David Servant
Uwaga: To krótkie nauczanie zostało pierwotnie opublikowane w czerwcu 2025 r., ale uznałem, że nadszedł czas, aby opublikować je ponownie. – David
Wyobraź sobie przez chwilę bardzo złego człowieka – psychopatę, który napada na niczego niepodejrzewających ludzi i ich morduje. Średnio popełnia jedno morderstwo tygodniowo. Potem umiera. Czy Bóg przyjmuje go do nieba?
Nikt nie odpowiedziałby twierdząco na to pytanie. Wszyscy wierzą, że istnieją jakieś standardy wstępu do nieba, a ktoś, kto regularnie popełnia morderstwo, nie spełnia tych standardów. Nowy Testament potwierdza to: „Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą; a wiecie, że żaden zabójca nie ma w sobie życia wiecznego ” (1 J 3,15, dodano podkreślenie).
Wyobraźmy sobie, że tuż przed śmiercią człowiek ten wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie. Wszyscy chrześcijanie powiedzieliby, że skoro zbawienie jest z łaski przez wiarę, Bóg przyjąłby tego człowieka do nieba – jako grzesznika zbawionego z łaski. Jezus umarł za jego grzechy, umożliwiając tak niezwykłą łaskę.
Wyobraźmy sobie, że na rok przed śmiercią morderca wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie, ale potem morduje jedną osobę tygodniowo. W ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających śmierć zabija 52 osoby. Czy Bóg przyjmie go do nieba?
Nie wyobrażam sobie, żeby ktokolwiek odpowiedział twierdząco na to pytanie. Niektórzy chrześcijanie mogliby powiedzieć, że człowiek nigdy nie narodził się na nowo, ponieważ nigdy tak naprawdę nie uwierzył w Jezusa. Inni chrześcijanie powiedzieliby, że mógł narodzić się na nowo na krótko, kiedy początkowo uwierzył w Jezusa, ale najwyraźniej utracił zbawienie w pewnym momencie.
Niezależnie od tego wszyscy zgadzają się, że (1) nowe narodzenie skutkuje pewnym stopniem przemiany i (2) prawdziwa wiara w Jezusa skutkuje pewnym stopniem posłuszeństwa Bogu, jak dowodzi przykład, który właśnie rozważyliśmy.
A ten przykład obnaża samooszukiwanie się tych, którzy twierdzą, że zbawienie nie ma nic wspólnego z uczynkami, ponieważ jest „z łaski”. Ponownie, wszyscy chrześcijanie wierzą, że prawdziwe zbawienie prowadzi do pewnego stopnia przemiany, ponieważ żaden z nich nie wierzy, że zatwardziali psychopatyczni mordercy idą do nieba.
To prowadzi nas do dwóch powiązanych ze sobą pytań: (1) Jak wielką przemianę w życiu prawdziwie wierzących dokonuje prawdziwe nowe narodzenie? Oraz (2) Jakie są absolutne minimum uczynków, których źródłem jest autentyczna wiara w Jezusa? Na szczęście Nowy Testament wielokrotnie odpowiada na te pytania. Oto jeden przykład:
Czyż nie wiecie, że niesprawiedliwi nie odziedziczą królestwa Bożego? Nie łudźcie się! Ani rozpustnicy, ani bałwochwalcy, ani cudzołożnicy, ani rozwięźli, ani homoseksualiści, ani złodzieje, ani chciwi, ani pijacy, ani oszczercy, ani zdziercy nie odziedziczą królestwa Bożego. Takimi byli niektórzy z was, ale zostaliście obmyci, ale zostaliście uświęceni, ale zostaliście usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa Chrystusa i w Duchu Boga naszego (1 Kor 6,9–11).
Paweł wierzył, że zbawienie prowadzi do pewnego stopnia rzeczywistej, praktycznej sprawiedliwości. Mądrze byłoby, gdyby wszyscy wyznający chrześcijaństwo zgodzili się z Pawłem w tej kwestii. W innym miejscu Paweł napisał:
A uczynki ciała są jawne, mianowicie: nierząd, nieczystość, rozpusta, bałwochwalstwo, czary, wrogość, spór, zazdrość, gniew, knowania, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne, o których zapowiadam wam, jak już zapowiedziałem, że ci, którzy te rzeczy czynią, królestwa Bożego nie odziedziczą (Gal. 5:19–21).
Jeśli „zbawcza łaska”, w którą wierzysz, dopuszcza wszystko, co według Pawła uniemożliwia ludziom odziedziczenie Królestwa Bożego, to twoja łaska jest fałszywa. Zacytujmy ostrzeżenie z Nowego Testamentu: „obróciłeś łaskę Bożą w rozwiązłość” (Jud 4).
Ponadto, jeśli wierzysz w powszechny „chrześcijański” mit, że „żaden chrześcijanin nie może uczynić nic, co uniemożliwiłoby mu odziedziczenie życia wiecznego”, to zaprzeczasz temu, co jest jasno napisane w Nowym Testamencie. Dlaczego twoim zdaniem Paweł ostrzegał chrześcijan w Koryncie i Galacji (i gdzie indziej), że pewne zachowania mogą uniemożliwić im odziedziczenie Królestwa Bożego?
Jan ostrzegał podobnie: „Ale dla tchórzy i niewierzących, i obrzydliwych, i zabójców, i rozpustników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców – ich udziałem będzie jezioro gorejące ogniem i siarką, co oznacza śmierć drugą” (Ap 21,8). Wydaje się, że Jan i Paweł zgadzali się, że do ostatecznego zbawienia potrzebne są określone zachowania.
Według Jezusa, jednym z tych wymogów jest troska o „najmniejszych z nich” (Mt 25,31–46). Ale kiedy ostatnio słyszałeś kazanie ostrzegające, że ci, którzy nie troszczą się o ubogich, zostaną wrzuceni do piekła? W wielu kościołach prawdopodobnie usłyszysz kazanie o tym, że chrześcijanie nigdy nie muszą się martwić o sąd nad owcami i kozami, ponieważ są zbawieni z łaski.
Kazanie na Górze wygłoszone przez Jezusa ujawnia wiele norm, które trzeba spełnić, aby uniknąć piekła.
Skoro jesteśmy całkowicie szczerzy, dlaczego nie przyznać również, że nowe narodzenie nie czyni ludzi automatycznie posłusznymi? Ułatwia to obecność Ducha Świętego, ale nie automatycznie. Czy to dlatego Paweł napisał: „A zatem, umiłowani moi, jak zawsze byliście posłuszni – nie tylko w mojej obecności, ale teraz tym bardziej pod moją nieobecność – z bojaźnią i drżeniem zbawienie swoje sprawujcie. Albowiem Bóg według upodobania swego sprawia w was i chcenie, i działanie” (Flp 2,12–13)?
Podsumowując, każdy chrześcijanin wierzy (1), że nowe narodzenie prowadzi do pewnego stopnia przemiany oraz (2), że autentyczna wiara w Jezusa prowadzi do pewnego stopnia posłuszeństwa Bogu. Niezwykle ważne jest, aby nasze przekonanie dotyczące stopnia przemiany, jaką powoduje nowe narodzenie, oraz stopnia posłuszeństwa wynikającego z autentycznej wiary, było zgodne z poglądem Boga.
Daje do myślenia!