Category Archives: Autor

Autorzy artykułów

Twoje Przymierze Kościelne

Kevin Bauder
25 września 2026 r.

Oryg.: TUTAJ

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że oficjalne dokumenty twojego kościoła zawierają dokument zwany „przymierzem kościelnym”. Jeśli przyjrzysz się temu przymierzu, odkryjesz, że reprezentuje ono serię obietnic złożonych między wszystkimi członkami kościoła, zazwyczaj w obecności „Boga, aniołów i tego zgromadzenia”. Możesz się zastanawiać nad tym przymierzem. Dlaczego kościoły je zawierają? Po co ten uroczysty język? Przecież Biblia nie wspomina o przymierzu kościelnym, więc czyż nie wzbogacamy Słowa Bożego, przyjmując je?

To dobre pytania. Zacznijmy od pytania, czym jest kościół. Większość ludzi odpowie, że kościół to grupa wierzących i będą mieli rację. Kościoły Nowego Testamentu obejmują wyłącznie świętych ( Rz 1,7 ; 1 Kor 1,2 ; 2 Kor 1,1 ; Ef 1,1 ; Flp 1,1 ).

Ale nie każde spotkanie wierzących jest kościołem. Seminaria i stowarzyszenia misyjne są grupami wierzących, ale nie są kościołami. Kiedy dwóch lub trzech chrześcijan spotyka się na ulicy, są przynajmniej tymczasowo zgromadzeniem wierzących, ale nie są kościołem. Jeśli ty i twoi chrześcijańscy przyjaciele założycie drużynę softballu, to nie jest to kościół.

Dlaczego niektóre zgromadzenia chrześcijańskie są kościołami, a inne nie? Ponieważ kościoły nie mogą powstać przypadkowo. Podstawowym wymogiem istnienia kościoła jest to, aby ludzie, którzy go tworzą, chcieli być kościołem.

Jednak sama intencja bycia kościołem to za mało. Załóżmy, że ty i twoi chrześcijańscy przyjaciele postanawiacie założyć kościół, którego celem i misją jest gra w warcaby. Będziecie mieli jedynie klub warcabowy, który nazywa siebie kościołem. Aby założyć kościół, ty i twoi przyjaciele musicie postanowić wypełnić misję, jaką Nowy Testament przypisuje kościołom.

Na czym polega ta misja? Niestety, chrześcijanie nie są zgodni co do odpowiedzi na to pytanie. Czy celem Kościoła jest zmiana społeczeństwa? Czy ewangelizacja zagubionych? Czy zapewnianie religijnych rozrywek? Czy nauczanie teologii? Można znaleźć kościoły, które udzielają każdej z tych odpowiedzi, a nawet więcej.
Nie zgadzają się również co do tego, kogo należy przyjąć do Kościoła. Nawet zakładając, że wszyscy członkowie muszą wyznać wiarę, pozostają inne pytania. Czy członkowie muszą poddać się chrztowi wodnemu? Jeśli tak, to co uznaje się za chrzest? Czy członkowie muszą spełniać jakiś standard świętego życia? Jeśli członek odstąpi od tego standardu, jakie są obowiązki pozostałych członków?
Chrześcijanie nie są również zgodni co do tego, jak powinien wyglądać ustrój kościoła. Czy decyzje podejmie kongregacja? Diakoni? Starsi? Pastor? Jakie urzędy uzna wasz nowy kościół? Jakich obrzędów będzie przestrzegał i kto będzie w nich uczestniczył?

Paweł nazywa lokalny kościół filarem i podporą prawdy ( 1 Tm 3,15 ). Pod nieobecność apostołów, lokalne kościoły mają obowiązek definiowania i bronienia prawidłowej doktryny. Oczywiście, kościół musi jasno definiować i bronić ewangelii. Ale co z innymi ważnymi doktrynami, takimi jak to, czy i jak Bóg wybiera ludzi do zbawienia, czy Bóg stworzył świat bezpośrednio, czy poprzez proces, lub w jakiej kolejności będą następować poszczególne wydarzenia czasu końca? Czy twój kościół zajmie stanowisko w którejkolwiek z tych kwestii? Jeśli nie, to czy kościół stanie się wolny od ograniczeń w nauczaniu? Jeśli tak, to w jaki sposób twój kościół zabezpieczy się przed niebezpieczeństwem doktrynalnego podziału?

