Greg Laurie „Pracuj ciężko, abyś mógł stanąć przed Bogiem i zyskać Jego uznanie. Bądź dobrym pracownikiem, który nie musi się wstydzić i który poprawnie wyjaśnia słowo prawdy” (2Tym 2:15).
Jako wierzący możemy dodawać sobie nawzajem otuchy tymi słowami: Bóg może cię użyć tam, gdzie jesteś. Nehemiasz był kimś, kogo nazwalibyśmy laikiem. Osobiście nie lubię tego określenia, używanego do opisania kogoś, kto nie jest „w służbie”. Czasami myślimy, że pastorzy, misjonarze czy osoby pracujące w kościołach są w służbie. Ale prawda jest taka, że każdy chrześcijanin jest w służbie.
Spójrz na polecenie apostoła Pawła skierowane do Tymoteusza w 2 Liście do Tymoteusza 2:15: „Pracuj pilnie, abyś mógł stanąć przed Bogiem i otrzymać Jego uznanie. Bądź dobrym pracownikiem, który nie ma się czego wstydzić i który prawidłowo wykłada słowo prawdy” (NLT). Taka wierna służba nie ogranicza się do pastorów, misjonarzy ani pracowników kościelnych.
Chrześcijanie pracujący w korporacjach, w budownictwie, w edukacji, w medycynie i poradnictwie, i tak dalej, wszyscy są w służbie. W pewnym sensie służba to po prostu służba. Służba pojawia się, gdy mówimy: „Boże, możesz mnie użyć tam, gdzie jestem. Jestem gotowy, by Ci służyć i chcę, aby moje życie przynosiło Ci chwałę”. Innymi słowy, służba pojawia się, gdy wierzący dostrzegają i reagują na okazje do służenia Bogu w swoim codziennym życiu.
W dzisiejszym nabożeństwie będziemy mówić o tym, jak ważne jest zaprzyjaźnianie się z nowymi chrześcijanami i zachęcanie ich.
Zawsze ekscytujące jest obserwowanie, jak dzieci odkrywają coś, co dorośli uważają za oczywiste, jak na przykład pierwszy raz, gdy jedzą lody, pierwszy raz widzą śnieg, albo pierwszy raz chodzą po piasku. W tym podekscytowaniu my sami odkrywamy to na nowo. To samo dotyczy duchowości. Jeśli życie chrześcijanina nie jest przyjazne dla nowych wierzących, to coś jest nie tak. Oni nas potrzebują. Ale my również ich potrzebujemy. Dlaczego? Na nowo odkryjemy rzeczy, które bierzemy za pewnik. Nowi wierzący potrzebują dojrzałych wierzących, aby ich ustabilizować. A dojrzali wierzący potrzebują nowych wierzących, aby ich ożywić. W życiu chrześcijańskim możemy zacząć traktować rzeczy jako coś oczywistego. Być może nie cieszymy się z niektórych rzeczy tak bardzo, jak powinniśmy.
Nowi wierzący są siłą napędową Kościoła, ale są również siłą napędową starszych chrześcijan. Niektóre kościoły rozwijają się poprzez transfery, w których większość wiernych pochodzi z innych kościołów. Harvest Christian Fellowship rozwija się głównie dzięki nowym nawróconym. Jesteśmy kościołem ewangelizacyjnym, bez cienia przesady.
Wierzę, że Chrystus umarł za cały świat i każdy, kto w Niego uwierzy, może dostąpić odpuszczenia grzechów. Moim zadaniem jest głoszenie Ewangelii i zapraszanie ludzi do Jezusa Chrystusa i będę to robić nadal.
Kiedy ktoś przyjmuje to zaproszenie, rozpoczyna się jego chrześcijańska podróż. Pierwsze kroki na tej drodze często są napędzane ekscytacją nowo odkrytej wiary. Radością z osobistej relacji ze Stwórcą wszechświata. Uświadomieniem sobie, jak głęboko On nas kocha. Pewnością życia wiecznego.
W tym tygodniu rozważaniach przyjrzymy się słowom, których wierzący mogą używać, aby wzajemnie się wspierać. Dzisiaj porozmawiamy o tym niezwykłym zdaniu: Bóg kocha błogosławić swoje dzieci.
