Category Archives: Temat

James Ryle

„Lecz ja tobie ufam” Psalm 55:24

Czym innym jest pysznić się wiarą, gdy wszystko idzie dobrze i jest wspaniale, lecz całkowicie czym innym jest, gdy ktoś chodzi w zwycięstwie zaufania, gdy rozwój wydarzeń przybiera dramatyczny obrót.

Ten psalmista jest człowiekiem, którego modlitwa nie uzyskała odpowiedzi; tak naprawdę wydaje mu się, że nawet nie został w ogóle usłyszany w niebie. Nie chodzi o to, że prosi o jakieś zbyteczne rzeczy, wręcz przeciwnie, ponieważ całe piekło zwaliło mu się na głowę i on walczy o swoje życie!

Powiada: „Opadł mnie lęk przed śmiercią, bojaźń i drżenie nachodzi mnie”. To jakiś zły dzień.

Co więcej, ma bolesną świadomość tego, że w tej sytuacji jest bezsilny; nie może nawet uciec i ukryć się gdzieś. Chętnie czmychnąłby, ale nawet to nie było możliwe. Został zamknięty w filistyńskim więzieniu.

Utknął w złej sytuacji, a dzieje się coraz gorzej. Przyjaciel, drogi i cenny przyjaciel zdradził go okrutnie, człowiek, który czcił go w obecności Pańskiej, mężczyzna, którego przyjaźń nigdy nie była poddana w wątpliwość, ten, na którego lojalności opierał swoje życie, ten człowiek okazał się być fałszywy i złamał serce Dawida.

W tej spirali smutku wołał do Boga,… i nic. Żadnej odpowiedzi. Nic, zupełnie.

Ups. . . to zły dzień, paskudnie zły.

Każdy byłby w stanie to zrozumieć, gdyby Dawid w tym momencie zdecydował się zrezygnować z Boga, w końcu ludzie to robią cały czas. „No, Dawid, – mówią. – przyłącz się do nas, do ludzi, którzy dali sobie spokój z tymi dziecinnymi rzeczami jak wiara i modlitwy, biblijne wersy i głupie piosenki o miłości. Witamy w prawdziwym świecie!”

Lecz Dawid był wykuty z innej skały i teraz w pogłębiającym się mroku nadal trwał pojedynczy promień światła: było to światło zaufania. Dawid nie chciał uznać Bożego milczenia za obojętność czy uważać Jego brak działania za niemoc. Nie, zamiast tego, zwyciężył w zaufaniu.

Powiedział:

„Niebiosa mogą być dziś mosiężne, Bóg odległy i milczący, lecz ja będą ufał Tobie.

Wiatry mogą hulać a demony wyć, a wszystko co bliskie zdmuchnięte, lecz ja będę ufał Tobie. Serce się boi, nadzieja zaćmiewa, moja siła zanikła, lecz ja będę ufał Tobie. Choć przyjaciel upadł i okazał się wrogiem, nikt nie ma lekarstwa na moje głębokie rany, mimo wszystko ja będę ufał Tobie”.

Wiemy, że ufność Dawida opłaciła się wielokrotnie, ponieważ historia zapisała go jako jednego z największych królów Izraela a kościół ceni go, jako jednego z największych Bożych zwycięzców. Kto wie czy podobne przeznaczenie nie czeka na ciebie po drugiej stronie tej próby?

Trzymaj się tego kursu, przyjacielu, i trwaj w zwycięstwie zaufania!!продвижение сайта

James Ryle

„Jakże pójdziesz w zawody z rumakami?” (Jer. 12:5).

Młody mężczyzna, Jeremiasz, spotykał się ze stale rosnącym sprzeciwem i niecierpliwością, i narzekał Panu na niesprawiedliwość życiową: złym dobrze się powodzi, sprawiedliwi cierpią, a wydaje się, że Bóg siedzi w milczeniu. „Panie, mam z tym problem, dlaczego złemu dobrze się powodzi, a niewierni odnoszą sukcesy?”