W tych różnicach chodzi o to, że kościół musi dokonać wyboru. Nie może jednocześnie chrzcić i odmawiać chrztu niemowlętom. Nie może jednocześnie przyjmować i odmawiać przyjmowania nieochrzczonych członków. Jeśli starsi mają ostateczną decyzję w kwestii dyscypliny kościelnej, to kongregacja jej nie ma. Nie może jednocześnie definiować i nie definiować swojego rozumienia proroctwa. Ta zasada obowiązuje w odniesieniu do całego szeregu wyborów. Kościoły muszą zdecydować, czy chcą być jednym, czy drugim.

Continue reading →

Kiedy miłość spotyka niesprawiedliwość

23.09.2026

Co robi miłość, gdy zostaje skrzywdzona?
Wayne Jacobsen

Oryg.: TUTAJ

To było pytanie w centrum niedawnej dyskusji online na portalu Just Love . Co innego mówić o miłości w oderwaniu od kontekstu, gdzie brzmi ona pięknie i zachęcająco. Co innego pytać, jak wygląda miłość, gdy ktoś kłamie na twój temat, zdradza cię, znęca się nad tobą, wykorzystuje cię lub niszczy życie bliskich ci osób.

To właśnie tam miłość zostaje wystawiona na próbę. I to właśnie tam nasze zrozumienie Bożej sprawiedliwości staje się albo bramą do uzdrowienia, albo usprawiedliwieniem dla naszej zemsty.

Przeanalizowaliśmy Ewangelię Mateusza 5, List do Rzymian 12, a nawet często źle rozumianą starotestamentową frazę „oko za oko”. Większość z nas słyszała to jako wezwanie do zemsty, ale w pierwotnym kontekście było to w rzeczywistości ograniczenie zemsty. Miało ono na celu zachowanie proporcjonalności kary – powstrzymanie niekończącej się eskalacji odwetu, która niszczy rodziny, społeczności i narody.

Jezus zabiera nas jeszcze głębiej. Nie zaprasza nas do bardziej wyrafinowanej zemsty, ale do miłości, która nie odpowiada złem na zło. Paweł nawiązuje do tego samego tematu w Liście do Rzymian 12: „Nie mścijcie się sami… ale zostawcie miejsce gniewowi Bożemu”. To nie znaczy, że Bóg pała chęcią ukarania ludzi. To znaczy, że sprawiedliwość jest bezpieczniejsza w Jego rękach niż w naszych. Ludzka zemsta jest prawie zawsze wypaczona przez strach, gniew, wstyd lub potrzebę ukarania kogoś. Boża sprawiedliwość jest inna. Jest odkupieńcza. Dąży do naprawienia sytuacji, a nie tylko do wyrównania rachunków.

Miłość nie oznacza, że udajemy, że zło nie miało miejsca. Nie oznacza, że pozwalamy na dalsze nadużycia. Nie oznacza, że ignorujemy mądrość, granice i bezpieczeństwo tych, którzy są bezbronni. Niektórzy w naszej grupie podzielili się głęboko osobistymi historiami zdrady, nadużyć, konfliktów rodzinnych i długiej drogi do przebaczenia. Te historie przypomniały nam, że miłość nie jest sentymentalna ani bierna. Czasami miłość nadstawia drugi policzek. Czasami miłość wyznacza granicę. Czasami miłość ucieka od destrukcyjnej sytuacji. Czasami miłość stawia czoła. Różnica nie tkwi w podręczniku zasad, ale w nauce słuchania Ducha, który przemienia nasze serca.

Continue reading →

Wybaczenie: coś więcej niż tylko powiedzenie: „Wybaczam ci”

Rabin Eric Tokajer
23 września 2026 r.

