Category Archives: Temat

Jon 3:5-6
WTEDY OBYWATELE NINIWY UWIERZYLI W BOGA, OGŁOSILI POST I OBLEKLI SIĘ WE WŁOSIENICE, WIELCY I MALI.
A GDY WIEŚĆ O TYM DOSZŁA DO KRÓLA NINIWY, WSTAŁ ZE SWOJEGO TRONU, ZDJĄŁ SWÓJ PŁASZCZ I OBLÓKŁ SIĘ WE WŁOSIENICĘ, I USIADŁ W POPIELE.

Niniwejczycy uwierzyli w Boga a to oznaczało wiarę w słowa wypowiedziane przez Boga. To z kolei wiązało się z zaakceptowaniem tego, że Bóg miał prawo okazać im gniew i nie blefował, kiedy powiedział, że zniszczy ich za czterdzieści dni. Należy pamiętać, że Jonasz był znakiem dla Niniwijczyków. Przyszedł do nich jako człowiek wzbudzony z martwych. Jego cudowne ocalenie okryło całą jego służbę Bożą aprobatą. Jonasz był człowiekiem posłanym przez Boga. Bóg okazał zarówno swoją sprawiedliwość jak i miłosierdzie we wszystkim, co uczynił z Jonaszem. Kiedy Jonasz zwiastował, jego poselstwo przyjmowano jako Słowo Boże. Niniwijczycy uznali, że to co mówił Jonasz, miało w sobie autorytet samego Boga. Nie uważali tego za opinię ludzką lub wymysł szalonego proroka, ale za jasne nieupiększone Słowa Wszechmogącego Boga. Uznali to poselstwo za wyrok niebios i przyjęli je do swoich serc. Gdy uwierzyli w Boga zawładnęła nimi świadomość jego majestatu, mocy a najbardziej jego gniewu. Mogli wyśmiać Jonasza tak jak zięciowie Lota wyśmiewali się z zapowiadanego przez ich teścia zniszczenia Sodomy (1 Mojż. 19:14). Wiedzieli jednak w głębi serca, że początkiem poznania jest bojaźń Pana. Zrozumieli grożące im duchowe niebezpieczeństwo. Uświadomili sobie, że muszą odpowiedzieć za swoje czyny przed wszechmocnym i świętym Bogiem. Niniwejczycy ogłosili post i oblekli się we włosienicę wielcy i mali. Sam król zszedł z tronu, zdjął królewskie szaty, włożył włosienicę i siadł w popiele. Głęboki żal zawładną sercami całego narodu. Byli świadomi nie tylko swojego grzechu, ale pogrążyli się w smutku, kiedy zrozumieli jak bardzo obrazili Boga Jonasza. Ich dusze przylgnęły do prochu (Psalm 119:25). Kolejny aspekt chrześcijaństwa, który nie jest ani miły ani pocieszający i podobnie jak zwiastowanie gniewu Bożego nie odpowiada wielu ludziom nawet w kościele. Ale takie upokorzenia samego siebie jest niezbędnym etapem przyjścia do Pana. Niniwijczycy nie mogli ani walczyć ani uciec. Włożyli włosienice usiedli w popiele i tak jak stróż więzienny w Filippi w późniejszym wieku (Dz. Ap. 16:30), zastanawiali się co mają czynić, aby zostać zbawionymi.
Życzę błogosławionego dnia.

Jon 3:4.
A JONASZ ROZPOCZĄŁ WĘDRÓWKĘ DO MIASTA, ODBYWAJĄC DROGĘ JEDNEGO DNIA, I WOŁAŁ TAK: JESZCZE CZTERDZIEŚCI DNI POZOSTAJE DO ZBURZENIA NINIWY.