Jednym z greckich słów tłumaczonych w Nowym Testamencie jako „błogosławiony” jest makarios , co oznacza „błogosławiony”, „szczęśliwy” lub „szczęśliwy”. Opisuje ono rodzaj błogosławieństwa, który nie jest zależny od sprzyjających okoliczności. Częste użycie tego słowa pojawia się w Błogosławieństwach w Ewangelii Mateusza 5:3–11.
Czasami w naszym życiu szczęście nie jest samo w sobie. Zależy raczej od dobrych rzeczy, które się dzieją. Myślimy, że gdybyśmy tylko dostali podwyżkę w pracy, bylibyśmy szczęśliwi. Kiedy dzieje się coś fajnego lub ekscytującego, wtedy jesteśmy szczęśliwi. Ale kiedy nie dostajemy podwyżki w pracy lub gdy słyszymy złe wieści, nie jesteśmy szczęśliwi. W takich okolicznościach nasze szczęście zależy od dobrych rzeczy, które się dzieją.
Ale „błogosławiony” to zupełnie inne słowo. Niezależnie od okoliczności, jesteś błogosławiony. Taka jest idea makarios .
Bóg chce cię błogosławić. Jezus powiedział: „Nie bój się więc, mała trzódko! Bo bardzo się cieszy Ojciec wasz, że da wam królestwo” (Łk 12,32).
W następstwie klęski żywiołowej, tragedii narodowej lub lokalnej, czy też osobistej ciemnej nocy duszy, często pojawiają się pytania: Gdzie był Bóg, kiedy to się stało? Dlaczego wydaje się nieobecny? Problem nie leży w samym Bogu. On przecież jest wszechobecny – istnieje wszędzie i zawsze. Nic tego nie zmieni. Problem leży w naszym postrzeganiu Go – a dokładniej, w naszych oczekiwaniach wobec Niego. Kiedy Pan nie jest tak przewidywalny ani tak oczywisty, jak byśmy chcieli, zakładamy najgorsze.
Ewangelia Łukasza daje nam obraz tego zjawiska. Po ukrzyżowaniu Jezusa dwóch Jego uczniów szło drogą do Emaus. Obaj byli zdruzgotani, ponieważ Ten, któremu oddali swoje życie, zniknął z powierzchni ziemi. Bóg w ludzkiej postaci był nieobecny.
Aż do momentu, gdy dołączył do nich w podróży. Dwaj uczniowie początkowo nie rozpoznali Jezusa. Oto luźna parafraza tego spotkania. Jezus zapytał: „Chłopaki, dlaczego macie takie długie miny? W czym problem?” Obaj mężczyźni byli oszołomieni tym pytaniem. „Pewnie jesteś jedyną osobą w Jerozolimie, która nie słyszała o tym wszystkim, co się tam wydarzyło w ciągu ostatnich kilku dni” – odpowiedzieli. „Jakie rzeczy?” Wyjaśnili: „To, co się stało z Jezusem z Nazaretu, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie przed Bogiem i całym ludem, i jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. A przecież po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało” (Łk 24,19–21).
Jezus powiedział: „Głupi ludzie! Tak trudno wam uwierzyć we wszystko, co prorocy napisali w Pismach. Czyż nie zostało wyraźnie przepowiedziane, że Mesjasz będzie musiał wycierpieć to wszystko, zanim wejdzie do swojej chwały?” (Łk 24,25–26 NLT). Prowadził swoich uczniów „przez pisma Mojżesza i wszystkich proroków, wyjaśniając, co się do Niego odnosiło, na podstawie wszystkich Pism” (Łk 24,27 NLT).
Greg Laurie „Myślmy o tym, jak motywować się wzajemnie do aktów miłości i dobrych uczynków. I nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak to niektórzy czynią, ale zachęcajmy się nawzajem, zwłaszcza teraz, gdy zbliża się dzień Jego powrotu” (Hbr 10:24–25).
W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwej kwestii konfrontacji, motywowania i zachęcania naszych współwyznawców.
