Category Archives: Pozostałe

Głód prawdy

Greg Laurie
„O PANIE, wybaw mnie od ludzi złych. Chroń mnie przed tymi, którzy są gwałtowni, którzy knują zło w sercu i sieją niepokój przez cały dzień” (Ps 140:1–2).

Stare przysłowie głosi: „Im bardziej się coś zmienia, tym bardziej pozostaje takie samo”. Słowa Dawida z Psalmu 140 stanowią na to przekonujący dowód. Dawid rozpoczyna psalm słowami: „Panie, wybaw mnie od złego człowieka. Strzeż mnie od gwałtowników, od tych, którzy w sercu knują zło i przez cały dzień sieją nieszczęście” (wersety 1–2 NLT).

„Wszczynanie zamieszania przez cały dzień” to praktycznie opis zawodu influencerów, trolli i innych osób, które tłoczą się na nowoczesnych platformach społecznościowych. Żadna plotka nie jest dla nich zbyt sprośna, żadne oskarżenie zbyt obraźliwe, by nie mogli tego wykorzystać do własnych celów, skomentować i rozpowszechnić.

Podobnie jak Dawid, żyjemy w okrutnych, okrutnych czasach. Ludzie mają dziś niezdrowy apetyt na plotki i oszczerstwa – wszystko, co stawia innych w złym świetle. Kiedyś nazywano to „mentalnością tabloidową”. Ale to, co kiedyś można było znaleźć tylko w tabloidach supermarketów, rozprzestrzeniło się w szeregach dziennikarstwa i mediów. Twarde wiadomości zostały zastąpione atakującymi, stronniczymi komentarzami. Każdy chce poznać prawdę, zwłaszcza o tych, którym się sprzeciwia. Media społecznościowe przyspieszyły upadek uczciwości dziennikarskiej i osobistej. Wydaje się, że uprzejmość, grzeczność i empatia są bliskie wyginięcia.

Nigdy sam

Greg Laurie
„Nigdy nie ucieknę od Twojego Ducha! Nigdy nie uwolnię się od Twojej obecności! Jeśli wstąpię do nieba, Ty tam jesteś; jeśli zstąpię do grobu, Ty tam jesteś. Jeśli pofrunę na skrzydłach jutrzenki, jeśli zamieszkam nad najdalszymi oceanami, nawet tam Twoja ręka mnie poprowadzi, a Twoja moc mnie wesprze” (Ps 139:7–10).

Jedną z doskonałości Boga jest Jego wszechobecność. Jest On obecny wszędzie i zawsze. Psalmista uchwycił istotę i implikacje Bożej wszechobecności, pisząc: „Nigdy nie ucieknę od Ducha Twego! Nigdy nie ucieknę od Twojej obecności! Jeśli wstąpię do nieba, Ty tam jesteś; jeśli zstąpię do grobu, Ty tam jesteś. Jeśli będę szybował na skrzydłach jutrzenki, jeśli zamieszkam nad najdalszymi oceanami, nawet tam poprowadzi mnie Twoja ręka, a Twoja moc mnie wesprze” (Ps 139:7–10).

Jeśli rozwiniemy ten tok rozumowania, łatwo zauważyć, że wszechobecność Boga może być pocieszająca lub przerażająca, w zależności od perspektywy. Jeśli nie jesteś w zgodzie z Bogiem i próbujesz się od Niego oddalić, Jego wszechobecność stwarza ogromną przeszkodę. Starotestamentowy prorok Jonasz mógłby to zaświadczyć.

Dążenie do szczęścia

Greg Laurie
„Tak spędzam życie, przestrzegając Twoich przykazań” (Ps 119:56)

Co cię uszczęśliwia? Co przynosi ci spokój? Gdzie odnajdujesz sens, cel i poczucie spełnienia w życiu? Jedną z największych tragedii naszej współczesnej kultury jest to, że wielu ludzi nie potrafi odpowiedzieć na te pytania. Mogą znaleźć chwile ekscytacji lub rozproszenia. Mogą się dobrze bawić. Ale te chwile są ulotne i powierzchowne. Nie ma w nich nic głębokiego ani trwałego.

Filozof Eric Hoffer napisał: „Poszukiwanie szczęścia jest jednym z głównych źródeł nieszczęścia”. Ktoś inny powiedział kiedyś: „W życiu istnieją dwa źródła nieszczęścia. Jedno to nieotrzymanie tego, czego się pragnie, a drugie to osiągnięcie tego”.

Dla wielu ludzi poszukujących dziś szczęścia, gorzka prawda jest taka, że ​​nigdy go nie znajdą. Doniesienia medialne o celebrytach zdają się to potwierdzać. Pomimo wszystkich osiągnięć, sławy i pieniędzy, wielu z nich wiedzie nieszczęśliwe i puste życie. A to dlatego, że szukają szczęścia w niewłaściwy sposób.

