Category Archives: Autor

Autorzy artykułów

Johnny został chrześcijaninem. Świetnie, tylko jakiego rodzaju?

Frank Viola
Oryg.: TUTAJ

13 listopada 2026 r.
Witamy w kolejnym czwartkowym NIEFILTROWANYM artykule, jedynym cotygodniowym artykule, który głosi, że przycisk drzemki jest dowodem na to, że ludzie mogą przegrać kłótnię z samymi sobą.

Przez większość życia, gdy ktoś mówił mi: „Johnny jest chrześcijaninem”, w mojej głowie tańczył radosny taniec. Cudownie. Johnny kocha Jezusa. Johnny kocha ludzi Boga. Wszystkich.
Johnny jest bezpieczny. Można mu powierzyć kluczyki do samochodu i hasło do Netflixa.
Raduję się razem z aniołami w niebie.
(Nawiasem mówiąc, „Johnny” symbolizuje celebrytów, gwiazdy filmowe, sportowców, muzyków, znanych podcasterów i ludzi, których choć trochę poznałem.)

Potem spędziłem kilkadziesiąt lat wśród „chrześcijan”.
Dzisiaj, gdy ktoś mówi: „Johnny [wstaw imię znanej osoby] właśnie został chrześcijaninem”, nie świętuję tego od razu.
Drapię się po głowie i zadaję pytanie, którego prawie nikt nie zadaje: Co to właściwie znaczy?
Oto niewygodna prawda. „Chrześcijanin” stał się jednym z tych słów tak wielkich, że prawie pustych.

Dotyczy to każdego, począwszy od kobiety, która w każdy wtorek po cichu karmi bezdomnych, aż po faceta, który od dwudziestu lat nie otworzył Biblii, ale jest pewien, że Jezus głosowałby na republikanów, demokratów lub libertarian.

Przychodzi mi na myśl baseball. Myślę, że ta ilustracja pomoże mi zrozumieć, o co mi chodzi.
Jeśli powiem ci, że Johnny jest fanem baseballu, to właściwie niczego się nie dowiesz.
Zapytałbyś: „Jaki kibic? Yankees? Red Sox?”
To nie jest drobny szczegół. To cała historia.

Posadź w październiku fana drużyny Yankees i fana drużyny Red Sox w tym samym barze, a szybko odkryjesz, że stwierdzenie „obaj kochamy baseball” nie jest tak łączącą nas siłą, jak ci się wydawało.
Ten sam sport. Te same zasady. Te same dziewięć inningów. I ledwo się znoszą.
A potem, oczywiście, niektórzy kibice powiedzieliby: „Tylko moja drużyna jest uczciwa. Wszystkie inne drużyny to oszuści”.

Continue reading →

Czy Maria miała więcej dzieci po urodzeniu Jezusa?

Rozważ możliwości interpretacyjne tego kontrowersyjnego tematu

Dr Eli (Eliyahu) Girzshel

Mieszkańcy Nazaretu znali Jezusa i Jego matkę, potrafili wymienić imiona Jego czterech braci i widzieli Jego siostry na ulicy (Mk 6,3). Jak ktoś z tak zwyczajnego domu mógł przemawiać z takim autorytetem?
Ich sprzeciw pozostawia nas z pytaniem: czy ci bracia i siostry byli innymi dziećmi Marii, dziećmi Józefa z poprzedniego małżeństwa, czy kuzynami Jezusa?

Gdzie wyląduję i dlaczego zasługuje to na uczciwą debatę
Moim zdaniem, najbardziej naturalną interpretacją jest to, że byli dziećmi Marii i Józefa urodzonymi po Jezusie. Przyjmując ewangeliczne relacje o Jego dziewiczym poczęciu, czyniłoby to z nich jego przyrodnie rodzeństwo ze strony matki. Jednak Pismo Święte nigdy nie nazywa Marii wprost ich matką. To milczenie pozostawia miejsce na inne poglądy, a one zasługują na uczciwe wysłuchanie.

Continue reading →

W to wierzą wszyscy chrześcijanie, nawet ci, którzy twierdzą inaczej

David Servant

Uwaga: To krótkie nauczanie zostało pierwotnie opublikowane w czerwcu 2025 r., ale uznałem, że nadszedł czas, aby opublikować je ponownie. – David

Wyobraź sobie przez chwilę bardzo złego człowieka – psychopatę, który napada na niczego niepodejrzewających ludzi i ich morduje. Średnio popełnia jedno morderstwo tygodniowo. Potem umiera. Czy Bóg przyjmuje go do nieba?

