Category Archives: Temat

Hbr 8:7-8
GDYBY BOWIEM PIERWSZE PRZYMIERZE BYŁO BEZ BRAKÓW, NIE SZUKANO BY MIEJSCA NA DRUGIE.
ALBOWIEM GANIĄC ICH, MÓWI: OTO IDA DNI, MÓWI PAN, A ZAWRĘ Z DOMEM IZRAELA I Z DOMEM JUDY PRZYMIERZE NOWE.

Choć przymierze stawiało wymagania dotyczące życia Hebrajczyków z Bogiem i ze sobą nawzajem, włącznie z przychodniami to nie było pozbawione łaski. Ono z niej wypływało i niosło ze sobą obietnice. Stare przymierze miało „braki” i było „bliskie zaniku”. Czy coś, co wprowadził Bóg może mieć brak i być bliskie zaniku, jednocześnie nie rzucając cienia na Niego samego? Tylko wtedy, jeśli On sam tak uzna. Tego rodzaju argumentację widzieliśmy w rozdziale 7, gdzie został przytoczony Psalm 110:4, w którym Bóg ogłasza nadejście lepszego kapłaństwa. Tutaj natomiast autor cytuje Jeremiasza 31:31-34, aby wykazać, że czas nowego przymierza jest już bliski. „Znajdowanie wady” oznacza udowadnianie zarzutu. Jaki zarzut można wytoczyć przeciwko i utrzymać przeciwko Staremu Przymierzu? Nie jest to oskarżenie o niesprawiedliwość w jego nauce i zakazach. Źle świadczyłoby to o Bogu. Zarzut polega na tym, że nie było w stanie udzielić błogosławieństwa nieposłusznym. Nie mogło obdarzyć życiem, tzn. „przywieść do doskonałości”.
Wina z tego powodu spoczywa na ludzkiej naturze, a nie na zakonie, jak wyjaśnia List do Rzymian 8:3-4: „Albowiem czego zakon nie mógł dokonać, w czym był słaby z powodu ciała, tego dokonał Bóg: przez zesłanie Syna swego w postaci grzesznego ciała, ofiarując je za grzech, potępił grzech w ciele, aby słuszne żądania zakonu wykonały się na nas, którzy nie według ciała postępujemy, lecz według Ducha„.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Hbr 8:6
TERAZ ZAŚ OBJĄŁ O TYLE ZNAKOMITSZĄ SŁUŻBĘ, O ILE LEPSZEGO PRZYMIERZA JEST POŚREDNIKIEM, KTÓRE USTANOWIONE ZOSTAŁO W OPARCIU O LEPSZE OBIETNICE.

Nie możemy przeoczyć czasownika „objął”. Łączy on w sobie dwa kryteria spełnione przez naszego Pana, by stać się „takim arcykapłanem”. Pierwszy to ten, że zgodnie z zakonem, Jezus został powołany do pełnienia służby przez Boga, a dodatkowym Jego atutem była nieodwołalna przysięga (7:21). Po drugie, gdy dokonał wszystkiego, co Bóg od Niego wymagał, stał się „doskonały”, tzn. nabył niepowtarzalną zdolność i umiejętność zaspokajania wszelkich potrzeb swojego ludu. Urzęduje On na stałe a Jego pomoc jest wystarczająca. Choć pozostaje on nie widoczny dla ludzkiego oka, to ludzie nie są niewidoczni dla Niego. Nigdy nie znajduje się poza zasięgiem ich próśb, a oni poza sferą oddziaływania Jego przemożnej i dobroczynnej modlitwy wstawienniczej. Prawdopodobnie ten ostateczny argument przekonał Hebrajczyków. Nie powinniśmy jednak osądzać ich zbyt surowo. My również powinniśmy wziąć to sobie do serca. Fascynacja rytuałem i kapłańskimi czynnościami przez wieki odwracała uwagę chrześcijan od posługi Jezusa w niebie i wytwarzała w nich poczucie, że jeśli nie będą mieć czegoś podobnego, będą pokrzywdzeni. Pobudzała ich do tego, by wymyślać podobne rzeczy na własną rękę.
W dzisiejszych czasach Kościół jest otoczony, a nawet atakowany prze religijny synkretyzm (połączenie albo związek rozbieżnych wręcz sprzecznych poglądów) i kapłańskie obrządki. Czy można porównywać rzekome korzyści jakiejś religii z prawdziwym chrześcijaństwem? Czy można stawiać obok siebie najbardziej zamożnie ubranego człowieka (nie mówiąc o krzykliwie przystrojonych obrazach i figurkach) i naszego wielkiego arcykapłana posługującego „po prawicy tronu Majestatu w niebie”? Czym jest nawet największy ołtarz w bogato zdobionej katedrze w porównaniu z „przybytkiem, który zbudował Pan”? Czymże jest krucyfiks lub pieta (wyobrażenie Madonny ze zwłokami Chrystusa na kolanach) w porównaniu ze Zbawicielem, który siedzi na tronie, ponieważ Jego ofiara za grzech została przyjęta przez Boga, Sędziego wszechrzeczy? Nie tylko nie da się ich ze sobą porównać, lecz we wszystkich tych elementach kryje się ogromne bluźnierstwo.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Hbr 8:3-4
ALBOWIEM KAŻDY ARCYKAPŁAN BYWA USTANAWIANY, ABY SKŁADAĆ DARY I OFIARY; DLATEGO JEST RZECZĄ KONIECZNĄ, ŻEBY I TEN MIAŁ CO OFIAROWAĆ.
OTÓŻ, GDYBY BYŁ NA ZIEMI, NIE BYŁBY KAPŁANEM, SKORO SĄ TU TACY, KTÓRZY SKŁADAJĄ DARY WEDŁUG PRZEPISÓW ZAKONU.

