Category Archives: Pozostałe

Trudna prawda o dzieleniu się wiarą

Greg Laurie
„Kilka dni później Feliks wrócił z żoną Druzyllą, która była Żydówką. Posłali po Pawła i słuchali, jak opowiadał im o wierze w Jezusa Chrystusa. Gdy rozprawiał z nimi o sprawiedliwości, panowaniu nad sobą i nadchodzącym dniu sądu, Feliks przestraszył się. „Idźcie stąd” – odpowiedział. „… Kiedy będzie to bardziej stosowne, przyprowadzę cię ponownie”” (Dz 24:24–25).

Jezus powiedział: „Weźcie moje jarzmo na siebie. Nauczę was, bo jestem pokorny i cichego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest łatwe do niesienia, a brzemię, które wam daję, jest lekkie” (Mt 11:29–30). Nie sugerował jednak, że chrześcijańska droga będzie łatwa – ani że będzie mniej wymagająca.

Wierzenia, które wyznają chrześcijanie, często przeczą ziemskiej mądrości. Obnażają pustkę banałów i płytkich filozofii. „Twarde prawdy” wiary chrześcijańskiej często wystawiają wierzących na próbę ze strony tych, którzy się nam sprzeciwiają. Ale to nie zmienia faktu, że te twarde prawdy należy wziąć sobie do serca i dzielić się nimi z innymi. W ciągu najbliższych kilku dni przyjrzymy się niektórym z tych twardych prawd. Zaczniemy od tej, która rozgrywa się w Dziejach Apostolskich 24:24–25.

Kiedy apostoł Paweł stanął przed rzymskim namiestnikiem Feliksem i jego żoną, „rozprawiał z nimi o sprawiedliwości, o panowaniu nad sobą i o nadchodzącym dniu sądu” (Dz 24,25). Innymi słowy, Paweł podzielił się swoją wiarą z Feliksem.

Namiestnik jednak przestraszył się tego, co usłyszał, i powiedział Pawłowi: „Idź teraz… Kiedy będzie to bardziej stosowne, przyprowadzę cię ponownie” (werset 25). W ten sposób wielu ludzi mierzy się z problemami duchowymi w swoim życiu: „Nie chcę o tym rozmawiać. Nie chcę się tym teraz zajmować”.

Żyć, mieszkać, pozostać, trwać

Greg Laurie
„Ci, którzy żyją pod opieką Najwyższego, znajdą odpoczynek w cieniu Wszechmogącego” (Ps 91:1)

Psalm 91 to jeden z najbardziej budujących fragmentów w całym Piśmie Świętym, pełen obietnic podobnych do tej zawartej w jego pierwszym wersecie: „Ci, którzy mieszkają w cieniu Najwyższego, znajdą odpoczynek w cieniu Wszechmogącego” (NLT).

Warto jednak zauważyć, że błogosławieństwa obiecane w Psalmie 91 nie są przeznaczone dla każdego. Są one przeznaczone konkretnie dla wierzących, a nie tylko dla wierzących w ogóle. Korzyści te są skierowane do wierzących, którzy spełniają wymagania zawarte w psalmie. Psalm 91 jest pełen tego, co nazywamy obietnicami warunkowymi. Innymi słowy, Bóg obiecuje nam pewne rzeczy, zależnie od tego, czy zrobimy pewne wymagane rzeczy.

Przyjrzyjmy się ponownie słowom wersetu 1: „Ci, którzy mieszkają pod osłoną Najwyższego, znajdą odpoczynek w cieniu Wszechmogącego” (NLT). Słowo „żyć”, które można również przetłumaczyć jako „przebywać”, oznacza „cichy i odpoczywać, trwać i pozostawać konsekwentnie”. Jest bardzo podobne do słów „pozostać” i „trwać”, które często spotykamy w Nowym Testamencie. Jezus powiedział: „Tak, Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten wyda owoc obfity. Bo beze Mnie nic uczynić nie możecie” (J 15,5 NLT). To słowo „pozostać” oznacza „pozostać w danym miejscu, utrzymywać nieprzerwaną społeczność i komunię z drugim człowiekiem”.

