Category Archives: Temat

Hbr 2:1
DLATEGO MUSIMY TYM BACZNIEJSZĄ ZWRACAĆ UWAGĘ NA TO, CO SŁYSZELIŚMY, ABYŚMY CZASEM NIE ZBOCZYLI Z DROGI.

Słowo „dlatego” pojawiając się w Biblii, ma istotne znaczenie. Sygnalizuje, że to, co po nim nastąpi, wynika z tego, co zostało już powiedziane, oraz że ci, do których się ono zwraca, powinni docenić logikę takiego związku. Chrześcijaństwo, prawdziwa duchowość nie jest czymś irracjonalnym. Ponieważ Syn przewyższa proroków i aniołów w objawianiu Boga, dlatego „to, co słyszeliśmy” wymaga aż takiej uwagi. Chrześcijańska wiara nie jest aż tak ślepa, a chrześcijańskie posłuszeństwo, bezmyślne. Słowa „tym baczniejszą” nie tylko wskazuje na to, jaka powinna być właściwa reakcja na większe objawienie. Zwraca również naszą uwagę na to, że Hebrajczycy w niedostatecznym stopniu na nie zważali. Słowo „musimy” jest w czasie teraźniejszym, co oznacza, że chodzi tu o coś ustawicznego, co nigdy w tym życiu się nie kończy. Co więcej, uwaga ta nie jest opcją. Słowo „musimy” nie ustaje nalegać. Autor listu stawia sobie pozytywny cel, „abyśmy czasem nie zboczyli z drogi”, w niniejszym wersecie zmierza do niego przez przeczenie, bijąc na alarm przed niebezpieczeństwem. Przykładem może być statek żeglujący po wzburzonym morzu, zdany na łaskę wichrów i fal. Co się stanie jeśli żeglarze nie będą zwracać „bacznej uwagi”? „Zwracać baczną uwagę” to wyrażenie, które w innych miejscach oznacza zarzucenie kotwicy lub utrzymanie statku na niezmiennym kursie w kierunku portu. Hebrajczycy są narażeni na działanie sił, które odwiodą ich od tego, co słyszeli, jeśli nie będą ustawicznie im się przeciwstawiać. Bezczynność doprowadzi ich do utraty wszystkiego co mają.
Pozdrawiam i życzę radosnego w Panu Jezusie.

Hbr 1:5-14
DO KTÓREGO BOWIEM Z ANIOŁÓW POWIEDZIAŁ KIEDYKOLWIEK: TYŚ JEST SYNEM MOIM, JAM CIĘ DZIŚ ZRODZIŁ? I ZNOWU: JA MU BĘDĘ OJCEM, A ON BĘDZIE MI SYNEM? I ZNOWU KIEDY WPROWADZA PIERWORODNEGO NA ŚWIAT, MÓWI: NIECH MU ODDAJĄ POKŁON WSZYSCY ANIOŁOWIE BOŻY. O ANIOŁACH WPRAWDZIE MÓWI: ANIOŁÓW SWYCH CZYNI ON WICHRAMI, A SŁUGI SWOJE PŁOMIENIAMI OGNIA; LECZ DO SYNA: TRON TWÓJ, O BOŻE, NA WIEKI WIEKÓW, BERŁEM SPRAWIEDLIWYM BERŁO KRÓLESTWA TWEGO. UMIŁOWAŁEŚ SPRAWIEDLIWOŚĆ, A ZNIENAWIDZIŁEŚ NIEPRAWOŚĆ: DLATEGO NAMAŚCIŁ CIĘ, O BOŻE, BÓG TWÓJ OLEJKIEM WESELA JAK ŻADNEGO Z TOWARZYSZY TWOICH. ORAZ: TYŚ, PANIE, NA POCZĄTKU UGRUNTOWAŁ ZIEMIĘ, I NIEBIOSA SĄ DZIEŁEM RĄK TWOICH; ONE PRZEMINĄŁ ALE TY ZOSTAJESZ; I WSZYSTKIE JAKO SZATA ZESTARZEJĄ SIĘ, I JAKO PŁASZCZ JE ZWINIESZ, JAKO ODZIENIE, I PRZEMIENIONE ZOSTANĄ; ALE TYŚ ZAWSZE TEN SAM I NIE SKOŃCZĄ SIĘ LATA TWOJE. A DO KTÓREGO Z ANIOŁÓW POWIEDZIAŁ KIEDY: SIĄDŹ PO PRAWICY MOJEJ, AŻ POŁOŻĘ NIEPRZYJACIÓŁ TWOICH JAKO PODNÓŻEK STÓP TWOICH. CZY NIE SĄ ONI WSZYSCY SŁUŻEBNYMI DUCHAMI, POSŁANYMI DO PEŁNIENIA SŁUŻBY GWOLI TYCH, KTÓRZY MAJĄ DOSTĄPIĆ ZBAWIENIA?

