2Kor 2:14
LECZ BOGU NIECH BĘDĄ DZIĘKI, KTÓRY NAM ZAWSZE DAJE ZWYCIĘSTWO W CHRYSTUSIE I SPRAWIA, ŻE PRZEZ NAS ROZCHODZI SIĘ WONNOŚĆ POZNANIA BOŻEGO PO CAŁEJ ZIEMI.

Werset ten jest zarówno wyrazem wdzięczności jak i wyznaniem wiary. Głoszenie dobrej nowiny, to rozpowszechnianie poznania Chrystusa. Całe Pismo jest o Nim. Poznanie Go jest rozkoszą i wyjątkową wonnością. Bez względu na to, co spotyka Boże sługi, Bóg dba o to, aby przez ich doświadczenia, włącznie z rozczarowaniami, wonność jego Syna rozchodziła się wszędzie. Przez takie zwiastowanie Bóg daje nam zwycięstwo w Chrystusie. Dla tych, którzy przyjmują przesłanie ewangelii jesteśmy wonnością Chrystusową, ponieważ przynosimy im dobrą nowinę o Nim – woń życia. Ale tym, którzy odrzucają Chrystusa i jego dobrą nowinę, przynosimy woń śmierci. Nie mieć Chrystusa, to nie mieć nadziei na świecie. Odrzucić Go, to skazać się na potępienie. Nasze życie powinno pachnieć wonnością naszego Pana Jezusa na tyle, aby ludzie chcieli poszukać jej źródła.

Pozdrawiam w ten piękny poranek i życzę owocnego dnia.

2Kor 2:5-8
JEŚLI TEDY KTOŚ ZASMUCIŁ, TO NIE MNIE ZASMUCIŁ, LECZ PONIEKĄD – BY NIE POWIEDZIEĆ ZA WIELE – WAS WSZYSTKICH. TAKIEMU WYSTARCZY TA KARA, JAKA ZOSTAŁA NAŁOŻONA PRZEZ WIĘKSZOŚĆ, TAK, ŻE PRZECIWNIE, WY RACZEJ POWINNIŚCIE PRZEBACZYĆ MU I DODAĆ OTUCHY, ABY GO PRZYPADKIEM NADMIAR SMUTKU NIE POCHŁONĄ. DLATEGO PROSZĘ WAS, ABYŚCIE POSTANOWILI OKAZAĆ MU MIŁOŚĆ.

Jednym z najtrudniejszych aspektów życia zborowego jest przestrzeganie dyscypliny zborowej. W oczach świata ona stanowi naruszenie wolności osobistej. „Kto dał ci prawo osądzać innych?” to odpowiedź większości niewierzących. Nawet chrześcijanie, nie znający nauczania Biblii na temat jej konieczności, mogą kwestionować jej ważność. Biblia nie pozostawia nam żadnych wątpliwości co do znaczenia dyscypliny. Odpowiedzialność zboru nie polega na osądzaniu ludzi znajdujących się poza zborem, ale wewnątrz niego. Dyscyplina zborowa poważnie traktuje złe wpływy szerzące się w kościele. Wszeteczeństwo o którym Paweł wspomniał w 1 Korynt. 5 rozdz. nie jest jedynym przedmiotem dyscypliny zborowej, chociaż niestety często nim bywa. Zachłanność, cudzołóstwo, obmowa, pijaństwo, oszustwo, wymagają zastosowania dyscypliny zborowej. Spory między wierzącymi, złe nauczanie i odstępstwo od wiary, także jej wymagają. Dyscyplina zborowa zmierza do uzdrowienia całego kościoła.

Pozdrawiam w ten piękny, słoneczny poranek.

2Kor 1:12
TO BOWIEM JEST CHLUBĄ NASZĄ: ŚWIADECTWO SUMIENIA NASZEGO, ŻE WIEDLIŚMY ŻYCIE NA TYM ŚWIECIE, ZWŁASZCZA ZAŚ MIĘDZY WAMI, W ŚWIĄTOBLIWOŚCI I CZYSTOŚCI BOŻEJ, NIE W CIELESNEJ MĄDROŚCI, LECZ W ŁASCE BOŻEJ.

Jeśli dostrzegamy i doceniamy w sobie nawzajem prawdziwą świętość i szczerość, wówczas potrafimy wzajemnie chlubić się tym, że jesteśmy Bożym dziełem. Chlubimy się nie sobą, ale Bogiem. Chwała nie nam się należy, ale Bogu. Paweł był świadomy ważnej roli jaką odgrywało jego sumienie. Sumienie ma zwyczaj zapamiętywania różnych rzeczy i przypomina nam o nich w kluczowych momentach. Sumienie jest Bożym ekranem w naszej duszy. Duch Święty używa Biblii i sumienia, aby udowodnić, że nasze zachowanie jest złe lub niestosowne oraz aby potwierdzić, że jest dobre. Nasze sumienie mówi o naszym postępowaniu, relacjach z innym, świętości, czystości i wierności. Sumienia nie można lekceważyć. Im bardziej chcemy podobać się Bogu, tym bardziej doceniamy, jak dobrym jest ono przyjacielem i tym bardziej cenimy Słowo Boże. Naszym działaniem powinna kierować łaska Boża a nie cielesna mądrość. Codzienne życie wiąże się z ciągłym dokonywaniem wyborów i składaniem obietnic. Jeżeli żyjemy według cielesnej mądrości , skłaniamy się do zadania pytania:”Co jest najlepsze dla mnie?” Jeżeli żyjemy według Bożej łaski, pytamy raczej: „Co leży w najlepszym interesie Bożego ludu? Co będzie najbardziej wychwalać Boga, któremu zawdzięczam wszystko przez Jezusa Chrystusa?”
Pozdrawiam i życzę radosnego dnia.

