Kevin Bauder
24 kwietnia 2026 r.
1) Bóg i Słowo w Ewangelii Jana 1
2) Słowo Było u Boga
3) Słowo było Bogiem
4) W Nim Było Życie
5) Życie było światłem
6) Wszystkim, którzy Go przyjęli
We wstępie do swojej Ewangelii Jan utożsamia Słowo z życiem i światłem. Nazywając je w ten sposób, Jan naucza, że Słowo jest tym, który pośredniczy w zbawieniu ludzi. Słowo jest tym, przez którego Bóg zbawia każdego, kto zostanie zbawiony.
Ale to zbawienie nie jest automatyczne. Jest warunkowe. Bóg zbawia tylko niektórych ludzi, a nie wszystkich. W Ewangelii Jana 1:10–13 Jan określa warunki zbawienia. Opowiada nam, jak ludzie zostają zbawieni.
Zaczyna od powtórzenia części tego, co już powiedział o Słowie.
Po pierwsze: Słowo było na świecie. Jan prawdopodobnie nie ma tu na myśli Wcielenia. Prawdopodobnie mówi o boskiej obecności Drugiej Osoby Bóstwa. Od momentu stworzenia Bóg Syn był wszędzie obecny. Był aktywny w swoim stworzeniu.
Po drugie: świat został stworzony przez Niego. Stworzenie jest zazwyczaj kojarzone z Pierwszą Osobą Boskości, Bogiem Ojcem. Jednak Jan przypomina tutaj swoim czytelnikom, że Ojciec stworzył świat przez Syna. Syn nigdy nie powstał. Nigdy nie miał początku. Ale świat miał początek i narodził się w wyniku twórczego działania Słowa.
Jan powtarza tutaj to, czego już nauczał w Jana 1:3 , „Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało”. Inne teksty nauczają tej samej prawdy. Na przykład, 1 Koryntian 8:6 stwierdza, że „jest jeden Pan Jezus Chrystus, przez którego wszystko, a my przez Niego”. Kolosan 1:16 mówi, „Ponieważ w Nim zostało stworzone wszystko, co jest w niebiosach i co na ziemi, widzialne i niewidzialne, czy trony, czy panowania, czy zwierzchności, czy władze; wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone”. Hebrajczyków 1:12 nazywa Syna Tym, „przez którego również [Bóg] stworzył światy”.
Słowo nie jest Ojcem, ale Stwórcą. Ponieważ jest Stwórcą, ma prawa stwórcze nad wszystkim. Wszystko należy do Niego. Każda skała, każde drzewo, każdy mikrob należy do Niego.
Ludzie należą do Niego w szczególnym sensie. Jesteśmy stworzeni na Jego obraz i podobieństwo. Obdarzył nas władzą ( Rdz 1,26–28 ). Co więcej, przychodząc na świat w Wcieleniu, stał się podobny do ludzi ( Flp 2,7 ). Co to oznacza, będzie tematem dalszej rozmowy. Jedno jest jednak jasne: wchodząc w ludzkość, przyszedł do Swojej własności.
Słowo nie wcieliło się tylko jako istota ludzka. Wcieliło się konkretnie jako potomek Abrahama ( Gal 3:16 ). Był Izraelitą z pokolenia Judy i rodu Dawida. Nie był zwykłym człowiekiem, lecz konkretnym człowiekiem z określonej grupy etnicznej i klanu.
Wyrażenie „Przyszedł do swojej własności” (1,11) jest zatem pełne znaczenia. Wszystkie stworzone rzeczy należą do Niego, ale istoty nieożywione z trudem mogłyby Go przyjąć lub odrzucić. Wszyscy ludzie należą do Niego zarówno z racji stworzenia, jak i pokrewieństwa. Żydzi są szczególnie Jego bliskimi krewnymi. Kiedy przyszedł na świat, przyszedł do ludzi i dla ludzi w ogólności, a w szczególności, aby ofiarować się Izraelowi i za niego.