Oryg.: TUTAJ

Ile razy słyszeliśmy, jak ktoś mówi: „Musisz im po prostu wybaczyć?”. Słyszałem te słowa wielokrotnie w życiu. Czasami wypowiada je ktoś, kto szczerze chce pomóc. Czasami, ponieważ przebaczenie wydaje się właściwą odpowiedzią na trudną sytuację.

Odkryłem, że przebaczenie nie zawsze jest tak proste, jak powiedzenie: „Przebaczam ci”. Gdyby przebaczenie polegało jedynie na wypowiedzeniu tych trzech słów, dlaczego Pismo Święte mówi tak wiele o pokucie, odnowie, odpowiedzialności i przebaczeniu? Być może uczyniliśmy przebaczenie łatwiejszym, niż czyni to Biblia.

Pisma Święte nie są po prostu niepowiązanymi ze sobą ani odosobnionymi historiami. Każda historia jest częścią większej opowieści o odkupieńczym planie Boga. Dlatego czytając o przebaczeniu w Tanach, widzimy tego samego Boga, którego spotykamy w Brit Chadaszah. Nie jest On „Bóg Starego Testamentu”, który jest gniewny i osądzający, a potem nagle łagodnieje z wiekiem, stając się Bogiem łaski i przebaczenia w Nowym Testamencie.

Zawsze był Bogiem miłosierdzia. Zawsze był Bogiem, który przebacza. I zawsze był również Bogiem, który wzywa swój lud do pokuty. Ważne jest, aby to zrozumieć, ponieważ czasami oddzielamy przebaczenie od pokuty. Pragniemy przebaczenia, ale niekoniecznie pragniemy pokuty, która się z nim wiąże. Jednak w Piśmie Świętym przebaczenie i pokuta są wielokrotnie ze sobą powiązane.

Dzieje Apostolskie 3:19 mówią nam: „Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone”.

Nawróć się i wróć. To wymaga ruchu. Biblijne przebaczenie to nie tylko słowa Boga: „Nie martw się tym, co zrobiłeś”. To słowa Boga: „Odwróć się. Wróć. Zapewniam ci drogę do odkupienia”.

Jest jeszcze jedno stwierdzenie, które często słyszę: „Musisz sobie wybaczyć”. Czy zauważyliście kiedyś, że Pismo Święte nigdy tak naprawdę nie nakazuje nam wybaczać sobie? Jesteśmy zobowiązani do wybaczania innym. Mówi się nam, że Bóg nam wybacza. Ale nigdzie nie jest powiedziane, że musimy wybaczać sobie.

Dlaczego to takie ważne? Ponieważ czasami to, co nazywamy „wybaczeniem sobie”, tak naprawdę jest naszą odmową przyjęcia przebaczenia Boga. Nadal dźwigamy ciężar, który Bóg już zaoferował nam zdjąć.

Paweł mówi nam w 2 Liście do Koryntian 5:17: „Jeśli więc ktoś jest w Mesjaszu, nowym jest stworzeniem. To, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe”.

Pomyśl o tym przez chwilę. Jeśli jesteśmy w Mesjaszu, jesteśmy nowym stworzeniem. To nie znaczy, że nasza przeszłość nie istniała. To znaczy, że nasza przeszłość nie ma już mocy, by decydować o tym, kim jesteśmy. Nasze przebaczenie nie pochodzi od nas. Pochodzi z Boga poprzez Mesjasza Jeszuę.

Continue reading →

Studia nad słowem hebrajskim (IV)

Odkryj niezwykłe powiązania hebrajskie w nowy sposób.

Dr Eli Lizorkin-Girzhel

Oryg.: TUTAJ

Język angielski często tłumaczy hebrajskie słowa oddzielnie, ukrywając w ten sposób powiązania, które starożytny Izraelita naturalnie słyszał. Rozważmy trzy słowa zbudowane z hebrajskich spółgłosek ש־ל־ם: shalom, shalem i shillem. Pokój, całość i restytucja mogą brzmieć jak różne idee w języku angielskim. W języku hebrajskim należą one do tej samej niezwykłej rodziny.