Czy chciałeś kiedykolwiek powiedzieć Bogu coś w tym rodzaju? Zanim to zrobisz, powinieneś posłuchać jak Pan odpowiedział na narzekania Jeremiasza>

„Jeremiaszu, – powiedział Pan. – jeśli zmęczyłeś się ścigając się z ludźmi, jak możesz iść w zawody z rumakami? Jeśli narzekasz w spokojnych miejscach, to cóż poczniesz w zaroślach Jordanu?”

Bóg idzie dalej mówiąc w zagadkach. Co to ma znaczyć? Mówi Jeremiaszowi, że ciężkie czasy są dopiero przed nim, a te aktualne trudności to tylko przygotowanie dla niego na wspinaczkę po urwisku. To samo pytanie, które Bóg zadał młodemu prorokowi, musimy zadać sobie sami wobec coraz bardziej mrocznego świata.

Nawet jeśli wydaje się, że złym idzie teraz bardzo dobrze, w tym dniu, gdy ich świat wokół nich się zawali, czy ty będziesz miał to, co potrzeba, aby wytrwać?

Jeśli nie możemy znieść niewygód drobnych rzeczy to jak wyjdziemy naprzeciw większym wyzwaniom? Jeśli potykamy się o to, co obecnie jest przed nami, to jak pójdziemy do przodu wobec tego, co jest jeszcze poza nami?

Bądź pewny tego, że Pan chce, abyśmy szli równym krokiem ku większym poziomom możliwości i odpowiedzialność, lecz wspinaczka jest koniecznym wyzwaniem, które da się wykonać wyłącznie dzięki niezachwiane wierze. Oliver Wendell Holmes, Sr. powiedział kiedyś: „Wiara jest największą pasją w ludzkiej istoty. W każdym pokoleniu niewielu zachodzi tak daleko, lecz nikt nie zachodzi dalej”.

Nikt, jak tylko ci, którzy idą w zawody z rumakami.

сайта

James Ryle

„A to, które padło na dobrą ziemię, oznacza tych, którzy szczerym i dobrym sercem usłyszawszy słowo, zachowują je i w wytrwałości wydają owoc” Łk. 8:15.

W życiu powinniśmy się nauczyć jednej ważnej lekcji, mianowicie tego, że to, co dobre wymaga dużo czasu. Rzeczy bezwartościowe zdarzają się szybko. Wiele lat temu, jako młody i gorliwy kaznodzieja usłyszałem jak stary mędrzec Boży powiedział: „Gdy Bóg chce, aby powstał kabaczek, potrzeba na to sześciu miesięcy, gdy chce, aby wyrósł dąb potrzeba 20 lat. Czym chcesz być?”

Żyję już na tyle długo, że na własnej skórze poznałem prawdę tych słów. Widziałem jak młodzi parweniusze przychodzili i odchodzili w tempie ogni sztucznych w Dzień Wolności. Wielki huk, mnóstwo rozprysków, liczne „och” i „ach”, potem już nic więcej. Znowu to samo ciemne niebo, które widzieliśmy wcześniej. Byli też i inni: te jasno rozświetlone dusze, przeważnie niezauważane przez większość ludzi tylko dlatego, że zawsze tu są podobni do słońca w dzień czy księżyca i gwiazd w nocy. Po prostu są tutaj, wykonując to, co Bóg im zlecił: świecąc.

Wolę stałość nad pośpiechem, wolę również świecić niż błysnąć. Bóg dał mi łaskę przynoszenia owocu w cierpliwości. Sprawdź, że jestem długodystansowcem.

Pamiętasz taką pieśń dziecięcą: „On ciągle pracuje nade mną, abym był taki, jak mam być. Zajęło Mu tydzień, aby stworzyć Słońce i gwiazdy; Wenus, Merkury, Neptun i Mar. Jakże pełen miłości i cierpliwości musi ON być! Bo ciągle nade mną pracuje!”

