Category Archives: Autor

Autorzy artykułów

Jakie było prawdziwe imię Jezusa?

Poznaj hebrajskie i greckie tłumaczenia imienia, które jest ponad wszelkie imiona.

Dr Eli Lizorkin-Girzhel

W judeo-greckim Nowym Testamencie imię Jezus jest konsekwentnie zapisywane jako Ἰησοῦς (Iēsous). Ta grecka transliteracja odpowiada hebrajskiemu imieniu Jeszua (יֵשׁוּעַ ) lub jego dłuższa forma, Yehoshua (יְהוֹשֻׁעַ ), oba te imiona były powszechne wśród Żydów w okresie Drugiej Świątyni (ok. 516 p.n.e.–70 n.e.). Imię Jeszua pojawia się w Biblii hebrajskiej prawie trzydzieści razy, odnosząc się do różnych osób (np. Ezd 3:2; Neh 3:19; 1 Kronik 24:11). Podobnie imię Jehoszua, najbardziej znane z Jozuego, następcy Mojżesza, jest dobrze udokumentowane w tekstach biblijnych (np. Lb 13:16). Imiona te, zakorzenione w hebrajskiej tradycji językowej, stanowią podstawę do zrozumienia imienia Jezus.

Etymologicznie rzecz biorąc, Jehoszua (יְהוֹשֻׁעַto nazwa złożona, pochodząca od dwóch hebrajskich słów: elementu teoforowegoיָהוּ (Yahu), skrócona forma imienia Bożego YHWH (Tetragram) i czasownik יָשַׁע (jasza’), co oznacza „zbawić” lub „wyzwolić”. Tak więc imię Jehoszua można przetłumaczyć jako „JHWH zbawia” lub „Pan jest zbawieniem”. Jeszua, w nieco innej pisowni i wymowie (יְשׁוּעָה ), skrót od imienia Jehoszua (Ezd 3:2), upraszcza wymowę, zachowując jednocześnie sedno znaczenia. Imię Jeszua jest powszechnie uważane za skróconą formę imienia Jehoszua . Dokładnej historii tego skrócenia nie należy przeceniać. W tym kontekście Jeszua może być interpretowane jako „On [Pan] zbawia” lub po prostu „zbawienie”, w zależności od niuansów składniowych.

Równorzędność imion Jeszua i Jehoszua w judeo-greckim jest znacząca. Greckie Ἰησοῦς (Iēsous) nie rozróżnia tych dwóch form hebrajskich, ponieważ językowi greckiemu brakuje precyzji fonetycznej, która odzwierciedlałaby subtelne różnice w wokalizacji hebrajskiej. Greckie Ἰησοῦς może reprezentować hebrajskie imiona w rodzinie Jeszua/Jehoszua . To samo greckie imię jest używane w odniesieniu do Jozuego, syna Nuna, w Dziejach Apostolskich 7:45 i Liście do Hebrajczyków 4:8, a także w Septuagincie (np. Jozuego 1:1). Ta ciągłość językowa podkreśla wspólną tożsamość imion w kontekstach hebrajskim, aramejskim i greckim.

Teologiczne znaczenie imienia Jezus zostało wyraźnie wyrażone w Ewangelii Mateusza: „Nadasz Mu imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1,21). Stwierdzenie to nawiązuje bezpośrednio do imienia Jeszua i jego rdzenia semantycznego,יָשַׁע (zbawić). W języku hebrajskim imię Jeszua jest fonetycznie i koncepcyjnie powiązane z rzeczownikiem יְשׁוּעָה (yeshu’ah), co oznacza „zbawienie”. Ewangelia Mateusza 1:21 zawiera wyraźną grę słów w języku greckim: po słowie Ἰησοῦν ( Iēsoun ) następuje σώσει ( sōsei) , „on zbawi”. Ta grecka gra słów oddaje zbawcze znaczenie tradycyjnie kojarzone z imieniem semickim. Ta interpretacja jest zgodna z żydowskimi praktykami nadawania imion, gdzie imiona często miały znaczenie teologiczne lub prorocze, odzwierciedlając rolę lub boski cel osoby je noszącej.

Natomiast proponowane imię „Jahszua” nie posiada żadnych poświadczeń w starożytnych źródłach hebrajskich ani aramejskich. Zwolennicy imienia „Jahszua” argumentują, że łączy ono w sobie „Jah” (skróconą formę imienia JHWH) i „szua” (od rdzenia oznaczającego „zbawiać”). Teologicznie rzecz biorąc, „Jahszua” może wydawać się atrakcyjne, ponieważ można je interpretować jako „Jah zbawia”, co nawiązuje do zbawczej roli Jezusa. Jednakże forma ta jest językowo i historycznie niespójna. Żadne znane teksty żydowskie z okresu Drugiej Świątyni ani wcześniejsze nie używają imienia „Jahszua” jako imienia własnego. Zwoje znad Morza Martwego, literatura rabiniczna i inne współczesne źródła konsekwentnie poświadczają imię Jeszua lub Jehoszua, ale nigdy imię „Jahszua”.

Continue reading →

Słowo o wyborach politycznych

Frank Viola
Zanim przejdziemy do dzisiejszego artykułu „Deep Cuts”, chcę podziękować za przytłaczający odzew na nowe kazanie, które opublikowałem w zeszłym tygodniu: „Najważniejszy rozdział w Biblii: Odsłonięcie Rzymian 8”.