Jest ważne, aby zawsze dawać pierwszeństwo Staremu Testamentowi w studiowaniu jakiejkolwiek części Nowego Testamentu. Dotyczy to zwłaszcza Listu do Hebrajczyków. Autor tej księgi często posługuje się Starym Testamentem. Czyni to na dwa sposoby: nawiązując do jego treści i cytując jego teksty. Wstępy w powyższych wersetach, a nawet niepozorne słowa „i znowu”, wskazują na to, że wykorzystane cytaty uczyniono częścią prezentowanej argumentacji. Jej celem jest pokazanie wyższości Syna nad aniołami, a każdy z cytatów w tym fragmencie zmierza do tej prawdy. Jest to dobry przykład tego, że gdy nowotestamentowy autor wykorzystuje tekst Starego Testamentu, czyni to mając na względzie szczególny zamiar, którym często jest przybliżenie jakiegoś aspektu chwały Chrystusa. Werset 5 stanowi fundament wszystkiego, co będzie powiedziane w dalszej części. Łączy on dwie uwagi z Psalmu 2:7 i 2 Samuelowej 7:14. W obydwu fragmentach dominującym tematem jest władza a nie synostwo. Król został określony jako syn a nie odwrotnie. W Psalmie 2 Bóg ustanawia go królem nad narodami. W 2 Samuelowej król otrzymuje obietnicę potomstwa, które zbuduje Bogu dom. Werset 6 został skierowany do aniołów lecz mówi on o Synu. Aniołowie zostali wezwani, aby wielbić Boga, który przyjdzie na ten świat, by sądzić i błogosławić. Uwielbienie jest zawsze obowiązkiem kogoś mniejszego w stosunku do większego. Zatem aniołowie podlegają Bogu. Maja jednak składać hołd „pierworodnemu”, jest to ktoś, kto zawsze posiadał rangę oraz specjalne dziedzictwo wśród członków rodziny. Werset 7 jest cytatem z Psalmu 104:4, który sławi suwerenne rządy Boga nad wszelkim stworzonym porządkiem i naturalnymi procesami, włącznie z aniołami i ich działalnością. Są oni Jego posłańcami i sługami. Wersety 8-9 stanowią cytat z Psalmu 45, który w proroczy sposób raduje się z tryumfu Bożego króla nad swoimi wrogami, oraz ze ślubu, jaki zawarł ze swym ludem. W wersetach 10-12 są cytaty z Psalmu 102:25-27, gdzie przedstawiony został kontrast pomiędzy wiecznością i niezmiennością Boga Stwórcy a przemijalnością stworzenia. Wszystkie te słowa są przypisane Synowi. Werset 13 będąc cytatem z Psalmu 110:1, zwraca się do Syna-Króla z domu Dawida, któremu dana jest wszelka władza. Wszyscy aniołowie pełnią służbę u Króla i realizują Jego zamierzenia. Jako posłańcy wypełniają Jego rozkazy. Są od Niego uzależnieni i podlegają Mu pod względem hierarchii. Nie tylko nie mają od Niego wyższej pozycji, lecz nie przewyższają nawet wierzących, ponieważ zniżają się by im służyć, oraz by chronić, prowadzić i wzmacniać ich zgodnie z dyrektywami Syna. Syn jest więc Królem nie tylko nad stworzeniem, lecz również nad Kościołem. Stąd Jego nieskończenie wyższa pozycja wyższa nad aniołami. Nie ma On równego sobie w Bożych zamierzeniach, dlatego w ludzkiej ocenie nie może mieć żadnego rywala.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Hbr 1:4-5
I STAŁ SIĘ O TYLE MOŻNIEJSZYM OD ANIOŁÓW, O ILE ZNAMIENITSZE OD NICH ODZIEDZICZYŁ IMIĘ.  DO KTÓREGO BOWIEM Z ANIOŁÓW POWIEDZIAŁ KIEDYKOLWIEK: TYŚ JEST SYNEM MOIM, JAM CIĘ DZIŚ ZRODZIŁ? I ZNOWU: JA MU BĘDĘ OJCEM, A ON BĘDZIE MI SYNEM?