Jezus jest Zbawicielem, który się nie spieszy. ON pracuje nad naprawdę wielkim arcydziełem, które będzie pokazane w chwale, a tym arcydziełem jesteś TY. Z twojej strony potrzeba duszy, która się nie spieszy; zachowuj szczere i dobre serce, w którym będziesz mógł słyszeć Jego słowo i trzymać jak skarb, po czym cierpliwie przynoś owoc przez całe swoje życie.

продвижение

James Ryle

„Bóg doświadczył nas dokładnie, aby upewnić się, że jesteśmy odpowiednio wyposażeni, aby nam powierzyć Przesłanie” (1Tes. 2:r, The Message).

Ktoś powiedział kiedyś: „Bóg nie powołuje wyposażonych, On wyposaża powołanych”. Proces uzdalniania może prowadzić do rozpaczy, ponieważ zasadniczo pociąga za sobą uśmiercenie osobistych pragnień, nieczystych motywacji, ukrytych planów, zwodniczych praktyk, pustych ambicji i, ooo, zobaczmy to,.. chciwości, pożądliwości i gniewu. Oraz wielu innych rzeczy. Czy wspomniałem o pojękiwaniu?

Większość ludzi chce, aby Bóg ich używał w jakiś sposób, lecz niewielu docenia to, że Jego mottem każdej służby jest „przed użyciem wstrząsnąć”.

Możesz teraz myśleć: „Dzięki Bogu nie jestem duchownym/usługującym!”, lecz zatrzymaj się tutaj, młodzieńcze. Istota sprawy jest niezaprzeczalnie pewna: każdy człowiek jest duchownym/ usługującym. Rzeczywiście, każdy członek mistycznego „Ciała Chrystusa” jest powołany do jakiejś formy służby.

Paweł wyjaśnia w Liście do Efezjan: „aby wyposażyć świętych do dzieła posługiwania” (4:12), co znaczy, że jesteś tu zaliczony. Choć może nie jesteś kaznodzieją czy kapłanem, niemniej jesteś usługującym; agentem życia w umierającym świecie, królewskim ambasadorem Chrystusa.

Pomyśl o tym tak: każdy usługuje; każdy usługujący ma służbę; każda służba ma misję; i każda misja jest ważna! Innymi słowy: Bóg ma dla ciebie specyficzną służbę i dlatego istotne jest to czy zareagujesz, czy nie. Jest to ważne nie tylko dla ciebie, lecz również dla wszystkich innych.

Właśnie dlatego Pan nie żałuje środków na pracę nad nami i niszczy nas przy pomocy potrząsania tutaj i wstrząsania tam. On chce, aby każdy z nas był w pełni przygotowany, aby każdy z nas mógł wypełnić powierzone nam Przesłanie; wszędzie dokądkolwiek pójdziemy, wszyscy, codziennie.

Wtedy będzie się mówić o nas, jak mówiło się o tych pierwszych wierzących: „A uczniowie szli wszędzie głosząc, a Pan pracował z nimi, potwierdzając Przesłanie bezdyskusyjnymi dowodami” (Mk. 16:20, The Message).

продвижение сайтов

James Ryle

Przyjaciel Joba powiedział mu: „Wszak Bóg przemawia w taki sposób czy inny, lecz człowiek może tego nie przyjąć” (Job 33:14, wg: NIV)

Ten wers fascynuje mnie i zachęca, ponieważ pokazuje jak gorliwie Bóg mówi do tych spośród nas, którzy nie są chętni do słuchania tego, co mówi. Na szczęście to Go nie powstrzymuje.

Tak naprawdę to On mówi w taki czy inny sposób, w każdy konieczny sposób, aby dotrzeć do głuchych i obojętnych serc. Bóg znam mnie i zna mój język, wie również jak obejść wszelkie bariery, które ustawiłem przed Jego postawą miłości, jakimże głupcem jestem.

