Kevin Bauder
25 września 2026 r.
Oryg.: TUTAJ
Istnieje duże prawdopodobieństwo, że oficjalne dokumenty twojego kościoła zawierają dokument zwany „przymierzem kościelnym”. Jeśli przyjrzysz się temu przymierzu, odkryjesz, że reprezentuje ono serię obietnic złożonych między wszystkimi członkami kościoła, zazwyczaj w obecności „Boga, aniołów i tego zgromadzenia”. Możesz się zastanawiać nad tym przymierzem. Dlaczego kościoły je zawierają? Po co ten uroczysty język? Przecież Biblia nie wspomina o przymierzu kościelnym, więc czyż nie wzbogacamy Słowa Bożego, przyjmując je?
To dobre pytania. Zacznijmy od pytania, czym jest kościół. Większość ludzi odpowie, że kościół to grupa wierzących i będą mieli rację. Kościoły Nowego Testamentu obejmują wyłącznie świętych ( Rz 1,7 ; 1 Kor 1,2 ; 2 Kor 1,1 ; Ef 1,1 ; Flp 1,1 ).
Ale nie każde spotkanie wierzących jest kościołem. Seminaria i stowarzyszenia misyjne są grupami wierzących, ale nie są kościołami. Kiedy dwóch lub trzech chrześcijan spotyka się na ulicy, są przynajmniej tymczasowo zgromadzeniem wierzących, ale nie są kościołem. Jeśli ty i twoi chrześcijańscy przyjaciele założycie drużynę softballu, to nie jest to kościół.
Dlaczego niektóre zgromadzenia chrześcijańskie są kościołami, a inne nie? Ponieważ kościoły nie mogą powstać przypadkowo. Podstawowym wymogiem istnienia kościoła jest to, aby ludzie, którzy go tworzą, chcieli być kościołem.
Jednak sama intencja bycia kościołem to za mało. Załóżmy, że ty i twoi chrześcijańscy przyjaciele postanawiacie założyć kościół, którego celem i misją jest gra w warcaby. Będziecie mieli jedynie klub warcabowy, który nazywa siebie kościołem. Aby założyć kościół, ty i twoi przyjaciele musicie postanowić wypełnić misję, jaką Nowy Testament przypisuje kościołom.
Na czym polega ta misja? Niestety, chrześcijanie nie są zgodni co do odpowiedzi na to pytanie. Czy celem Kościoła jest zmiana społeczeństwa? Czy ewangelizacja zagubionych? Czy zapewnianie religijnych rozrywek? Czy nauczanie teologii? Można znaleźć kościoły, które udzielają każdej z tych odpowiedzi, a nawet więcej.
Nie zgadzają się również co do tego, kogo należy przyjąć do Kościoła. Nawet zakładając, że wszyscy członkowie muszą wyznać wiarę, pozostają inne pytania. Czy członkowie muszą poddać się chrztowi wodnemu? Jeśli tak, to co uznaje się za chrzest? Czy członkowie muszą spełniać jakiś standard świętego życia? Jeśli członek odstąpi od tego standardu, jakie są obowiązki pozostałych członków?
Chrześcijanie nie są również zgodni co do tego, jak powinien wyglądać ustrój kościoła. Czy decyzje podejmie kongregacja? Diakoni? Starsi? Pastor? Jakie urzędy uzna wasz nowy kościół? Jakich obrzędów będzie przestrzegał i kto będzie w nich uczestniczył?
Paweł nazywa lokalny kościół filarem i podporą prawdy ( 1 Tm 3,15 ). Pod nieobecność apostołów, lokalne kościoły mają obowiązek definiowania i bronienia prawidłowej doktryny. Oczywiście, kościół musi jasno definiować i bronić ewangelii. Ale co z innymi ważnymi doktrynami, takimi jak to, czy i jak Bóg wybiera ludzi do zbawienia, czy Bóg stworzył świat bezpośrednio, czy poprzez proces, lub w jakiej kolejności będą następować poszczególne wydarzenia czasu końca? Czy twój kościół zajmie stanowisko w którejkolwiek z tych kwestii? Jeśli nie, to czy kościół stanie się wolny od ograniczeń w nauczaniu? Jeśli tak, to w jaki sposób twój kościół zabezpieczy się przed niebezpieczeństwem doktrynalnego podziału?
