Author Archives: pzaremba

1J 3:16
PO TYM POZNALIŚMY MIŁOŚĆ, ŻE ON ZA NAS ODDAŁ ŻYCIE SWOJE; I MY WINNIŚMY ŻYCIE ODDAWAĆ ZA BRACI.

Zostaliśmy uwolnieni i co dalej? „I my winniśmy życie nasze oddawać za braci„. Nie oznacza to, że jakiś chrześcijanin ma umrzeć za swojego brata lub siostrę na wzór Jezusa, by nabyć dla niego przebaczenie grzechów. Śmierć Jezusa była jedyna w swoim rodzaju, w zupełności wystarcza by uzyskać przebaczenie i wolność dla każdego grzesznika, który pozostaje w niewoli. Jeżeli taka miłość zdobywa nasze serca i doprowadza nas do nawrócenia do powierzenia naszego życia Chrystusowi, to my powinniśmy odpowiedzieć tą samą miłością naszym współbraciom. Jest to miłość, która daje samą siebie, bez liczenia kasztów, bez oczekiwania wdzięczności, bez uprzedniego rozważenia, czy ktoś na tę miłość zasługuje. To miłość w pełni bezinteresowna. Tego rodzaju miłość stoi zawsze do naszej dyspozycji w Chrystusie, który jest jedynym jej źródłem.
By wzbudzić tę miłość, nie musimy spoglądać na nasze nędzne zasoby. Im bardziej będziemy otwarci na jej przepływ, tym więcej wleje się jej do naszego życia, aż po brzegi – tak aby jeszcze inni mogli z niej czerpać. Być może nie zdarzy się nam zaryzykować własnego życia dla innego chrześcijanina. Jest jednak wiele innych, mniejszego formatu możliwości okazywania miłości, które jeszcze stoją przed nami. Jeżeli je zlekceważymy, jakże będziemy mogli utrzymywać, że nasza miłość do Boga jest szczera? Niech dowodem miłości nie będą czcze słowa ale prawdziwe czyny. Łatwo jest kochać słowami – wyrażać współczucie, obiecywać modlitwę, napominać i zachęcać. Ale to czyny są tym, co potwierdza czy też kwestionuje ich prawdziwość. Bez nich nasze słowa nie znajdują pokrycia. Mogą pochodzić nie tyle z miłości ile z nawyku czy też obowiązku. Od dziecka Bożego oczekuje się miłowania czynem i prawdą, a nie pobożnej gadaniny, która dewaluuje wartość niebiańskiej miłości, ponieważ nie towarzyszą jej czyny.
Pozdrawiam Bożym pokojem i życzę błogosławionego czasu w zgromadzeniach.

Jer 45:5
A TY ŻĄDASZ DLA SIEBIE RZECZY WIELKICH? NIE ŻĄDAJ! BO OTO SPROWADZĘ NIESZCZĘŚCIE NA WSZELKIE CIAŁO, MÓWI PAN, LECZ TOBIE DARUJĘ TWOJE ŻYCIE JAKO ZDOBYCZ WSZĘDZIE, DOKĄDKOLWIEK PÓJDZIESZ.

Obietnica ta dana nam jest na czas doświadczeń, to obietnica bezpieczeństwa i zachowania życia wśród ucisku. Co oznacza: „tobie daruję twoje życie jako zdobycz„. Oznacza to duszę wyrwaną z paszczy niszczyciela, tak jak Dawid wyrwał z paszczy lwa jagnię. Nie znaczy to, że będziemy zachowani od ataku naszych wrogów, lecz że Pan wybawi naszą duszę z ucisku. Panie, pomóż mi w trudnych chwilach mojego życia być zwycięzcą. Często błagamy o to, aby Pan uchronił nas od upadku i wierzymy, że tak będzie, lecz nie prosimy o to, abyśmy okazali się takimi, jakimi powinniśmy być w czasie doświadczeń, żyć w poczuciu świadomości, że jesteśmy podtrzymywani i chronieni przez Pana i że dlatego może ostać się podczas doświadczeń i one nie przyniosą nam szkody. Czterdzieści dni i nocy Zbawiciel był atakowany przez szatana na pustyni. Jego ludzka natura osłabła z powodu braku pożywienia i odpoczynku. Piec ognisty był siedem razy mocniej rozpalony, w którym młodzieńcy Izraelscy przebywali do czasu uwolnienia, zachowując zupełny spokój i nie doznając żadnych obrażeń. Całą noc Daniel spędził w jamie z lwami a kiedy został wydobyty był cały i zdrowy. Oni mogli ostać się w obecności wroga ponieważ przebywali w obecności Bożej.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Hbr 6:15
A TAK, PONIEWAŻ CZEKAŁ CIERPLIWIE, OTRZYMAŁ TO, CO BYŁO OBIECANE.