Autor listu rozpoczyna dyskusję z Hebrajczykami w oparciu o ich własny sposób myślenia. Tok rozumowania, który autor wykorzystuje, opiera się na ulubionym założeniu jego czytelników, „Otóż, gdyby był na ziemi” (w 4) oraz na wypływającym z niego wniosku, wyjaśniając, jakie byłyby jego konsekwencje, gdyby okazał się prawdziwy. Przy pomocy tego stylistycznego zabiegu nie tylko pokazuje jak bardzo myślenie Hebrajczyków odbiega od prawdy, lecz również jak dalece jest od niej pośledniejszy. To przecież dużo lepiej, że arcykapłana na ziemi nie ma. Oznacza to, że posiada on „znakomitszą służbę” od tych, którzy są na ziemi.
Werset 3 oznajmia, że składanie ofiar Bogu jest w arcykapłańskiej posłudze koniecznością oraz że to kryterium dotyczy także naszego Arcykapłana. To, że Jego imię nie zostało wymienione, nie świadczy o braku szacunku. Podkreśla natomiast powszechność tego kryterium, oraz pozwala autorowi wskazać na fakt, że gdyby „on” (Jezus) znajdował się na ziemi, nie mógłby służyć wraz z innymi kapłanami w świątyni. Dlaczego? Ponieważ Jezus nie należał do plemienia Lewiego, lecz był potomkiem Judy. Zostałby więc wykluczony z kapłańskiej służby przez zakon. Autor wyjaśnia, że ci, którzy w tym czasie służyli w świątyni, czynili to na rzecz „obrazu i cienia” rzeczy niebiańskich. Mogli jedynie zajmować się ich wyobrażeniami, które, choć ustanowione i zaprojektowane przez Boga, były symbolami, a nie samą substancją. Kto chciałby aby arcykapłan służył cieniom? Wersety 1 i 2 pokazały, że Jezus sprawuje służbę związaną z rzeczami niebiańskimi.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Hbr 8:1-2
GŁÓWNĄ ZAŚ RZECZĄ W TYM, CO MÓWIMY, JEST TO, ŻE MAMY TAKIEGO ARCYKAPŁANA, KTÓRY USIADŁ PO PRAWICY TRONU MAJESTATU W NIEBIE, JAKO SŁUGA ŚWIĄTYNI I PRAWDZIWEGO PRZYBYTKU, KTÓRY ZBUDOWAŁ PAN, A NIE CZŁOWIEK.