W tych różnicach chodzi o to, że kościół musi dokonać wyboru. Nie może jednocześnie chrzcić i odmawiać chrztu niemowlętom. Nie może jednocześnie przyjmować i odmawiać przyjmowania nieochrzczonych członków. Jeśli starsi mają ostateczną decyzję w kwestii dyscypliny kościelnej, to kongregacja jej nie ma. Nie może jednocześnie definiować i nie definiować swojego rozumienia proroctwa. Ta zasada obowiązuje w odniesieniu do całego szeregu wyborów. Kościoły muszą zdecydować, czy chcą być jednym, czy drugim.
Nie ma kościoła, w którym nie ma zgody co do celu istnienia kościoła, jego obowiązków wobec członków oraz tego, jak definiowana będzie jego dyscyplina i doktryny. Możliwe są różne poglądy na te pytania, a kilka odpowiedzi może być czasem zgodnych z biblijnym chrześcijaństwem. Często jednak odpowiedzi te nie są ze sobą zgodne, a ludzie tworzący kościół muszą dokonać wyboru, inaczej nie będą mogli być Kościołem.
Ponadto Biblia nakłada na wszystkich chrześcijan pewne obowiązki. Muszą oni postępować razem w miłości chrześcijańskiej ( 1 Kor 12:14-27 ; Rz 15:5-6 ). Muszą dążyć do wzajemnego rozwoju w wiedzy, świętości i pocieszeniu ( Hbr 10:24 ; Gal 5:13 ; Jk 5:16 ). Muszą wspierać wzajemnie swoje dobrostan i duchowość ( 1 Tes 5:14 ; 1 Kor 16:2 ; Ef 4:11–14 ). Muszą zobowiązać się do wspólnej wizji oddawania czci Bogu, przestrzegania obrzędów, dyscypliny i doktryny (1 Kor 5 ; Hbr 10:25 ; Dz 2:24 ; 1 P 2:9 ; 2 Tes 3:13–15 ). Muszą dzielić się zobowiązaniem do wspierania pracy finansowo, włączając w to pomoc ubogim i szerzenie ewangelii wśród wszystkich narodów ( 2 Kor 8:14 ; 9:7 ; Gal 6:6 , 10 ). Muszą stawiać na pierwszym miejscu trzeźwość oraz osobiste i rodzinne oddanie (Tt 2 ; 1 Tm 2:8 ; Ef 6:4 ). Muszą ostrożnie postępować na świecie ( Ef 4:1–3 ), traktując ludzi uczciwie, dotrzymując słowa i dając przykład dobrego postępowania ( 1 P 2:12 ; Flp 3:16–18 ). Muszą unikać plotek, obmowy i nieświętego gniewu ( Mt 12:36 ; Ef 4:25–32 ). Nie są to jedynie obowiązki samotnych chrześcijan. Są to odpowiedzialności, które wierzący powinni sobie nawzajem pomagać w wypełnianiu, a miejscem do tego jest lokalny kościół.
Aby utworzyć kościół lokalny, jego organizatorzy muszą uzgodnić decyzje, których kościół musi dokonać. Muszą również uzgodnić, w jakich obowiązkach będą sobie wzajemnie pomagać i za jakie obowiązki będą się wzajemnie ponosić. Umowa ta może być formalna lub nieformalna. Może być pisemna, ustna lub po prostu dorozumiana. Jednak kościół nie może być kościołem bez takiej umowy. To właśnie umowa czyni kościół kościołem. Nie można jej zawrzeć pochopnie, z nastawieniem „może to zrobimy, a może nie”. To poważna sprawa i to właśnie nazywamy kościelnym przymierzem.
Aby wyeliminować nieporozumienia i podkreślić powagę umowy, kościoły powszechnie przyjmują formalne, pisemne przymierza. Takie przymierza przybierają formę uroczystej obietnicy, którą członkowie składają w obecności Boga, świętych aniołów i siebie nawzajem. Innymi słowy, przybierają formę przysięgi lub ślubowania. Przymierze nie może istnieć bez przysięgi, a kościół nie może istnieć bez przymierza.
Dlatego przymierze i związane z nim dokumenty (takie jak wyznanie wiary) są tak ważne. Określają one, że członkowie zamierzają być Kościołem. Określają również, co to oznacza. Przymierze nie zastępuje Pisma Świętego, ale określa, czego, według członków, Biblia wymaga od Kościoła. Nie jest Pismem Świętym, ale jest najważniejszym dokumentem obok Pisma Świętego. Jest ważne, ponieważ to właśnie przymierze czyni Kościół Kościołem.
___________________________
Autorem tego eseju jest Kevin T. Bauder, profesor teologii historycznej i systematycznej w Central Baptist Theological Seminary. Nie wszyscy profesorowie, studenci i absolwenci Central Seminary zgadzają się z każdą opinią wyrażoną w tym eseju.