Category Archives: Pozostałe

Każdy jest krytykiem

Greg Laurie 14
„Sanballat bardzo się rozgniewał, gdy dowiedział się, że odbudowujemy mur. Wpadł we wściekłość i zaczął wyśmiewać Żydów” (Neh 4:1).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o słowach zachęty, które każdy wierzący powinien usłyszeć i wziąć sobie do serca: Krytyka nie zawsze oznacza, że ​​robisz coś źle.

Powracamy ponownie do starotestamentowej historii Nehemiasza. Nehemiasz i jego współbracia Żydzi dopiero co rozpoczęli odbudowę murów Jerozolimy, gdy rozpoczęła się krytyka. Księga Nehemiasza 4:1 wyjaśnia: „Sanballat bardzo się rozgniewał, gdy dowiedział się, że odbudowujemy mur. Wpadł we wściekłość i zaczął szydzić z Żydów” (NLT).

Następny werset zawiera kilka wymownych szczegółów dotyczących krytyki, z jaką spotkali się Nehemiasz i inni robotnicy. Sanballat zadrwił i powiedział: „Co ta banda biednych, słabych Żydów sobie wyobraża? Czy oni myślą, że mogą zbudować mur w jeden dzień, składając tylko kilka ofiar? Czy oni naprawdę myślą, że mogą coś zrobić z kamieni ze śmietnika – i to zwęglonych?” (Nehemiasza 4:2).
W krytyce Sanballata dostrzeżesz więcej niż nutę antysemityzmu. Mimo to Nehemiasz był zdeterminowany, by iść naprzód i czynić to, do czego powołał go Bóg.

Nie ma nic przyjemnego w byciu wyśmiewanym, prawda? Nie ma nic przyjemnego w byciu obiektem śmiechu. Spójrzmy na przykład na to, jak Hollywood przedstawia chrześcijan – Hollywood, który chce wyznaczać nam wszystkim standardy moralne do naśladowania. Uwielbiają przedstawiać chrześcijan jako głupców, błaznów, rasistów, mizoginów… uzupełnij lukę. W ich mniemaniu my, chrześcijanie, jesteśmy wszystkim, co złe na świecie. I nie wspominając już o tym, jak przedstawiają kaznodziejów. Niektórzy mogliby to nazwać formą prześladowania.

Bóg może cię użyć tam, gdzie jesteś

Greg Laurie
„Pracuj ciężko, abyś mógł stanąć przed Bogiem i zyskać Jego uznanie. Bądź dobrym pracownikiem, który nie musi się wstydzić i który poprawnie wyjaśnia słowo prawdy” (2Tym 2:15).

Jako wierzący możemy dodawać sobie nawzajem otuchy tymi słowami: Bóg może cię użyć tam, gdzie jesteś.
Nehemiasz był kimś, kogo nazwalibyśmy laikiem. Osobiście nie lubię tego określenia, używanego do opisania kogoś, kto nie jest „w służbie”. Czasami myślimy, że pastorzy, misjonarze czy osoby pracujące w kościołach są w służbie. Ale prawda jest taka, że ​​każdy chrześcijanin jest w służbie.

Spójrz na polecenie apostoła Pawła skierowane do Tymoteusza w 2 Liście do Tymoteusza 2:15: „Pracuj pilnie, abyś mógł stanąć przed Bogiem i otrzymać Jego uznanie. Bądź dobrym pracownikiem, który nie ma się czego wstydzić i który prawidłowo wykłada słowo prawdy” (NLT). Taka wierna służba nie ogranicza się do pastorów, misjonarzy ani pracowników kościelnych.

Chrześcijanie pracujący w korporacjach, w budownictwie, w edukacji, w medycynie i poradnictwie, i tak dalej, wszyscy są w służbie. W pewnym sensie służba to po prostu służba. Służba pojawia się, gdy mówimy: „Boże, możesz mnie użyć tam, gdzie jestem. Jestem gotowy, by Ci służyć i chcę, aby moje życie przynosiło Ci chwałę”. Innymi słowy, służba pojawia się, gdy wierzący dostrzegają i reagują na okazje do służenia Bogu w swoim codziennym życiu.

Życiodajna krew Kościoła

Greg Laurie

„Dlatego zachęcajcie się wzajemnie i budujcie jedni drugich, jak to zresztą czynicie” (1Tes 5:11).

W dzisiejszym nabożeństwie będziemy mówić o tym, jak ważne jest zaprzyjaźnianie się z nowymi chrześcijanami i zachęcanie ich.

