Category Archives: Pozostałe

Słowo stało się ciałem

1) Bóg i Słowo w Ewangelii Jana 1
2) Słowo Było u Boga
3) Słowo było Bogiem
4) W Nim Było Życie
5) Życie było światłem
6) Wszystkim, którzy Go przyjęli
7) Słowo ciałem się stało

Kevin Bauder | 1 maja 2026 r.

Wstęp do Ewangelii Jana zawiera bogaty opis osoby Jezusa Chrystusa, którego Jan nazywa Słowem. Istniał On przed wszelkim początkiem. Był z Bogiem, co implikuje pewien poziom odrębności od Boga. Posiadał jednak wszystkie cechy i właściwości przynależne Bogu – całą boską naturę. Te twierdzenia mogą być podtrzymane jedynie przez doktrynę Trójcy Świętej. Słowo jest wieczną Drugą Osobą Trójcy Świętej, ale nie jest Ojcem ani Duchem Świętym. Jest Synem.

Słowo jest Bogiem. Słowo jest również życiem i światłem. To On zapewnia zbawienie ludziom. Kiedy ludzie wierzą w Jego imię, On daje im prawo, by stali się dziećmi Bożymi.

Słowo rozszerzyło życie i światłość na ludzi, przychodząc do swoich. To, co uczynił, aby zapewnić zbawienie, to wspaniała historia, ale historia ta rodzi ważne pytanie. Jak On przyszedł do swoich? Jak ten wieczny, ten, który zawsze był twarzą w twarz z Bogiem i ten, który posiadał wszystkie boskie atrybuty – jak ten, który mógł przyjść do swoich?

Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w Ewangelii Jana 1:14 : „A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas (i oglądaliśmy chwałę Jego, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca), pełne łaski i prawdy”. Werset ten zwraca uwagę na przyjście Słowa do swoich. Słowo stało się ciałem. Słowo zamieszkało wśród nas. To są cuda i należy je właściwie rozumieć.

Jan nie używa w tym wersecie terminu „ czynić” , lecz „ stawać się ”: Słowo stało się ciałem. Co to znaczy?

Z pewnością nie oznacza to, że jakakolwiek część boskości Słowa przekształciła się w człowieczeństwo. Bóg się nie zmienia ( Ml 3,6 ). Jest zawsze taki sam, jeśli chodzi o swoją istotę i osobowość. W boskiej naturze nigdy nie zachodzą żadne zmiany. Bóg w żaden sposób nie przekształcił boskości w człowieczeństwo.

Bóg nie zamienił boskości na człowieczeństwo. Nie spieniężył boskości wartej pięćdziesiąt dolarów, by wymienić ją na człowieczeństwo warte pięć centów. Bóg nigdy nie może przestać być Bogiem. Bóg nie ma żadnych stopni boskości. Bóg nigdy nie może być mniej Bogiem, niż jest. Nic nigdy nie było i nigdy nie może być odjęte od boskiej natury.

Nawet wśród Osób Boskich nie ma stopni boskości. Ojciec jest w pełni Bogiem. Syn jest w pełni Bogiem. Duch Święty jest w pełni Bogiem. Wszyscy są tej samej substancji. Każdy jest równy innym w chwale, mocy, majestacie i godności. Kiedy Chrystus ogołocił samego siebie ( Flp 2,7 ), nie odrzucił ani jednej cząstki swojej boskości.

Słowo stało się ciałem nie przez nawrócenie czy odejmowanie, lecz przez przyjęcie. Przyjął ludzką naturę w Swojej Boskiej Osobie. Jego boskość pozostała niezmieniona, ale On stał się kimś, kim nigdy wcześniej nie był: prawdziwym, pełnym człowiekiem.

W Swoim wcieleniu wieczna Druga Osoba Bóstwa przyjęła pełną naturę ludzką w Swojej Boskiej Osobie. Akt ten nazywany jest czasem zjednoczeniem hipostatycznym , co oznacza zjednoczenie natur. Jego boska i ludzka natura pozostały odrębne i niezmieszane, lecz zjednoczyły się w jednej Osobie.