Najważniejsze, co musimy zrozumieć jest to, że Jonasz działał z prostą wiarą w oparciu o Słowo Boże. Wykorzystał odnowioną możliwość zostania prorokiem Bożym w pogańskiej Asyrii. Jeżeli nawet obawiał się porażki, fizycznego cierpienia lub wyśmiania to nie poddawał się tym uczuciom. Na pewno poznał uczucie łaski. Nauczył się w sposób jakiego nigdy wcześniej nie znał w swoim życiu, co to zgubić się i zostać odnalezionym. Współcześni chrześcijanie są skłonni myśleć, że przyjęcie Chrystusa, zostanie chrześcijaninem, jest najbardziej dramatycznym doświadczeniem duchowym, jakiego mogą doznać. Doświadczeni chrześcijanie wiedzą jak dalekie jest to od prawdy. Wzloty i upadki w chrześcijańskim życiu są często głębszymi i bardziej dramatycznymi doświadczeniami. Grzechy upadającego chrześcijanina są wyjątkowo gorzkie, ponieważ są grzechami przeciwko światłości. Jonasz wiedział, że dopóki będzie pielęgnował grzech w swoim sercu, Pan go nie wysłucha. Jednak szczerze żałował swoich przewinień, dlatego Pan go wysłuchał i Jonasz mógł doświadczyć entuzjastycznej radości płynącej ze społeczności z Bogiem. Modlitwa oraz odpowiedź na nią stanowią największą zachętę dla pogłębienia relacji z Panem. Chrześcijanin nie może porzucić modlitwy lub być letnim w modlitwie, kiedy w swojej duszy odczuwa naglącą potrzebę Bożej łaski. Brak poważnego zainteresowania modlitwą i brak duchowej radości ze społeczności z Panem jest wystarczającym dowodem na lekceważenie potrzeby łaski Bożej w naszym życiu. Jonasz wzrastał w łasce przez nieszczęścia jakie zesłał na niego Bóg. Były one dla niego błogosławieństwem. Początkowo nieprzyjemne, doprowadziły go jednak do szczerego przyjrzenia się samemu sobie. Wtedy doznał realności tego, co może uczynić Bóg. W rzeczywistości odkrył głębię sprawiedliwości, mocy i miłości Boga, której wcześniej mógł nie znać. Uczyniło to jego serce bardziej miękkim w stosunku do Boga. Smutne jest to, że niektóre serca stają się bardziej zatwardziałe w odpowiedzi na próby i cierpienia. Świat jest pełen ludzi, którzy są zgorzkniali z powodu losu jaki ich spotkał i żywią urazę do tych, którzy jak sądzą im zawinili, nawet do samego Boga. Gdy szukamy Boga w modlitwie, okazuje nam łaskę, daje nam radość, wolność, zwycięstwo. Daje nam poczucie pokonania samych siebie i relacji z nim w wiecznej przyjaźni. Dla Jonasza był to nowy początek. Podobnie jak dla Dawida, po tym, jak zgrzeszył z Batszebą. Najbardziej wzruszający jest przypadek apostoła, który trzykrotnie wyparł się swego Pana i przeżył największy wstyd, kiedy ten sam Pan, zmartwychwstały Zbawiciel, przywracał go do służby słowami: „Paś owieczki moje… Pójdź za mną (Ew. Jana 21:17-19). Ta sama łaska okazywana jest tobie i mnie.
Życzę błogosławionego dnia.

Jon 3:3
WTEDY JONASZ WSTAŁ I UDAŁ SIĘ DO NINIWY, WEDŁUG SŁOWA PANA. A NINIWA BYŁA BARDZO WIELKIM MIASTEM, NA TRZY DNI DROGI PIESZEJ.

