Category Archives: Pozostałe

Radosny Dawca

Greg Laurie
„Pamiętajcie o tym – rolnik, który sieje tylko kilka nasion, zbierze mały plon. A ten, kto sieje hojnie, zbierze obfity plon. Każdy z was musi w swoim sercu zdecydować, ile dać. I nie dawajcie niechętnie ani pod presją. Bóg bowiem miłuje człowieka, który daje z radością” (2Kor 9:6–7).

Jeśli poprosisz ludzi o wymienienie najważniejszych priorytetów w swoim życiu, prawdopodobnie otrzymasz wiele przemyślanych i inspirujących odpowiedzi. Ale jeśli naprawdę chcesz wiedzieć, jakie są ich priorytety, musisz przyjrzeć się ich finansom. Sposób, w jaki ludzie wydają pieniądze, jest jednym z najlepszych wskaźników ich priorytetów.

Jezus wyjaśnił to w ten sposób: „Gdzie jest twój skarb, tam będą i pragnienia twego serca” (Łk 12,34). Prawda jest taka, że ​​wszyscy inwestujemy w swoje pasje. Jeśli chcesz dowiedzieć się, co naprawdę pasjonuje ludzi, podążaj za pieniędzmi.

Bóg z pewnością tak. Nie dlatego, że potrzebuje naszych pieniędzy, ale dlatego, że wszystko, co mamy, ostatecznie pochodzi od Niego. Nie tylko zaspokaja nasze potrzeby, ale także oczekuje, że będziemy mądrze gospodarować naszymi zasobami, które w rzeczywistości są Jego zasobami.

Apostoł Piotr napisał: „Bóg dał każdemu z was dar z wielkiej różnorodności swoich darów duchowych. Używajcie ich dobrze, służąc sobie nawzajem” (1Ptr 4:10).

Autor Księgi Przysłów napisał: „Kto hojny, będzie miał powodzenie, a kto drugich pokrzepia, sam będzie pokrzepiony” (Przysł 11:25 NLT).

Nasz Ojcze Niebieski

Greg Laurie
„Chwała Bogu, Ojcu naszego Pana Jezusa Chrystusa. Bóg jest naszym miłosiernym Ojcem i źródłem wszelkiego pocieszenia. Pociesza nas we wszystkich naszych kłopotach, abyśmy mogli pocieszać innych. Kiedy będą w tarapatach, będziemy mogli dać im to samo pocieszenie, które Bóg dał nam. Im więcej cierpimy dla Chrystusa, tym bardziej Bóg obdarzy nas swoim pocieszeniem przez Chrystusa” (2Kor 1:3–5)

W Ewangelii Łukasza 19 Jezus opowiada przypowieść o szlachcicu, którego wezwano do odległego cesarstwa. Zanim wyrusza w długą podróż, powierza kilku swoim sługom pewną ilość srebra, którą mają zainwestować podczas swojej nieobecności. Po powrocie z podróży szlachcic prosi każdego sługę o rozliczenie się z inwestycji i zysków.

Pierwszy sługa zgłasza zysk dziesięciokrotnie przewyższający początkową inwestycję. Drugi sługa zgłasza zysk pięciokrotnie przewyższający początkową inwestycję. „Trzeci sługa natomiast przyniósł tylko pierwotną sumę pieniędzy i powiedział: »Panie, ukryłem twoje pieniądze i przechowałem je. Bałem się, bo jesteś człowiekiem surowym, bo zabierasz, co nie twoje, i żniesz, czego nie posiałeś«” (wersety 20–21 NLT).

Trzeci sługa nie okazywał żalu ani smutku z powodu swojej niskiej produktywności. Co bardziej wymowne, obwiniał szefa za swoje niedociągnięcia.