Zawsze ekscytujące jest obserwowanie, jak dzieci odkrywają coś, co dorośli uważają za oczywiste, jak na przykład pierwszy raz, gdy jedzą lody, pierwszy raz widzą śnieg, albo pierwszy raz chodzą po piasku. W tym podekscytowaniu my sami odkrywamy to na nowo.
To samo dotyczy duchowości. Jeśli życie chrześcijanina nie jest przyjazne dla nowych wierzących, to coś jest nie tak. Oni nas potrzebują. Ale my również ich potrzebujemy. Dlaczego? Na nowo odkryjemy rzeczy, które bierzemy za pewnik. Nowi wierzący potrzebują dojrzałych wierzących, aby ich ustabilizować. A dojrzali wierzący potrzebują nowych wierzących, aby ich ożywić. W życiu chrześcijańskim możemy zacząć traktować rzeczy jako coś oczywistego. Być może nie cieszymy się z niektórych rzeczy tak bardzo, jak powinniśmy.

Nowi wierzący są siłą napędową Kościoła, ale są również siłą napędową starszych chrześcijan. Niektóre kościoły rozwijają się poprzez transfery, w których większość wiernych pochodzi z innych kościołów. Harvest Christian Fellowship rozwija się głównie dzięki nowym nawróconym. Jesteśmy kościołem ewangelizacyjnym, bez cienia przesady.

Wierzę, że Chrystus umarł za cały świat i każdy, kto w Niego uwierzy, może dostąpić odpuszczenia grzechów. Moim zadaniem jest głoszenie Ewangelii i zapraszanie ludzi do Jezusa Chrystusa i będę to robić nadal.

Kiedy ktoś przyjmuje to zaproszenie, rozpoczyna się jego chrześcijańska podróż. Pierwsze kroki na tej drodze często są napędzane ekscytacją nowo odkrytej wiary. Radością z osobistej relacji ze Stwórcą wszechświata. Uświadomieniem sobie, jak głęboko On nas kocha. Pewnością życia wiecznego.

Ten, który kocha błogosławić

Greg Laurie
„Nie bój się więc, mała trzódko. Bo to wielka radość dla Ojca waszego, że daje wam Królestwo” (Łk 12:32).

W tym tygodniu rozważaniach przyjrzymy się słowom, których wierzący mogą używać, aby wzajemnie się wspierać. Dzisiaj porozmawiamy o tym niezwykłym zdaniu: Bóg kocha błogosławić swoje dzieci.

Jednym z greckich słów tłumaczonych w Nowym Testamencie jako „błogosławiony” jest makarios , co oznacza „błogosławiony”, „szczęśliwy” lub „szczęśliwy”. Opisuje ono rodzaj błogosławieństwa, który nie jest zależny od sprzyjających okoliczności. Częste użycie tego słowa pojawia się w Błogosławieństwach w Ewangelii Mateusza 5:3–11.

Czasami w naszym życiu szczęście nie jest samo w sobie. Zależy raczej od dobrych rzeczy, które się dzieją. Myślimy, że gdybyśmy tylko dostali podwyżkę w pracy, bylibyśmy szczęśliwi. Kiedy dzieje się coś fajnego lub ekscytującego, wtedy jesteśmy szczęśliwi. Ale kiedy nie dostajemy podwyżki w pracy lub gdy słyszymy złe wieści, nie jesteśmy szczęśliwi. W takich okolicznościach nasze szczęście zależy od dobrych rzeczy, które się dzieją.

Ale „błogosławiony” to zupełnie inne słowo. Niezależnie od okoliczności, jesteś błogosławiony. Taka jest idea makarios .

Bóg chce cię błogosławić. Jezus powiedział: „Nie bój się więc, mała trzódko! Bo bardzo się cieszy Ojciec wasz, że da wam królestwo” (Łk 12,32).

Mit nieobecnego Boga

Greg Laurie
„Pan kieruje krokami pobożnych. Cieszy się każdym szczegółem ich życia” (Ps 37:23).

W następstwie klęski żywiołowej, tragedii narodowej lub lokalnej, czy też osobistej ciemnej nocy duszy, często pojawiają się pytania: Gdzie był Bóg, kiedy to się stało? Dlaczego wydaje się nieobecny?
Problem nie leży w samym Bogu. On przecież jest wszechobecny – istnieje wszędzie i zawsze. Nic tego nie zmieni. Problem leży w naszym postrzeganiu Go – a dokładniej, w naszych oczekiwaniach wobec Niego. Kiedy Pan nie jest tak przewidywalny ani tak oczywisty, jak byśmy chcieli, zakładamy najgorsze.

Ewangelia Łukasza daje nam obraz tego zjawiska. Po ukrzyżowaniu Jezusa dwóch Jego uczniów szło drogą do Emaus. Obaj byli zdruzgotani, ponieważ Ten, któremu oddali swoje życie, zniknął z powierzchni ziemi. Bóg w ludzkiej postaci był nieobecny.