Bóg mówi „w taki czy inny sposób„. Jak cudowna jest Boża różnorodność. Jego słownik jest ogromny, a zrozumienie niezbadane, miłość niezawodna a stanowczość w dotarciu do serca Słowem uporczywa. On mówi w taki sposób, który uważa za właściwy, aby uratować moje życie.

W kościele, poza kościołem, nie ma znaczenia. Bóg mówi przez Biblię, przez naturę, przez okoliczności, przez innych ludzi, przez sny i wizje, a czasami przy pomocy nadnaturalnych środków.

Charles Spurgeon napisał:

„W naturze mamy studium obwieszone wokół tekstami do przemyśleń. Zaczynając od cedru przez hizop, od szybującego orła do cykającego świerszcza, od błękitnej przestrzeni nieba do kropli rosy, wszystko jest pełne nauczania i gdy oko zostanie w boski sposób otwarte to nauczanie rozbłyskuje w umyśle znacznie bardziej żywo niż ze spisanych ksiąg. Nasze małe pokoje nie są ani zdrowe, ani tak sugestywne, ani tak przyjemnie, ani tak inspirujące jak pola. Niech nic nie będzie dla nas powszechne czy nieczyste, niech wszelkie stworzenie kieruje nas ku ich Twórcy, a pola zostaną kiedyś uświęcone”.

Zwróć uwagę na to, że ten wers dodaje zwrot pełen nadziei: „choć człowiek może tego nie dostrzec”. Nie mówi się tutaj, że człowiek nie może Go dostrzec, lecz raczej, że może nie dostrzec. Z drugiej strony znaczy to również, że może dostrzec to, co Bóg mówi i robi, i jest w tym nadzieja dla każdego z nas. Mogę dziś usłyszeć Boży głos!

A co z tobą? Słyszałeś Boga ostatnio?

topodin.com

Dosł.: Head ‘Em Up and Move ‘Em Out! (pieśń z dawnych westernów – przyp.tłum.)

James Ryle

„Lecz on rzekł do nich: Nie zatrzymujcie mnie, skoro Pan poszczęścił drodze mojej. Puśćcie mnie, abym poszedł do pana mego” (Rdz. 24:56)

Sługa Abrahama z powodzeniem zakończył misję wyszukania żony dla Izaaka, pięknej Rebeki. Chcąc szybko wrócić do Abrahama, spotkał się pewnym oporem rodziny Rebeki, która chciała ją zatrzymać jeszcze na krótko, i stąd te słowa: „Lecz on rzekł do nich: Nie zatrzymujcie mnie, skoro Pan poszczęścił drodze mojej. Puśćcie mnie, abym poszedł do pana mego”

Przychodzi taki czas, że trzeba iść do przodu; kiedy należy iść do swego pana. Być może nadszedł teraz dla ciebie taki czas i jest takie miejsce. Czas, aby wyruszyć z miejsca, bo w przeciwnym wypadku jasny poranek zblaknie i zmieni się w chłodne popołudnia, a chłodne popołudnie w długą ciemna noc. Teraz jest czas na decydujące działanie, teraz jest czas na to, abyś zrobił ruch w stronę wznioślejszego zadania Bożego.

Znakiem takiego ruchu jest zwrot: „skoro Pan poszczęścił drodze mojej”. Te słowa oznaczają: „naciskać dalej”. Czasami Pan sprawia, że opuszczenie jakiegoś miejsca, do którego nie należysz, staje się oczywiste.

Serce sługi mówi: „Jakże mam guzdrać się w tych chwilowych rozkoszach i sentymentach, gdy Pan popycha mnie ku większemu przeznaczeniu?” Wtedy sługa, służebnica opasuje się stanowczością: nie będę tu przeciągał dłużej; żadnego ociągania rutynowymi sprawami; ani chwili zwłoki w czasie powodzenia.

„Postanowiłem nie zwlekać ani chwili, oczarowany światowymi rozkoszami. To, co wyższe, co bardziej szlachetne, to kusi mój wzrok!” (Palmer Hartsough, 1896)

Czy Pan popycha cię do przodu?продвижение