Ludzie łatwo błędnie rozumieją zjednoczenie człowieczeństwa z boskością w Chrystusie. Niektórzy wyobrażają sobie, że ta jedność czyni Go swego rodzaju mieszaniną. Na przykład, jeden ze starożytnych nauczycieli (Apolinary) uważał, że Jezus miał ludzkie ciało i duszę, ale boski Logos zajął miejsce Jego ludzkiego ducha. Problem z traktowaniem Jezusa jako mieszaniny polega na tym, że taka taktyka zawsze niszczy Jego ludzką naturę.

Zastępując ludzkiego ducha Jezusa boskim Logosem, Apolinary uczynił Jezusa mniej niż w pełni człowiekiem. To samo stało się z innym starożytnym nauczycielem, Eutychesem. Wyobrażał on sobie zjednoczenie człowieczeństwa z boskością w Chrystusie jak zmieszanie kropli miodu z oceanem wody. Miód zostanie wchłonięty przez wodę. Choć rzeczywiście obecny w wodzie, będzie tak rozcieńczony, że stanie się niewykrywalny. Skutkiem eutychianizmu było osłabienie człowieczeństwa Chrystusa i uczynienie go mniej pełnym i realnym.

Takie wysiłki, by chronić boskość Słowa, podważają Jego człowieczeństwo. Wyrządzają krzywdę idei, że Słowo stało się ciałem. Jeśli Słowo jest rzeczywiście życiem i światłem ludzkości, to Jego ludzka natura musi być kompletna. Musiał upodobnić się do tych, których przyszedł zbawić. Musiał upodobnić się do nich pod każdym względem, z wyjątkiem jednego: był bez grzechu ( Hbr 4,15 ).

Innym błędnym wyjaśnieniem wcielenia Słowa jest to, że połączyło ono swoją wieczną, boską osobę z całkowicie odrębną osobą ludzką. Zwolennicy tego poglądu uważali, że boska osobowość Jezusa była połączona z Jego boskością, podobnie jak bliźnięta syjamskie. Zatem Maryja nie urodziła osoby boskiej, lecz jedynie osobę ludzką. Słowo Boże przepływało przez nią jak woda przez rurę.

Teorię tę popierali zwolennicy Nestoriusza. Stwarza ona poważny problem. Uniemożliwia ona chrześcijanom oddawanie czci jednemu Panu Jezusowi Chrystusowi. Co więcej, chrześcijanie nie potrafią stwierdzić, która osoba (boska czy ludzka) mówiła i działała w danym momencie na ziemi. Nie wiedzą, która osoba umarła na krzyżu. Nie wiedzą, komu zaufać w kwestii zbawienia. Pogląd nestoriański zakłada, że ​​Bóg współpracował z człowiekiem, ale Chrystus nie był pojedynczym Bogiem-człowiekiem.

Wcześni przywódcy chrześcijańscy zmagali się z pytaniem, jak wyrazić prawdę, że Słowo stało się ciałem. Jak mogliby wyjaśnić tę prawdę najpełniej, jak to możliwe, nie mówiąc więcej niż zezwala Pismo Święte? Po wielu nieudanych próbach, uzgodnili następujący język (sporządzony w Chalcedonie w 451 roku). Stwierdzili, że Jezus jest w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem, i że posiada dwie natury: „bez zmieszania, bez zmiany, bez podziału, bez rozłączenia”. Przez wieki nikt nie znalazł lepszego sposobu, by to wyrazić.

To podsumowanie chroni przed istotnymi błędami. Jednocześnie jednak nasuwa kolejne pytania. Niektóre z nich wynikają również z reszty fragmentu Jana 1:14 . Warto się im przyjrzeć.

rozdzielacz

Autorem tego eseju jest Kevin T. Bauder, profesor teologii historycznej i systematycznej w Central Baptist Theological Seminary. Nie wszyscy profesorowie, studenci i absolwenci Central Seminary zgadzają się z każdą opinią wyrażoną w tym eseju.

Jason A. Staples
Oryg.: TUTAJ
4 kwietnia 2026 r.