Apostoł Paweł napisał: „ Czyńcie wszystko, co możecie, aby żyć w pokoju ze wszystkimi ” (Rz 12,18 NLT). I choć jego słowa niosą ze sobą praktyczne implikacje dla naszych codziennych interakcji z ludźmi, musimy pamiętać, że pokój – czyli brak konfliktów – niekoniecznie jest celem wierzących. Naszym celem jest posłuszeństwo Bogu i wypełnianie Jego woli na tym świecie. A czasami ten cel wyprowadzi nas nie tylko ze strefy komfortu, ale także ze strefy pokoju.
Jako wierzący jesteśmy częścią Kościoła Bożego. Jesteśmy częścią ciała wierzących. Podobnie jak w przypadku ciała ludzkiego, duchowe ciało Chrystusa działa najlepiej, gdy jego części współdziałają ze sobą. Ale przy tak wielu ruchomych elementach nie zawsze tak jest.
Konflikt – utrata jedności między wierzącymi – jest nieunikniony. Ale potrzeba wspólnoty nigdy się nie zmienia. Kiedy kroczysz z Bogiem, będziesz chciał być z Jego ludem. I często, gdy tracisz wspólnotę z Bogiem, tracisz również wspólnotę z innymi wierzącymi. Zdarza się, że mówisz sobie: „Nie wiem, czy chcę dziś iść do kościoła. Poza tym jest tylu hipokrytów. Kiedy idę, czuję się osądzany”.
Ludzie często cytują Ewangelię Mateusza 7:1, która mówi: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni” (NKJV). Jednak fragment ten można również przetłumaczyć jako: „Nie potępiajcie, abyście nie byli potępieni”. Nie mamy potępiać innych. Ale ocena to coś, co powinniśmy robić dla siebie nawzajem, pomagając sobie nawzajem, zachęcając się nawzajem i, w razie potrzeby, korygując się.
Księga Przysłów 27:17 mówi: „Żelazo żelazem się ostrzy, a przyjaciel ostrzy przyjaciela” (NLT). Czasami mogą iskrzyć, ale rezultatem jest dwoje ludzi o ostrych duchowych krawędziach.
Dlatego zastrzegam sobie prawo do konfrontacji, jeśli zajdzie taka potrzeba, ze współchrześcijaninem, który podąża złą drogą. Jak czytamy w Liście do Hebrajczyków 10: „Myślmy o tym, jak zachęcać się wzajemnie do miłości i dobrych uczynków. I nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak to się zdarza niektórym, ale zachęcajmy się nawzajem, zwłaszcza teraz, gdy zbliża się dzień Jego powrotu” (wersety 24–25 NLT).
Bóg pragnie, abyśmy byli ludźmi świętymi – nie świętszymi od innych, patrząc na nich z góry i z wyższością. Bycie świętym oznacza życie oddające cześć Bogu i pragnienie, by każdego dnia stawać się coraz bardziej podobnym do Jezusa.
Ludzie, którzy są gotowi zaryzykować konfrontację, aby pomóc współwyznawcom w osiągnięciu tego celu, powinni być mile widziani i szanowani. Wykonują oni potężną pracę dla Królestwa Bożego.
Greg Laurie „Gdy jednak Sanballat Choronita i Tobiasz, urzędnik ammonicki, usłyszeli o moim przybyciu, bardzo się niezadowolili, że ktoś przybył, aby pomóc ludowi izraelskiemu” (Neh 2:10).
W dzisiejszym nabożeństwie przyjrzymy się palącej kwestii, jaką jest potrzeba przywódców, którzy podejmują inicjatywę. Oczywiście, zapotrzebowanie na przywódców politycznych, którzy pasują do tego opisu, jest ogromne. Ale dzisiaj skupimy się na przywódcach chrześcijańskich – a konkretnie na tych, którzy spotykają się z oporem. Przyjrzymy się jednemu z wielu przykładów z Pisma Świętego, w którym Bóg powołał właśnie takiego przywódcę, gdy Jego lud najbardziej go potrzebował.
Mieszkańcy Jerozolimy byli zniechęceni, ponieważ mury obronne ich miasta leżały w gruzach. Oznaczało to, że ci, którzy powrócili do Jerozolimy po wygnaniu, byli narażeni na ataki wrogów.