Pan Bóg wymagał od Jonasza całkowitego posłuszeństwa. Kazał prorokowi iść i zwiastować poselstwo, które mu da. Nie wiadomo czy poselstwo to zostało mu objawione natychmiast czy też musiał czekać aż dotrze do Niniwy zanim Pan przedstawił mu jego treść. To drugie wydaje się bardziej prawdopodobne sądząc z układu tekstu (3:2-4). Wskazuje to na wyjątkowe zaufanie, jakie Jonasz pokładał w Bogu. Nauczył się posłusznie czekać. Gdy wiara zapanuje w naszym sercu pokonuje wszelkie przeszkody i pogardza wielkością świata. Jonasz udał się do Niniwy w podobnym duchu jak Abraham, który wyszedł z Ur chaldejskiego nie wiedząc dokąd idzie (Hebr 11:8-9), ponieważ musiał zaufać Bogu, że otrzyma od niego poselstwo. Pomimo tego, że przypadek Jonasza jest wyjątkowy w historii zbawienia ponieważ wszystkie jego doświadczenia pełnią kluczową rolę w pokazaniu planów Boga prowadzących do Chrystusa oraz Ewangelii, to znajduje on odzwierciedlenie w życiu chrześcijańskim. Jezus powiedział do uczniów, że kiedy zostaną pojmani i sądzeni z powodu ich wiary, nie powinni się obawiać o to, co powiedzą, ponieważ Duch Święty będzie mówił ( Ew. Marka 13:9-11). Nie oznacza to jednak natychmiastowych odpowiedzi czyli bezpośredniego objawienia dokładnych słów Bożych. Oznacza to, że chrześcijanie mogą , że Pan pomoże im jasno myśleć i zdecydować co należy powiedzieć bez względu na okoliczności, w jakich się znajdują. Główna zasada brzmi, że Pan jest godny zaufania. A główne jej zastosowanie dla mnie i dla ciebie oznacza, że nie jesteśmy pozostawieni samym sobie, ale mamy wszystkie środki od Pana do tego, by nasza wiara przyniosła owoc jego chwale a nam błogosławieństwo, bez względu na okoliczności. Wielokrotnie oniemiali chrześcijanie otrzymywali odpowiednie słowa, kiedy nie mogli nic z siebie wydusić. Na tym właśnie polega istota wiary.
„Lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijając się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą a nie ustają” (Izajasz 40:31).
Życzę błogosławionego dnia.

Jon 3:1-2
SŁOWO PANA TEJ TREŚCI POWTÓRNIE DOSZŁO JONASZA:
WSTAŃ, UDAJ SIĘ DO NINIWY, TEGO WIELKIEGO MIASTA, I ZWIASTUJ MU POSELSTWO, KTÓRE CI PRZEKAZUJĘ.

W świecie gdzie nie ma przebaczenia, kariera wielu ludzi zakończyła z powodu jednego błędu. Nawet jeżeli ktoś dostaje drugą szansę to zwykle tylko na próbę i z mniejszym zaufaniem. Chociaż Jonasz zawiódł, kiedy po raz pierwszy został powołany przez Boga do Niniwy to jednak została mu przywrócona pozycja proroka i polecono mu głosić Niniwijczykom to samo przesłanie. Już samo to było przywilejem. Nie wykluczone, że Jonasz mógł uważać to za powtórne nałożenie na niego ciężaru nie do zniesienia. Nie mamy powodów, aby wierzyć, że taka była postawa Jonasza w tej sytuacji. Przypomina nam to o najważniejszym aspekcie uczniostwa, mianowicie o tym, że do tego do czego wzywa nas Bóg nie tylko należy zrobić, ale można zrobić, ponieważ Bóg zapewnia nam siły potrzebne do wykonania tego zadania. Jonasz musiał powrócić do punktu wyjścia i być posłusznym swojemu powołaniu. Mamy tu do czynienia z ważną zasadą, którą stosuje się do wszystkich i brzmi: objawiona wola Boża dla naszego życia nie podlega negocjacjom. Wszystko co nakazuje nam Bóg wymaga pełnej wiary odpowiedzi.
W wersecie 2 widzimy, że Bóg bezpośrednio przedstawił to, czego oczekiwał od proroka. Przypomniał mu o trudnościach zadania i powtórnie kazał zwiastować poselstwo Niniwejczykom. Niniwa była wielkim miastem. Wszystkie skrupuły, jakie miał Jonasz za pierwszym razem, kiedy Bóg przedstawił mu swój plan na pewno wypełniły jego umysł. Jego praca nie stała się wcale łatwiejsza po tym jak uciekł do Tarszyszu. W tym czasie Niniwa przepełniła czarę swojej nieprawości, ponieważ Bóg, który początkowo mówił o jej nieprawości (1:2) ogłosił, że dokładnie czterdzieści dni pozostaje do czasu jej zburzenia. Sugeruje to, że Boży posłańcy zwiastujący Słowo powinni czynić to z największym oddaniem. Tak naprawdę ludzie świadczący o Chrystusie w tym umierającym świecie ponoszą ogromną odpowiedzialność. Ludzie umierają bez Zbawiciela. Kościół musi zebrać żniwo albo pokolenia zostaną stracone na zawsze. „Czy wy nie mówicie: Jeszcze cztery miesiące, a nadejdzie żniwo? Otóż mówię wam: Podnieście swoje oczy i spójrzcie na pola, że już są dojrzałe do żniwa” (Ew. Jana 4:35). „A czynić dobrze nie ustawajmy, albowiem we właściwym czasie żąć będziemy bez znużenia” (Galacjan 6:9).
Życzę błogosławionego dnia.

