Category Archives: Pozostałe

Potrzebni liderzy

Greg Laurie
„Gdy jednak Sanballat Choronita i Tobiasz, urzędnik ammonicki, usłyszeli o moim przybyciu, bardzo się niezadowolili, że ktoś przybył, aby pomóc ludowi izraelskiemu” (Neh 2:10).

W dzisiejszym nabożeństwie przyjrzymy się palącej kwestii, jaką jest potrzeba przywódców, którzy podejmują inicjatywę. Oczywiście, zapotrzebowanie na przywódców politycznych, którzy pasują do tego opisu, jest ogromne. Ale dzisiaj skupimy się na przywódcach chrześcijańskich – a konkretnie na tych, którzy spotykają się z oporem. Przyjrzymy się jednemu z wielu przykładów z Pisma Świętego, w którym Bóg powołał właśnie takiego przywódcę, gdy Jego lud najbardziej go potrzebował.

Mieszkańcy Jerozolimy byli zniechęceni, ponieważ mury obronne ich miasta leżały w gruzach. Oznaczało to, że ci, którzy powrócili do Jerozolimy po wygnaniu, byli narażeni na ataki wrogów.

Potrzebowali lidera, który rozumiał stawkę. Potrzebowali lidera, który byłby gotów podjąć inicjatywę w takim projekcie, takiego, który byłby gotów podjąć wielkie ryzyko dla chwały Bożej. Potrzebowali kogoś, kto potrafiłby zjednoczyć ludzi wokół wspólnej wizji.

Potrzebowali Nehemiasza. Udał się do przywódców żydowskich i powiedział: „Dobrze wiecie, w jakim jesteśmy nieszczęściu. Jerozolima leży w gruzach, a jej bramy zostały spalone ogniem. Odbudujmy mury Jerozolimy i połóżmy kres tej hańbie!” (Neh 2:17). Miał wizję i plan, a serca ludzi zostały pobudzone.

Jednak kiedykolwiek lud Boży powie: „Powstańmy i budujmy”, diabeł i jego lud odpowiedzą: „Powstańmy i sprzeciwiajmy się”.

Nehemiasz napisał: „Gdy jednak Sanballat Choronita i Tobiasz, sługa ammonicki, usłyszeli o moim przybyciu, bardzo się zmartwili, że przybył ktoś, kto pomoże Izraelitom” (Nehemiasza 2:10 NLT).

Za każdym razem, gdy czynisz coś zgodnie z wolą Bożą, spotkasz się ze sprzeciwem. Czasami będzie to sprzeciw ze strony osób całkowicie niewierzących. A czasami krytyka ze strony współwyznawców. Ale gdy czynisz wolę Bożą, zawsze pojawi się jakaś forma oporu.
Wybitny brytyjski kaznodzieja Alan Redpath powiedział: „Nie ma zwycięstwa bez wojny; nie ma okazji bez oporu; nie ma zwycięstwa bez czujności”.

Jeśli jako chrześcijanin nigdy nie spotykasz się ze sprzeciwem, jeśli nigdy nie jesteś kuszony ani wystawiany na próbę, to znaczy, że diabeł nie marnuje na ciebie czasu. Ale jeśli spotykasz się z oporem, nękaniem, a nawet prześladowaniami, to znaczy, że możesz być na właściwej drodze. Będziesz spotykał się ze sprzeciwem, gdy będziesz wypełniał wolę Bożą.

Warto o tym pamiętać, bo nie ma znaczenia, co ludzie o tobie mówią. Nie ma znaczenia, co ludzie mówią o twojej pracy. Nie ma znaczenia, jakie wyzwania stoją ci na drodze.
Liczy się wola Boża. Jeśli pozostaniesz blisko Boga poprzez modlitwę, ciche słuchanie i studiowanie Biblii, On objawi ci swoją wolę.
A jeśli będziesz podążał za Jego wolą i uczynisz ją swoim priorytetem, możesz zaufać, że On wypełni swoje cele, mimo przeciwności, z którymi się spotkasz.

Pytanie do refleksji: Jak możesz zostać lub wspierać tak bardzo potrzebnego lidera chrześcijańskiego?

Twój czas oczekiwania

Greg Laurie
„Lecz ci, którzy ufają Panu, nabiorą nowych sił. Wzbiją się wysoko na skrzydłach jak orły. Pobiegną, a nie zmęczą się. Idą, a nie zemdleją” (Iz 40:31).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwej kwestii odroczonej gratyfikacji – czyli o wartości czekania. Czekanie stało się zapomnianą sztuką we współczesnej kulturze.