Szalom: Więcej niż pokój
Hebrajskie słowo „szalom” (שָׁלוֹם) jest zwykle tłumaczone jako „pokój”. To prawda, ale angielskie słowo „peace” może brzmieć biernie i po prostu oznaczać brak konfliktu.

Biblijny szalom jest bogatszy. Może opisywać dobrobyt, bezpieczeństwo, harmonijne relacje i stan, w którym życie jest takie, jakie być powinno. Ten termin pomaga wyjaśnić słynne kapłańskie błogosławieństwo:

„Niech Pan zwróci ku tobie oblicze swoje i niech ci udzieli pokoju” (Lb 6,26).

Błogosławieństwo nie polega jedynie na tym, że Izrael uniknie wojny. Bóg jest proszony o to, by zapewnił swojemu ludowi rozkwit i dobrobyt pod Jego łaską.

Dlatego shalom nie powinien sprowadzać się do poczucia wewnętrznego spokoju. Biblijny pokój przenika relacje, społeczności i codzienne życie ludzkie.

Shalem: Całe serce
Posłuchajcie teraz pokrewnego słowa „shalem” (שָׁלֵם), które oznacza „cały”, „kompletny” lub „niepodzielny”.

Podczas poświęcenia Świątyni Salomon mówi Izraelowi:

„Niech więc serce wasze będzie szalem wobec Pana, Boga naszego” (1 Król. 8:61).

Wiele angielskich tłumaczeń oddaje ten termin jako „całkowicie oddany”, „całkowicie wierny” lub „całkowicie wierny”. Chodzi o to, że serce Izraela nie może być podzielone między PANA a innych bogów.

Tutaj związek z shalom staje się sugestywny. Pokój w świecie biblijnym wiąże się z całością. Podzielone serce nie jest shalom, ale serce pełne – tak. Zerwana relacja nie jest shalom .
Pokój, którego pragnie Bóg, jest zatem głębszy niż spokojne okoliczności. Polega na uporządkowaniu spraw.

Continue reading →

Jak powinniśmy ich nazywać?

Kevin Bauder
18 września 2026 r.

Nowy Testament określa potrójny podział w kościele lokalnym ( Flp 1,1 ). Najpierw są święci, członkowie kościoła. Następnie biskupi, czyli nadzorcy. Następnie diakoni, czyli słudzy. Prawie wszystkie kościoły rozumieją biskupów i diakonów jako urzędy kościelne. Bez tych urzędów kościół nie może być w pełni zorganizowany.

Niektóre kościoły wprowadzają również trzeci urząd – urząd starszego. W tych kościołach wszyscy biskupi są zazwyczaj uznawani za starszych, ale nie wszyscy starsi są biskupami. Biskupów uważa się za starszych nauczających lub sług Słowa. Starszych, którzy nie są biskupami, czasami określa się mianem starszych rządzących i zajmują oni pozycję pośrednią między biskupami a diakonami.

Kościoły, w których działają starsi, zazwyczaj uważają swoją funkcję za „świecką”. Innymi słowy, starsi nie są uważani za duchownych z ordynacją. Stanowią jednak wyższą funkcję niż diakon. W takich kościołach starsi zajmują się sprawami kościoła, podczas gdy diakoni dbają o majątek i sprawują posługę miłosierdzia wobec ubogich i chorych. W niektórych z tych kościołów starsi reprezentują również lokalny zbór w wyższych organach sądowniczych lub na wyższych szczeblach władzy kościelnej. Jednocześnie biskupi sprawują duchowy nadzór nad zborem.

Biskup jest czasami nazywany pastorem kościoła. W niektórych strukturach kościelnych biskup może być wyznaczony do sprawowania funkcji pastora w więcej niż jednym zborze. W takich przypadkach jego kościoły nazywane są łącznie biskupstwem , diecezją lub dystryktem . W innych strukturach kościelnych, poszczególnym kościołom przewodniczą starsi, podczas gdy biskup pełni funkcję swego rodzaju superintendenta dystryktu nad wieloma zborami. Niektóre struktury kościelne dzielą nawet biskupa, pastora i starszego na trzy odrębne urzędy.