Jan 2:9-10
9. CI, KTÓRZY TRZYMAJĄ SIĘ MARNYCH BOŻYSZCZY OPUSZCZAJĄ SWOJEGO MIŁOŚCIWEGO,
10. LECZ JA PRAGNĘ CI ZŁOŻYĆ OFIARĘ Z GŁOŚNYM DZIĘKCZYNIENIEM, SPEŁNIĘ, CO ŚLUBOWAŁEM. WTEDY PAN ROZKAZAŁ RYBIE, A TA WYPLUŁA JONASZA NA LĄD.

Ostatnim krokiem w przeżyciu Jonasza była radość z przebaczenia i z odnowionego poświęcenia się Bożej sprawie. Słowa Jonasza nabierają jeszcze większej mocy, gdy przypomnimy sobie, że opierały się one wyłącznie na wierze w obietnice Boże. Jonasz nie znajdował się już na suchym lądzie. Wielbił Boga z wnętrza ryby zanim tak naprawdę został ocalony. Wielu ludzi oddaje Bogu chwałę dopiero wtedy, kiedy zostaną wybawieni. Niewątpliwie powinniśmy dziękować za miłosierdzie okazane nam przez Boga. Ale wiara, jak już zauważyliśmy, spodziewa się tego, co niewidzialne, kiedy to, co widzimy, zapowiada katastrofę. Dlatego Jonasz wielbił Boga z radością. Od tej chwili u Jonasza nastąpiła ogromna zmiana w której zaczął się modlić. Teraz myślał o poganach z litością, chociaż wcześniej chciał uciec przed zwiastowaniem im Słowa Bożego, ponieważ bał się, że Bóg mógłby być wobec nich łaskawy. Zaczął myśleć z litością o strasznym losie niewierzących i bałwochwalców. W duszy Jonasza tliła się miłość do pogańskich Niniwejczyków, która powinna płonąć w nim od samego początku. W chwili przebudzenia jego wiary na nowo, Jonasz zrozumiał wizję Bożej miłości wobec zgubionego rodzaju ludzkiego, która motywować całą jego służbę. Każdy chrześcijanin może utożsamić się ze wzlotami i upadkami w życiu Jonasza. Nie tłumaczy to naszego buntu wobec woli Bożej, ale umożliwia nam zrozumienie naszej wewnętrznej walki duchowej. A to z kolei umożliwia nam modlitewne i przemyślane przygotowanie się na pokusy i okoliczności, które odciągają nas od woli Bożej. Poczucie Jonasza pojednania się z Bogiem całkowicie przesłania zewnętrzne dowody jego zbliżającej się śmierci. Wielbi on Boga sercem pełnym czci. Prorok miał nowy obraz suwerennej łaski Bożej. Wyznał „u Pana jest wybawienie”. Nie ma innego źródła wybawienia poza żywym Bogiem. Zbawienie jest za darmo i według jego wiecznego postanowienia. Ofiarowane zostało bezwarunkowo i dlatego nie zakłada żadnych zasług tych, którzy je otrzymują. Jonaszowi podobnie jak Dawidowi, który pokutował za swój grzech z Batszebą, przywrócona została radość ze zbawienia. Okoliczności nie uległy zmianie ale zmieniła się jego relacja z Panem. Na nowo poznał tego, któremu zawierzył oraz był przekonany, że zachowa to, co mu powierzono teraz i w wieczności. Jonasz już dawno temu poznał to co objawione zostało w pełni w osobie Jezusa Chrystusa. Piotr powiedział do wierzących w Azji Mniejszej: „Tego miłujecie, chociaż go nie widzieliście, wierzycie w niego, choć go teraz nie widzicie, i weselicie się radością niewysłowioną i chwalebną, osiągając cel wiary, zbawienie dusz” (1 Piotra 1:8-9). Czy dotyczy to również ciebie? Czy możesz z nieopisaną radością wyznać, że „U Pana jest wybawienie”?
Życzę błogosławionego dnia.