W wersecie tym jest mowa o takiej wyższości nad aniołami, którą Syn osiągnął w wyniku swojego dzieła odkupienia, a w rezultacie objął tron po Bożej prawicy. Otrzymał znamienitsze imię niż posiadali aniołowie. Stał się Bożym namiestnikiem nad światem, stał się Panem. Werset 5 mówi o „Synu” i o „zrodzeniu”. Jezus jest Synem od wieczności a nie tylko Słowem, w przeciwnym wypadku Bóg nie mógłby być odwiecznym Ojcem. Synostwo, o którym mowa ma charakter mesjański. Dotyczy ono czasów przepowiedzianych w II Samuelowej 7:12. Ponieważ został On zrodzony z Ojca zanim powstał wszechświat, jest odwiecznym Synem Bożym. Z powodu swego posłusznego życia i odkupieńczej śmierci stał się Bożym Mesjaszem. Dlaczego autor Listu zastosował porównanie z aniołami? Odpowiedź tkwi w sposobie myślenia osób, do których się zwraca. Żydzi mieli przesadny szacunek do aniołów. Kojarzyli ich z najważniejszymi wydarzeniami swojej religii i narodowej historii: z nadaniem zakonu (Hebr 2:2; Dz.Ap. 7:53; Gal. 3:19) oraz z wyzwoleniem z rąk Egiptu (II Mojż. 3:2; Iz 63:9). Aniołowie mieli więc związek z objawieniem i odkupieniem. Autor Listu pragnie przez to powiedzieć, że bez względu na to jak ważni są aniołowie, czy prorocy, Syn przewyższa ich wszystkich. Jest On wcielonym i ostatecznym objawieniem oraz odkupieniem Boga i dlatego należy Go stawiać wyżej od nich.
Pozdrawiam Bożym pokojem.

Hbr 1:2-3
OSTATNIO, U KRESU TYCH DNI,PRZEMÓWIŁ DO NAS PRZEZ SYNA, KTÓREGO USTANOWIŁ DZIEDZICEM WSZECHRZECZY, PRZEZ KTÓREGO TAKŻE WSZECHŚWIAT STWORZYŁ.
ON, KTÓRY JEST ODBICIEM CHWAŁY I ODBICIEM JEGO ISTOTY I PODTRZYMUJE WSZYSTKO SŁOWEM SWOJEJ MOCY, DOKONAWSZY OCZYSZCZENIA Z GRZECHÓW, ZASIADŁ PO PRAWICY MAJESTATU NA WYSOKOŚCIACH.

