Category Archives: Pozostałe

Ryzyko kontra nagroda

Greg Laurie
„Po tej modlitwie miejsce spotkania zadrżało i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym. Następnie głosili Słowo Boże z odwagą” (Dz 4:31).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwej kwestii ryzyka i nagrody – o tym, kiedy być odważnym, a kiedy zachować ostrożność w decyzjach, które naznaczają nasze życie. Skupimy się szczególnie na ryzyku i nagrodzie w kontekście naszej wiary chrześcijańskiej. Zaczniemy od Dziejów Apostolskich.

Jak widzieliśmy w kilku wcześniejszych, chrześcijanie z Dziejów Apostolskich wysoko postawili poprzeczkę, jeśli chodzi o odwagę. Rozumieli ryzyko związane z głoszeniem ewangelii. Apostołowie Piotr, Jan i Paweł, wraz z Sylasem i niezliczoną liczbą innych, zostali wtrąceni do więzienia za wykonywanie dzieła Bożego. Szczepan i Jakub, wśród niezliczonej liczby innych, zostali zabici za swoją śmiałą wiarę.

Powodem jest to, że chrześcijanie z I wieku również rozumieli korzyści płynące z wypełniania Wielkiego Nakazu. Rozważali ryzyko, ale uznali, że nagrody są zbyt wielkie, by je przegapić.

A co z dzisiejszymi chrześcijanami? Wielu wierzących jest gotowych zrobić krok wiary – jeśli tylko istnieje plan awaryjny. Wolą mieć siatkę bezpieczeństwa. A jeśli chodzi o podejmowanie decyzji duchowych, z pewnością jest miejsce na ostrożność, roztropność i szukanie rady u tych, którzy żyją dłużej niż my. Mimo to, jest też miejsce na wiarę. Jest też miejsce na podejmowanie ryzyka i przekonanie, że warto je podjąć.

Kult bożków w XXI wieku

Greg Laurie
„Ich bożki to nic innego jak przedmioty ze srebra i złota, ukształtowane ręką ludzką. … A ci, którzy czynią bożki, są do nich podobni i wszyscy, którzy im ufają” (Ps 115:4,8).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwym temacie kultu jednostki — czyli pokusie stawiania ludzi na piedestale i przypisywania im zbyt dużego wpływu lub władzy nad nami.

Aby właściwie ująć tę dyskusję, musimy cofnąć się do spotkania Mojżesza z Bogiem na górze Synaj. Bóg dał Mojżeszowi Dziesięć Przykazań, których miał przestrzegać Swój lud. Przykazania te nadal odgrywają dużą rolę w życiu ludu Bożego, choć niektóre mogą wydawać się ważniejsze od innych.

Na pierwszy rzut oka Drugie Przykazanie może wydawać się najmniej konieczne spośród dziesięciu obowiązujących dzisiaj. Drugie Przykazanie znajdziesz w Księdze Wyjścia 20:4–5: „Nie będziesz czynił sobie bożka ani podobizny czegokolwiek w niebie, na ziemi lub w morzu. Nie będziesz się im kłaniał i nie będziesz im służył, bo Ja, Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym i nie będę tolerował waszych uczuć do innych bogów. Ja kładę grzechy ojców na synów, a grzechy dotykają całego domu, nawet synów w trzecim i czwartym pokoleniu tych, którzy Mnie odrzucają” (NLT).

Niektórzy mogą twierdzić, że złote cielce i inne ryte wizerunki nie są problemem XXI wieku. I choć prawdą jest, że większość wierzących nie kusi się dziś do wytapiania złota, by tworzyć pogańskie bibeloty, to drugie przykazanie jest wciąż niezwykle aktualne.
Prawda jest taka, że ​​idole występują w najróżniejszych kształtach i rozmiarach, bo ludzie występują w najróżniejszych kształtach i rozmiarach. Wielu wierzących z dobrymi intencjami wpada w pułapkę tworzenia idoli z osób, którymi się zachwycają.

Dążenie do szczęścia

Greg Laurie
„Nie bój się więc, mała trzódko. Bo to wielka radość dla Ojca waszego, że daje wam Królestwo” (Łk 12:32).

SłuchaćPrzez następne kilka tygodni będziemy rozmawiać o drażliwych tematach – sprawach, które odgrywają dużą rolę w życiu ludzi dzisiaj. Zaczniemy od odnalezienia szczęścia.

Dążenie do szczęścia zdaje się być częścią DNA naszej kultury. Jest tak głęboko zakorzenione w naszej świadomości, że Ojcowie Założyciele wymienili je jako podstawowe prawo w Deklaracji Niepodległości.
Ironią jest to, że dla wielu ludzi pogoń za szczęściem jest pustym, frustrującym i ostatecznie nie dającym satysfakcji doświadczeniem. Im usilniej dążą, tym mniej są szczęśliwi.

