyni? Byłem tam każdego dnia. Ale to jest wasze chwila, czas, gdy króluje moc ciemności” (ŁK 22:53).

Jeden z najbardziej irytujących momentów w Ogrodzie Getsemani nastąpił, gdy wrogowie Jezusa w końcu przybyli, by Go aresztować. Na czele grupy stał Judasz Iskariota, uczeń, który zdradził Pana. Według Ewangelii Łukasza 22,47, „Judasz podszedł do Jezusa, aby Go pocałować” (NLT).

Nasuwa się oczywiste pytanie: „Dlaczego?”. Judasz Iskariota podążał za Jezusem przez trzy lata. Słuchał nauk Pana. Był świadkiem cudu za cudem. Widział, jak Jezus obnaża obłudę tych samych ludzi, z którymi spiskował, by Go zdradzić.
Dlaczego więc Judasz to zrobił? Najbliższą odpowiedzią w Piśmie Świętym jest Ewangelia Łukasza 22:3, gdzie czytamy: „Wtedy szatan wszedł w Judasza Iskariotę” (NLT).

Ale to tylko prowadzi do kolejnego oczywistego pytania. Dlaczego Bóg pozwala Szatanowi istnieć? W Księdze Hioba 1:7 Szatan mówi: „Patroluję ziemię, obserwując wszystko, co się dzieje” (NLT). Ale on nie jest biernym obserwatorem. Szuka kłopotów. Szuka życia, które mógłby zniszczyć. Szuka świętych, którzy by się potknęli.

Dlaczego więc Bóg pozwala mu na to? Dlaczego Pan po prostu go nie uśmierci, jak to możliwe w ułamku sekundy? Możesz być zaskoczony, dowiadując się, że Szatan, na swój własny, przewrotny sposób, służy celom Boga.

Zastanów się, jak nieświadomie odegrał ważną rolę w krzyżu Chrystusa. W swojej nieustającej nienawiści do Syna Bożego, Szatan uznał, że świetnym pomysłem będzie zdrada Jezusa, aresztowanie, pobicie go o włos od śmierci, a następnie ukrzyżowanie i stracenie na rzymskim krzyżu.
Wszystko poszło zgodnie z planem szatana. Jak powiedział Jezus tłumowi, który przyszedł Go pojmać: „Lecz to jest wasza chwila, czas panowania mocy ciemności” (Łk 22,53).

Tego dnia moc ciemności rzeczywiście zapanowała, a plan Szatana powiódł się. Ale plan Boga również. Zły nie zdawał sobie sprawy, że od początku planem Boga było, aby Mesjasz umarł za grzechy świata. W proroctwie Izajasza czytamy: „Pan chciał go zmiażdżyć i zadać mu cierpienie” (Izajasz 53:10).

Nieświadomy, że popełnia największy błąd od czasu swojego buntu przeciwko Bogu, Szatan włączył się w plan i zamysł Boga, gdy w swej wściekłości i nienawiści nakłonił Judasza Iskariotę do wydania Jezusa za trzydzieści srebrników (zobacz Zachariasza 11:12–13).}|
„Strzałem w dziesiątkę” Szatana przeciwko Bogu i ludowi Bożemu było ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa. Tym czynem nie tylko nieświadomie przypieczętował własną zgubę, ale także otworzył drzwi Jezusowi, by mógł zaoferować odkupienie i zbawienie całemu światu.

Pamiętaj więc, że jeśli będziesz trzymać się Boga i ufać Mu w trudnych chwilach, najlepsze zakusy szatana przeciwko tobie także obrócą się przeciwko niemu, na twoją korzyść — i na chwałę Boga.

Pytanie do refleksji: Jaki jest przykład z twojego życia, kiedy Bóg wykorzystał ataki szatana przeciwko tobie dla twojego dobra i swojej chwały?

Niech Twoja wola się spełni

Greg Laurie
„Odszedł jeszcze trochę i upadł na twarz, modląc się: „Ojcze mój, jeśli to możliwe, oddal ode mnie ten kielich cierpienia. Chcę jednak, aby Twoja wola się spełniła, a nie moja”” (Mt 26:39).

Tuż przed aresztowaniem, procesem i ukrzyżowaniem, Jezus udał się do Ogrodu Getsemani, aby się modlić. Postanowił spędzić pozostały Mu czas na rozmowie z Ojcem. Ta rozmowa, zapisana w Ewangeliach, różni się od wszystkich innych w Piśmie Świętym.

Po pierwsze, chodzi o to, o co Jezus prosił Boga. „Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech odejdzie ode mnie ten kielich cierpienia” (Mt 26,39). W istocie prosił swojego Ojca Niebieskiego, czy istnieje inny sposób na dokonanie dzieła zbawienia. Jego prośba wskazuje na ogrom cierpienia związanego z ofiarą Jezusa. Jezus wiedział, co go czeka: fizyczne, emocjonalne i duchowe cierpienie przekraczające wszelkie granice. I chciał się upewnić, że jest to absolutnie konieczne.

Mając to na uwadze, musimy jednak zrozumieć, że pierwszej części modlitwy Jezusa nie można oddzielić od drugiej. Rzeczywistość jest taka, że ​​Bóg odmówił prośbie swojego Syna, ponieważ nie było innego sposobu na dokonanie dzieła zbawienia. Wymagana była doskonała ofiara.

Gdyby modlitwa Jezusa sprowadzała się do tego, by Bóg oddalił od Niego kielich cierpienia, wydarzenia, które nastąpiły później, zostałyby przedstawione w innym świetle. Jezus niechętnie uczestniczyłby w ukrzyżowaniu, uwięziony przez Bożą odmowę zwolnienia Go z obowiązku złożenia ofiary.