W wersetach tych Bóg ukazuje nam piękno swego Syna. To On objawia nam Boga i dokonuje odkupienia. W stosunku do wszechrzeczy i wszechświata Pan Jezus wyznaczony jest przez Boga stwórcą, opiekunem i dziedzicem. Ponieważ każda pojedyncza rzecz została stworzona, nie istnieje nic co powstałoby samo z siebie. Co więcej, nic samo z siebie nie jest wieczne. Wymaga utrzymania przy życiu, a w konsekwencji przynależy do Tego, który powołał je do istnienia i który się o nie troszczy. Jest to Jego dziedzictwo. Syn czyni to wszystko zgodnie z ustaleniem przez Boga Ojca. Poprzedza On wszystko, co zaistniało. Syn jest odbiciem Bożej chwały. Chwała Boża jest więc ukazaniem tego, co w Bogu niepowtarzalne. Będąc Jego odbiciem, Syn nie odbija Jego chwały lecz sam stanowi promień boskiej jasności, który wdziera się do naszego tonącego w ciemnościach świata. Syn jest odbiciem Jego istoty. Nie wszystko, co jest prawdą o Bogu, ujawnia się w czasie ukazywania się Jego chwały. Wszechświat ukazuje jedynie Jego mądrość i moc, lecz ludzie świadczą swoim sumieniem i postępowaniem, że Bóg jest też istotą moralną. „Bo niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem, tak iż nic nie mają na swoją obronę” (Rz 1:20). „Skoro bowiem poganie, którzy nie mają zakonu, z natury czynią to, co zakon nakazuje, są sami dla siebie zakonem, chociaż zakonu nie mają; Dowodzą też oni, że treść zakonu wypisana jest w ich sercach; wszak świadczy o tym sumienie ich i myśli, które nawzajem się oskarżają lub też biorą w obronę; Będzie to w dniu, kiedy według ewangelii mojej Bóg sądzić będzie ukryte sprawy ludzkie przez Jezusa Chrystusa” (Rz 2:14-16). Pan Jezus jest zwycięzcą w stosunku do ludzkiego grzechu i jego konsekwencji.
Pozdrawiam i życzę błogosławione dnia.

Hbr 1:2-3
OSTATNIO, U KRESU TYCH DNI, PRZEMÓWIŁ DO NAS PRZEZ SYNA, KTÓREGO USTANOWIŁ DZIEDZICEM WSZECHRZECZY, PRZEZ KTÓREGO TAKŻE WSZECHŚWIAT STWORZYŁ.
ON, KTÓRY JEST ODBICIEM CHWAŁY I ODBICIEM JEGO ISTOTY I PODTRZYMUJE WSZYSTKO SŁOWEM SWOJEJ MOCY, DOKONAWSZY OCZYSZCZENIA Z GRZECHÓW, ZASIADŁ PO PRAWICY MAJESTATU NA WYSOKOŚCIACH.

W wersetach tych Bóg ukazuje nam piękno swego Syna. To On objawia nam Boga i dokonuje odkupienia. W stosunku do wszechrzeczy i wszechświata Pan Jezus wyznaczony jest przez Boga stwórcą, opiekunem i dziedzicem. Ponieważ każda pojedyncza rzecz została stworzona, nie istnieje nic, co powstałoby samo z siebie. Co więcej, nic samo z siebie nie jest wieczne. Wymaga utrzymania przy życiu, a w konsekwencji przynależy do Tego, który powołał je do istnienia i który się o nie troszczy. Jest to Jego dziedzictwo. Syn czyni to wszystko zgodnie z ustaleniem przez Boga Ojca. Poprzedza On wszystko, co zaistniało. Syn jest odbiciem Bożej chwały. Chwała Boża jest więc ukazaniem tego, co w Bogu niepowtarzalne. Będąc Jego odbiciem, Syn nie odbija Jego chwały lecz sam stanowi promień boskiej jasności, który wdziera się do naszego tonącego w ciemnościach świata. Syn jest odbiciem Jego istoty. Nie wszystko, co jest prawdą o Bogu, ujawnia się w czasie ukazywania się Jego chwały. Wszechświat ukazuje jedynie Jego mądrość i moc, lecz ludzie świadczą swoim sumieniem i postępowaniem, że Bóg jest też istotą moralną. „Bo niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem, tak iż nic nie mają na swoją obronę” (Rz 1:20). „Skoro bowiem poganie, którzy nie mają zakonu, z natury czynią to, co zakon nakazuje, są sami dla siebie zakonem, chociaż zakonu nie mają; Dowodzą też oni, że treść zakonu wypisana jest w ich sercach; wszak świadczy o tym sumienie ich i myśli, które nawzajem się oskarżają lub też biorą w obronę; Będzie to w dniu, kiedy według ewangelii mojej Bóg sądzić będzie ukryte sprawy ludzkie przez Jezusa Chrystusa” (Rz 2:14-16). Pan Jezus jest zwycięzcą w stosunku do ludzkiego grzechu i jego konsekwencji.

Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.