Lepszą opcję można znaleźć w Słowie Bożym
Słowo „błogosławiony” pochodzi od greckiego słowa „makarios” , które odnosi się do rodzaju szczęścia, które jest samo w sobie. Kiedy widzimy słowo „błogosławiony” użyte w Nowym Testamencie, to właśnie do niego się ono odnosi.

Zbyt często w naszym życiu szczęście nie jest samo w sobie. Raczej zależy od dobrych rzeczy, które się dzieją. Przekonujemy samych siebie, że gdybyśmy tylko dostali podwyżkę w pracy, spotkali odpowiednią osobę albo po prostu posiedli obiekt naszych pragnień, bylibyśmy szczęśliwi. Dopóki to się nie stanie, nasze szczęście jest w zawieszeniu.

Jeśli wydarzy się coś zabawnego lub ekscytującego, możemy przez chwilę odczuwać szczęście. Ale kiedy zabawa lub ekscytacja się kończą, szczęście również się kończy. Innymi słowy, nasze szczęście zależy od pewnych zdarzeń.

Tak odważny i tak bojaźliwy jak Eliasz

Greg Laurie
„Pamiętajcie, drodzy bracia i siostry, że niewielu z was było mądrych w oczach świata, potężnych czy bogatych, gdy Bóg was powołał. Zamiast tego Bóg wybrał to, co świat uważa za głupie, aby zawstydzić tych, którzy uważają się za mądrych. I wybrał to, co bezsilne, aby zawstydzić tych, którzy są możni” (1Kor 1:26–27).

Wspominaliśmy o doświadczeniach proroka Eliasza w jednym z poprzednich nabożeństw. Chcę jednak powrócić do jego życia, aby zilustrować, jakimi ludźmi posługuje się Bóg do wypełniania swojego dzieła. Szybki rzut oka na prorockie CV Eliasza podpowiada nam, że wskrzesił syna wdowy. Rozstąpił rzekę Jordan. Powstrzymał deszcz w Izraelu na trzy i pół roku. Sprowadził ogień z nieba.

Głębsze zanurzenie ujawniłoby, że Eliasz był Tiszbitą z Gileadu. Dziś może to niewiele dla nas znaczyć, ale ważne jest, aby wiedzieć, że Gilead leżał na wschód od rzeki Jordan. Ludzie, którzy tam mieszkali, byli szorstcy, opaleni i twardzi. Jako Tiszbita, Eliasz ubierał się w skóry zwierząt. Nie był to człowiek, którego można było lekceważyć.

A co to ma wspólnego z nami? Według nowotestamentowej Księgi Jakuba, „Eliasz był człowiekiem o naturze podobnej do naszej” (5:17). W Przekładzie Nowego Życia czytamy: „Eliasz był człowiekiem takim samym jak my”.

Są fragmenty historii Eliasza, które sprawiają, że wydaje się on nadczłowiekiem. Ale nim nie był. Był tak samo omylny, tak samo wadliwy – i czasami tak samo przestraszony jak my. W pewnym momencie popadł w tak przygnębienie, że chciał się poddać i umrzeć.

Decyzja: nie bać się

Greg Laurie
„Tak, a Pan wybawi mnie od wszelkich złych ataków i bezpiecznie zaprowadzi do swojego niebiańskiego Królestwa. Chwała Bogu na wieki wieków! Amen” (2Tym 4:18_/

Jeżeli ktokolwiek miał powód, by czuć niepokój i strach, to był to apostoł Paweł. Oto zaledwie fragment jego życia, o którym apostoł opowiada słowami: „Przywódcy żydowscy wymierzyli mi trzydzieści dziewięć razów. Trzy razy byłem bity rózgami. Raz ukamienowany. Trzy razy rozbiłem się na morzu. Raz spędziłem całą noc i dzień dryfując po morzu. Wiele razy odbywałem dalekie podróże. Spotkały mnie niebezpieczeństwa ze strony rzek i rabusiów. Spotkały mnie niebezpieczeństwa ze strony mojego ludu, Żydów, jak i pogan. Spotkały mnie niebezpieczeństwa w miastach, na pustyniach i na morzu. Spotkały mnie również niebezpieczeństwa ze strony ludzi, którzy twierdzą, że są wierzącymi, a nimi nie są. Pracowałem ciężko i długo, znosząc wiele bezsennych nocy. Byłem głodny i spragniony, a często głodowałem. Drżałem z zimna, nie mając wystarczająco dużo odzieży, aby się ogrzać. A poza tym wszystkim noszę codzienny ciężar mojej troski o wszystkie Kościoły” (2 Koryntian 11:24–28 NLT).

Jedną z rzeczy, która mnie zadziwia u Pawła, jest to, że zawsze stawał na wysokości zadania i wykorzystywał każdą okazję, aby głosić ewangelię, bez względu na to, jak przerażające były jego osobiste okoliczności.

Jak mówiliśmy w jednym z poprzednich nabożeństw, kiedy Paweł i Sylas zostali wrzuceni do więzienia, zaczęli śpiewać pieśni chwalące Boga o północy. Później trzęsienie ziemi zachwiało fundamentami więzienia, drzwi się otworzyły, a łańcuchy więźniów opadły. Wtedy ten sam strażnik, który ich skuł i wychłostał, zapytał: „Co mam czynić, aby być zbawionym?”.