Rozważając relację między biskupami, pastorami i starszymi, warto zauważyć, że rzeczownik „pastor” pojawia się tylko raz w odniesieniu do lokalnego porządku kościelnego. Występuje on w Liście do Efezjan 4:11 , gdzie Paweł wymienia pewne osoby, które wniebowstąpiony Chrystus dał ludzkości. Należą do nich apostołowie, prorocy, ewangeliści i pastorzy-nauczyciele. Słowo „pastor” oznacza pasterza , a jego ścisły związek z „nauczycielem” wskazuje na wagę posługi Słowa.

Słowo „pastor” pojawia się również jako czasownik „pastor” lub „pasterz” w wielu tekstach. W niektórych z nich występuje obok określeń „biskup” i „starszy” . Warto pokrótce je przejrzeć.

W Dziejach Apostolskich 20 Paweł zmierza do Jerozolimy. Jego statek zawija do portu Miletu, niedaleko Efezu (15). Paweł wysyła wiadomość do starszych zboru w Efezie (17), którzy dołączają do niego w Milecie (18). Paweł wygłasza ważne przemówienie, w którym stwierdza, że Bóg ustanowił tych starszych nadzorcami, czyli biskupami (28). Ich zadaniem jest pasterzowanie, czyli karmienie Kościoła Bożego (28).

Continue reading →

Jom Kippur – czas jedności

Rabin Eric Tokajer
14 września 2026 r.
Oryg.: TUTAJ

Każdej jesieni zbieramy się w naszych synagogach, aby obchodzić Jom Kipur, Dzień Pojednania. Przez 24 godziny pościmy, modlimy się, czytamy Pisma Święte i wiele pokutujemy.
Jeśli nigdy nie uczestniczyłeś w nabożeństwie Jom Kipur, możesz nie rozumieć, na czym polega to święto. A nawet jeśli tak, możesz nie rozumieć jakiegoś kluczowego elementu lub powodu tego Wyznaczonego Czasu.

Większość czytających to dzisiaj będzie miała przynajmniej pobieżne pojęcie o tym, co działo się w Świątyni Jerozolimskiej w tym dniu. Jak wybrano dwa kozły, jednego uwolniono, a drugiego złożono w ofierze. Był to jedyny dzień w roku, w którym Arcykapłan wchodził do Miejsca Najświętszego i spryskiwał Arkę Przymierza krwią kozła złożonego w ofierze, aby dokonać przebłagania za Lud.
Jak czytamy w Księdze Kapłańskiej 16:15:
„Następnie zabije kozła jako ofiarę za grzech, która jest za lud, wniesie jego krew za zasłonę i uczyni z nim to samo, co uczynił z krwią byka — pokropi nią przebłagalnię i przed nią”.

Jom Kipur, choć trwa jeden dzień, jest nierozerwalnie związany z dwoma innymi jesiennymi świętami. Przypada dziesięć dni po Jom Terua/Rosz ha-Szana i cztery dni przed rozpoczęciem Sukkot. Od momentu, gdy dźwięk szofaru oznajmia Jom Terua, osoby obchodzące te biblijne święta rozpoczynają czas osobistej refleksji, poszukując w sercach wszelkich nieodpokutowanych grzechów i nierozwiązanych sporów między ludźmi.

Podczas tych dziesięciu Dni Grozy poświęcamy czas na uczciwą ocenę naszych działań i wyborów z ostatniego roku oraz szukamy możliwości naprawy relacji ze wszystkimi, z którymi dzieliły nas rozłamy. Następnie nadchodzi Jom Kipur i rozpoczyna się uroczyste nabożeństwo. Społeczność jednoczy się i zaczyna modlić się modlitwami o przebaczenie.

