Bądź przykłdem
Greg Laurie
„Ale ty, Tymoteuszu, z pewnością wiesz, czego nauczam, jak żyję i jaki jest cel mojego życia. Znasz moją wiarę, moją cierpliwość, moją miłość i moją wytrwałość” (2Tym 3:10).
W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o tym, jak prosić Boga o możliwość bycia przykładem dla innych. Apostoł Paweł z pewnością rozumiał wagę bycia przykładem. Napisał: „Ty zaś, Tymoteuszu, wiesz na pewno, czego nauczam, jak żyję i jaki jest mój cel w życiu. Ty znasz moją wiarę, moją cierpliwość, moją miłość i moją wytrwałość” (2 Tymoteusza 3:10).
W swoim pierwszym liście do wierzących w Koryncie był jeszcze bardziej bezpośredni: „Nie tylko ja czynię to, co dobre dla mnie, ale i dla innych, aby wielu było zbawionych. I wy bądźcie moimi naśladowcami, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa” (1Kor 10:33–11:1).
Jednym z największych komplementów, jaki niewierzący może złożyć wierzącemu, jest pytanie: „Co cię wyróżnia? Masz ten spokój. Masz tę radość”. Mogą wspomnieć o innych cechach, które w tobie dostrzegają, ale sedno sprawy pozostaje niezmienne – Zauważają.
A kiedy to zauważą, otwiera to drzwi do rozmowy. To, jak ta rozmowa się potoczy, zależy od okoliczności danej osoby. Czasami chrześcijanie są powołani, by siać ziarno. Czasami chrześcijanie są powołani, by podlewać ziarno, które już zostało zasiane. A czasami chrześcijanie są powołani, by zbierać tam, gdzie inni siali i podlewali.
Nigdy nie powinniśmy próbować zbierać ziarna, które nie jest gotowe do zbioru. Z tego samego powodu nigdy nie powinniśmy przegapić okazji do żniwa, gdy nadchodzi czas żniw. Dlatego oprócz modlitwy o możliwość bycia przykładem dla innych, powinniśmy modlić się o mądrość, aby wiedzieć, kiedy jest czas siewu, kiedy czas dawania świadectwa poprzez podlewanie tego ziarna i kiedy czas zbierania tego, co zostało zasiane.
Uczniostwo, w uproszczeniu, polega na prowadzeniu innych do Chrystusa, umacnianiu ich duchowo, a następnie robieniu tego ponownie. I ponownie. I ponownie. Ewangelizowaniu. Uczniostwie. Ustabilizowaniu. Powtarzaniu.
Gdzieś po drodze oddzieliliśmy ewangelizację od uczniostwa. Jednak są one jednym i tym samym.
Jako chrześcijanie jesteśmy powołani nie tylko do zapraszania ludzi do Chrystusa, ale także do brania nowych wierzących pod swoje skrzydła i pomagania im w duchowym stanięciu na nogi. Postępowanie w inny sposób byłoby jak rodzenie dziecka, a następnie dawanie noworodkowi pieluszek i mówienie: „Dobrze, niech Bóg cię błogosławi. Świat jest trudny, ale powodzenia”. Oczywiście, małe dzieci potrzebują troski i miłości. Nowo wierzący również potrzebują troski i miłości.
Nowi wierzący również potrzebują przykładu. Muszą zobaczyć, jak wygląda chrześcijanin. Muszą zobaczyć, co chrześcijanin robi. Niektórych rzeczy się naucza, a niektórych się uczy. Nowi wierzący muszą zobaczyć chrześcijanina takiego jak ty.
Pytanie do refleksji: Jak wyglądałoby dawanie przykładu innym w twoim życiu?