Ku zaskoczeniu wszystkich, skutkiem było odrzucenie. Przyszedł do swoich, ale Jego swoi Go nie przyjęli. Jego swoi nie przyjęli Go do siebie. Większość, zarówno Żydów, jak i pogan, odrzuciła Go.
Ale nie wszyscy Go odrzucili. Niektórzy Go przyjęli. I oto zdumiewająca rzecz: tym, którzy Go przyjęli, dał On władzę, by stali się dziećmi Bożymi. W najważniejszym sensie, nie byli dziećmi Bożymi przez stworzenie. Ale otrzymali władzę, by stać się dziećmi Bożymi, i otrzymali ją od Słowa. Tylko Słowo ma moc, by uczynić ludzi dziećmi Bożymi.
Musimy Go przyjąć. Co to znaczy? Jan wyjaśnia: „tym, którzy wierzą w Jego imię”. Imię osoby często oznacza jej autorytet. Kiedy policjant mówi: „Stój w imię prawa”, powołuje się na autorytet prawa. Kiedy wierzymy w imię Jezusa, uznajemy Jego autorytet, który czyni nas dziećmi Bożymi. Mówiąc wprost, ufamy Mu.
Przyjąć Jezusa to znaczy Mu zaufać. Rodzimy się „z natury dziećmi gniewu” ( Ef 2,3 ). Potrzebujemy zmiany rodziny. Aby otrzymać życie wieczne, musimy narodzić się w rodzinie Bożej. Musimy narodzić się na nowo ( J 3,3 ). Kiedy ufamy Jezusowi, On daje nam prawo, byśmy stali się dziećmi Bożymi. W tym momencie rodzimy się w rodzinie Bożej.
Jan wyraźnie utożsamia stawanie się dzieckiem Bożym z narodzeniem się ( J 1,13 ). Zaprzecza, jakoby narodziny te kiedykolwiek nastąpiły z krwi (ludzkiego pochodzenia), z cielesnej woli (ludzkiej decyzji) lub z woli mężczyzny (życzenia ojca). Wręcz przeciwnie, ci, którzy stają się dziećmi Bożymi, rodzą się z Boga.
Chrześcijanie często twierdzą, że zostali adoptowani do rodziny Bożej. To nieprawda. Nikt nigdy nie zostaje adoptowany do rodziny Bożej. Do rodziny Bożej trafiamy tylko przez narodziny, a konkretnie przez narodziny na nowo.
Oczywiście, jesteśmy również adoptowani jako synowie, ale nasza adopcja nie jest wejściem do rodziny Bożej. Adopcja zakłada, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Adopcja mówi nam, gdzie znajdujemy się w rodzinie Bożej. Synostwo sprzeciwia się niewolnictwu ( Rz 8,15 ). Jest to nasza pozycja w dorosłości, jako tych, którzy otrzymali swoje dziedzictwo. Nasza adopcja nie jest jeszcze zakończona. Dokona się ona wraz z odkupieniem (zmartwychwstaniem) naszych ciał ( Rz 8,23 ).
Rodzimy się jako dzieci nieposłuszeństwa i gniewu ( Ef 2:2–3 ; Ef 5:6 ). Ale Słowo ma władzę, by uczynić nas dziećmi Bożymi. On jest życiem. On jest światłością. Przyszedł do swojej własności i jest w stanie zmienić naszą rodzinę. Ale to, czy staniemy się dziećmi Bożymi, zależy od tego, jak na Niego zareagujemy. Jeśli przyjmiemy Słowo i uwierzymy w Jego imię, wtedy On daje nam prawo, by stać się dziećmi Bożymi. Ale odrzucenie Go jest tym, co czyni nas dzieci nieposłuszeństwa. Jeśli Go odrzucimy, musimy iść ku sądowi jako dzieci gniewu.
___________________________
Autorem tego eseju jest Kevin T. Bauder, profesor teologii historycznej i systematycznej w Central Baptist Theological Seminary. Nie wszyscy profesorowie, studenci i absolwenci Central Seminary zgadzają się z każdą opinią wyrażoną w tym eseju.