Nasz arcykapłan usiadł po prawicy Jego majestatu. Słowo „usiadł” stanowi wyraźny kontrast w stosunku do tego, co wolno było czynić arcykapłanom Aarona. Funkcjonowali oni jako reprezentanci ludzi w miejscu najświętszym ziemskiej świątyni i symbolicznej sali tronowej Boga. Musieli jednak przyjmować pozycję stojącą, ponieważ ich praca nigdy nie była skończona. Wymagała corocznego wznawiania, ponieważ tak naprawdę nigdy nie rozprawili się z grzechem. Doskonała ofiara naszego arcykapłana stanowi jednocześnie środek, przy pomocy, którego rozprawia się On z grzechem oraz rozpoczyna swoje niekończące się kapłaństwo. Siedzi więc nie mając już nic więcej do zrobienia w sferze posłuszeństwa Bogu, które kwalifikuje Go do tego, by zajmować się grzechem lub wstawiać się i chronić swój lud. Uczynił wszystko co do Niego należało w tych sferach i dlatego usiadł na zaproszenie Boga „po Jego prawicy”, zajmując miejsce władzy. Jego ofiara została przyjęta, a On sam objął tron w niebie. Jego wstawiennictwo i ochrona są skuteczne. „Prawdziwa” świątynia stanowi faktyczne miejsce zamieszkania Boga, gdzie osobiście spotyka się On ze swoimi czcicielami. To samo można powiedzieć o „tronie”. Jest to miejsce, z którego On sprawuje władzę. Nebo nie mieści się ani w Jerozolimie ani na Syjonie, ani nigdzie indziej. Jest to miejsce gdzie zapadają Boże wyroki i gdzie składana jest cześć Bogu z którym obcuje się twarzą w twarz. Jest to również miejsce, gdzie istnieją rzeczy mające wieczną wartość i konsekwencje. Arcykapłan zaś sprawuje tam swą służbę modląc się za Boży lud. Jest On królem i kapłanem skutecznie sprawującym władzę nad ziemią i wstawiającym się w niebie. Autor listu napisał nie tylko, że „mamy arcykapłana”, lecz „mamy takiego arcykapłana”, aby wyrazić uczucie wdzięcznej ufności. Ponieważ niebo jest miejscem, gdzie przebywa wielki arcykapłan sprawujący tam władzę i wstawiający się za ludzi, to Jego niewidoczność w porównaniu z przepychem żydowskich kapłanów nie powinna sprawiać Hebrajczykom żadnej trudności. Działo się jednak inaczej, więc autor kontynuuje swoje wysiłki by zdobyć ich umysły i serca przy pomocy prawdy.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego czasu.

Hbr 7:22-24
O ILEŻ LEPSZEGO PRZYMIERZA STAŁ SIĘ JEZUS PORĘCZYCIELEM! TAMTYCH KAPŁANÓW BYŁO WIĘCEJ, GDYŻ ŚMIERĆ NIE POZWALAŁA IM POZOSTAWAĆ W URZĘDZIE; ALE TEN SPRAWUJE KAPŁAŃSTWO NIEPRZECHODNIE, PONIEWAŻ TRWA NA WIEKI.

Bóg nie powoływał kapłanów lewickich na urząd poprze składanie przysięgi, jak to miało miejsce w przypadku Jezusa. Przysięga stanowi zapewnienie o niezmienności intencji i nie może być odwołana. Więc Jezus nigdy nie będzie miał następcy, ponieważ żyje na zawsze a Boża przysięga jest nieodwołalna.
Stare przymierze miało „pośrednika”, lecz nie był on w stanie zapewnić jakichkolwiek płynących z niego korzyści. Jezus natomiast jest „poręczycielem” lub gwarancją, tzn. tym, kto prawnie zastępuje innych, podejmując się wykonania wszelkich wymaganych zobowiązań oraz poniesienia wszelkich konsekwencji wynikających z niedopełnienia warunków. Jezus jest własnie tego rodzaju „pośrednikiem nowego” przymierza. Spłaca on długi i zapewnia pełnię błogosławieństwa w obydwu przypadkach. Końcowe wersety tego rozdziału stanowią wspaniałe świadectwo o niepowtarzalności Jezusa jako arcykapłana. Nie będąc słabym z powodu grzechu, lecz święty oraz nikogo nie kalając ani przez nikogo nie będąc skalany, mógł złożyć jedną ofiarę za grzech. Dokonawszy tego, został wyniesiony wysoko, gdzie może wstawiać się za grzesznikami. Jest On dokładnie takim rodzajem arcykapłana jakiego potrzebujemy. Jezus żyje wiecznie. Nie dotyczy to faktu Jego fizycznego zmartwychwstania, lecz tego, że będąc postacią boska i Synem, przede wszystkim cechował sie nieśmiertelnością. Jego życie jest niezniszczalne. W jaki sposób śmierć wpłynęła na Jego kapłaństwo? Gdy miał umrzeć Aaron czy Mojżesz nie zdjął z niego kapłańskich szat i nie przyodział w nie Eleazara jego syna, który stał się jego następcą? Więc jak to możliwe, że śmierć Jezusa nie zakończyła Jego kapłaństwa? Ponieważ dotyczyła ona jedynie Jego ludzkiej natury i stała się drogą, którą wstąpił On na swój kapłański urząd, rozprawiając się z grzechem, składając samego siebie na ofiarę Bogu. Jezus żyje aby wstawiać się za nami. To właśnie czyni ze swoim niekończącym się życiem. Ciągle poszukuje u Ojca błogosławieństw, które wywalczył dla jego ludu własną śmiercią. Jego modlitwa w Ew. Jana 17 stanowi przykład takiego wstawiennictwa. Udziela im ożywczego Ducha, naucza ich, chroni, ubogaca i przyprowadza do chwały. Jezus może zbawić na zawsze. Mamy tutaj do czynienia z niemożnością określenia granic zbawienia, które Chrystus w pełni osiągnął poprzez swoją śmierć, a teraz żyje, aby go udzielać w całej swojej pełni. Jego lud nie śmie nawet ograniczać Go w swoich myślach, mówiąc do siebie: „On pomaga mi dzisiaj, lecz czy uczyni to jutro?”, lub: „pomógł mi gdy miałem taką potrzebę, lecz czy pomoże mi gdy będę miał inna?”. On żyje po to, by zawsze być naszym zbawicielem. Nigdy nas nie zawiedzie, ani o nas nie zapomni.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Hbr 7:11-
GDYBY ZAŚ DOSKONAŁOŚĆ BYŁA OSIĄGALNA PRZEZ KAPŁAŃSTWO LEWICKIE, A WSZAK W OPARCIU O NIE OTRZYMAŁ LUD ZAKON, TO JAKA JESZCZE BYŁA POTRZEBA USTANAWIAĆ INNEGO KAPŁANA WEDŁUG PORZĄDKU MELCHISEDEKA, ZAMIAST POZOSTAĆ PRZY PORZĄDKU AARONA?

