Dobre nie jest wystarczająco dobre

Greg Laurie
„Ponieważ wszyscy zgrzeszyliśmy i wszyscy jesteśmy pozbawieni chwały Bożej” (Rzm 3:23).

Good Isn’t Good Enough

Lata temu byłem gościem porannego programu telewizyjnego. Prowadzący i ja miło rozmawialiśmy, kiedy pod koniec programu rzucił sensacyjną wiadomość. Powiedział: „Greg, mam do ciebie pytanie. Wierzysz, że większość świata jest niechrześcijańska i że z tego powodu będą się smażyć w piekle przez całą wieczność. Jaki kochający Bóg mógłby stworzyć taki scenariusz? Czy to jak małostkowy szef, którego stworzyli niektórzy ludzie, nie rozumiejący Boga?”

Miałem jakieś dwie minuty na odpowiedź na to pytanie. Ale kiedy program się skończył i kamery przestały nagrywać, nasza rozmowa trwała dalej. Zaczął mnie pytać o dobrych ludzi i o to, jak Bóg miłości może pozwolić, by stanęli przed sądem.

Zwróciłem uwagę, że musimy zdefiniować, czym jest „dobro”. Jako ludzie, mamy ruchomą skalę dobra. Każdy zdaje się wierzyć, że jest dobry. Zawsze jest moralnym centrum swojego wszechświata. Od razu daje sobie wolną rękę i wierzy, że inni ludzie nie są tak dobrzy jak oni. Problem polega na tym, że mamy sprzeczne poglądy na temat tego, co jest dobre.

Jak więc określić, co jest dobre? Wszyscy znamy odpowiedź i znajdujemy ją w Biblii. Bóg mówi: „Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego” (Rz 3,10). Nie oznacza to, że nie ma dobrych ludzi w szerokim sensie; oznacza to, że nikt nie jest wystarczająco dobry, aby dostać się do nieba dzięki własnym zasługom.

Ostatecznie liczą się nie nasze standardy dobroci, lecz Boże. A jak apostoł Paweł wyjaśnia kilka wersetów dalej, w Liście do Rzymian 3, Boży próg dobroci jest znacznie wyższy niż nasz. „Wszyscy bowiem zgrzeszyli i wszyscy jesteśmy słabi wobec chwalebnej miary Bożej” (werset 23).

Nasze wysiłki, by być „wystarczająco dobrymi” z własnej woli, nie robią na Bogu wrażenia. Księga Izajasza 64:6 mówi: „Wszyscy bowiem jesteśmy skażeni grzechem i nieczyści, a nasze dobre uczynki są tylko brudną szmatą” (NLT). Nasze dobre uczynki nie uchronią nas przed sądem, na który zasługujemy za nasz grzech. Tylko Boże przebaczenie może to uczynić.

Z perspektywy wieczności, bycie dobrym nie polega na byciu najmilszą czy najżyczliwszą osobą. Chodzi o bycie osobą przebaczoną. To właśnie ci znajdą się w niebie: ludzie przebaczeni.

Jeśli zawsze pokładałeś wiarę we własnej dobroci, teraz nadszedł czas na ponowną ocenę. Rozważ uważnie ostrzeżenia Pisma Świętego. Przyznaj, że to, co najlepsze, nie jest wystarczająco dobre. Wyznaj swoje grzechy Bogu i proś o Jego przebaczenie. Zaufaj sprawiedliwości Chrystusa dla swojego zbawienia.

Jeśli już to zrobiłeś, rozpocznij swoją osobistą misję niesienia ewangelii ludziom wokół ciebie. Pomóż im zrozumieć, dlaczego dobro nie wystarczy.

Pytanie do refleksji: Jak zareagowałbyś na osobę, która wierzy, że po śmierci pójdzie do nieba, bo jest dobrym człowiekiem?

Przebudzenie duchowe

Greg Laurie
„Wtedy jeśli mój lud, który jest nazwany moim imieniem, ukorzy się i będzie się modlił, i będzie szukał mojego oblicza, i odwróci się od swoich złych dróg, wówczas Ja wysłucham z nieba i odpuszczę mu grzechy, i przywrócę jego ziemię” (2Krn 7:14).

A Spiritual Awakening

Myślę, że wszyscy możemy się zgodzić, że Stany Zjednoczone potrzebują duchowego przebudzenia. Przez lata Bóg dokonał potężnego dzieła poprzez Krucjatę Żniw – poprzez uwielbienie, głoszenie ewangelii i wielu ludzi reagujących z wiarą. Z niecierpliwością czekamy na kolejną krucjatę w lipcu. Ale nasza rola na tym się nie kończy. Możemy również modlić się o duchowe przebudzenie.

Spójrz na Słowo Boże w 2 Kronikach 7:14: „Wtedy jeśli mój lud, który jest nazwany moim imieniem, ukorzy się i będzie się modlił, i będzie szukał mojego oblicza, i odwróci się od swoich złych dróg, wtedy Ja wysłucham z nieba i odpuszczę mu grzechy, i przywrócę jego ziemię” (NLT).

