PoznajPana.pl

Ga 3:10
BO WSZYSCY KTÓRZY POLEGAJĄ NA UCZYNKACH ZAKONU, SĄ POD PRZEKLEŃSTWEM; NAPISANO BOWIEM: PRZEKLĘTY KAŻDY, KTO NIE WYTRWA W PEŁNIENIU WSZYSTKIEGO, CO JEST NAPISANE W KSIĘDZE ZAKONU.

W naszych uszach słowa te sprawiają wrażenie surowych a nawet ostrych. Lubimy myśleć o Bogu, który błogosławi, a nie przeklina. Niektórzy usiłują uniknąć tej niewygodnej kwestii. Paweł nie pisze o Bożym przekleństwie, ale o przekleństwie zakonu. Zakonu w żadnym wypadku nie możemy oddzielić od Boga ponieważ zakon jest Bożym prawem i wyrażeniem Jego systemu wartości moralnych i Jego woli. To co mówi Bóg to również mówi zakon. Jeśli zakon coś błogosławi to i Bóg temu błogosławi, a to co zakon przeklina, przeklina i Bóg. Nie musimy czuć się nieswojo z powodu tych bezpośrednich i ostrych słów. Wyrażają one to, co całe Pismo Święte utrzymuje o Bogu, jeśli chodzi o Jego stosunek do grzechu, mianowicie, że żaden człowiek nie może bezkarnie grzeszyć ponieważ Bóg jest sprawiedliwym sędzią wszystkich ludzi. Nieposłuszeństwo zawsze sprowadza na nas przekleństwo Boga i powoduje, że muszą spaść na nas kary Jego sadu. Jego „przekleństwo”, oznacza nie tylko „potępienie” ale i „odrzucenie”. Jeśli Boże błogosławieństwo przynosi usprawiedliwienie i życie, to przekleństwo niesie z sobą potępienie i śmierć. Tak wygląda sytuacja każdej istoty ludzkiej, która kiedykolwiek żyła na tym świecie – za wyjątkiem Jezusa Chrystusa.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Ga 3:11-12
A ŻE PRZEZ ZAKON NIKT NIE ZOSTAJE USPRAWIEDLIWIONY PRZED BOGIEM, TO RZECZ OCZYWISTA, BO: SPRAWIEDLIWY Z WIARY ŻYĆ BĘDZIE. ZAKON ZAŚ NIE JEST Z WIARY, ALE; KTO GO WYPEŁNI PRZEZEŃ ŻYĆ BĘDZIE.

Sprawiedliwy z wiary żyć będzie i kto go wypełni (zakon) przezeń żyć będzie. Oba te stwierdzenia pochodzą ze Starego Testamentu i są słowami żywego Boga. Oba dają komuś obietnicę życia wiecznego. Pomimo wspólnych cech opisują one różne drogi wiodące do tego życia. Pierwsze to obietnica dla wierzącego, drugie dla tego, który czyni. Pierwsze podaje wiarę jako właściwą drogę wiodącą do zbawienia, drugie uczynki. Pierwsze mówi, że tylko Bóg może usprawiedliwić, ponieważ zadaniem wiary jest pokładanie ufności w Bogu, jako w tym, który wykonuje to dzieło, z drugiego stwierdzenia wynika, że sami możemy sobie poradzić z grzechem. Mamy przed sobą dwie możliwości wyboru. Która z nich jest prawdziwa? Czy człowiek doznaje usprawiedliwienia przez wiarę, czy dzięki uczynkom? Czy otrzymujemy życie wieczne dzięki wierze, czy dzięki działaniu? Czy zbawienie jest tylko i wyłącznie darem łaski Bożej w Jezusie Chrystusie, czy też musimy w tej sprawie sami coś zrobić? I dlaczego Biblia wydaje się wprowadzać tutaj pewnego rodzaju zamieszanie, ucząc obu tych prawd, skoro wygląda na to, że są one ze sobą sprzeczne? Jutro dalszy ciąg.
Pozdrawiam Bożym pokojem.

Gal 2:16
WIEDZĄC WSZAKŻE, ŻE CZŁOWIEK ZOSTAJE USPRAWIEDLIWIONY NIE Z UCZYNKÓW ZAKONU, A TYLKO PRZEZ WIARĘ W JEZUSA CHRYSTUSA, I MYŚMY W JEZUSA CHRYSTUSA UWIERZYLI, ABYŚMY ZOSTALI USPRAWIEDLIWIENI Z WIARY W CHRYSTUSA, A NIE Z UCZYNKÓW ZAKONU, PONIEWAŻ Z UCZYNKÓW ZAKONU NIE BĘDZIE USPRAWIEDLIWIONY ŻADEN CZŁOWIEK.