Wielu ludzi dziś podchodzi do życia w ten sam sposób. Szukają kozłów ofiarnych za własne wady. Wymawiają się od swoich porażek, mówiąc: „Miałem złych nauczycieli”, „Miałem złych szefów” lub „Miałem złych rodziców”. I w wielu przypadkach zrzucają winę na samego Boga. Twierdzą, że jest On zbyt surowy, zbyt zdystansowany, zbyt wymagający, zbyt tajemniczy albo że jest czymś innym.

Niebo jest prawdziwe

Greg Laurie
„Czternaście lat temu zostałem porwany do trzeciego nieba. Czy byłem w ciele, czy poza nim, nie wiem – tylko Bóg wie. Tak, tylko Bóg wie, czy byłem w ciele, czy poza nim. Ale wiem, że zostałem porwany do raju i usłyszałem rzeczy tak zdumiewające, że nie da się ich opisać słowami, rzeczy, których żaden człowiek nie ma prawa opowiedzieć (2Kor 12:2–4).

W tym tygodniu skupimy się na fragmentach z Drugiego Listu apostoła Pawła do wierzących w Koryncie. Zaczniemy od znanego fragmentu, który omówiliśmy pokrótce w zeszłotygodniowych rozważaniach. Skupimy się na opisie wizji nieba, którą Paweł opisał w 2 Liście do Koryntian 12.

O niebie napisano niezliczone książki i fragmenty, wiele z nich pochodzi od ludzi, którzy twierdzą, że doświadczyli życia pozagrobowego, a następnie powrócili, by o tym opowiedzieć. Oczywiście, do większości tych opowieści należy podchodzić z dystansem. Jest jednak kilka, które zasługują na naszą uwagę, ponieważ znajdują się w Słowie Bożym, ostatecznym źródle prawdy.
Wspólną cechą tych fragmentów jest trudność, jaką mają ich autorzy w opisaniu tego, co widzą.

Oto jedna z rzeczy, które apostoł Jan opisał w swoim doświadczeniu: „Potem, patrząc, ujrzałem drzwi otwarte w niebie, a ten sam głos, który przedtem słyszałem, przemówił do mnie, jak głos trąby. A głos rzekł: Wstąp tutaj, a pokażę ci, co ma się stać potem. I natychmiast znalazłem się w Duchu, i ujrzałem tron ​​w niebie i Siedzącego na nim. Siedzący na tronie był lśniący jak drogie kamienie, jak jaspis i karneol, a blask szmaragdu otaczał Jego tron ​​jak tęcza” (Obj. 4:1–3).

Nie taki gigant

Greg Laurie
„Jeśli myślisz, że stoisz mocno, uważaj, żeby nie upaść. Pokusy w twoim życiu niczym się nie różnią od tych, których doświadczają inni. A Bóg jest wierny. Nie pozwoli, by pokusa była zbyt silna, by ją znieść. Kiedy jesteś kuszony, wskaże ci drogę wyjścia, abyś mógł przetrwać” (1Kor 10:12–13).

Lata temu miałem bliskie spotkanie z olbrzymem. Wypłynęliśmy z przyjaciółmi małym pontonem, żeby obserwować wieloryby. Zobaczyliśmy, jak wieloryb wynurza się z wody w pewnej odległości, więc podpłynęliśmy bliżej, zachowując dystans. Nagle młody wieloryb przepłynął tuż pod naszą łodzią. Chwilę później jego matka wielkości okrętu podwodnego również przepłynęła pod naszą małą łódką. Była tak blisko, że mogliśmy zobaczyć na jej ciele małże. I tak szybko, jak się pojawiła, zniknęła wraz z cielęciem.

Te olbrzymy mogłyby nam sprawić poważne problemy, gdyby tylko chciały. Ale tego nie zrobiły. Po prostu dały o sobie znać, dając przedsmak swojej wielkości, lecz nie wykorzystując jej przeciwko nam. Niestety, nie wszystkie olbrzymy w tym życiu są tak łagodne.