W starotestamentowej Księdze Jonasza widzimy, co się dzieje, gdy rozpala się duchowe przebudzenie narodu. Kiedy prorok Jonasz udał się do Niniwy, przekazał przesłanie sądu, zgodnie z instrukcjami Boga. Przesłanie brzmiało następująco: Jeśli mieszkańcy Niniwy nie odpokutują za swoją niegodziwość, ich miasto zostanie zburzone w ciągu 40 dni (zob. Księga Jonasza 3:4). W przesłaniu Jonasza nie było wyraźnej obietnicy przebaczenia ani żadnej wzmianki o miłości Boga. Jonasz zasadniczo powiedział: „Wszyscy umrzecie”. I był z tym pogodzony – wręcz więcej niż pogodzony. Niniwici byli wzgardzonymi wrogami Izraela. Ich niegodziwość była powszechnie znana. Jonasz wierzył, że sąd i zagłada były dokładnie tym, na co zasługiwali.

Ale w drodze na sąd wydarzyło się coś dziwnego. Mieszkańcy Niniwy posłuchali Jonasza i okazali skruchę, ku gorzkiemu rozczarowaniu proroka. Księga Jonasza 3:10 mówi: „A widząc, co uczynili i że położyli kres ich złu, Bóg zmienił zdanie i nie dopuścił się zagłady, którą im zapowiedział” (NLT).

Przemiana Niniwy mogła być największym przebudzeniem w historii ludzkości. A zaczęło się od przesłania od niedoskonałego posłańca.

Continue reading →

Ostatnia rzecz, jakiej chce Bóg

Greg Laurie
„Potem Król zwróci się do tych po lewej stronie i powie: „Idźcie precz, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego demonom”” (Mt 25:41)

Jednym z najbardziej podstępnych kłamstw w naszej kulturze, pełnej duchowych sporów, jest twierdzenie, że Bóg jest mściwym Sędzią, który czerpie przewrotną przyjemność ze zsyłania ludzi do piekła. Jednak potwierdzenie tego poglądu wymaga bardzo selektywnej lektury starannie dobranych fragmentów Pisma Świętego.

Dokładne przeczytanie Słowa Bożego ujawnia, że ​​ostatnią rzeczą, jakiej Bóg chce, jest to, by ktokolwiek trafił do piekła. Co więcej, Bóg posunął się do niewyobrażalnych środków, aby upewnić się, że nikt nie trafi do piekła. I to jest prawda, którą chcemy podkreślić, zbliżając się do Krucjaty Żniw, która odbędzie się w przyszłym miesiącu.

Jezus często mówił o piekle podczas swojej ziemskiej posługi. Chciał, aby ludzie zrozumieli duchową rzeczywistość doskonałej sprawiedliwości Bożej. Ostrzegał swoich słuchaczy przed męką wiecznego oddzielenia od Boga. A potem Jezus uczynił wszystko, co w Jego mocy, abyśmy nie musieli doświadczać tego wiecznego oddzielenia i męki. Jezus Chrystus doświadczył piekła na ziemi, abyśmy nie musieli stawiać mu czoła przez całą wieczność.

To, co pewne

Greg Laurie
„Siedemdziesiąt lat jest nam dane! Niektórzy dożywają nawet osiemdziesięciu. Ale nawet najlepsze lata są pełne bólu i kłopotów; wkrótce przemijają, a my odlatujemy”  (Ps 90:10).

Benjamin Franklin napisał: „Na tym świecie niczego nie można uznać za pewne, poza śmiercią i podatkami”. Wielu ludzi opracowało strategie, aby uniknąć tego drugiego. Nikt jeszcze nie opracował strategii, aby uniknąć tego pierwszego – i nikt nigdy tego nie zrobi.

Biblia jasno stwierdza, że ​​dla każdego człowieka nadejdzie czas, w którym życie na ziemi się skończy. Autor Księgi Koheleta napisał: „Wszystko ma swój czas i każda sprawa pod niebem ma swoją porę. Jest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas żniwa” (Księga Koheleta 3:1–2 NLT).

Autor Listu do Hebrajczyków napisał: „A jak postanowione jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd” (Hbr 9,27). Większość ludzi zakłada (lub przynajmniej ma nadzieję), że ich wyznaczony czas nadejdzie po długim życiu na ziemi. Biblia jednak nie składa takich obietnic. Dla niektórych ludzi czas śmierci nadchodzi znacznie wcześniej, niż się spodziewano. Dla innych znacznie później. Statystycy szacują, że co sekundę umierają dwie osoby. Co minutę umiera sto dwadzieścia osób. Co godzinę umiera ponad siedem tysięcy osób.

Dlatego słowa psalmisty wciąż brzmią: „Dano nam siedemdziesiąt lat, niektórzy dożywają nawet osiemdziesięciu. Lecz nawet najlepsze lata są pełne bólu i udręki; szybko przemijają, a my odlatujemy” (Psalm 90:10).

Posłańcy zatwierdzenie przez Boga

Continue reading →

Samodzielnie wybrany cel

Greg Laurie
„Cześć dla Pana jest czysta i trwa na wieki. Prawa Pana są prawdziwe, każde jest sprawiedliwe” (Ps 19:9).

Nasza kultura personalizacji mówi nam, że możemy mieć praktycznie wszystko, dokładnie tak, jak chcemy, o ile jesteśmy gotowi wydać odpowiednią kwotę. Niestety, wielu ludzi próbuje przenieść to poczucie przywileju do swojego życia duchowego. Próbują personalizować Boga.

Mówią coś w stylu: „Wierzę w Boga, który nas kocha, a nie w Boga, który nas osądza”. Postępują tak, jakby Boga można było sprowadzić do jednego atrybutu, jakby wszystkie Jego doskonałości nie mogły istnieć w idealnej harmonii.