Nikt nie odpowiedziałby twierdząco na to pytanie. Wszyscy wierzą, że istnieją jakieś standardy wstępu do nieba, a ktoś, kto regularnie popełnia morderstwo, nie spełnia tych standardów. Nowy Testament potwierdza to: „Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą; a wiecie, że żaden zabójca nie ma w sobie życia wiecznego ” (1 J 3,15, dodano podkreślenie).

Wyobraźmy sobie, że tuż przed śmiercią człowiek ten wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie. Wszyscy chrześcijanie powiedzieliby, że skoro zbawienie jest z łaski przez wiarę, Bóg przyjąłby tego człowieka do nieba – jako grzesznika zbawionego z łaski. Jezus umarł za jego grzechy, umożliwiając tak niezwykłą łaskę.

Wyobraźmy sobie, że na rok przed śmiercią morderca wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie, ale potem morduje jedną osobę tygodniowo. W ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających śmierć zabija 52 osoby. Czy Bóg przyjmie go do nieba?

Nie wyobrażam sobie, żeby ktokolwiek odpowiedział twierdząco na to pytanie. Niektórzy chrześcijanie mogliby powiedzieć, że człowiek nigdy nie narodził się na nowo, ponieważ nigdy tak naprawdę nie uwierzył w Jezusa. Inni chrześcijanie powiedzieliby, że mógł narodzić się na nowo na krótko, kiedy początkowo uwierzył w Jezusa, ale najwyraźniej utracił zbawienie w pewnym momencie.

Niezależnie od tego wszyscy zgadzają się, że (1) nowe narodzenie skutkuje pewnym stopniem przemiany i (2) prawdziwa wiara w Jezusa skutkuje pewnym stopniem posłuszeństwa Bogu, jak dowodzi przykład, który właśnie rozważyliśmy.

A ten przykład obnaża samooszukiwanie się tych, którzy twierdzą, że zbawienie nie ma nic wspólnego z uczynkami, ponieważ jest „z łaski”. Ponownie, wszyscy chrześcijanie wierzą, że prawdziwe zbawienie prowadzi do pewnego stopnia przemiany, ponieważ żaden z nich nie wierzy, że zatwardziali psychopatyczni mordercy idą do nieba.

Continue reading →

Czy istnieje różnica między zaufaniem a wiarą w Jezusa?

David Servant
Choć rozróżnienie to może wydawać się subtelne, zrozumienie różnicy między zaufaniem a wiarą w Jezusa jest ważne – zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak często we współczesnej ewangelizacji używa się zwrotu „zaufaj Chrystusowi”. Niezrozumienie tej różnicy może mieć poważne konsekwencje duchowe i wieczne.

Chociaż angielskie czasowniki „believe” i „trust” (ufać) mają podobne znaczenie i są czasami używane zamiennie, nie są one w ścisłym tego słowa znaczeniu synonimami. To jeden z powodów, dla których tłumaczenia Nowego Testamentu tak często używają zwrotów „believe in Jesus” (wierzyć w Jezusa), „believe in Him” (wierzyć w Niego), „believe in Me” (wierzyć we Mnie), „believe in Christ” (wierzyć w Chrystusa) lub „believe in the Lord Jesus” (wierzyć w Pana Jezusa), zamiast równoległych konstrukcji zastępujących „trust” (ufać).

Powinniśmy zachować ostrożność, gdy kaznodzieje lub nauczyciele odchodzą od języka biblijnego. Takie odstępstwa mogą sygnalizować subtelne odejście od teologii biblijnej. Na przykład, zwrot „przyjąć Jezusa” jest używany w wielu kręgach chrześcijańskich znacznie częściej niż biblijny zwrot „wierzyć w Jezusa”. Takie użycie często towarzyszy redefinicji ewangelii, która wypacza biblijną łaskę i minimalizuje lub eliminuje konieczność pokuty i nieustannego posłuszeństwa. Podkreśla, że „nie musisz nic robić – po prostu przyjąć dar”. Ludzie przekonują samych siebie, że „przyjęli dar” wyłącznie poprzez ćwiczenie umysłowe, pozostając na „szerokiej drodze, która prowadzi do zagłady” (Mt 7,13). AW Tozer nazwał to „herezją «przyjąć Jezusa»” i nie bez powodu.