Abraham był poddany próbie i był za to hojnie wynagrodzony. Bóg doświadczał go przez to, że zwlekał z wypełnieniem danej obietnicy. Szatan kusił go, ludzie próbowali go zawiścią, niedowiarstwem i sprzeciwami. Sara doświadczała go swoim zachowaniem. Lecz on wszystko cierpliwie znosił. Nie wątpił w Bożą prawdę, nie ograniczał Jego mocy, nie odnosił się z niedowiarstwem do Jego wierności i nie zasmucał Jego miłości. Ugiął się pod Bożym majestatem i milcząc przeżywał długie oczekiwanie na czas wyznaczony przez Boga. Tak doczekał wypełnienia obietnicy. Kto cierpliwie oczekuje nie będzie zawstydzony. Obietnice Boże nie mogą zostać niespełnione. To czego z wiarą oczekujemy będzie urzeczywistnione.

Życzę błogosławionego dnia.

Jana 3:19-20.
PO TYM POZNAMY, ŻEŚMY Z PRAWDY I USPOKOIMY PRZED NIM SWOJE SERCA, ŻE, JEŚLIBY OSKARŻAŁO NAS SERCE NASZE, BÓG JEST WIĘKSZY NIŻ SERCE NASZE I WIE WSZYSTKO.

Zadajmy sobie pytanie, czy uczyniłem w ogóle jakikolwiek postęp w moim chrześcijańskim życiu? List Jana ma nas o tym upewnić. Nierzadko zamiast tego pokazuje nam, jak mało podobni jesteśmy do naszego Pana, i że do lepszego podobieństwa czeka nas jeszcze daleka droga. Jako chrześcijanie odkrywamy, że nasze serce często nas oskarża, podobnie jak sędzia, kiedy znajduje w oskarżonym winę, którą należy ujawnić i potępić. Jedynie my sami znamy własne motywacje, nieraz widzimy, że nasza miłość do braci, zwłaszcza do konkretnych osób, nie wygląda tak jak powinna. Nasze serce wie o nas to, czego nie wiedzą inni, i to, że nas oskarża, w przeciwieństwie do oskarżeń szatana, nie jest wprowadzeniem w błąd. Jan nie namawia nas, byśmy uparcie wypierali się zarzutów własnego serca, czy też zrzucali naszą winę jak zbędny balast. Zamiast tego chce, byśmy stawili czoła wyzwaniu i zrozumieli, że Bóg wie więcej niż my – Bóg jest większy niż serce nasze i wie wszystko. Bóg nie pomniejsza ani nie lekceważy naszych upadków. W rzeczywistości zna je lepiej niż my sami. Wie dokładnie na jakim etapie duchowym obecnie się znajdujemy. On zna nasze siły i nasze słabości, nasze zyski i nasze straty, nasze sukcesy i nasze porażki. Pociechą w tym wszystkim jest, że Bóg wie, że miara miłości, jaką staramy się wszystko mierzyć, świadczy przekonująco o aktywności Ducha Świętego w naszym życiu. Jest dowodem, że narodziliśmy się z Ducha oraz przeszliśmy ze śmierci do życia. Bóg pragnie abyśmy o tym wiedzieli. To prawda, że jesteśmy niedoskonali. Nasze serce tęskni za bardziej konsekwentną miłością, podobną do miłości Chrystusowej, ale to nie niszczy naszej pewności, lecz ją potwierdza. Niektóre wrażliwe dusze żyją w rozpaczliwym lęku, że być może popełniły bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu i że znajdują się obecnie poza zasięgiem Bożego przebaczenia. Gdy potępia nas sumienie, nasze serce może odpocząć w przekonaniu, że możemy powierzyć się miłosierdziu Boga, który zna nas lepiej niż my sami – który wie wszystko.

Pozdrawiam i życzę Bożego prowadzenia.