Grzeszni ludzie mogą dostąpić przyjęcia przez Boga, nie ze względu na uczynki, ale po prostu przez akt zaufania Jezusowi Chrystusowi. Na tym polega prawda Ewangelii. Jest to również podstawowa zasada wszelkiej pobożności. Konieczne jest, abyśmy tę podstawową zasadę dobrze znali, abyśmy innych jej nauczali i abyśmy ją sobie ustawicznie wbijali do głowy. Tracąc znajomość tej nauki o usprawiedliwieniu to wszelka prawdziwa nauka chrześcijańska zostałaby zgubiona. Tej wiary uczy Pismo Święte. Jest ona silną skałą i fundamentem chrześcijaństwa. Sprzyja ona rozpowszechnianiu i rozsławianiu osoby Pana Jezusa Chrystusa i doszczętnie kruszy wszelką próżną chwałę człowieka. Jeżeli ktoś sprzeciwia się tej nauce , nie można go uważać za prawdziwego chrześcijanina ani też za kogoś, kto pragnąłby uwielbiać Chrystusa. Należałoby uważać go za wroga Chrystusa i Jego Ewangelii, za człowieka, który pragnie chwałę ludzką postawić na pierwszym miejscu.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Gal 1:7
CHOCIAŻ INNEJ (EWANGELII) NIE MA; SĄ TYLKO PEWNI LUDZIE, KTÓRZY WAS NIEPOKOJĄ I CHCĄ PRZEKRĘCIĆ EWANGELIĘ CHRYSTUSOWĄ.

Do zboru w Galacji wkradł się niepokój z powodu fałszywych nauczycieli, a to spowodowało powstanie zwalczających się wzajemnie ugrupowań. Nie można dokonać zamachu na Ewangelię, pozostawiając zbór nietknięty, ponieważ zbór został stworzony dzięki Ewangelii i nią żyje. Prawdą jest, że najwięcej kłopotu i zamieszania sprawili wówczas w zboże – obecnie jest tak samo – nie ci ludzie, którzy stali i stoją na zewnątrz, którzy się sprzeciwiali chrześcijaństwu, którzy się wyśmiewali albo prześladowali zbór, ale ci, którzy byli wewnątrz i którzy starali się zmienić Ewangelię. Tacy właśnie i dzisiaj niepokoją Kościół Boży. Jedyny sposób, aby być dobrym członkiem zboru to w całej pełni żyć Ewangelią i przyznawać się do niej swoim nauczaniem i życiem. Najlepszym sposobem służenia zborowi jest wierzyć i głosić Ewangelię.

Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Gal 1:6-7
DZIWIĘ SIĘ, ŻE TAK PRĘDKO DAJECIE SIĘ ODWIEŚĆ OD TEGO, KTÓRY WAS POWOŁAŁ W ŁASCE CHRYSTUSOWEJ DO INNEJ EWANGELII, CHOCIAŻ INNEJ NIE MA; SĄ TYLKO PEWNI LUDZIE, KTÓRZY WAS NIEPOKOJĄ I CHCĄ PRZEKRĘCIĆ EWANGELIĘ CHRYSTUSOWĄ.

Paweł oskarża Galacjan o duchową dezercję. Galacjanie okazali się ludźmi zmiennymi, porzucając swoje duchowe zasady i duchowego Wodza. Odwracają się od Tego, który powołał ich w łasce Chrystusowej i zaczynają wyznawać jakąś inną ewangelię. Prawdziwa Ewangelia jest Ewangelią Bożej łaski, tak nazywa ją apostoł Paweł. Jest dobrą nowiną o Bogu, który jest łaskawy wobec nie zasługujących na łaskę grzeszników. W tej łaskawości dał swojego Syna, aby za nas poniósł śmierć. W łasce powołał nas do siebie, w łasce usprawiedliwia nas, gdy wierzymy. Paweł pisał: „wszystko to jest z Boga”, mając na myśli, że „wszystko to pochodzi z łaski”. Nie zasłużyliśmy na nic swoimi własnymi wysiłkami ani własnymi uczynkami. Wszystko, co łączy się ze zbawieniem, zawdzięczamy wyłącznie Bożej łasce. Galacjanie, którzy nawrócili się dzięki przyjęciu Ewangelii łaski, skierowali swe serce ku ewangelii uczynków. Odwrócenie się od ewangelii łaski oznacza odwrócenie się od Boga łaski. Jest to przestroga dla tych, którzy bez zastanowienia odwracają się od Ewangelii. Jest rzeczą niemożliwą porzucić Ewangelię, nie opuszczając jednocześnie Boga. Paweł pisze w rozdziale 5:4: „odłączyliście się od Chrystusa… wypadliście z łaski.”
Pozdrawiam w ten wspaniały poranek i życzę obfitości łaski Boże