Podobny problem pojawia się, gdy w ewangelii słowo „zaufać” zastępuje się słowem „wierzyć”. Posłuchaj uważnie, a często staje się jasne, że chodzi o coś w rodzaju: „Ufaj, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co zrobisz lub czego nie zrobisz; w przeciwnym razie ufasz swoim uczynkom”. Ta formuła jest często przedstawiana jako rada tym, którzy z powodu trwających grzesznych praktyk wątpią w swoje zbawienie. Jest to rada błędna na kilku poziomach, a najważniejszym z nich jest to, że oddziela wiarę od uczynków, które nieuchronnie towarzyszą prawdziwej wierze.

Jest to również sprzeczne samo w sobie. Jeśli trzeba „zaufać Jezusowi, aby dostać się do nieba”, to zaufanie samo w sobie jest czymś, co się czyni. Nie da się zatem „zaufać, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co robisz lub czego nie robisz”. Niespójne jest twierdzenie, że nie można zrobić niczego, co przyczynia się do zbawienia, jednocześnie wymagając od siebie zrobienia czegoś (zaufania), aby zostać zbawionym.

Nie da się tego uniknąć. Jeśli zbawienie jest „przez wiarę” (Ef 2,8), to wiara jest środkiem, dzięki któremu otrzymujemy korzyści z dzieła Chrystusa. Zatem należy polegać zarówno na (1) tym, co uczynił Jezus, jak i (2) własnej reakcji wiary na to, co uczynił. Nie da się zatem twierdzić, że „Jezus, a nie cokolwiek, co czynisz, zaprowadzi cię do nieba” w tym sensie, że nie wymaga to żadnej reakcji z naszej strony.

Pomaga to wyjaśnić zarówno zamieszanie wywołane formułą „zaufaj Jezusowi”, jak i jej duchowe zagrożenie. Wiara zbawcza sprowadza się do mentalnej akceptacji sloganu o tym, jak działa zbawienie, zamiast osobistej, trwałej wiary w Boską Osobę, która daje przykazania. Każdy, kto uczciwie czyta Nowy Testament, zdaje sobie sprawę, że zbawcza wiara to nie wiara w slogan o mechanizmie zbawienia, ale wiara w Osobę Jezusa (zob. Mt 18:6; J 3:16, 18; 6:29, 35, 40; 7:38; 8:30; 11:25, 48; 12:44, 46; 14:12; 16:9; 17:20; Dz 10:43; 16:31; 19:4; Rz 4:5; 9:33; 10:11, 14; Ga 2:16; Flp 1:29; 1 Tm 1:16; 1 P 1:8; 2:6).

Continue reading →

Możesz być faryzeuszem, jeśli… 1

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Kiedy byłem pastorem pomocniczym, zgłosili się do mnie rodzice pewnej zamężnej kobiety z prośbą, abym porozmawiał z ich córką i jej mężem o ich małżeństwie. Mąż zaangażował się w działalność kościoła, do którego uczęszczał jego brat, i to zaangażowanie zaczęło negatywnie wpływać na ich małżeństwo.

Wszystko zaczyna się od decyzji, które na pozór wydają się pobożne…
Brat powiedział mężowi swojej siostry, że w ich kościele chrzest jest udzielany we właściwy sposób, dlatego jeśli chcą mieć pewność zbawienia, powinni przyjąć chrzest właśnie w tym kościele.

Zdanie żony wkrótce przestało mieć dla męża tak duże znaczenie jak opinia jego szwagra. Kościół stawał się coraz bardziej legalistyczny. Zanim doszło do mojej rozmowy z tą kobietą, mąż zdążył już usunąć telewizor z ich domu. W domu nie wolno było trzymać żadnych czasopism, nawet chrześcijańskich. Zrezygnował również z karnetu na siłownię, ponieważ kościół nauczał, że mógłby tam zacząć pożądać kobiety ubrane w stroje sportowe. Jedna mała decyzja po drugiej i ich życie zaczęło być ograniczane przez niewidzialne zasady, których nikt wcześniej nie dostrzegał.

