Category Archives: Pozostałe

Bez kompromisów

Greg Laurie
„Piotr przysiągł: „Niech mnie diabli wezmą, jeśli kłamię – nie znam tego człowieka!” I natychmiast kogut zapiał”
(Mt 26:74).

Duchowo rzecz biorąc, trudno przebić CV apostoła Piotra. Należał do bliskiego otoczenia Jezusa. Był świadkiem Przemienienia Pańskiego. Kroczył po wodzie z Jezusem. Pobiegł do pustego grobu Jezusa. Usłyszał te słowa od samego Pana: „ A Ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr (czyli „skała”), i na tej skale zbuduję mój Kościół, a żadna moc piekielna go nie przemoże ” (Ewangelia Mateusza 16:18). Według tradycji kościelnej Piotr został ukrzyżowany głową w dół, ponieważ nie wierzył, że jest godzien śmierci, tak jak Jezus.

Jednak Piotr jest również pamiętany za swój najgorszy moment, za to, że zawiódł Jezusa na skalę epicką. Po tym, jak Piotr śmiało obiecał, że pozostanie wierny Jezusowi, zaparł się nawet znajomości z Panem – nie raz, nie dwa, ale trzy razy. Dokładnie tak, jak zapowiedział Jezus. Doświadczenie pokory Piotra ujawnia niebezpieczeństwo łamania naszych standardów jako wierzących, co jest drażliwą kwestią, o której będziemy dziś mówić.

Zaparcie się Jezusa przez Piotra nie nastąpiło w ciągu sekund czy minut, lecz co najmniej godziny (zob. Łk 22,59). Od momentu, gdy pierwsza osoba powiedziała: „Byłeś jednym z tych, którzy towarzyszyli Jezusowi Galilejczykowi” (Mt 26,69 NLT), do momentu, gdy Piotr zaparł się Jezusa po raz trzeci, minęła godzina. Miał mnóstwo okazji, by stamtąd uciec, ale pozostał w tej sytuacji.

Przypieczętował swoją porażkę w Ewangelii Mateusza 26,74: „Piotr przysiągł: «Niech mnie Bóg błogosławi, jeśli kłamię, bo nie znam tego człowieka». I natychmiast kogut zapiał” (NLT).

Bądź znany ze swojej wiary
Greg Laurie
„Na początek chciałbym powiedzieć, że dziękuję mojemu Bogu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, ponieważ o waszej wierze w Niego mówi się na całym świecie” (Rzm 1:8).

W tym tygodniu w rozważaniach poruszymy bardziej drażliwe tematy. Skupimy się na odpowiedzialności wierzących za bycie znanymi ze swojej wiary. To dziś drażliwy temat, w dużej mierze za sprawą mediów społecznościowych. Internetowi przeciwnicy wiary chrześcijańskiej stali się szczególnie głośni i konfrontacyjni w swoim sprzeciwie.

Oczywiście, sprzeciw nie jest niczym nowym dla wyznawców Chrystusa. Walka o wiarę chrześcijańską jest kwestią sporną od ponad dwóch tysięcy lat.
Z pewnością stanowiło to problem dla pierwszych naśladowców Chrystusa. W końcu bycie chrześcijaninem w Rzymie nie było łatwe. Jako stolica Cesarstwa Rzymskiego, miasto liczyło około miliona mieszkańców.

Jednak Kościół w Rzymie już wtedy stawał się znany ze swojej wiary. Apostoł Paweł powiedział wierzącym w Rzymie: „Dziękuję Bogu mojemu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, bo wasza wiara w Niego rozchodzi się po całym świecie” (Rz 1,8).

Lata później, za panowania Cezara, chrześcijanie w Rzymie stanęli w obliczu historycznych prześladowań. Neron wysłał chrześcijan odzianych w skóry zwierzęce na arenę, by rozszarpały ich psy. Kazał też okryć innych chrześcijan smołą i podpalić, oświetlając nimi swój ogród, podczas gdy sam jeździł po nim swoim rydwanem.

