Category Archives: Pozostałe

Nie taki gigant

Greg Laurie
„Jeśli myślisz, że stoisz mocno, uważaj, żeby nie upaść. Pokusy w twoim życiu niczym się nie różnią od tych, których doświadczają inni. A Bóg jest wierny. Nie pozwoli, by pokusa była zbyt silna, by ją znieść. Kiedy jesteś kuszony, wskaże ci drogę wyjścia, abyś mógł przetrwać” (1Kor 10:12–13).

Lata temu miałem bliskie spotkanie z olbrzymem. Wypłynęliśmy z przyjaciółmi małym pontonem, żeby obserwować wieloryby. Zobaczyliśmy, jak wieloryb wynurza się z wody w pewnej odległości, więc podpłynęliśmy bliżej, zachowując dystans. Nagle młody wieloryb przepłynął tuż pod naszą łodzią. Chwilę później jego matka wielkości okrętu podwodnego również przepłynęła pod naszą małą łódką. Była tak blisko, że mogliśmy zobaczyć na jej ciele małże. I tak szybko, jak się pojawiła, zniknęła wraz z cielęciem.

Te olbrzymy mogłyby nam sprawić poważne problemy, gdyby tylko chciały. Ale tego nie zrobiły. Po prostu dały o sobie znać, dając przedsmak swojej wielkości, lecz nie wykorzystując jej przeciwko nam. Niestety, nie wszystkie olbrzymy w tym życiu są tak łagodne.

Nie wszyscy giganci pojawiają się w fizycznej postaci. Niektórzy giganci to trudne sytuacje. Niektórzy giganci to przeszkody w życiu, które wydają się nie do pokonania. Niektórzy giganci to pokusy, które nie chcą zniknąć. Niektórzy giganci to wyzwania, które wydają się poza naszym zasięgiem. Niektórzy giganci to osobiste grzechy, które wpływają na to, jak postrzegamy siebie. Niektórzy giganci to uzależnienia, które grożą tym, że nas przytłoczą. Niektórzy giganci to toksyczne relacje, które pozostawiają nas zgorzkniałymi, zranionymi, zdezorientowanymi lub samotnymi.

Miejsce czystej błogości

Greg Laurie
„Potem nadejdzie koniec, gdy odda Królestwo Bogu Ojcu, unicestwiwszy wszelką władzę, zwierzchność i moc. Chrystus bowiem musi królować, aż położy wszystkich swoich wrogów pod swoimi stopami. A ostatnim wrogiem, który zostanie unicestwiony, będzie śmierć ” (1Kor 15:24–26).

Kiedy tracimy bliską osobę, jest czas i miejsce na żałobę. Głębia naszego smutku świadczy o głębi naszej miłości do tej osoby. Ale jest też miejsce na radość, jeśli ta bliska osoba jest wierząca, ponieważ wiemy, że ją znowu zobaczymy.

Nawet Jezus zapłakał przy grobie Łazarza, widząc niszczycielską moc śmierci. Śmierć jest wrogiem, choć jej los jest już przesądzony. Apostoł Paweł napisał: „A potem nadejdzie koniec, gdy odda królestwo Bogu Ojcu i zniszczy wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Bo Chrystus musi królować, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. A jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć” (1 Koryntian 15:24–26).

Nikt nie chce umierać. Przecież znamy tylko to życie. Nikt nie wyczekuje jego końca. Ale prawda jest taka, że ​​wszyscy umrzemy. Dlatego ważne jest, abyśmy uwierzyli w Chrystusa, zanim wejdziemy do wieczności. Ważne jest również, abyśmy nie stracili z oczu tego, co czeka wierzących po śmierci.

Wspólna płaszczyzna

Greg Laurie
Kiedy jestem z tymi, którzy są słabi, dzielę się ich słabością, bo chcę przyprowadzić słabych do Chrystusa. Tak, staram się znaleźć wspólny język z każdym, robiąc wszystko, co w mojej mocy, by niektórych zbawić. Robię wszystko, by szerzyć Dobrą Nowinę i dzielić się jej błogosławieństwami.
(1Kor 9:22–23).

Nasz dzisiejszy świat jest pełen ludzi religijnych, ale wielu z nich unika używania tego słowa do opisu siebie. Słowo „religijny” ma dla nich zbyt wiele negatywnych konotacji. Dlatego zamiast tego używają innego słowa: duchowy. Określają siebie jako „bardzo duchowych”, a potem dodają: „Ale nie jestem zwolennikiem zorganizowanej religii”.