Na przykład, kiedyś, aby obejrzeć film, trzeba było pójść do wypożyczalni wideo i wypożyczyć coś, co nazywało się kasetą wideo. Do kasety dołączono przypomnienie, żeby „być miłym i przewinąć”. Potem pojawiła się technologia DVD, więc nie trzeba było już przewijać. Potem pojawił się Netflix i wypożyczone płyty DVD były dostarczane pocztą. Teraz możesz po prostu oglądać filmy, które chcesz.
Dziś nie musimy na nic czekać. Po prostu klikamy i chłoniemy. Wszystko przychodzi szybko. Idea czekania jest obca w kulturze przyzwyczajonej do natychmiastowej gratyfikacji. I coś gubi się po drodze. Biblia mówi nam: „Lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają sił, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie omdleją” (Iz 40:31).

Bez kompromisów

Greg Laurie
„Piotr przysiągł: „Niech mnie diabli wezmą, jeśli kłamię – nie znam tego człowieka!” I natychmiast kogut zapiał”
(Mt 26:74).

Duchowo rzecz biorąc, trudno przebić CV apostoła Piotra. Należał do bliskiego otoczenia Jezusa. Był świadkiem Przemienienia Pańskiego. Kroczył po wodzie z Jezusem. Pobiegł do pustego grobu Jezusa. Usłyszał te słowa od samego Pana: „ A Ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr (czyli „skała”), i na tej skale zbuduję mój Kościół, a żadna moc piekielna go nie przemoże ” (Ewangelia Mateusza 16:18). Według tradycji kościelnej Piotr został ukrzyżowany głową w dół, ponieważ nie wierzył, że jest godzien śmierci, tak jak Jezus.

Jednak Piotr jest również pamiętany za swój najgorszy moment, za to, że zawiódł Jezusa na skalę epicką. Po tym, jak Piotr śmiało obiecał, że pozostanie wierny Jezusowi, zaparł się nawet znajomości z Panem – nie raz, nie dwa, ale trzy razy. Dokładnie tak, jak zapowiedział Jezus. Doświadczenie pokory Piotra ujawnia niebezpieczeństwo łamania naszych standardów jako wierzących, co jest drażliwą kwestią, o której będziemy dziś mówić.

Zaparcie się Jezusa przez Piotra nie nastąpiło w ciągu sekund czy minut, lecz co najmniej godziny (zob. Łk 22,59). Od momentu, gdy pierwsza osoba powiedziała: „Byłeś jednym z tych, którzy towarzyszyli Jezusowi Galilejczykowi” (Mt 26,69 NLT), do momentu, gdy Piotr zaparł się Jezusa po raz trzeci, minęła godzina. Miał mnóstwo okazji, by stamtąd uciec, ale pozostał w tej sytuacji.

Przypieczętował swoją porażkę w Ewangelii Mateusza 26,74: „Piotr przysiągł: «Niech mnie Bóg błogosławi, jeśli kłamię, bo nie znam tego człowieka». I natychmiast kogut zapiał” (NLT).

Bądź znany ze swojej wiary
Greg Laurie
„Na początek chciałbym powiedzieć, że dziękuję mojemu Bogu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, ponieważ o waszej wierze w Niego mówi się na całym świecie” (Rzm 1:8).

W tym tygodniu w rozważaniach poruszymy bardziej drażliwe tematy. Skupimy się na odpowiedzialności wierzących za bycie znanymi ze swojej wiary. To dziś drażliwy temat, w dużej mierze za sprawą mediów społecznościowych. Internetowi przeciwnicy wiary chrześcijańskiej stali się szczególnie głośni i konfrontacyjni w swoim sprzeciwie.

Oczywiście, sprzeciw nie jest niczym nowym dla wyznawców Chrystusa. Walka o wiarę chrześcijańską jest kwestią sporną od ponad dwóch tysięcy lat.
Z pewnością stanowiło to problem dla pierwszych naśladowców Chrystusa. W końcu bycie chrześcijaninem w Rzymie nie było łatwe. Jako stolica Cesarstwa Rzymskiego, miasto liczyło około miliona mieszkańców.

Jednak Kościół w Rzymie już wtedy stawał się znany ze swojej wiary. Apostoł Paweł powiedział wierzącym w Rzymie: „Dziękuję Bogu mojemu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, bo wasza wiara w Niego rozchodzi się po całym świecie” (Rz 1,8).

