Category Archives: Temat

Ps 119:103.
O, JAK SŁODKIE JEST SŁOWO TWOJE DLA PODNIEBIENIA MEGO, SŁODSZE NIŻ MIÓD DLA UST MOICH.

Jestem pod wrażeniem, gdy czytam, co dla autora tego Psalmu znaczyło Słowo Boże. Było ono pochodnią dla jego nóg i światłością na jego ścieżce. Pozwolił, aby Słowo Boże oddziaływało na jego serce i sumienie, aby kroczył drogą w czystości. Nasuwa się pytanie; jak my korzystamy z tego Słowa? Słowo Boże wykazuje swoją moc i działanie nie tylko w stosunku do grzechu i świata, ale daje nam wgląd w postanowienia i drogi Boże. Słowo Boże to więcej niż szczere złoto, nic nie może się z nim równać, dlatego psalmista cieszy się ze Słowa jak ten, który zdobył wielki łup. Jeżeli chrześcijanin chce robić postępy w wierze, to jest możliwe tylko wtedy, gdy pilnie czyta Słowo i przyjmuje je w swoim duchu. Jest to jedyny środek umożliwiający postępowanie w wierze. Wkrótce okaże się, jaką wartość ma Słowo Boże dla wierzącego. Gdyby Słowo Boże przestało mieć taką wartość to na czym oparłaby się moja wiara?

Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Ps 110:7.
BĘDZIE PIŁ W DRODZE ZE STRUMIENIA, DLATEGO GŁOWĘ PODNIESIE.

Pierwsze wersety tego Psalmu mówią proroczo o Panu Jezusie, który siedząc po prawicy Bożej, ukoronowany czcią i chwałą, jest ośrodkiem wszelkiej potęgi. Sam Bóg powiedział do Niego: „Siądź po prawicy mojej” (1w.) Była to odpowiedź na głębokie uniżenie Jezusa o którym czytamy w Psalmie 109:4-5 i 22. Do okresu zależności Pana Jezusa jako człowieka odnoszą się też słowa: „Będzie pił w drodze ze strumienia.” Nic nie mogło sprowadzić Pana Jezusa z drogi posłuszeństwa i wierności wobec Boga, jego Ojca. Wrogowie stawiali go na równi z celnikami i grzesznikami, nazwali „żarłokiem i pijakiem”, twierdzili, że wypędza demony przez diabła, a w końcu opluli go i na głowę włożyli koronę cierniową. Na tej drodze pił jednocześnie ze „strumienia” społeczności z Bogiem i czerpał z Niego siły do pokonywania wszelkich przeszkód i do kroczenia drogą uwielbienia Ojca. Pojedynczy ludzie otworzyli przed Panem Jezusem swoje serca, jak kobieta przy studni Jakuba, Maria z Betanii, cy jeden ze złoczyńców na krzyżu. Pan Jezus teraz też oczekuje uczucia z naszych serc. Jego droga zależności skończyła się, lecz czy dlatego nasza miłość jest mu mniej droga?

Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Ps 90:12
NAUCZ NAS LICZYĆ DNI NASZE, ABYŚMY POSIEDLI MĄDRE SERCE!

Nasze życie można porównać do wypalającej się świecy. Chociaż nikt z nas nie wie ile dni życia jeszcze mu zostało, to jednak zdajemy sobie sprawę z tego, że każdy przemijający dzień zbliża nas do kresu naszego życia. Takie liczenie naszych dni może wpływać na nas przygnębiająco. Ale nie to miał na myśli sługa Boży, Mojżesz, gdy kierował tę prośbę do Boga. Pragnął on, aby Bóg uświadomił nam przemijanie naszego życia, abyśmy nie żałowali każdego minionego dnia, lecz „posiedli mądre serce„. Co to znaczy? Według orzeczenia Boga, mądry jest ten, kto Go słucha, kiedy chodzi o cel życia i kto wierzy, że istnieje wieczność w którą wkracza się po zakończeniu życia. Mądry jest człowiek, który uporządkuje swoje relacje z Bogiem i powierzy Jemu swoje życie. Nie ma sensu narzekać, że życie jest krótkie. Bóg nie chce, aby „ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania” (2Ptr 3:9). Nawrócenie się do Boga, dopóki jest czas, jest nakazem chwili. „Oto teraz czas łaski, oto teraz dzień zbawienia„. (2Kor 6:2). Kto przyjdzie i uwierzy w Zbawiciela Jezusa Chrystusa, ten kroczy naprzeciw wspaniałej przyszłości, ten właściwie wykorzystał dni swojego życia, których nie da się cofnąć.

Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Ps 85:10.
ZAISTE, ZBAWIENIE JEST BLISKIE DLA TYCH, KTÓRZY SIĘ GO BOJĄ, ABY CHWAŁA JEGO ZAMIESZKAŁA W ZIEMI NASZEJ.