W jedności prosimy Boga o przebaczenie nam długiej listy grzechów. Za grzech morderstwa, za grzech kradzieży, za grzech niemoralności seksualnej, za grzech cudzołóstwa. Z każdym recytowaniem uderzamy się w pierś i z całą szczerością prosimy o przebaczenie. Nawet jeśli osobiście nie popełniliśmy morderstwa, niczego nie ukradliśmy, nie dopuściliśmy się niemoralności seksualnej ani cudzołóstwa.

Dla nowego obserwatora ta masowa, zjednoczona skrucha może wydawać się dziwna, zwłaszcza że wiele osób proszących o odpuszczenie długiej listy grzechów nie popełniło grzechu, którego odpuszczenia chciały uzyskać.

Continue reading →

Antysemityzm, koniec czasów i Millenium – część 2

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Część 1

Wzrost antysemityzmu, Izrael i chrześcijaństwo są na kursie kolizyjnym.

Antychryst i antysemityzm
Kiedy Jezus mówił o ludziach, którzy będą zdradzać wierzących w Niego i nienawidzić wierzących w Niego, mówił wówczas do żydowskich wierzących. Dzisiaj w Jezusa wierzą zarówno Żydzi, jak i poganie, dlatego antysemityzm i antychrześcijaństwo są ze sobą na zawsze powiązane. Historia to potwierdza. Na przykład w nazistowskich obozach zamordowano 6 milionów Żydów, ale nie wspomina się o tym, że zamordowano również kolejne 5 milionów nie-Żydów – chrześcijan, z których część stanowili ludzie będący chrześcijanami jedynie z nazwy, jednak zginęło tam też wielu prawdziwie wierzących. Być może najbardziej znanym chrześcijaninem w tej grupie był Dietrich Bonhoeffer. Jeśli nienawidzili Jezusa, będą nienawidzić również nas.

Apostoł Jan używa słowa „antychryst” cztery razy. Pierwszy raz w 1 J 2:18-19:
„Dzieci, jest to już ostatnia godzina. I jak słyszeliście, ma przyjść antychryst, lecz oto już teraz wielu antychrystów powstało. Stąd wiemy, że to już ostatnia godzina. Wyszli spośród nas, lecz nie byli z nas. Gdyby bowiem byli z nas, pozostaliby z nami; lecz wyszli spośród nas, aby wyszło na jaw, że nie wszyscy są z nas”.

Zwróć uwagę na pierwszy sposób rozpoznania ducha antychrysta: „Wyszli spośród nas, lecz nie byli z nas”. Oznacza to, że duch antychrysta sprawia wrażenie chrześcijańskiego: „jest jednym z nas”. W trzech pozostałych miejscach, w których Jan używa określenia „antychryst”, mówi, że duch antychrysta zaprzecza, iż Jezus jest Chrystusem. Jednak w tym pierwszym przypadku mówi, że istnieje wielu antychrystów (duchów), którzy „wyszli spośród nas”. Sprawiają wrażenie chrześcijan, lecz w rzeczywistości zaprzeczają Jemu. (Cztery miejsca, w których używa tego określenia: 1 J 2:18-19, 22; 4:3; 2 J 1:7).

Powiedział również: „…oto już teraz wielu antychrystów powstało. Stąd wiemy, że to już ostatnia godzina”. Ci tak zwani chrześcijanie, którzy wyszli spośród nas, lecz nie są częścią nas, stanowią część dowodów na to, że znajdujemy się w ostatniej godzinie tego wieku. Ten duch przybiera postać chrześcijańską, lecz działa przeciwko wszystkiemu, co rzeczywiście pochodzi od Boga. Nasze ostrzeżenie brzmi więc: zwracajcie uwagę na ludzi, którzy mówią, że są chrześcijanami, a jednocześnie występują przeciwko Izraelowi i narodowi żydowskiemu. (Zob. 2 Kor 11:13-15).

„Twierdzą, że znają Boga, ale uczynkami swymi zapierają się go; są wstrętni, nieposłuszni i do żadnego dobrego uczynku niezdatni”. Tt 1:16.

Continue reading →