Kiedy Paweł został postawiony przed dostojnikami Rzymu, nie był zastraszony. Kiedy stanął przed Feliksem, mówił o sprawiedliwości, samokontroli i nadchodzącym sądzie. Kiedy stanął przed Herodem Agryppą II, Festusem i innymi dostojnikami, zapytał: „Czemu uważacie za nieprawdopodobne, że Bóg wskrzesza umarłych?” (Dzieje Apostolskie 26:8). Później, zwracając się bezpośrednio do Agryppy, zapytał: „Czy wierzysz prorokom? Wiem, że wierzysz” (Dzieje Apostolskie 26:27). Kiedy został przewieziony jako więzień na statek, nie pozwolił, by strach wziął nad nim górę. Zamiast tego zyskał szacunek kapitana, załogi, żołnierzy i rzymskiego setnika na pokładzie statku.

Towarzysz w czasach kłopotów

Greg Laurie
Powiedziałem wam to wszystko, abyście mieli we mnie pokój. Tu na ziemi będziecie mieli wiele prób i smutków. Ale miejcie odwagę, bo „Ja zwyciężyłem świat” (J 16:33).

W naszym ostatnim nabożeństwie rozmawialiśmy o tym, jak Bóg nas podtrzymuje – to znaczy, chroni nas w chwilach zwątpienia i lęku. Nie zrozumcie jednak źle sformułowania Psalmu 121:3. Bóg nas podtrzymuje , ale to nie znaczy, że zawsze będzie nas chronił przed kłopotami. Wystarczy spojrzeć na życie – no cóż, praktycznie każdej postaci biblijnej – aby się o tym przekonać.

Po wyjściu Izraelitów z Egiptu Bóg mógł powstrzymać ścigającą ich armię egipską przed dogonieniem ich. Zamiast tego pozwolił faraonowi i jego wojskom zbliżyć się do Izraelitów nad brzegiem Morza Czerwonego. Dopuścił, by kłopoty zbliżyły się na tyle, by zagrozić dobru Jego ludu. I uczynił to dla ich dobra. Chciał, aby modlili się do Niego, aby mogli zobaczyć Jego moc w praktyce. Nigdy ich nie opuścił. Ustawił się między Izraelitami a sprawiającymi kłopoty Egipcjanami. I odpowiedział na modlitwy swojego ludu, otwierając Morze Czerwone, aby mogli przejść po suchym lądzie. Bóg towarzyszył im w ich trudnościach.

Bóg mógł uchronić Daniela przed lwią jamą. Zamiast tego, Bóg uchronił Daniela w lwiej jamie. Bóg mógł uchronić Szadraka, Meszaka i Abed-Nega przed rozpalonym piecem. Zamiast tego, Bóg chodził z Szadrakiem, Meszakiem i Abed-Negiem w rozpalonym piecu. Jezus mógł uchronić swoich uczniów przed burzami na Jeziorze Galilejskim. Zamiast tego, towarzyszył im w tych burzach.

Może właśnie teraz masz kłopoty. Może boisz się lub nie jesteś pewien swojej przyszłości. Nie wiesz, co będzie dalej. Musisz zrozumieć, że nie jesteś sam. Bóg może nie sprawić, że twoje problemy znikną, ale będzie ci przez nie towarzyszył.

Czasami dajemy się uśpić i myślimy, że mamy prawo do łatwego, spokojnego życia, a potem pewnego dnia umieramy spokojnie we śnie. Przekonujemy samych siebie, że normą powinno być przyjemne, przytulne i wygodne życie. Ale Biblia tego nie obiecuje. Jezus powiedział: „ Powiedziałem wam to wszystko, abyście we mnie mieli pokój. Tu na ziemi doznacie wielu udręk i smutków. Ale miejcie odwagę, bo Ja zwyciężyłem świat ” (J 16,33).

Nie znajdziesz w Piśmie Świętym fragmentu, w którym Bóg obiecuje pomóc swojemu ludowi znaleźć łatwą drogę wyjścia. Znajdziesz jednak słowa Mojżesza skierowane do ludu Bożego przygotowującego się do podboju Ziemi Obiecanej: „Pan wyda w twoje ręce lud, który tam mieszka, a ty uczynisz z nim, jak ci nakazałem. Bądź więc mężny i mocny! Nie bój się i nie lękaj się przed nimi, gdyż Pan, Bóg twój, sam pójdzie przed tobą i nie opuści cię ani nie porzuci” (Pwt 31,5–6).

Jeśli oddasz się Panu, możesz spodziewać się kłopotów. Co ważniejsze jednak, możesz oczekiwać, że Bóg będzie z tobą przez nie przechodził.

| 23.10.2026 >

Pytanie do refleksji: Kiedy doświadczyłeś obecności Boga pośród trudności w swoim życiu?