Author Archives: pzaremba

Twoja prośba została wysłuchana

Greg Laurie
Potem rzekł: „Nie bój się, Danielu. Od pierwszego dnia, gdy zacząłeś modlić się o zrozumienie i ukorzyć się przed swoim Bogiem, twoja prośba została wysłuchana w niebie. Przyszedłem, aby odpowiedzieć na twoją modlitwę. Lecz przez dwadzieścia jeden dni duchowy książę królestwa Persji blokował mi drogę. Wtedy Michał, jeden z archaniołów, przyszedł mi z pomocą, a ja zostawiłem go tam z duchowym księciem królestwa Persji” (Dn 10:12–13).

Ciekawa historia ze starotestamentowej Księgi Daniela oferuje nam rzadki, zakulisowy wgląd w to, co dzieje się, gdy się modlimy. Wydaje się, że historia ta pochodzi z Księgi Daniela, ponieważ Daniel był jednym z największych modlitewników w Biblii. Zbudował swój codzienny plan dnia wokół czasu modlitwy. Modlił się nawet ryzykując własne życie.

W Księdze Daniela 10:12–13 Daniel otrzymuje wiadomość potwierdzającą, że jego modlitwa dotarła do Nieba. Bóg wysłuchał modlitwy Daniela i wysłał anioła ze specjalnym przesłaniem dla Daniela. Anioł, który został wysłany z Nieba, został jednak zatrzymany na dwadzieścia jeden dni, ponieważ toczył duchową walkę z potężnym demonem. W rezultacie Bóg wysłał archanioła Michała. (Można powiedzieć, że Michał jest przywódcą aniołów). Michał pokonał demoniczną moc i odpowiedź ostatecznie dotarła do Daniela. Jednak dotarcie do niego zajęło dwadzieścia jeden dni.

Nie oznacza to jednak, że każda modlitwa napotyka na te same opóźnienia. Pamiętajmy, że Daniel był kluczową postacią w bardzo ważnym okresie w historii ludu Bożego. Był przewodnim światłem nie tylko wśród Żydów na wygnaniu, ale także wśród władców Babilonu.

Diabeł rozpoznał duchowy potencjał Daniela i zrobił wszystko, co w jego mocy, aby go udaremnić — włącznie z przeszkadzaniem w modlitwach Daniela.

Czas na przygotowanie

Greg Laurie
„Eliasz uczynił więc, jak mu rozkazał Pan, i rozłożył się obozem przy potoku Kerit, na wschód od Jordanu. Kruki przynosiły mu chleb i mięso każdego ranka i wieczora, a on pił wodę z potoku. Lecz po pewnym czasie potok wysechł, gdyż w całym kraju nie padał deszcz” (1Krl 17:5–7).

Bóg powiedział prorokowi Eliaszowi: „Idź na wschód i ukryj się przy potoku Kerit, tuż przy jego ujściu do Jordanu. Pij z potoku i jedz, co kruki ci przyniosą, bo rozkazałem im, aby ci przynosiły żywność” (1 Krl 17:3–4 NLT). Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że Bóg dał Eliaszowi wakacje – trochę czasu na służbę. Ale to nie był spokojny wypad pod namiot.

Kruki nie przyjęły zamówienia Eliasza, nie poleciały do ​​lokalnej restauracji fast-food, a następnie nie dostarczyły mu posiłku. Kruki to padlinożercy. Przynosiły Eliaszowi małe kawałki mięsa i chleba. Co więcej, woda w strumieniu, z którego pił, musiała być nieco zanieczyszczona. To nie była łatwa sytuacja, nawet w najśmielszych wyobrażeniach.

Nawet gdyby tak było, Eliasz prawdopodobnie szybko by się tym znudził. Opierając się na jego biblijnym profilu, Eliasz był człowiekiem czynu – stawiającym czoła, rzucającym wyzwania, poruszającym się, wykonującym dzieło Pana. Jakże łatwo mógłby powiedzieć: „Panie, nie chcę siedzieć w tym nędznym miejscu i pić wody z rzeki. Lubię być wśród ludzi. Lubię być w centrum uwagi”.