Jon 2:6-8
 WODY SIĘGAŁY MI AŻ DO GARDŁA, OGARNĘŁO MNIE TOPIELISKO, SITOWIE WIŁO SIĘ KOŁO MOJEJ GŁOWY.
 ZSTĄPIŁEM DO STÓP GÓR, ZAWORY ZIEMI NA ZAWSZE SIĘ ZA MNĄ ZAMKNĘŁY, LECZ TY WYDOBYŁEŚ Z PRZEPAŚCI MOJE ŻYCIE, PANIE, BOŻE MÓJ. GDY USTAWAŁO WE MNIE ŻYCIE, WSPOMNIAŁEM NA PANA; I TAK DOSZŁA MOJA MODLITWA DO CIEBIE, DO TWOJEGO ŚWIĘTEGO PRZYBYTKU.

Jonasz wykonał kolejny krok. Wzywał Pana, przystąpił do jego tronu łaski. Teraz otrzymał dowody Bożej przychylności w swoim sercu, kiedy Duch Boży przywrócił pewność wiary w wyrażane przez niego zaufanie w sprawiedliwość i miłosierdzie Boże. „Lecz ty wydobyłeś z przepaści życie moje z przepaści, Panie, Boże mój„. Nadal znajdował się w szlamowatej ciemności rybiego wnętrza, ale światło wybawienia zaświtało w jego odradzającej się duszy. Kiedy mówił do Pana wzmacniała się jego wiara. ego serce wypełniało się zmartwychwstałym życiem. Podobnie dzieje się z chrześcijanami w obecnych czasach. Duch Święty „świadczy wespół z duchem naszym, że dziećmi Bożymi jesteśmy” (Rzym 816). Doświadczamy nowego życia w naszym zmartwychwstałym Zbawicielu – tego co on sam nazywa życiem wiecznym (Ew. Jana 3:16). Przez wiarę w Chrystusa, pomimo ciągłej świadomości tego, że nasze ciała niszczeją i musi nas w końcu spotkać fizyczna śmierć, oczekujemy zmartwychwstania, które ma nadejść. Tak jak nauczał nas apostoł Paweł, zostaliśmy „wespół wzbudzeni przez wiarę w moc Boga, który wzbudził go z martwych” i możemy poszukiwać „tego co w górze gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu” (Kolosan 2:12; 3:1,3). „Zostaliśmy posadzeni w kręgach niebieskich w Chrystusie Jezusie” (Efezjan 2:6), ponieważ przez wiarę mamy udział w chwale, która dopiero ma się objawić, zgodnie z wiecznym planem Boga i jego zbawczą miłością.

Życzę błogosławionego dnia.