 2Kor  1:8-9
NIE CHCEMY BOWIEM, ABYŚCIE NIE WIEDZIELI, BRACIA, O UTRAPIENIU NASZYM, JAKIE NAS SPOTKAŁO W AZJI, IŻ PONAD MIARĘ I PONAD SIŁY NASZE BYLIŚMY OBCIĄŻENI TAK, ŻE NIEOMAL ZWĄTPILIŚMY O ŻYCIU NASZYM; DOPRAWDY, BYLIŚMY JUŻ CAŁKOWICIE PEWNI TEGO, ŻE ŚMIERĆ NASZA JEST POSTANOWIONA, ABYŚMY NIE NA SOBIE SAMYCH POLEGALI, ALE NA BOGU, KTÓRY WZBUDZA UMARŁYCH.

Pan Bóg pozwala nam dojść do kresu wytrzymałości, abyśmy nie polegali na sobie, ale na Bogu, który wzbudza z martwych. Paweł rozpoznał zamierzenia Boga. On i jego towarzysze osiągnęli kres swoich możliwości, byli pozbawieni wszelkiej nadziei. Doświadczenia te nie były stratą dla Pawła ani jego współpracowników. Bóg dał im siłę potrzebną do przetrwania. Pozwolił, aby ich to spotkało, po to, by nie polegali na sobie, ale na Bogu, który wzbudza umarłych. Pewność siebie jest pułapką i niebezpieczeństwem. Nie oznacza to wcale, że nie powinniśmy pokładać ufności w darowanych nam przez Boga darach, sile i zdolnościach, czy też doświadczeniach z przeszłości, do których możemy się odwołać. Ta ufność nie powinna jednak prowadzić nas do przekonania, że możemy działać niezależnie od Boga lub lekceważyć to, że jest on naszą prawdziwą siłą i obiektem naszej chwały. Poleganie na sobie jest niebezpieczne i może prowadzić do upadku. Czasami Bóg przez ciężkie doświadczenia musi uczyć nas, że nie mamy polegać na sobie, ale na nim. Nawet jeśli nauczymy się już tej lekcji, czasami może zajść potrzeba nauczenia się jej na nowo.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

2Kor 1:3
BŁOGOSŁAWIONY NIECH BĘDZIE BÓG I OJCIEC PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA, OJCIEC MIŁOSIERDZIA I BÓG WSZELKIEJ POCIECHY.

Istnieje tylko jeden Bóg i to on jest Bogiem, który posłał swojego Syna, aby stał się Zbawicielem. Więź między Ojcem i synem jest wyjątkowa: Pan Jezus jest jedynym Synem Ojca, obiektem jego najwyższego uznania i uwielbienia. Przez Syna Ojciec w doskonały sposób objawia samego siebie. Bóg nazwany jest Ojcem miłosierdzia. Miłosierdzie jest wyrazem Bożego współczucia dla naszych utrapień, kłopotów i smutku. We wspaniały sposób znalazło ono odzwierciedlenie w życiu i charakterze naszego Pana Jezusa i zawsze prowadziło do konkretnych działań. Miłosierdzie Boga w naturalny sposób wypływa z jego ojcostwa. Każdy ojciec i każda matka z miłością troszczy się o swoje dzieci, szczególnie wtedy, gdy doświadczają bólu i cierpienia. Bóg jest Bogiem wszelkiej pociechy. Będąc doskonałym i miłosiernym Ojcem, zna i rozumie wszystko co nas dotyczy i może zesłać nam pociechę w każdym utrapieniu. Pociecha rozumiana jest jako siła, zachęta i odwaga potrzebna do zmierzenia się z teraźniejszością i przyszłością oraz umiejętność życia dzień po dniu. Nasz Ojciec może pocieszać nas na różne sposoby ponieważ jest Bogiem wszelkiej pociechy.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego czasu.

2Kor. 1:3
BŁOGOSŁAWIONY NIECH BĘDZIE BÓG I OJCIEC PANA NASZEGO JEZUSA CHRYSTUSA, OJCIEC MIŁOSIERDZIA I BÓG WSZELKIEJ POCIECHY.

Istnieje tylko jeden Bóg i to on jest Bogiem, który posłał swojego Syna, aby stał się Zbawicielem. Więź między Ojcem i synem jest wyjątkowa: Pan Jezus jest jedynym Synem Ojca, obiektem jego najwyższego uznania i uwielbienia. Przez Syna Ojciec w doskonały sposób objawia samego siebie. Bóg nazwany jest Ojcem miłosierdzia. Miłosierdzie jest wyrazem Bożego współczucia dla naszych utrapień, kłopotów i smutku. We wspaniały sposób znalazło ono odzwierciedlenie w życiu i charakterze naszego Pana Jezusa i zawsze prowadziło do konkretnych działań. Miłosierdzie Boga w naturalny sposób wypływa z jego ojcostwa. Każdy ojciec i każda matka z miłością troszczy się o swoje dzieci, szczególnie wtedy, gdy doświadczają bólu i cierpienia. Bóg jest Bogiem wszelkiej pociechy. Będąc doskonałym i miłosiernym Ojcem, zna i rozumie wszystko co nas dotyczy i może zesłać nam pociechę w każdym utrapieniu. Pociecha rozumiana jest jako siła, zachęta i odwaga potrzebna do zmierzenia się z teraźniejszością i przyszłością oraz umiejętność życia dzień po dniu. Nasz Ojciec może pocieszać nas na różne sposoby ponieważ jest Bogiem wszelkiej pociechy.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego czasu.