Ale Eliasz najwyraźniej zrozumiał, że Pan przygotowuje go do czegoś wielkiego, czegoś o głębokim wpływie. Do czegoś, co doprowadzi go do granic fizycznych, emocjonalnych i duchowych. Niedługo po swojej wędrówce nad strumieniem, Eliasz stanie na górze Karmel, samotnie rzucając wyzwanie setkom fałszywych proroków w pojedynku, w którym zwycięzca bierze wszystko (zob. 1 Krl 18,20–40).

Jego pobyt przy strumieniu, wspomagany przez kruka, nie był przestojem. To był czas przygotowań. Bóg dał Eliaszowi czas i przestrzeń, których potrzebował, aby przygotować się do czekającej go bitwy.

Czasami nie podoba nam się miejsce, w którym Bóg nas postawił. Mówimy: „Panie, nie podoba mi się ta sytuacja. Chcę zrobić dla Ciebie coś wielkiego. Chcę coś zmienić w moim świecie”. Ale może to wynikać z błędnej interpretacji naszej sytuacji. Możemy mylić czas przygotowań z czasem odpoczynku. Albo nie dostrzegać możliwości, które nas otaczają.

Może Pan chce, żebyś był skuteczny tam, gdzie jesteś. Może chce, żebyś wykorzystał okazje, które przed tobą stoją, i był wierny w małych rzeczach. Kto wie, co Bóg dla ciebie przygotował?

Jeśli Bóg ma cię przy jakimś błotnistym strumyku, że tak powiem, po prostu trzymaj się. Bądź wierny, rób to, co On ci już powiedział, i czekaj na Niego i Jego czas. Bóg uczyni coś cudownego dla ciebie lub z tobą. Po prostu bądź gotowy i otwarty, by czynić to, czego On od ciebie oczekuje.

< 02.03.2026 | 04.03.2026 >

Pytanie do refleksji: Jak możesz przygotować się duchowo na to, co cię czeka?

Spotkanie do dotrzymania

Greg Laurie
Wtedy Pan Bóg zawołał na mężczyznę i zapytał: Gdzie jesteś? (Rdz 3:9).

Przez kolejne dwa tygodnie przyjrzymy się życiu kilku postaci ze Starego Testamentu. Odkryjemy, że ich doświadczenia są nadal aktualne i odnoszą się do nas dzisiaj. Zaczniemy od początku, od Adama i Ewy.

Adam i Ewa cieszyli się wyjątkową relacją z Bogiem. Tylko oni mogli powiedzieć, że znali Go wcześniej. To znaczy, zanim zgrzeszyli i zmienili bieg historii ludzkości. Zanim ich przewinienie stworzyło przepaść między Bogiem a ludzkością, którą mogła pokonać jedynie ofiarna śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.

Kiedy jedne drzwi się zamykają

Greg Laurie
„Eliasz uczynił więc, jak mu rozkazał Pan, i rozłożył się obozem przy potoku Kerit, na wschód od Jordanu. Kruki przynosiły mu chleb i mięso każdego ranka i wieczora, a on pił wodę z potoku. Lecz po pewnym czasie potok wysechł, gdyż w całym kraju nie padał deszcz (1Krl 17:5–7).

Eliasz ogłosił królowi Achabowi, że kraj nawiedzi susza, która będzie trwała latami, aż on, Eliasz, położy jej kres – oczywiście na polecenie Pana. Po tym, jak Eliasz ogłosił to, Pan dał mu następujące polecenie: „Idź na wschód i ukryj się przy potoku Kerit, przy jego ujściu do Jordanu. Pij z potoku i jedz to, co kruki ci przyniosą, bo rozkazałem im, aby ci przynosiły żywność” (1 Krl 17,3–4 NLT).

To była prawdziwa zmiana. Pewnego dnia Eliasz śmiało ogłaszał proklamację królowi; następnego dnia ukrywał się nad strumieniem. Eliasz „uczynił, jak mu Pan rozkazał” (werset 5, NLT), ale musiał być nieco zdezorientowany.
Eliasz radził sobie przez jakiś czas. „Kruki przynosiły mu chleb i mięso każdego ranka i wieczora, a on pił wodę z potoku. Lecz po pewnym czasie potok wysechł, bo w całej krainie nie padał deszcz” (wersety 6–7 NLT).