Bóg nie jest kapryśny i nigdy nie działa impulsywnie. Często jednak zaskakuje i wprowadza swój lud w zakłopotanie. Czasami dzieje się tak z powodu nagłych i licznych odpowiedzi na ich modlitwy, sprawiających, że są oni jak we śnie lub nie wierzą z radości i dziwią się. Przy innych okazjach jest to spowodowane tym, że nie zwrócili uwagi na płynące od Niego sygnały dotyczące tego, co zamierza czynić. W rezultacie myślą, że Bóg postępuje wbrew temu, co poprzednio mówił i czynił. Tak uważali Żydzi myśląc, że Jezus chce obalić zakon i proroków. Nawet ci, którzy uwierzyli w Jezusa jako Mesjasza, nie byli całkowicie wolni od takiego myślenia, co można zauważyć przy okazji trudności, jaką miał Piotr z wizją daną mu po to, aby przygotować go na przyjęcie pogan do królestwa Bożego. W podobny sposób autor tłumaczy Hebrajczykom, że potomków Aarona zastąpi kapłan, który przypomina Melchisedeka. ie powinni się jednak temu dziwić a już na pewno tym się martwić. Zostało to bowiem zaplanowane i ogłoszone. Rozważanie na ten temat można na dwie części: niedoskonałe kapłaństwo oraz doskonałego kapłana. Po porównaniu kapłaństwa wywodzącego się od Aarona z kapłaństwem Jezusa, autor wypowiada się z zachwytem o niezrównanym majestacie i posłudze Jezusa, arcykapłana. Autor mówiąc o niedoskonałości kapłaństwa, nie ujmuje powagi jego instytucji. Uznaje on jego wielkość w czterech aspektach:
a. Kapłaństwo miało związek z zakonem (w 11). ludzie otrzymali dar kapłaństwa w ramach zakonu, tzn. przymierza zawartego na górze Synaj. Nie było ono ludzkim wynalazkiem, lecz autoryzował je sam Bóg. Miało to tak ścisły związek, że każda jego zmiana stanowiłaby naruszenie tego pierwszego, na co wskazuje wers 12.
b. Kapłaństwo zostało objawione przez Mojżesza (w 14). Mojżesz przekazał wszystkie rzeczy w taki sposób, jakby pochodziły od samego Boga. Był on założycielem teokratycznej społeczności ludzi.
c. Kapłaństwo ograniczało się do linii Aarona (w 11 i 16). Do kapłańskiego urzędu i posługi oraz do wszelkich z nim związanych przywilejów i obowiązków wyznaczana była specjalna klasa ludzi. Pochodzenie z właściwej linii było najważniejszym kryterium.
d. Kapłaństwo pilnowało porządku przy obrzędach ołtarza (w 13). Kapłani przyjmowali ofiary od współwyznawców a arcykapłan sprawował swoją służbę w Dzień Pojednania.
Autor w ten sposób uznaje wszystko, co dotyczyło kapłaństwa lewickiego w kontekście przymierza zawartego na Syjonie, oraz w niczym nie umniejsza jego zasadniczego znaczenia i ważności. W sposób zwięzły stwierdza, że jest ono niedoskonałe i co się z tym wiąże, że musi ono zostać zniesione.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.