Lata później, za panowania Cezara, chrześcijanie w Rzymie stanęli w obliczu historycznych prześladowań. Neron wysłał chrześcijan odzianych w skóry zwierzęce na arenę, by rozszarpały ich psy. Kazał też okryć innych chrześcijan smołą i podpalić, oświetlając nimi swój ogród, podczas gdy sam jeździł po nim swoim rydwanem.

Osądzanie siebie

Greg Laurie
„Gdybyśmy jednak badali samych siebie, Bóg nie osądzałby nas w ten sposób” (1Kor 11:31).

W dzisiejszym nabożeństwie zajmiemy się drażliwą kwestią wizerunku własnego.

Nasza dzisiejsza kultura przywiązuje ogromną wagę do kochania siebie i celebrowania swoich osiągnięć. Z pewnością nie ma nic złego w pozytywnym nastawieniu. Ale jako osoby wierzące, musimy zachować pewną cienką granicę.

Apostoł Paweł napisał: „Ze względu na przywilej i władzę, które dał mi Bóg, ostrzegam każdego z was: Nie sądźcie, że jesteście lepsi, niż jesteście w rzeczywistości. Bądźcie uczciwi w ocenie samych siebie, mierząc się wiarą, którą Bóg nam dał” (Rz 12,3).

Apostoł Piotr napisał: „Uniżcie się więc pod mocną mocą Bożą, a On was wywyższy w stosownym czasie” (1 Piotra 5:6). Pokora jest niezbędna w naszej relacji z Bogiem. Jest również niezbędna dla naszego duchowego rozwoju.

Mówi się, że samozadowolenie jest śmiercią postępu. Każdy chrześcijanin, który wie, co to znaczy naśladować Jezusa, rozumie, że zawsze jest przed nami długa droga. Ale ta rzeczywistość nie powinna nas zniechęcać. Przeciwnie, powinna nas motywować do dalszego duchowego rozwoju. Musimy stale się rozwijać i uczyć.

Aby nieco poszerzyć naszą perspektywę, powinniśmy wziąć pod uwagę, że pokora jest również kluczem do duchowego odrodzenia. Jeśli chcemy zobaczyć odrodzenie – takie, które przemienia całe regiony – musimy się ukorzyć. W 2 Kronik 7:14 Bóg mówi: „ Jeśli mój lud, który jest nazwany moim imieniem, ukorzy się i będzie się modlił, i będzie szukał mojego oblicza, i odwróci się od swoich złych dróg, wtedy Ja wysłucham z nieba i odpuszczę mu grzechy, i przywrócę jego ziemię” (NLT).

Zaspokajanie Twoich najgłębszych potrzeb

Greg Laurie
„Nie troszczcie się więc o to, mówiąc: „Co będziemy jeść? Co będziemy pić? W co się ubierzemy?”. Te rzeczy dręczą myśli niewierzących, ale wasz Ojciec niebieski zna już wszystkie wasze potrzeby. Szukajcie Królestwa Bożego ponad wszystko i żyjcie sprawiedliwie, a On wam doda wszystkiego, czego potrzebujecie” (Mt 6:31–33).

W dzisiejszych rozważaniach zajmiemy się drażliwym tematem materializmu.

Jednym z godnych uwagi – lub alarmujących, w zależności od punktu widzenia – trendów w mediach społecznościowych XXI wieku jest rosnąca liczba influencerów. Influencerzy to osoby, których deklarowanym celem jest wpływanie na sposób myślenia i działania. Nic dziwnego, że celem wielu z nich jest skłonienie Cię do zakupu czegoś, często ubrań lub jedzenia.

Jak głosi Pismo Święte, Jezus poruszył oba te tematy w swoim Kazaniu na Górze. „Nie troszczcie się więc o to i nie mówcie: Co będziemy jeść? Co będziemy pić? Czym się będziemy przyodziewać? To bowiem dręczy myśli niewierzących. Lecz Ojciec wasz niebieski zna wszystkie wasze potrzeby. Starajcie się przede wszystkim o Królestwo Boże i żyjcie sprawiedliwie, a On wam doda wszystkiego, czego potrzebujecie” (Ewangelia Mateusza 6:31–33).

Zauważ, że Jezus kładzie nacisk na słowo „ martwić się ”. Nie powiedział: „Nie myślcie o tym, co będziecie jeść, pić i w co się ubierzecie”. Nie sugerował też, że nie mamy pracować ani planować swoich potrzeb.

W rzeczywistości Biblia krytykuje leniwych, którzy odmawiają pracy zarobkowej. Biblia mówi, że jeśli nie pracujesz, nie powinieneś jeść (patrz 2 Tesaloniczan 3:10). Od ludzi oczekuje się, że będą pracować i sami się utrzymać.