Nie wszyscy giganci pojawiają się w fizycznej postaci. Niektórzy giganci to trudne sytuacje. Niektórzy giganci to przeszkody w życiu, które wydają się nie do pokonania. Niektórzy giganci to pokusy, które nie chcą zniknąć. Niektórzy giganci to wyzwania, które wydają się poza naszym zasięgiem. Niektórzy giganci to osobiste grzechy, które wpływają na to, jak postrzegamy siebie. Niektórzy giganci to uzależnienia, które grożą tym, że nas przytłoczą. Niektórzy giganci to toksyczne relacje, które pozostawiają nas zgorzkniałymi, zranionymi, zdezorientowanymi lub samotnymi.

Miejsce czystej błogości

Greg Laurie
„Potem nadejdzie koniec, gdy odda Królestwo Bogu Ojcu, unicestwiwszy wszelką władzę, zwierzchność i moc. Chrystus bowiem musi królować, aż położy wszystkich swoich wrogów pod swoimi stopami. A ostatnim wrogiem, który zostanie unicestwiony, będzie śmierć ” (1Kor 15:24–26).

Kiedy tracimy bliską osobę, jest czas i miejsce na żałobę. Głębia naszego smutku świadczy o głębi naszej miłości do tej osoby. Ale jest też miejsce na radość, jeśli ta bliska osoba jest wierząca, ponieważ wiemy, że ją znowu zobaczymy.

Nawet Jezus zapłakał przy grobie Łazarza, widząc niszczycielską moc śmierci. Śmierć jest wrogiem, choć jej los jest już przesądzony. Apostoł Paweł napisał: „A potem nadejdzie koniec, gdy odda królestwo Bogu Ojcu i zniszczy wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Bo Chrystus musi królować, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. A jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć” (1 Koryntian 15:24–26).

Nikt nie chce umierać. Przecież znamy tylko to życie. Nikt nie wyczekuje jego końca. Ale prawda jest taka, że ​​wszyscy umrzemy. Dlatego ważne jest, abyśmy uwierzyli w Chrystusa, zanim wejdziemy do wieczności. Ważne jest również, abyśmy nie stracili z oczu tego, co czeka wierzących po śmierci.

Wspólna płaszczyzna

Greg Laurie
Kiedy jestem z tymi, którzy są słabi, dzielę się ich słabością, bo chcę przyprowadzić słabych do Chrystusa. Tak, staram się znaleźć wspólny język z każdym, robiąc wszystko, co w mojej mocy, by niektórych zbawić. Robię wszystko, by szerzyć Dobrą Nowinę i dzielić się jej błogosławieństwami.
(1Kor 9:22–23).

Nasz dzisiejszy świat jest pełen ludzi religijnych, ale wielu z nich unika używania tego słowa do opisu siebie. Słowo „religijny” ma dla nich zbyt wiele negatywnych konotacji. Dlatego zamiast tego używają innego słowa: duchowy. Określają siebie jako „bardzo duchowych”, a potem dodają: „Ale nie jestem zwolennikiem zorganizowanej religii”.

Takie stwierdzenia mogą stać się wstępem do dzielenia się ewangelią. Jako wierzący możemy powiedzieć: „Naprawdę? Ja też jestem osobą duchową. Prawdę mówiąc, bardzo interesują mnie sprawy duchowe i chcę z tobą porozmawiać o ważnej prawdzie duchowej, którą odkryłem”.

Niektórzy mogą sugerować, że brzmi to jak kompromis, zgoda na światowy punkt widzenia. Ale tak nie jest. Nie jest kompromisem uznanie czyjegoś przekonania, nawet jeśli się z nim nie zgadzamy. Chodzi raczej o to, by używać zrozumiałego języka, aby zbudować most, dzięki któremu można rozmawiać o swojej relacji z Jezusem Chrystusem. Chodzi o znalezienie wspólnego języka, miejsca, w którym druga osoba czuje się swobodnie w rozmowie – i jest bardziej otwarta na przesłanie ewangelii.