Zdjęcie: Alex Noriega na Unsplash

Korekta powszechnego błędnego odczytania krzyku porzucenia z krzyża
Co roku mniej więcej o tej porze frustruje mnie powszechność idei (szeroko rozpowszechnionej w pieśniach ), że kiedy Jezus wisiał na krzyżu, Bóg Ojciec odwrócił twarz od swojego syna, niezdolny spojrzeć na niego, gdy Jezus wziął na siebie grzechy świata. Jak ujął to Stuart Townend w niezwykle popularnym współczesnym hymnie „How Deep the Father’s Love For Us” (Jak głęboka jest miłość Ojca do nas):

Jak głęboka jest miłość Ojca do nas,
Jak ogromna ponad wszelką miarę,
Że oddał swego jedynego Syna,
Aby uczynić nędznika swoim skarbem.
Jak wielki jest ból palącej straty – Ojciec odwraca twarz, Jak rany, które ranią Wybranego, Przynoszą wielu synów do chwały.

Znalezienie źródła błędu
To nauczanie ma na celu wyjaśnienie krzyku Jezusa z krzyża: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mk 15,34; Mt 27,46). Z prostego odczytania krzyku Jezusa, osoba nieznająca Biblii doszłaby do wniosku, że w tym momencie Jezus w pełni odczuwa ciężar swojego ostatecznego losu, odczuwając gorzkie rozczarowanie z powodu Bożego opuszczenia w obliczu zbliżającej się śmierci.

Wielu uczonych twierdzi, że wołanie to odzwierciedla historyczne uświadomienie sobie przez Jezusa, że ​​Bóg jednak go nie uratuje, że jego plan wymuszenia na Bogu ręki i doprowadzenia do odnowy Izraela zakończył się haniebną śmiercią.1

Oczywiście nie jest to powszechny pogląd większości wyznających chrześcijan. Coraz powszechniejszy jest pogląd, że wołanie to rozbrzmiewa w momencie, gdy na Jezusie spoczął cały ciężar grzechu ludzkości, w którym to momencie – ponieważ grzech oddziela ludzkość od Boga – Jezus został oddzielony od swojego Ojca po raz pierwszy w całej wieczności. Biblijnym tekstem dowodzącym tego fragmentu jest Księga Habakuka 1,13, w której prorok skarży się Bogu: „Zbyt czyste są twoje oczy, aby patrzeć na zło, a na zło nie możesz patrzeć”.

Czytając ten werset w połączeniu z okrzykiem Jezusa opuszczenia, nasuwa się myśl, że Bóg Ojciec odwraca się od Jezusa – nie mogąc patrzeć na grzech, nie może już patrzeć na swojego ukochanego syna, który stał się grzechem (2Kor 5,21). Trzeba przyznać: to porywająca historia, pełna patosu i umiejętnego połączenia wstawek biblijnych.

Problem w tym, że jest to po prostu błędne. Po pierwsze, takie odczytanie błędnie interpretuje Księgę Habakuka 1:13, która nie jest teologiczną deklaracją Bożej niemocy, tak jakby niezdolność do spojrzenia na grzech była wrodzona w naturze Boga. To stwierdzenie jest raczej skargą proroka, którego skarga na niesprawiedliwość została rozwiązana objawieniem, że Bóg posłuży się Chaldejczykami/Babilończykami, aby ukarać Judę (Ha 1:6–11).
Niedowierzający prorok kwestionuje sprawiedliwość takiego osądu, twierdząc, że Chaldejczycy sami są niesprawiedliwym i brutalnym ludem:

Twoje oczy są zbyt czyste, aby patrzeć na zło.
I nie możesz patrzeć [przychylnie] na zło.
Dlaczego patrzysz [przychylnie]
na tych, którzy postępują zdradziecko ?
Dlaczego milczysz, gdy niegodziwcy pochłaniają
sprawiedliwszych od siebie?

Problem polega na tym, że sprawiedliwy Bóg w jakiś sposób karci swój niesprawiedliwy lud, posługując się jako narzędziem sprawiedliwości jeszcze bardziej niesprawiedliwym ludem. To po prostu zbyt daleko idący krok dla niedowierzającego proroka, który kwestionuje sprawiedliwość takiego układu, zastanawia się, dlaczego Bóg pozwala na powodzenie niegodziwym i dlaczego Bóg zdaje się nie mieć żadnego problemu z patrzeniem na zło.
To doskonały przykład tego, jak ważne jest rozpoznanie gatunku i kontekstu danej wypowiedzi. Mówiąc: „Twoje oczy są zbyt czyste, by patrzeć na zło”, prorok nie wypowiada doktrynalnego stwierdzenia o oczach Boga, lecz apeluje i skarży się Bogu na to, jak jego zdaniem powinien On postępować.

Continue reading →