Category Archives: Pozostałe

Trudna prawda o walce duchowej

Greg Laurie
„Przestrzegałem Twoich przykazań, które powstrzymują mnie od podążania za ludźmi okrutnymi i złymi” (Ps 17:4).

Kiedy diabeł chciał wciągnąć pierwszego mężczyznę i pierwszą kobietę w grzech, zaczął od ataku na ich umysły. Według Księgi Rodzaju 3:1: „A wąż był najbardziej przebiegły ze wszystkich dzikich zwierząt, które Pan Bóg stworzył. Pewnego dnia zapytał kobietę: «Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?»” (NLT). Proste pytanie wystarczyło, by zasiać ziarno wątpliwości. Ziarno to szybko przerodziło się w pełnowartościowe działanie. Adam i Ewa nie posłuchali Boga i zjedli owoc z zakazanego drzewa. Strategia diabła okazała się tak skuteczna, że ​​do dziś stosuje on taktykę atakowania umysłu.

Apostoł Paweł ostrzegał przed tym, pisząc: „Obawiam się jednak, że wasze szczere i niepodzielne oddanie Chrystusowi ulegnie skażeniu, tak jak Ewa została zwiedziona przez przebiegłość węża” (2Kor 11:3). Twarda prawda o walce duchowej jest taka, że ​​diabeł nieustannie atakuje nasze umysły. Wie, że nasz mózg, nasze myśli i nasza wyobraźnia są naszym centrum dowodzenia. Kiedy masz władzę nad czyimś umysłem, możesz sięgnąć w przeszłość poprzez wspomnienia i możesz sięgnąć w przyszłość poprzez wyobraźnię. Diabeł wie, że jeśli potrafi zmusić nas do myślenia o czymś, do kontemplacji, do rozważenia, to jest w połowie drogi do skłonienia nas do grzechu.

Ciężar winy

Greg Laurie
„Bo smutek, jakiego Bóg od nas oczekuje, odwodzi nas od grzechu i prowadzi do zbawienia. Nie ma żalu za taki smutek. Ale smutek światowy, któremu brakuje skruchy, prowadzi do duchowej śmierci” (2Kor 7:10).

Kolejnym trudnym przeciwnikiem w życiu jest poczucie winy. Dyrektor londyńskiego szpitala psychiatrycznego powiedział kiedyś: „Mógłbym wypisać połowę moich pacjentów, gdybym znalazł sposób na uwolnienie ich od poczucia winy”.

Prawie wszyscy ludzie mają poczucie winy. Niektórzy próbują je ukryć pod wpływem alkoholu lub narkotyków. Inni próbują rozwiązać problem z pomocą specjalistów zdrowia psychicznego. Ale prawda jest taka, że ​​ludzie muszą zmierzyć się z poczuciem winy za popełnione błędy.

Musimy zrozumieć trzy rzeczy na temat poczucia winy. Po pierwsze, wszyscy jesteśmy winni. Apostoł Paweł napisał: „Jak mówią Pisma: Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego. (…) Wszyscy bowiem zgrzeszyliśmy i wszyscy jesteśmy pozbawieni chwały Bożej” (Rzm 3:10, 23).

Adam i Ewa uznali swoją winę w Ogrodzie Eden. Księga Rodzaju 3:7 mówi: „W tej samej chwili otworzyły się im oczy i nagle wstyd im było z powodu swojej nagości. Spletli więc liście figowe, aby się okryć” (NLT).

Uznanie swojej winy – faktu, że zgrzeszyliśmy i nie sprostaliśmy Bożym standardom – skłania nas do wyznania grzechu, proszenia o przebaczenie i przyjęcia Chrystusa jako Zbawiciela i Pana.

Po drugie, dla tych, którzy przyjmują Chrystusa jako Zbawiciela i Pana, poczucie winy staje się częścią działania Ducha Świętego. On mieszka we wszystkich wierzących i porusza nasze sumienie od wewnątrz, gdy musimy wyznać pewne rzeczy, które utrudniają naszą relację z Bogiem. Właśnie o tym mówił Paweł, pisząc: „Bo smutek, którego Bóg chce w nas doświadczyć, odwodzi nas od grzechu i prowadzi do zbawienia. Nie ma żalu w smutku, który by nas żałował” (2Kor 7:10).

Jon Pratt
23 stycznia 2026 r.

