Życiodajna krew Kościoła
Greg Laurie
„Dlatego zachęcajcie się wzajemnie i budujcie jedni drugich, jak to zresztą czynicie” (1Tes 5:11).
W dzisiejszym nabożeństwie będziemy mówić o tym, jak ważne jest zaprzyjaźnianie się z nowymi chrześcijanami i zachęcanie ich.
Zawsze ekscytujące jest obserwowanie, jak dzieci odkrywają coś, co dorośli uważają za oczywiste, jak na przykład pierwszy raz, gdy jedzą lody, pierwszy raz widzą śnieg, albo pierwszy raz chodzą po piasku. W tym podekscytowaniu my sami odkrywamy to na nowo.
To samo dotyczy duchowości. Jeśli życie chrześcijanina nie jest przyjazne dla nowych wierzących, to coś jest nie tak. Oni nas potrzebują. Ale my również ich potrzebujemy. Dlaczego? Na nowo odkryjemy rzeczy, które bierzemy za pewnik. Nowi wierzący potrzebują dojrzałych wierzących, aby ich ustabilizować. A dojrzali wierzący potrzebują nowych wierzących, aby ich ożywić. W życiu chrześcijańskim możemy zacząć traktować rzeczy jako coś oczywistego. Być może nie cieszymy się z niektórych rzeczy tak bardzo, jak powinniśmy.
Nowi wierzący są siłą napędową Kościoła, ale są również siłą napędową starszych chrześcijan. Niektóre kościoły rozwijają się poprzez transfery, w których większość wiernych pochodzi z innych kościołów. Harvest Christian Fellowship rozwija się głównie dzięki nowym nawróconym. Jesteśmy kościołem ewangelizacyjnym, bez cienia przesady.
Wierzę, że Chrystus umarł za cały świat i każdy, kto w Niego uwierzy, może dostąpić odpuszczenia grzechów. Moim zadaniem jest głoszenie Ewangelii i zapraszanie ludzi do Jezusa Chrystusa i będę to robić nadal.
Kiedy ktoś przyjmuje to zaproszenie, rozpoczyna się jego chrześcijańska podróż. Pierwsze kroki na tej drodze często są napędzane ekscytacją nowo odkrytej wiary. Radością z osobistej relacji ze Stwórcą wszechświata. Uświadomieniem sobie, jak głęboko On nas kocha. Pewnością życia wiecznego.
Kiedy jednak nowość mija, pojawia się niepewność. Długoletni wierzący czasami zapominają, jak dezorientujące może być doświadczenie tak głębokiej zmiany w życiu. Zakładamy, że praktyki takie jak modlitwa i studiowanie Biblii po prostu przychodzą nowym wierzącym naturalnie. Ale niekoniecznie tak jest.
Musimy też pamiętać, że nasz wróg żeruje na słabych. Nie ma nic przyjemniejszego dla niego niż tłumienie wiary, zanim zdąży się rozwinąć.
Nowi wierzący potrzebują przyjaciela ponad wszystko. Nie potrzebują biblisty. (Jeśli jesteś biblistą, tym lepiej. Ale nowi wierzący tego nie potrzebują). Potrzebują po prostu kogoś, kto pokaże im, jak wygląda prawdziwy, żywy, pełen życia chrześcijanin. Potrzebują dostrzegać współwyznawców w różnych okresach życia. Potrzebują praktycznego przykładu tego, co znaczy żyć jako naśladowca Chrystusa.
Wszyscy wierzący są do tego powołani – do wspierania nowych wierzących. Jednak wielu z nas przyznaje, że po prostu tego nie robi. Jeśli weźmiesz nowego wierzącego pod swoje skrzydła, pomożesz nie tylko komuś innemu, ale także sobie.
Pytanie do refleksji: Jak wyglądałoby w twoim życiu zaprzyjaźnianie się i zachęcanie nowych wierzących?