Rozwijanie wiary odpornej na zadławienie

Greg Laurie
„Nasiona, które padły między ciernie, symbolizują tych, którzy słuchają przesłania, ale zbyt szybko zostaje ono wyparte przez troski, bogactwa i przyjemności tego życia. I dlatego nigdy nie dorastają” (Łk 8:14).

Zawsze fascynowały mnie chwasty. Można wziąć mały kwiatek, posadzić go w idealnym miejscu, podlać i upewnić się, że nie ma żadnych szkodników, które mogłyby mu zagrozić. Można zrobić dla niego wszystko, co możliwe, a on będzie powoli rósł. Ale w tym samym czasie chwast może wyrosnąć i zadusić kwiatek.
Chwast nie wyskakuje nagle z ziemi, nie chwyta kwiatu i nie zaczyna nim potrząsać. Proces ten przebiega stopniowo. Najpierw chwast pojawia się w pobliżu kwiatu. Następnego dnia podrasta nieco bliżej. I tak dalej, aż chwast oplata kwiat i blokuje jego wzrost.

To właśnie opisywał Jezus w przypowieści o siewcy, mówiąc: „Ziarna, które padły między ciernie, oznaczają tych, którzy słuchają nauki, ale zbyt szybko nauka ta zostaje wyparta przez troski, bogactwa i przyjemności życia doczesnego. I tak nie wzrastają” (Łk 8,14). „Troski, bogactwa i przyjemności życia doczesnego” to chwasty, które dławią nasz duchowy wzrost. Podobnie jak w przypadku chwastów w naturze, proces ten nie następuje z dnia na dzień, lecz z czasem.

Podobnie jak w przypadku chwastów w naturze, „troski, bogactwa i przyjemności życia” nie zawsze od razu dają się zidentyfikować jako chwasty. W rzeczywistości to, co uniemożliwia nasieniu Słowa Bożego dojrzewanie i wydawanie owocu w naszym życiu, niekoniecznie jest złe samo w sobie. Niektóre są dobre, stają się najważniejsze i tłumią to, co duchowe. Tworzą również dystans między nami a Bogiem.

Problem z owcami

Greg Laurie
„Kiedyś byliście jak owce, które zbłądziły. Ale teraz zwróciliście się do swojego Pasterza, Stróża waszych dusz (1Ptr 2:25).

Słuchać
Biblia nie raz porównuje chrześcijan do owiec. Nie wiem, czy mnie to cieszy, bo owce nie są najinteligentniejszymi zwierzętami na ziemi. Byłoby wspaniale, gdyby Bóg porównał nas do delfinów. No cóż, istnieje inteligentne zwierzę. Miałem kiedyś okazję rozmawiać z mężczyzną, który tresował delfiny. Zapytałem go: „Czy delfiny naprawdę są tak inteligentne, jak się wydaje?”.

Powiedział: „W pewnym sensie tak, a w pewnym nie. Są bardzo inteligentne pod wieloma względami, ponieważ delfin potrafi odczytać symbol i zrozumieć jego znaczenie”. To dla mnie niesamowite.

Ale Jezus nie porównał nas do delfinów. Porównał nas do owiec. A owce to jedne z najgłupszych zwierząt na świecie. Są wrażliwe, łatwo się płoszą, nie biegają szybko i nie mają żadnych możliwości obrony. Co więcej, nieustannie potrzebują opieki i uwagi. Wiadomo, że owce podążają za sobą, nawet na śmierć. Udokumentowano, że jeśli jedna owca spadnie z klifu, inne pójdą za nią.

Biblia mówi: „Wszyscyśmy zbłądzili jak owce. Opuściliśmy drogi Boże, aby podążać własnymi” (Iz 53:6). I trzeba przyznać, że ten opis jest bardzo bliski sercu. Pomyślcie, ilu ludzi uwierzyło w te same kłamstwa, pokolenie za pokoleniem. Wpadają w te same pułapki, te same nałogi i te same pułapki. Jeśli jesteśmy wobec siebie szczerzy, musimy przyznać, że jesteśmy zbłąkani. To my oddalamy się od Boga.