Psalmista ujawnił klucz do poszukiwań, pisząc: „Tak spędzam życie moje: przestrzegając Twoich przykazań” (Psalm 119:56 NLT). Prawdziwe szczęście jest zawsze efektem ubocznym świętości. Uporządkuj swoje życie z Bogiem, a szczęście wkrótce nadejdzie.

Potwierdzają to również inne fragmenty Pisma Świętego:

„Pokażesz mi drogę życia, a będę radował się z Twojej obecności i rozkoszował przebywaniem z Tobą na wieki” (Psalm 16:11 NLT).

„Człowiek, który znalazł mądrość, ten, który nabył rozsądku, raduje się. Bo mądrość jest cenniejsza niż srebro, a jej nagroda lepsza niż złoto. Mądrość jest cenniejsza niż perły, nic, czego pragniesz, nie może się z nią równać. Ona daje ci długie życie w swojej prawej ręce, a bogactwo i chwałę w swojej lewej. Poprowadzi cię ścieżkami rozkoszy, a wszystkie jej drogi są rozkoszą. Mądrość jest drzewem życia dla tych, którzy ją przyjmują; szczęśliwy, kto się jej trzyma mocno” (Księga Przysłów 3:13–18).

„Rozkoszuj się Panem, a On spełni pragnienia twego serca” (Ps 37:4 NLT).

„Kto słucha nauki, będzie miał powodzenie, a kto ufa Panu, będzie się cieszył” (Przy 16:20 NLT).

Ukryte Słowo

Greg Laurie
„W sercu swoim ukryłem Twoje słowo, abym nie zgrzeszył przeciwko Tobie” (Ps 119:11).

Pewnie słyszałeś stare powiedzenie, że Biblia, która się rozpada, zazwyczaj świadczy o życiu, które się nie rozpada. Muszę przyznać, że lubię widzieć zniszczone, popisane Biblie, które się rozpadają, bo to znak, że były intensywnie użytkowane. Ich strony są mocno zużyte. Ulubione fragmenty można od razu odnaleźć dzięki znajomym pęknięciom na grzbiecie. Każda nabazgrana notatka, każdy podkreślony fragment opowiada historię.

Często powtarzałem, że powinna powstać Biblia specjalnie dla kaznodziejów. Właściwie, wspominałem o tym pomyśle ludziom, którzy faktycznie wydają Biblie. Mówiłem im: „Stwórzcie Biblię dla kaznodziei. Oprawcie ją w stalową okładkę”. Przecież kaznodzieje naprawdę używają swoich Biblii. Podczas naszej rozmowy potrząsamy nią, podnosimy ją i wskazujemy na nią. Dlaczego to robimy, tak naprawdę nie wiem.

Oczywiście, jako wierzący, nie powinniśmy po prostu potrząsać Biblią, trzymać jej w górze czy wskazywać na nią palcem. Musimy czytać Słowo Boże. Musimy je zapamiętać. Musimy naśladować psalmistę, który powiedział: „W sercu swoim zachowałem Twoje słowo, abym nie zgrzeszył przeciwko Tobie” (Psalm 119:11).

Powinieneś
Greg Laurie

„Radują się ludzie prawi, którzy postępują zgodnie z nakazami Pana” (Ps 119:1).

Psalmista napisał: „Radują się ludzie prawi, którzy postępują zgodnie z nakazami Pana” (Psalm 119:1). Może to być sporym zaskoczeniem dla osób, które nie dostrzegają związku między przestrzeganiem nakazów a radością.

Wielu niewierzącym – i wierzącym – z trudem przychodzi pominięcie przykazań Bożych, które brzmią: „Nie będziesz”. Postrzegają Boga jako kosmicznego ponuraka, którego głównym celem w kontaktach z ludzkością jest ustanowienie poprzez Swoje Słowo całkowitego wyeliminowania radości i ekscytacji.

To nie tylko przypadkowe nieporozumienie z naszym niebiańskim Ojcem; to wynik przemyślanej strategii. Spójrzcie na pierwsze słowa, jakie wąż wypowiedział do Ewy w Ogrodzie Eden: „Czyż Bóg rzeczywiście powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?” (Rdz 3,1 NLT). Grał na jej FOMO – lęku przed pominięciem czegoś – zanim jeszcze zdała sobie sprawę, że ma taki lęk. Wąż sprawił, że postrzegała Boże przykazanie, Jego jedyne przykazanie, jako coś ciężkiego i ograniczającego. I piętno pozostaje.

Musimy więc to jasno powiedzieć: ludzie, dla których Biblia i życie chrześcijańskie to niewiele więcej niż lista zasad i przepisów, nie zgłębili Pisma Świętego. Tak, Bóg mówi nam, czego mamy unikać. Tak, ostrzega nas przed rzeczami, które zagrażają naszemu zdrowiu duchowemu. Jednocześnie jednak Bóg mówi nam, w co mamy się angażować. Ujawnia nam, co pobudzi radość, spełnienie i satysfakcję, które w nas zaszczepił.