W minioną niedzielę rano tłum demonstrantów sprzeciwiających się ICE zakłócił nabożeństwo w kościele Cities Church w St. Paul. Pastor Jonathan Parnell był zmuszony przerwać kazanie, podczas gdy uczestnicy zamieszek krzyczeli i nękali wiernych (w tym dzieci), maszerując wokół sanktuarium i skandując obelżywe hasła protestacyjne.

Kiedy po raz pierwszy dowiedziałem się o tym wydarzeniu i obejrzałem nagrania naocznych świadków, moją pierwszą reakcją był gniew. Jak coś takiego mogło się wydarzyć w kościele? Jak to możliwe w Stanach Zjednoczonych? Jak to możliwe, że wydarzyło się tutaj, w Minnesocie, zaledwie kilka mil od miejsca, w którym modliłem się tego ranka? Takie rzeczy dzieją się w krajach trzeciego świata, gdzie wolność wyznania nie jest zagwarantowana konstytucyjnie, tak jak tutaj. Zobacz ten pomocny przegląd: Mohler Briefing

Jednak sprawiedliwy gniew tego rodzaju nie powinien być jedyną reakcją wierzących w Biblię chrześcijan na złe czyny popełniane przez niegodziwych mężczyzn i kobiety. Pismo Święte daje nam wiele przykładów, jak sprawiedliwi cierpiący powinni postępować, gdy doświadczają niesprawiedliwych ataków.

Na przykład w Dziejach Apostolskich 4 przywódcy religijni i polityczni w Jerozolimie usiłowali siać spustoszenie w nowo powstałym kościele, aresztując Piotra i Jana. Po tym, jak zostali uwolnieni z groźbą dalszej kary, jeśli będą kontynuować nauczanie, apostołowie dołączyli do innych wierzących i modlili się ( Dz 4:24–30 ). Ich modlitwa uznawała suwerenną rękę Boga we wszystkim, co się wydarzyło, zarówno w ukrzyżowaniu Jezusa, jak i w ich aresztowaniu (Dz 4:28). Prosili także: „Panie, spójrz na ich groźby i daj swoim sługom nadal głosić Twoje słowo z całą odwagą” (Dz 4:29). Wszystko wskazuje na to, że Kościół Cities zamierza uczynić właśnie to ( Odpowiedź Kościoła Cities ).

Podobnie jak pierwsi chrześcijanie, król Dawid cierpiał z rąk niesprawiedliwych ciemiężców, a wiele jego rozważań na temat niesprawiedliwego cierpienia znajduje się w Psałterzu. Psalm 35 stanowi dla nas pomocny wzór, pokazujący, jak powinniśmy postępować, gdy źli ludzie atakują nabożeństwa w kościele, do którego uczęszczamy.

Dawid jest dla nas wzorem dwóch działań, gdy czekamy na Bożą pomoc: modlitwy i uwielbienia. Po pierwsze, powinniśmy modlić się jak Dawid, a on formułuje trzy rodzaje próśb: 1) przekleństwa , prosząc Boga o naprawienie niesprawiedliwości (ww. 4–8, 19, 25–26); 2) bezpośrednie prośby o wybawienie (ww. 1–3, 17, 22–24); oraz 3) lamentacje (ww. 7, 11–16, 20–21).

Niektórzy chrześcijanie mogą się zastanawiać, czy powinniśmy modlić się złorzeczeniem w dobie Kościoła. W końcu, jak można modlić się o zniszczenie i zagładę innych (np. Ps 58,6–8 ; 69,28 ; 137,8–9 ), zwłaszcza w świetle wersetów takich jak Ewangelia Mateusza 5,44 („A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują”) i List do Rzymian 12,14 („Błogosławcie tym, którzy was prześladują; błogosławcie, a nie przeklinajcie”)?

Odnośnie przekleństw, powinniśmy rozumieć przymierzową podstawę tych modlitw w ten sposób, że Izrael był teokracją, a Dawid ludzkim regentem Boga, więc atak na Dawida był atakiem na Boga. Co więcej, powinniśmy uznać, że Dawid w swojej modlitwie był zorientowany na Boga, uznając, że Bóg jest mścicielem zła, a modlitwy opierają się na pragnieniu, aby Bóg podtrzymywał dobro i niszczył zło (Dawid jest motywowany teologicznie, a nie politycznie). Skoro zatem dziś nie ma teokracji, czy wierzący w Nowy Testament mogą wypowiadać przekleństwa?