Osądzanie siebie

Greg Laurie
„Gdybyśmy jednak badali samych siebie, Bóg nie osądzałby nas w ten sposób” (1Kor 11:31).

W dzisiejszym nabożeństwie zajmiemy się drażliwą kwestią wizerunku własnego.

Nasza dzisiejsza kultura przywiązuje ogromną wagę do kochania siebie i celebrowania swoich osiągnięć. Z pewnością nie ma nic złego w pozytywnym nastawieniu. Ale jako osoby wierzące, musimy zachować pewną cienką granicę.

Apostoł Paweł napisał: „Ze względu na przywilej i władzę, które dał mi Bóg, ostrzegam każdego z was: Nie sądźcie, że jesteście lepsi, niż jesteście w rzeczywistości. Bądźcie uczciwi w ocenie samych siebie, mierząc się wiarą, którą Bóg nam dał” (Rz 12,3).

Apostoł Piotr napisał: „Uniżcie się więc pod mocną mocą Bożą, a On was wywyższy w stosownym czasie” (1 Piotra 5:6). Pokora jest niezbędna w naszej relacji z Bogiem. Jest również niezbędna dla naszego duchowego rozwoju.

Mówi się, że samozadowolenie jest śmiercią postępu. Każdy chrześcijanin, który wie, co to znaczy naśladować Jezusa, rozumie, że zawsze jest przed nami długa droga. Ale ta rzeczywistość nie powinna nas zniechęcać. Przeciwnie, powinna nas motywować do dalszego duchowego rozwoju. Musimy stale się rozwijać i uczyć.

Aby nieco poszerzyć naszą perspektywę, powinniśmy wziąć pod uwagę, że pokora jest również kluczem do duchowego odrodzenia. Jeśli chcemy zobaczyć odrodzenie – takie, które przemienia całe regiony – musimy się ukorzyć. W 2 Kronik 7:14 Bóg mówi: „ Jeśli mój lud, który jest nazwany moim imieniem, ukorzy się i będzie się modlił, i będzie szukał mojego oblicza, i odwróci się od swoich złych dróg, wtedy Ja wysłucham z nieba i odpuszczę mu grzechy, i przywrócę jego ziemię” (NLT).

Zaspokajanie Twoich najgłębszych potrzeb

Greg Laurie
„Nie troszczcie się więc o to, mówiąc: „Co będziemy jeść? Co będziemy pić? W co się ubierzemy?”. Te rzeczy dręczą myśli niewierzących, ale wasz Ojciec niebieski zna już wszystkie wasze potrzeby. Szukajcie Królestwa Bożego ponad wszystko i żyjcie sprawiedliwie, a On wam doda wszystkiego, czego potrzebujecie” (Mt 6:31–33).

W dzisiejszych rozważaniach zajmiemy się drażliwym tematem materializmu.

Jednym z godnych uwagi – lub alarmujących, w zależności od punktu widzenia – trendów w mediach społecznościowych XXI wieku jest rosnąca liczba influencerów. Influencerzy to osoby, których deklarowanym celem jest wpływanie na sposób myślenia i działania. Nic dziwnego, że celem wielu z nich jest skłonienie Cię do zakupu czegoś, często ubrań lub jedzenia.

Jak głosi Pismo Święte, Jezus poruszył oba te tematy w swoim Kazaniu na Górze. „Nie troszczcie się więc o to i nie mówcie: Co będziemy jeść? Co będziemy pić? Czym się będziemy przyodziewać? To bowiem dręczy myśli niewierzących. Lecz Ojciec wasz niebieski zna wszystkie wasze potrzeby. Starajcie się przede wszystkim o Królestwo Boże i żyjcie sprawiedliwie, a On wam doda wszystkiego, czego potrzebujecie” (Ewangelia Mateusza 6:31–33).

Zauważ, że Jezus kładzie nacisk na słowo „ martwić się ”. Nie powiedział: „Nie myślcie o tym, co będziecie jeść, pić i w co się ubierzecie”. Nie sugerował też, że nie mamy pracować ani planować swoich potrzeb.