Takie stwierdzenia mogą stać się wstępem do dzielenia się ewangelią. Jako wierzący możemy powiedzieć: „Naprawdę? Ja też jestem osobą duchową. Prawdę mówiąc, bardzo interesują mnie sprawy duchowe i chcę z tobą porozmawiać o ważnej prawdzie duchowej, którą odkryłem”.

Niektórzy mogą sugerować, że brzmi to jak kompromis, zgoda na światowy punkt widzenia. Ale tak nie jest. Nie jest kompromisem uznanie czyjegoś przekonania, nawet jeśli się z nim nie zgadzamy. Chodzi raczej o to, by używać zrozumiałego języka, aby zbudować most, dzięki któremu można rozmawiać o swojej relacji z Jezusem Chrystusem. Chodzi o znalezienie wspólnego języka, miejsca, w którym druga osoba czuje się swobodnie w rozmowie – i jest bardziej otwarta na przesłanie ewangelii.

Jedyny Fundament

Greg Laurie
„Nikt bowiem nie może położyć innego fundamentu oprócz tego, który już mamy – Jezusa Chrystusa„
(1Kor 3:11).

Apostoł Paweł współpracował i był mentorem wielu niezwykłych ludzi wiary, takich jak Barnaba, Sylas, Tymoteusz, ewangeliści Marek i Łukasz, Pryscylla i Akwila, Tytus i Lidia. To prawdziwa drużyna mistrzów w uczniostwie! Ale jak widzieliśmy w jednym z poprzednich nabożeństw, wśród grona osób, którym towarzyszył Paweł, był jeden wyjątek. Nazywał się Demas.
W Liście do Filemona 1:23–24 Paweł wymienia Demasa, nazywając go zaufanym współpracownikiem. W 2 Liście do Tymoteusza 4:10 Paweł przekazuje jednak tę złą nowinę: „Demas mnie opuścił, bo umiłował sprawy tego życia i udał się do Tesaloniki” (NLT).

Wydaje się to niemal niewyobrażalne, prawda? Jak ktoś może wydawać się radykalnie nawrócony i pełen pasji w wierze chrześcijańskiej, a potem nagle, bez ostrzeżenia, porzucić ją i odejść?
Widziałem podobne rzeczy. Spotkałem ludzi, którzy byli emocjonalnie związani z Jezusem i żarliwie zaangażowani w swoją wiarę, a potem popadli w poważny grzech. Co się stało? Wierzę, że nigdy nie byli zakorzenieni w Chrystusie. Niektórzy ludzie są po prostu impulsywni z natury. Zawsze podążają za najnowszymi trendami. Cokolwiek przyciągnie ich uwagę, chcą być tym, czym chcą być – dopóki coś innego ich nie przyciągnie.

Wszelkimi dostępnymi środkami

Greg Laurie
„Nie ma znaczenia, kto sadzi, ani kto podlewa. Ważne jest, aby Bóg sprawił, że ziarno rośnie. Ten, kto sadzi, i ten, kto podlewa, pracują razem w tym samym celu. I obaj zostaną nagrodzeni za swoją ciężką pracę. Bo oboje jesteśmy pracownikami Boga. A wy jesteście rolą Boga. Jesteście Bożą budowlą” (1Kory 3:7–9).

Jezus posłużył się przypowieścią o rolniku rozsiewającym ziarno, aby zilustrować różne reakcje na przesłanie ewangelii. W przypowieści, zapisanej w Ewangelii Mateusza 13,1–23, rolnik rozsiewa ziarno na swoim polu. Ziarno pada na cztery różne powierzchnie. Metody uprawy roli w czasach Jezusa znacznie różniły się od metod stosowanych dzisiaj. Współcześni rolnicy przygotowują glebę, starannie sieją ziarno, a następnie używają systemów nawadniających i zaawansowanej technologii, aby pielęgnować plon. W czasach Jezusa proces ten był nieco bardziej prymitywny.

Zasadniczo rolnik sięgał do worka, chwytał garść nasion i rzucał je – na lewo, na prawo, przed siebie i za siebie. Gdziekolwiek ziarno upadło, tam już zostawało. W przypowieści Jezusa część nasion padała na ścieżkę. Część nasion padała na płytką, kamienistą glebę. Część nasion padała między ciernie. Część nasion padała na żyzną glebę. Orka była wykonywana później. Gdy ziarno wydało plon, rolnik zbierał plon.