Potrzebowali lidera, który rozumiał stawkę. Potrzebowali lidera, który byłby gotów podjąć inicjatywę w takim projekcie, takiego, który byłby gotów podjąć wielkie ryzyko dla chwały Bożej. Potrzebowali kogoś, kto potrafiłby zjednoczyć ludzi wokół wspólnej wizji.
Potrzebowali Nehemiasza. Udał się do przywódców żydowskich i powiedział: „Dobrze wiecie, w jakim jesteśmy nieszczęściu. Jerozolima leży w gruzach, a jej bramy zostały spalone ogniem. Odbudujmy mury Jerozolimy i połóżmy kres tej hańbie!” (Neh 2:17). Miał wizję i plan, a serca ludzi zostały pobudzone.
Jednak kiedykolwiek lud Boży powie: „Powstańmy i budujmy”, diabeł i jego lud odpowiedzą: „Powstańmy i sprzeciwiajmy się”.
Nehemiasz napisał: „Gdy jednak Sanballat Choronita i Tobiasz, sługa ammonicki, usłyszeli o moim przybyciu, bardzo się zmartwili, że przybył ktoś, kto pomoże Izraelitom” (Nehemiasza 2:10 NLT).
Za każdym razem, gdy czynisz coś zgodnie z wolą Bożą, spotkasz się ze sprzeciwem. Czasami będzie to sprzeciw ze strony osób całkowicie niewierzących. A czasami krytyka ze strony współwyznawców. Ale gdy czynisz wolę Bożą, zawsze pojawi się jakaś forma oporu. Wybitny brytyjski kaznodzieja Alan Redpath powiedział: „Nie ma zwycięstwa bez wojny; nie ma okazji bez oporu; nie ma zwycięstwa bez czujności”.
Jeśli jako chrześcijanin nigdy nie spotykasz się ze sprzeciwem, jeśli nigdy nie jesteś kuszony ani wystawiany na próbę, to znaczy, że diabeł nie marnuje na ciebie czasu. Ale jeśli spotykasz się z oporem, nękaniem, a nawet prześladowaniami, to znaczy, że możesz być na właściwej drodze. Będziesz spotykał się ze sprzeciwem, gdy będziesz wypełniał wolę Bożą.
Warto o tym pamiętać, bo nie ma znaczenia, co ludzie o tobie mówią. Nie ma znaczenia, co ludzie mówią o twojej pracy. Nie ma znaczenia, jakie wyzwania stoją ci na drodze. Liczy się wola Boża. Jeśli pozostaniesz blisko Boga poprzez modlitwę, ciche słuchanie i studiowanie Biblii, On objawi ci swoją wolę. A jeśli będziesz podążał za Jego wolą i uczynisz ją swoim priorytetem, możesz zaufać, że On wypełni swoje cele, mimo przeciwności, z którymi się spotkasz.
Greg Laurie „Lecz ci, którzy ufają Panu, nabiorą nowych sił. Wzbiją się wysoko na skrzydłach jak orły. Pobiegną, a nie zmęczą się. Idą, a nie zemdleją” (Iz 40:31).
W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwej kwestii odroczonej gratyfikacji – czyli o wartości czekania. Czekanie stało się zapomnianą sztuką we współczesnej kulturze.
Na przykład, kiedyś, aby obejrzeć film, trzeba było pójść do wypożyczalni wideo i wypożyczyć coś, co nazywało się kasetą wideo. Do kasety dołączono przypomnienie, żeby „być miłym i przewinąć”. Potem pojawiła się technologia DVD, więc nie trzeba było już przewijać. Potem pojawił się Netflix i wypożyczone płyty DVD były dostarczane pocztą. Teraz możesz po prostu oglądać filmy, które chcesz. Dziś nie musimy na nic czekać. Po prostu klikamy i chłoniemy. Wszystko przychodzi szybko. Idea czekania jest obca w kulturze przyzwyczajonej do natychmiastowej gratyfikacji. I coś gubi się po drodze. Biblia mówi nam: „Lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają sił, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie omdleją” (Iz 40:31).