W rzeczywistości Biblia krytykuje leniwych, którzy odmawiają pracy zarobkowej. Biblia mówi, że jeśli nie pracujesz, nie powinieneś jeść (patrz 2 Tesaloniczan 3:10). Od ludzi oczekuje się, że będą pracować i sami się utrzymać.

Tylko jedna droga

Greg Laurie
„Jezus powiedział mu: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie może przyjść do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie””.
(J 14:6).

W dzisiejszym nabożeństwie będziemy rozmawiać o drażliwym temacie inkluzywności, jednym z najtrudniejszych wyzwań duchowych, z jakimi mierzą się dziś wierzący.

Podczas II wojny światowej amerykański pilot został zestrzelony nad dżunglą Birmy. Udało mu się bezpiecznie wyskoczyć ze swojego samolotu. Gdy lądował w głębokich, gęstych zaroślach, spotkał przyjaznego Birmańczyka. Mężczyzna gestem nakazał mu iść za nim. Amerykański żołnierz podążał za nim przez dżunglę. Nie było wyraźnej ścieżki. Pilot widział przed sobą tylko Birmańczyka tnącego maczetą. Wydawało się, że nie zmierzają w żadnym konkretnym kierunku. Amerykanin wpadł w panikę i krzyknął do mężczyzny: „Gdzie jest droga?”.
Mężczyzna odpowiedział łamaną angielszczyzną: „Ja jestem drogą. Podążaj za mną”.

Oto, co Jezus mówi do nas w labiryncie życia: „Ja jestem drogą. Pójdź za Mną. Doprowadzę cię tam, dokąd masz pójść”. Cytat brzmi: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie może przyjść do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14,6). Całe znaczenie wiary chrześcijańskiej można streścić w czterech słowach: „Ja jestem drogą”.
To kontrowersyjna koncepcja w naszej inkluzywnej kulturze, w której zachęca się ludzi do potwierdzania, że ​​wszystkie duchowe ścieżki ostatecznie prowadzą do Boga. Ale taka inkluzywność nie jest opcją dla chrześcijan. Koszt był zbyt wysoki.

Ryzyko kontra nagroda

Greg Laurie
„Po tej modlitwie miejsce spotkania zadrżało i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym. Następnie głosili Słowo Boże z odwagą” (Dz 4:31).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwej kwestii ryzyka i nagrody – o tym, kiedy być odważnym, a kiedy zachować ostrożność w decyzjach, które naznaczają nasze życie. Skupimy się szczególnie na ryzyku i nagrodzie w kontekście naszej wiary chrześcijańskiej. Zaczniemy od Dziejów Apostolskich.

Jak widzieliśmy w kilku wcześniejszych, chrześcijanie z Dziejów Apostolskich wysoko postawili poprzeczkę, jeśli chodzi o odwagę. Rozumieli ryzyko związane z głoszeniem ewangelii. Apostołowie Piotr, Jan i Paweł, wraz z Sylasem i niezliczoną liczbą innych, zostali wtrąceni do więzienia za wykonywanie dzieła Bożego. Szczepan i Jakub, wśród niezliczonej liczby innych, zostali zabici za swoją śmiałą wiarę.

Powodem jest to, że chrześcijanie z I wieku również rozumieli korzyści płynące z wypełniania Wielkiego Nakazu. Rozważali ryzyko, ale uznali, że nagrody są zbyt wielkie, by je przegapić.

A co z dzisiejszymi chrześcijanami? Wielu wierzących jest gotowych zrobić krok wiary – jeśli tylko istnieje plan awaryjny. Wolą mieć siatkę bezpieczeństwa. A jeśli chodzi o podejmowanie decyzji duchowych, z pewnością jest miejsce na ostrożność, roztropność i szukanie rady u tych, którzy żyją dłużej niż my. Mimo to, jest też miejsce na wiarę. Jest też miejsce na podejmowanie ryzyka i przekonanie, że warto je podjąć.