Na przykład w 2 Liście do Tymoteusza 2:22 apostoł Paweł pisze: „Uciekaj od wszystkiego, co rozpala młodzieńcze pożądliwości” (NLT). Ale potem dodaje: „Dążcie raczej do prawego życia, wierności, miłości i pokoju. Cieszcie się towarzystwem tych, którzy wzywają Pana z czystego serca” (NLT). Cóż za kuszące zaproszenie! Jaki potencjał na zmieniający życie rozwój, radość i spełnienie!

Tylko to co najlepsze dla niego

Greg Laurie
„Cóż mogę ofiarować Panu za wszystko, co dla mnie uczynił?” (Ps 116:12).

Pewien rolnik, znany ze swojej oszczędności, posiadał krowę, która urodziła dwa cielęta. Powiedział do żony: „Jedno z tych cieląt poświęcę Panu”. Znając jego skąpstwo, była bardzo zaskoczona i zapytała, które z nich zamierza oddać Panu.

„Jeszcze nie podjąłem decyzji, ale dam ci znać” – powiedział.
Minęło kilka dni i znów zapytała, którego cielaka oddaje Panu.
„Wciąż o tym myślę” – odpowiedział jej.

Pewnego dnia jedno z cieląt zachorowało. Stan pogarszał się, aż pewnej nocy farmer wszedł na werandę z cielęciem przewieszonym przez ramiona. Powiedział do żony:
„Kochanie, mam złe wieści. Cielę Pańskie właśnie zdechło”.

Podobnie, wielu z nas ma tendencję do oddawania Bogu tego, czego sami tak naprawdę nie chcemy. Pomyślmy o typowym dniu. Jakie miejsce poświęcamy sprawom Bożym? Może wypowiadamy krótką modlitwę, wstając z łóżka, albo wypowiadamy kilka pospiesznych słów dziękczynienia przy śniadaniu. Potem spieszymy do swoich obowiązków. Pod koniec dnia mówimy: „Och, racja. Oddam Bogu te ostatnie cztery minuty, zanim zasnę”.

Skoro Bóg jest ważny, to dlaczego dajemy Mu resztki? Bóg z pewnością nie chce naszych resztek. Wyraźnie to wyjaśnia w Piśmie Świętym. Bóg powiedział do Izraela: „Przeklęty oszust, który obiecuje dać pięknego baranka ze swojej trzody, a potem ofiaruje Panu baranka wadliwego. Bo ja jestem wielkim królem… a moje imię budzi lęk między narodami!” (Malachiasza 1:14).

W Kazaniu na Górze Jezus powiedział: „Szukajcie Królestwa Bożego ponad wszystko i żyjcie sprawiedliwie, a On wam doda wszystkiego, czego potrzebujecie” (Ewangelia Mateusza 6:33 NLT).

Jednym z najważniejszych kroków w rozwoju duchowym jest dbanie o uporządkowanie priorytetów. W natłoku codziennych spraw łatwo wmówić sobie, że pilne obowiązki zawodowe lub rodzinne powinny być ważniejsze od czasu spędzonego z Panem. Jednak takie skupienie sprawia, że ​​tracimy z oczu wzajemny związek naszych obowiązków.

Jak daleko jest wschód od zachodu

Greg Laurie
„Odsunął od nas nasze grzechy tak daleko, jak wschód od zachodu” (Ps 103:12).

Często reputacja ludzi wyprzedza ich. Czasami to dobra rzecz. Sportowi bohaterowie i inne celebryty są mile widziani i celebrowani w większości miejsc. Czasami jednak nie jest to aż tak dobre. Jeśli kiedykolwiek znalazłeś się w sytuacji towarzyskiej, w której wszyscy nagle zamilkli, gdy weszła pewna osoba, wiesz, o czym mówię. Niektórzy ludzie są skazani na bycie zapamiętanymi z powodu najgorszego momentu w swoim życiu, najgorszej decyzji, jaką kiedykolwiek podjęli, albo z powodu czasu, w którym nie sprostali potrzebom innych.

To może być trudna pigułka do przełknięcia. Jeszcze trudniej jest, gdy osoba, która przypomina sobie, to osoba, której reputacja została zrujnowana. Prawda jest taka, że ​​wielu ludziom trudno jest wybaczyć sobie.

Ale takie podejście jest sprzeczne z przesłaniem Pisma Świętego, gdzie przebaczenie jest wszechobecne. Historia sparaliżowanego mężczyzny, którego przyjaciele przyprowadzili do Jezusa po uzdrowienie, jest dobrze znana jako przykład przyjaźni, determinacji i wiary. Kiedy przyjaciele nie mogli dotrzeć do Jezusa z powodu tłumu, wycięli otwór w dachu i spuścili sparaliżowanego do Niego.