Jej mąż stał się faryzeuszem
Faryzeusze, saduceusze i herodianie – o rety! Faryzeusze koncentrowali się na Prawie Mojżeszowym oraz tradycjach ustnych, których do czasów Jezusa stworzyli ponad 800. Saduceusze odrzucali tradycje ustne i sprawowali kontrolę nad świątynią oraz organem władzy zwanym Sanhedrynem. Nie wierzyli jednak w zmartwychwstanie ani w istnienie aniołów. Herodianie byli pod wieloma względami podobni do faryzeuszy, z tą różnicą, że popierali dynastię Heroda, a nie ród Dawida, jako właściwą linię królewską Izraela.

Jak powstali faryzeusze
Około 165 roku p.n.e., czyli mniej więcej 200 lat przed rozpoczęciem służby Jezusa, Izrael znajdował się pod silnym wpływem kultury greckiej. Aleksander Wielki podbił Izrael w 332 roku p.n.e., pozostawił jednak arcykapłana na czele narodu i nie ingerował w jego wewnętrzne sprawy religijne ani polityczne.

Warto poznać przyczynę takiego postępowania. Według Józefa Flawiusza, żydowskiego historyka, który napisał historię Izraela dla Rzymian, ówczesnym arcykapłanem był człowiek imieniem Jaddua. Kiedy Aleksander zbliżał się do Jerozolimy ze swoją armią, Jaddua otworzył bramy miasta i ubrany w pełne szaty kapłańskie, wyszedł poza mury na czele procesji kapłanów, aby powitać greckiego króla.
Gdy Aleksander to zobaczył, zsiadł z konia i nisko pokłonił się kapłanowi, oddając cześć Bogu Izraela. Dzięki temu oszczędził miasto i cały naród. Parmenion, naczelny generał Aleksandra, zapytał go, dlaczego tak postąpił. Aleksander wyjaśnił mu, że jeszcze w Grecji, kiedy rozważał wyprawę na Bliski Wschód i walkę z imperium perskim, miał sen. Zobaczył w nim człowieka ubranego dokładnie tak jak Jaddua, który powiedział mu, aby wyruszył, ponieważ z pewnością podbije imperium perskie. Aleksander udał się nawet wraz z Jadduą do świątyni i złożył Panu ofiarę.

W rezultacie Aleksander pozwolił Żydom rządzić się samodzielnie. Od tamtej pory, czyli od 332 roku przed Chrystusem, aż do około 165 roku przed Chrystusem, Żydzi i Grecy żyli ze sobą w dużej mierze w pokoju. W tym czasie kultura grecka całkowicie przeniknęła kulturę Izraela. Sztuka, gimnazjony, wydarzenia sportowe, język grecki, grecka filozofia i sposób myślenia, a także greccy bogowie i boginie zaczęli dominować w kulturze żydowskiej.

Continue reading →

Czy Jezus jest Jednorodzonym Synem Bożym?

Odkryj, jak Jedyny Syn tworzy miejsce dla niezliczonych synów i córek

Dr Eli (Eliyahu) Girzshel
Oryg.: TUTAJ

Pytanie w tytule może wydawać się dziwne, ale proszę pozwolić mi wyjaśnić. Tłumaczenia Jana 3:16 różnią się. W Biblii Króla Jakuba (KJV), Nowej Biblii Króla Jakuba (NKJV) i Biblii Nowego Testamentu (NASB) z 1995 roku brzmią „jednorodzony Syn”. W NIV, CSB i NET mowa jest o „jednym i jedynym Synu”, w ESV – „jedynym Synu”, a w CJB – „jedynym i niepowtarzalnym Synu”. Uważam, że „jeden i jedyny” najlepiej oddaje grekę Jana. Nasuwa się jednak zasadne pytanie. Co Jan ma na myśli, mówiąc „jedyny”, gdy Pismo Święte mówi o innych synach Bożych, zarówno w niebie, jak i na ziemi?

Synowie w Królestwie Niebieskim
Kiedy Bóg położył fundamenty ziemi, „synowie Boży” ( בְּנֵי הָאֱלֹהִים , benei ha-Elohim ) krzyczeli z radości (Hi 38,7). Spotykamy ich również na początku Księgi Hioba, gdzie przychodzą, aby stawić się przed Panem (Hi 1,6; 2,1). Zanim Pismo Święte nazywa Izraela synem Bożym, daje nam przedsmak niebiańskich istot, które już noszą to imię.