Tak. Modląc się w ten sposób, powinniśmy pamiętać, kogo Bóg ustanowił do karania zła – władzę świecką. Dlatego módlmy się, aby nasi przywódcy zapewnili nam ochronę, strzegli sprawiedliwości i karali złoczyńców ( Rz 13,1–4 ). Możemy i powinniśmy modlić się tak, jak Paweł w 2 Liście do Tymoteusza 4,14 : „Aleksander, kotlarz, wyrządził mi wiele zła; Pan odda mu według jego uczynków”. Dobry przykład współczesnego przekleństwa można znaleźć tutaj .

Kilku zasugerowało sposoby, w jakie możemy kierować bezpośrednie prośby do Boga ( Denny Burk i Joe Rigney ) i czerpię tutaj z ich dobrych sugestii: a) módlcie się, aby Cities Church i wszystkie nasze kościoły w Minnesocie mogły prowadzić spokojne i ciche życie w całej pobożności i godności ( 1 Tym 2:2 ); b) módlcie się, aby nasze władze zarówno lokalne, jak i krajowe wypełniały swoje ustanowione przez Boga zadanie bycia postrachem dla złoczyńców ( Rz 13:3–4 ); c) módlcie się, aby ta sprawiedliwość została szybko wykonana ( Koh 8:11 ), ponieważ wyraźnie naruszyli ustawę FACE , która zabrania protestującym zakłócania nabożeństw; d) módlcie się, aby lokalne władze i politycy w Minnesocie nie nazywali zła dobrem, a dobra złem ( Izaj 5:20 ); e) módlcie się, aby protestujący pokutowali, aby nie musieli cierpieć wiecznego i nieustającego gniewu Bożego w piekle ( 2 Tes 1:6–8 ); i f) módlmy się, aby Bóg wykorzystał te prześladowania do zbudowania swojego Kościoła, którego bramy piekielne nigdy nie przemogą ( Mt 16:18 ).

Dawid modeluje również lament w Psalmie 35 , i my również powinniśmy zanosić nasze lamenty do Boga pośród cierpienia. Jak wyjaśnił Mark Vroegop w Dark Clouds, Deep Mercy , lament jest zdezorientowanym krzykiem tego, kto postrzega, że ​​brak jest obecności Boga. Te lamenty, które można znaleźć w licznych psalmach, obejmują opis cierpienia doświadczanego przez psalmistę, poczucie nieobecności Boga w cierpieniu i przytłaczającą naturę wroga. Rozważając wielkie trudności, których doświadczyliśmy w tych kilku ostatnich dniach, lamentujemy, „Jak długo, Panie, będziesz patrzył? Wybaw mnie od ich zniszczenia, moje cenne życie od lwów!” (35:17). Ubolewamy, ponieważ wiemy, że tylko Bóg może zaspokoić potrzeby cierpiącego (35:10 – „Panie, któż jest jak Ty, który wybawiasz biednego z ręki silniejszego od niego?”), tylko Bóg zna prawdę o wszystkim, co wydarzyło się w tej sytuacji (35:22 – „Widziałeś, Panie, nie milcz!”), i tylko Bóg jest sprawiedliwy i będzie sprawiedliwie sądził (35:24 – „Wymierz mi sprawiedliwość, Panie, Boże mój, według sprawiedliwości swojej, a niech się nie weselą z mojego powodu”).

Drugim sposobem, w jaki chrześcijanie powinni reagować na cierpienie, jest uwielbienie. Powinniśmy modlić się jak Dawid, oczekując wybawienia od Pana (35:9–10). Powinniśmy również oczekiwać, że będziemy chwalić Boga pośród zgromadzenia (35:18), zdając sobie sprawę z wartości zbiorowych głosów niosących chwałę Bogu. Wreszcie, Dawid planuje przyjąć Boże usprawiedliwienie tak, jak my powinniśmy: „Wtedy mój język będzie głosił Twoją sprawiedliwość i Twoją chwałę przez cały dzień” (35:28). Jednym z najlepszych sposobów, w jaki udaremniamy próby szatana, by siać chaos, jest ciągłe gromadzenie się w naszych kościołach z wyraźnym celem uwielbienia i chwały dla naszego wielkiego Boga, który wciąż zasiada na Swoim tronie.

Zachęcam każdego czytelnika, aby zareagował tak, jak Dawid, gdy został zaatakowany: śmiało przystąp do tronu łaski ze swoimi przekleństwami, bezpośrednimi prośbami i lamentami; i złóż Bogu ofiarę uwielbienia, zarówno indywidualnie, jak i zbiorowo. Niech Bóg da swojemu Kościołowi odwagę, by mocno stał na prawdzie, nawet gdy szatan i jego słudzy na próżno próbują ją udaremnić.