Aż do momentu, gdy dołączył do nich w podróży.
Dwaj uczniowie początkowo nie rozpoznali Jezusa. Oto luźna parafraza tego spotkania.
Jezus zapytał: „Chłopaki, dlaczego macie takie długie miny? W czym problem?”
Obaj mężczyźni byli oszołomieni tym pytaniem. „Pewnie jesteś jedyną osobą w Jerozolimie, która nie słyszała o tym wszystkim, co się tam wydarzyło w ciągu ostatnich kilku dni” – odpowiedzieli.
„Jakie rzeczy?”
Wyjaśnili: „To, co się stało z Jezusem z Nazaretu, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie przed Bogiem i całym ludem, i jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. A przecież po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało” (Łk 24,19–21).

Jezus powiedział: „Głupi ludzie! Tak trudno wam uwierzyć we wszystko, co prorocy napisali w Pismach. Czyż nie zostało wyraźnie przepowiedziane, że Mesjasz będzie musiał wycierpieć to wszystko, zanim wejdzie do swojej chwały?” (Łk 24,25–26 NLT). Prowadził swoich uczniów „przez pisma Mojżesza i wszystkich proroków, wyjaśniając, co się do Niego odnosiło, na podstawie wszystkich Pism” (Łk 24,27 NLT).

Konfrontuj się, motywuj i zachęcaj

Greg Laurie
„Myślmy o tym, jak motywować się wzajemnie do aktów miłości i dobrych uczynków. I nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak to niektórzy czynią, ale zachęcajmy się nawzajem, zwłaszcza teraz, gdy zbliża się dzień Jego powrotu” (Hbr 10:24–25).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwej kwestii konfrontacji, motywowania i zachęcania naszych współwyznawców.

Apostoł Paweł napisał: „ Czyńcie wszystko, co możecie, aby żyć w pokoju ze wszystkimi ” (Rz 12,18 NLT). I choć jego słowa niosą ze sobą praktyczne implikacje dla naszych codziennych interakcji z ludźmi, musimy pamiętać, że pokój – czyli brak konfliktów – niekoniecznie jest celem wierzących. Naszym celem jest posłuszeństwo Bogu i wypełnianie Jego woli na tym świecie. A czasami ten cel wyprowadzi nas nie tylko ze strefy komfortu, ale także ze strefy pokoju.

Jako wierzący jesteśmy częścią Kościoła Bożego. Jesteśmy częścią ciała wierzących. Podobnie jak w przypadku ciała ludzkiego, duchowe ciało Chrystusa działa najlepiej, gdy jego części współdziałają ze sobą. Ale przy tak wielu ruchomych elementach nie zawsze tak jest.

Konflikt – utrata jedności między wierzącymi – jest nieunikniony. Ale potrzeba wspólnoty nigdy się nie zmienia. Kiedy kroczysz z Bogiem, będziesz chciał być z Jego ludem. I często, gdy tracisz wspólnotę z Bogiem, tracisz również wspólnotę z innymi wierzącymi. Zdarza się, że mówisz sobie: „Nie wiem, czy chcę dziś iść do kościoła. Poza tym jest tylu hipokrytów. Kiedy idę, czuję się osądzany”.

Ludzie często cytują Ewangelię Mateusza 7:1, która mówi: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni” (NKJV). Jednak fragment ten można również przetłumaczyć jako: „Nie potępiajcie, abyście nie byli potępieni”. Nie mamy potępiać innych. Ale ocena to coś, co powinniśmy robić dla siebie nawzajem, pomagając sobie nawzajem, zachęcając się nawzajem i, w razie potrzeby, korygując się.

Księga Przysłów 27:17 mówi: „Żelazo żelazem się ostrzy, a przyjaciel ostrzy przyjaciela” (NLT). Czasami mogą iskrzyć, ale rezultatem jest dwoje ludzi o ostrych duchowych krawędziach.

Dlatego zastrzegam sobie prawo do konfrontacji, jeśli zajdzie taka potrzeba, ze współchrześcijaninem, który podąża złą drogą. Jak czytamy w Liście do Hebrajczyków 10: „Myślmy o tym, jak zachęcać się wzajemnie do miłości i dobrych uczynków. I nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak to się zdarza niektórym, ale zachęcajmy się nawzajem, zwłaszcza teraz, gdy zbliża się dzień Jego powrotu” (wersety 24–25 NLT).

Bóg pragnie, abyśmy byli ludźmi świętymi – nie świętszymi od innych, patrząc na nich z góry i z wyższością. Bycie świętym oznacza życie oddające cześć Bogu i pragnienie, by każdego dnia stawać się coraz bardziej podobnym do Jezusa.

Ludzie, którzy są gotowi zaryzykować konfrontację, aby pomóc współwyznawcom w osiągnięciu tego celu, powinni być mile widziani i szanowani. Wykonują oni potężną pracę dla Królestwa Bożego.

| 07.11.2026 >

Pytanie do refleksji: Jak wyglądałoby w twoim życiu motywowanie i zachęcanie współwyznawcy do podążania za Chrystusem?