Wybaczaj tak, jak Bóg
Greg Laurie
„PAN przeszedł przed Mojżeszem, wołając: „Jahwe! Jahwe! Bóg miłosierdzia i łaski! Jestem nieskory do gniewu, pełen nieskończonej łaski i wierności. Rozdaję nieskończoną miłość tysiącom pokoleń. Odpuszczam nieprawość, bunt i grzech. Lecz nie usprawiedliwiam winnych. Kładę grzechy rodziców na ich dzieci i wnuki; dotyka to całą rodzinę – nawet dzieci w trzecim i czwartym pokoleniu” (Wyj 34:6–7).
Nieprzebaczający chrześcijanin to sprzeczność sama w sobie, oksymoron. Twierdzenie, że jesteś naśladowcą Jezusa Chrystusa, a jednocześnie skrywasz w sercu brak przebaczenia, jest po prostu błędne. Ta rzeczywistość prowadzi nas do ostatniej, zdumiewającej prawdy w tym tygodniowym nabożeństwie: Nigdy nie jesteś bardziej podobny do Boga niż wtedy, gdy przebaczasz.
Alexander Pope napisał: „Błądzić jest rzeczą ludzką; przebaczać – boską”. Odzwierciedlamy naturę Boga w dramatyczny sposób, kiedy jesteśmy gotowi przebaczyć, ponieważ On jest Bogiem przebaczającym. Wyraźnie to zaznacza w Piśmie Świętym.
W Księdze Wyjścia 34:6–7 czytamy: „Pan przeszedł przed Mojżeszem i zawołał: Jahwe! Jahwe! Bóg miłosierdzia i łaski! Nieskory do gniewu, pełen nieskończonej łaski i wierności, okazuję nieskończoną łaskę tysiącznemu pokoleniu, odpuszczam nieprawość, bunt i grzech, lecz nie usprawiedliwiam winnych. Kładę grzechy ojców na synach i wnukach, dotykając całej rodziny, nawet dzieci do trzeciego i czwartego pokolenia”. On chce, aby Jego lud wiedział, że On przebacza. A jeśli chcemy być do Niego podobni, musimy również przebaczać.
Jezus wielokrotnie poruszał kwestię przebaczenia podczas swojej ziemskiej posługi. Był to temat wielu Jego przypowieści. Wielokrotnie poruszał tę kwestię w prywatnych rozmowach z uczniami.
Kiedy Jezus uczył nas modlitwy, użył tych słów: „I odpuść nam nasze grzechy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom” (Ewangelia Mateusza 6,12). Właśnie tak ściśle musi być splecione Boże przebaczenie i nasze przebaczenie. W tym samym fragmencie Jezus powiedział również: „Niech nadejdzie Twoje Królestwo! Niech Twoja wola spełni się na ziemi, tak jak w niebie” (werset 10). Co dzieje się w niebie? Uwielbienie Boga, wywyższenie Chrystusa i udzielanie przebaczenia. Dlatego powinniśmy czcić Boga. Powinniśmy wywyższać Jezusa Chrystusa. I powinniśmy przebaczać sobie nawzajem.
Zauważysz, że Bóg nie umniejsza powagi grzechu ani jego wpływu na naszą relację z Nim. Ale kiedy żałujemy, On postanawia przebaczyć, odbudować relację – nie z ukrytymi motywami, ale ze szczerym pragnieniem pojednania. Takie samo podejście powinniśmy mieć, kiedy przebaczamy innym. Bóg chce dla nas tego, co najlepsze, nawet jeśli zrobiliśmy już wszystko, co najgorsze.
Pytanie do refleksji: Czy jest ktoś, do przebaczenia komu, wzywa cię Bóg?