Strumień wyschnął. To złowieszcze słowa dla kogoś, czyje przetrwanie zdawało się zależeć od strumienia. Eliasz z pewnością nie jest jedyną postacią biblijną, która stanęła w obliczu tak decydującego – i potencjalnie druzgocącego – momentu. „Strumień wyschnął” Abrahama i Sary, gdy stali się bezdzietni na starość. „Strumień wyschnął” Józefa, gdy został sprzedany w niewolę przez swoich braci. „Strumień wyschnął” Mojżesza, gdy zabił egipskiego urzędnika i stał się zbiegiem. „Strumień wyschnął” apostoła Piotra, gdy trzykrotnie zaparł się znajomości z Jezusem. „Strumień wyschnął” uczniów, gdy Jezus zawołał: „Wykonało się!” i oddał swoje życie na krzyżu.

Dopasowanie do właściwej osoby

Greg Laurie
„Salomon zawarł sojusz z faraonem, królem Egiptu, i poślubił jedną z jego córek. Sprowadził ją do Miasta Dawida, gdzie zamieszkała, dopóki nie dokończy budowy pałacu, Świątyni Pańskiej i murów otaczających miasto” (1Krl 3:1).

Upadek i rozczarowanie Salomona rozpoczęły się od serii kompromisów, z których jednym było poślubienie córki faraona. Salomon uczynił to, ponieważ chciał zawrzeć sojusz polityczny z Egiptem. Był to ruch strategiczny. W praktyce Salomon „zaprzęgał się” nierówno do niewierzącego – czego Bóg zakazał.

Bóg nakazał Żydom, aby nie zawierali małżeństw mieszanych z innymi narodami. Nie była to kwestia rasowa, lecz duchowa. Bóg nie chciał, aby Izraelici sprzymierzali się z ludźmi czczącymi fałszywych bogów. Wiedział, jak silna jest pokusa bałwochwalstwa. Wiedział, że serca Izraelitów odwrócą się od Niego, jeśli nawiążą relacje z niewierzącymi.

Ostrzeżenie Boga powinno rezonować również z Jego ludem dzisiaj. Mamy wroga, który wykorzysta wszystko – w tym innych ludzi – by zakłócić naszą relację z Bogiem. A kiedy ci inni niewierzący ludzie wzbudzają w nas romantyczne uczucie, ich negatywny wpływ ulega spotęgowaniu.

Tylko przez Jezusa
Greg Laurie
„Kiedy byliśmy zupełnie bezradni, Chrystus przyszedł w samą porę i umarł za nas, grzeszników„
(Rzm 5:6).

W XIX wieku w Londynie mały chłopiec pragnął posłuchać kazania wielkiego amerykańskiego ewangelisty D.L. Moody’ego, który przybył do miasta. Ten mały ulicznik przemierzył cały Londyn, ryzykując życie, bez jedzenia i porządnych butów. Po długiej podróży w końcu dotarł do wielkiego kościoła, w którym Moody miał wygłosić kazanie.

Gdy zmierzał w stronę drzwi, stary bileter spojrzał na niego z pogardą i zapytał: „Co robisz, młodzieńcze?”

Chłopiec powiedział: „Idę posłuchać wielkiego ewangelisty D.L. Moody’ego”.

„Nie wyglądasz na takiego! Jesteś brudny. Odejdź!”

Chłopiec był zdruzgotany. Siedział na schodach i płakał, gdy przed kościołem zajechał czarny powóz. Wysiadł z niego rosły mężczyzna. Zobaczył smutnego chłopca na schodach i zapytał:
„Młody człowieku, co się stało?”
Chłopiec odpowiedział:
„Przyszedłem tutaj, żeby posłuchać wielkiego kaznodziei D.L. Moody’ego, ale nie wpuszczą mnie do kościoła”.
„Naprawdę?” – zapytał wielki mężczyzna.
„Po prostu połóż dłoń na mojej dłoni, a zobaczę, jak mogę ci pomóc”.