Słowa te opisują to, co stało się rzeczywistością dzięki dziełu Jezusa Chrystusa na krzyżu Golgoty. Tam Boża miłość i świętość połączyły się ze sobą w szczególny sposób. Z powodu złych myśli i czynów ludzie są oddaleni od Boa, znajdują się w opozycji do Jego świętości. Prorok Izajasz wyraża to następująco: „Lecz wasze winy są tym, co was odłączyło od waszego Boga, a wasze grzechy zasłoniły przed wami jego oblicze, tak że nie słyszy” (Izaj.59:2). Ale Bóg nie chce, aby tak pozostało. Bóg, który jest światłością jest także miłością. Dlatego potrzebny był krzyż Golgoty. Dlatego potrzebny był jedyny w swoim rodzaju plan zbawienia Bożego – poniesienie ofiary, która zaspokoi wymagania jego świętości, która przyjmie sąd za naszą winę, co umożliwi przebaczenie grzechów każdemu, kto wierząc, skorzysta z tej ofiary. Ofiarą, którą dał Bóg, był Jezus Chrystus, Boży Syn. Kto z wiarą przychodzi do krzyża, widzi dobroć Bożą w stosunku do ludzi, ale dostrzega również całą prawdę o Bogu, który nie może postępować wbrew własnym zasadom. Człowiek otrzymuje pokój w całkowitej zgodności z Bożą sprawiedliwością. Bóg nie może przeoczyć grzechu ale go przebacza. Tak „sprawiedliwość i pokój pocałowały się„.

Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Psalm 34:6.
SPÓJRZCIE NA NIEGO, A ZAJAŚNIEJECIE I OBLICZA WASZE NIE OKRYJĄ SIĘ WSTYDEM!

W 2 Księdze Samuela spotykamy mężczyznę dotkniętego ciężkim kalectwem. Był kulawy na obie nogi. Patrząc na siebie widział tylko swoją nieporadność, swoje kalectwo. Jest to trafny obraz prawdziwego stanu człowieka. Nasze położenie przed nawróceniem było podobne do sytuacji tego kaleki, który żeby zmienić miejsce potrzebował pomocy drugiej osoby, tak i żaden człowiek o własnych siłach nie może przyjść do Boga. Co stało się z Mefiboszetem, bo o niego chodzi? Król Dawid kazał go przyprowadzić do siebie i od tego momentu pozostał w pobliżu Dawida, swego ukochanego króla i pana, i jadał przy jego stole. Jakie to miało znaczenie dla niego, kaleki, jadać razem z królem? Miał z nim społeczność. Od Mefiboszeta możemy nauczyć się jednego, nie przyglądać się sobie. Patrzmy na tego, który nas nigdy nie zawiedzie, na naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa! Kiedy Chrystus staje się naszym życiem, przestajemy zajmować się sobą. Nie będę myślał ciągle o sobie, ale więcej uwagi będę poświęcał Synowi Bożemu. Patrzenie na Niego pomaga oderwać się od skupienia uwagi tylko na sobie.

Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Psalm 23:1-2.
PAN JEST PASTERZEM MOIM, NICZEGO MI NIE BRAKNIE. NA NIWACH ZIELONYCH PASIE MNIE, NAD WODY SPOKOJNE PROWADZI MNIE.

To co czyni dobry pasterz w pełni odpowiada potrzebom owiec. Kiedy trzoda wędruje, On ją prowadzi, żadna owca nie musi szukać drogi. Podczas wędrówki są konieczne postoje. Podczas przerw pasterz się o odpoczynek, pożywienie i pokrzepienie. „Na niwach zielonych pasie mnie”. W życiu człowieka zabieganego jest to okazja do wypoczynku. Wszystko ma swój czas, teraz trzeba chwilę odpocząć i cieszyć się bliskością i troską dobrego Pasterza, aby trudności i przeciwności nie zniszczyły naszego życia duchowego. „Nad wody spokojne prowadzi mnie..” Wiele ofert obiecuje dobry smak, ale prawdziwe orzeźwienie daje czysta woda. Wnętrze wierzących usycha jeśli nie jest regularnie orzeźwiane wodą Słowa Bożego. Wędrówka byłaby bardzo męcząca gdyby nie była przerywana chwilami odpoczynku, które pasterz uważa za konieczne. Niech każdy w ciągu dnia znajdzie chwilę spokoju na otwarcie Słowa Bożego. Niech każdy zadba o swojego wewnętrznego człowieka, pozostając w społeczności z Chrystusem. Rozmyślajmy o Nim i cieszmy się Jego bliskością. Gdy będziemy „paśli się” przy Nim znajdziemy spokój, ciszę i pokrzepienie których tak bardzo potrzebujemy.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Ps 22:6.
DO CIEBIE WOŁALI I RATOWAŁEŚ ICH, TOBIE ZAUFALI I NIE ZAWIEDLI SIĘ.

W Starym Testamencie czytamy o wielu ludziach wiary, że wołali do Boga a ich modlitwy zostały wysłuchane. Mojżesz błagał Boga z powodu żab, które nękały Egipt a jego modlitwa została wysłuchana (2 Moj. 8:12). „I wołał Samuel za Izraelem do Pana, a Pan wysłuchał go” (1 Sam. 7:9). W Psalmie 107 czytamy: „Wołali do Pana w niedoli swej, a On wybawił ich z utrapienia„. To tylko niektóre z wielu przykładów jak Bóg wysłuchał błagań o pomoc i nagradzał zaufanie. Ale był na ziemi jedyny człowiek, który zaraz na początku swego życia całkowicie zaufał Bogu. Kiedy w wielkiej potrzebie wołał jego modlitwa pozostała bez odpowiedzi. Gdy Pan Jezus wisiał na krzyżu obciążony cudzą winą oddany pod straszny sąd Boży, zawołał donośnym głosem: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” Mt (27:46). Jeśli nie było wtedy reakcji ze strony Boga, to nie znaczy, że pytanie Pana Jezusa zostało bez odpowiedzi. Znajdujemy ją wyrażoną proroczo w Psalmie 22:4: „A przecież Ty jesteś święty, przebywasz w chwałach Izraela„. I tak sam Pan Jezus sam dał odpowiedź ku chwale Boga.

Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.