Czytam Psalm 82 jako przebłysk niebiańskiego zgromadzenia w zupełnie innym nastroju. Bóg nazywa tu jego członków „synami Najwyższego” (בְנֵי עֶלְיוֹן , benei Elyon ) (Ps 82,6). Czego On od nich oczekuje? Mają bronić słabych i ratować potrzebujących. Ponieważ tego nie uczynili, Bóg zapowiada im śmierć jak śmiertelnicy (Ps 82,2-7). W Księdze Hioba synowie Boży radują się z Jego dzieła. W psalmie odpowiadają przed Nim za swoje.

Continue reading →

Siła wyboru – 3

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Praktyczne wskazówki
Ustaliliśmy, że jesteśmy istotami posiadającymi wolną wolę. Jeśli trudno ci to zaakceptować, mamy przykład Adama i Ewy, którzy mogli pójść drogą Boga albo drogą diabła. Zwróć uwagę również na Księgę Powtórzonego Prawa 30:19–20, gdzie Bóg zachęca Izraelitów, aby dokonali właściwego wyboru:

19 „Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię. Położyłem przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierz przeto życie, abyś żył ty i twoje potomstwo, miłując Pana, Boga twego, słuchając jego głosu i lgnąc do niego; gdyż w tym jest twoje życie i przedłużenie twoich dni, abyś mógł mieszkać na ziemi, którą Pan poprzysiągł dać twoim ojcom, Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi.”

To niezwykłe, że Wszechmogący Bóg, Stwórca nieba i ziemi, musiał zachęcać ludzi do podejmowania decyzji prowadzących do życia i szczęścia. Ich wola nie była z góry zaprogramowana w jednym kierunku. To całkowicie zależało od nich. Wielu z nas zna wypowiedź Jozuego, przynajmniej częściowo, ale spójrzmy na jej kontekst w Joz 24:

14 „Oddalcie tedy teraz obce bogi, które są pośród was, i nakłońcie serce swoje ku Panu, Bogu Izraela. A jeśliby wam się zdawało, że źle jest służyć Panu, to wybierzcie sobie dzisiaj, komu będziecie służyć: czy bogom, którym służyli wasi ojcowie, gdy byli za Rzeką, czy też bogom Amorejczyków, w których ziemi mieszkacie. Ja sam i dom mój służyć będziemy Panu”.

W wersecie 15 Jozue przyznaje, że niektórzy ludzie wybiorą sobie jakiegoś boga, który nie jest jednak prawdziwym Bogiem. Mogą zdecydować się służyć temu albo innemu demonowi i nie służyć Panu. Tak jest również dzisiaj w przypadku wielu ludzi – dokonują swych własnych wyborów. To może być prawdziwa walka dla chrześcijanina, który uczy się zamykać drzwi przed dawnymi bogami, aby Chrystus mógł teraz wypełnić tę przestrzeń w jego życiu.

W starożytnym Izraelu musieli walczyć z ludami zamieszkującymi tę ziemię. Plemię Judy musiało walczyć z jedną grupą, plemię Aszera z inną, Dan z kolejną itd., aż w pełni zajęli ziemię, którą Bóg im dał, a którą jej dotychczasowi mieszkańcy odrzucili. Paweł dwukrotnie w 1 Kor 10 (wersety 6 i 11) powiedział, że to, co wydarzyło się Izraelowi, stanowi przykład dla nas. Dlatego przykład Izraela walczącego z różnymi ludami, aby zdobyć ziemię, którą dał mu Bóg, przypomina sytuację człowieka, który dzisiaj na nowo ustanawia swoją wolę w takich dziedzinach życia jak relacje, pieniądze, edukacja, praca, zdrowie itd. Można to porównać do sytuacji, w której każde z 12 plemion próbuje zjeść pizzę podzieloną na 12 kawałków, a każde plemię otrzymało jeden kawałek do zdobycia. Tak samo jest z nami dzisiaj. Jeden kawałek to nasze nawyki związane ze zdrowiem, inny to nasze finanse, kolejny to relacje itd. I stopniowo staramy się pozwolić Bogu wypełnić całą „pizzę”.

Zdobywanie tych „kawałków” poprzez mądre decyzje wymaga czasu. Odzyskanie terenu, który Bóg ci dał, wymaga czasu. Ale nie rezygnuj. W pewnym momencie dojdziesz do miejsca, w którym nagle uświadomisz sobie: „Już nigdy nie będę kroczył tą drogą”. Rozpoznasz to w swoim duchu i to będzie naprawdę wspaniały dzień.

Continue reading →