Niektórzy z Was nazwali je „arcydziełem sztuki”, które zaparło Wam dech w piersiach. Moja żona, która słyszała moje niezliczone kazania, powiedziała, że było to jedno z najpotężniejszych, jakie kiedykolwiek wygłosiłem. (Nie słyszała jeszcze innych kazań, które wygłosiłem w zeszły weekend).

Mam więc nadzieję, że posłuchacie, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście. To nie jest typowe ujęcie Rzymian 8.

Jak wspomniałem w czwartek, reszta kazań, które wygłosiłem w Teksasie, pojawi się w nadchodzących tygodniach. Reakcje na te kazania były równie entuzjastyczne, jak na kazanie Rzymian 8. Jestem więc wdzięczny i nie mogę się doczekać, aby się nimi z Wami podzielić.

A teraz czas na dzisiejsze przemyślenia

—

Podczas każdych wyborów prezydenckich i wyborów uzupełniających osoby kibicujące konkretnemu kandydatowi lub partii mają wrażenie, że przegrana ich strony zamyka kurtynę dla wolnego świata.

Ci, którzy są po stronie zwycięzców, mają odmienne zdanie.

Pomijając to, w praktycznie każdych wyborach niezliczeni chrześcijanie angażują się w ten sam poziom gniewu, jadowitej retoryki i politycznych ataków, co niewierzący świat.

Nie ma między nimi praktycznie żadnej różnicy, poza dodawanymi słowami „Jezus” lub „Bóg”.

Zarówno chrześcijanom pogrążonym w żałobie, jak i chrześcijanom świętującym, pragnę przypomnieć, że żaden prezydent, premier ani żaden organ prawny nigdy nie ustanowił królestwa. I żaden prezydent ani partia nigdy tego nie zrobią.

Weryfikacja rzeczywistości: Jeśli jesteś naśladowcą Jezusa Chrystusa, jesteś częścią ambasady radykalnie innego imperium, z radykalnie inną polityką.*

Należysz do królestwa, które nie jest z tej planety, ale które wymaga od ciebie całkowitego oddania, całkowitej pasji i życia — czegoś, co wielu ludzi (nawet chrześcijan?) poświęciło partii politycznej lub kandydatowi.

Jako ambasadorzy Królestwa Bożego, możemy być pewni, że Bóg ma wszystko pod kontrolą. Niezależnie od tego, czy odczuwasz skrajny strach, czy też rozkoszną ulgę z powodu nowo wybranego prezydenta lub premiera, Pan wzywa nas wszystkich, abyśmy dotknęli tronu w imieniu tej osoby:
„Dlatego napominam przede wszystkim, aby prośby, modlitwy, błagania i dziękczynienia odprawiane były za wszystkich ludzi, za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić życie ciche i spokojne, z całą pobożnością i godnością. Jest to bowiem dobre i miłe w oczach Boga, naszego Zbawiciela” (1Tym 2:1-3).

Zwróć uwagę na modlitwę. Nie chodzi o to, by polityczni przywódcy świata zmienili kulturę, by skłonić ją do posłuszeństwa Bogu. Modlitwa jest po prostu o to, by władze polityczne pozwoliły nam, chrześcijanom, żyć „w ciszy i pokoju” dla naszego Pana.

Jak już widzieliśmy , ekklesia nie jest odizolowaną, odizolowaną enklawą. Stoi w świecie i dla świata jako świadek i świadectwo. Twierdzenie, że „Jezus jest Panem”, jest deklaracją polityczną, która odmawia uznania Cezara – czy jakiejkolwiek innej istoty – za Pana.
Więc gdziekolwiek staniesz po wyborach politycznych, z jednej strony niech się nie trwoży twoje serce, z drugiej zaś niech nie pokłada całej nadziei w żadnym upadłym człowieku.
Takie zachowanie oznacza, że zapomniałeś, że jesteś częścią wiecznego królestwa, które jest częścią niebios.

Nie ślubujemy wierności żadnej fladze poza flagą Królestwa Bożego. Kiedy tracimy to z oczu, zaczynamy wchodzić w konflikt z naszymi przeciwnikami politycznymi tak jak świat, krytykując ich, a nawet demonizując.
Demonizacja powinna być stosowana wyłącznie do bytów pozaludzkich. Zbyt wielu chrześcijan jest skłonnych uznać, że ci, którzy nie zgadzają się z nimi politycznie, są źli.

Wyniki światowych wyborów politycznych nie oznaczają ani zbawienia, ani upadku świata. Są zaledwie punkcikami na wielkim radarze czasu. Proszę spojrzeć na to z dystansu.
Nasi duchowi przodkowie żyli pod rządami władców, którzy rzucali ich na pożarcie lwom, podpalali jak ludzkie pochodnie i stosowali inne barbarzyńskie formy ucisku i rzezi.

Nie ulegaj pokusie angażowania się w politykę partyjną, zapominając kim jesteś i do kogo należysz.

Jesteśmy częścią królestwa, które przetrwa i ostatecznie pokona wszystkie inne.

Jezus jest Panem tego królestwa, a także Panem tego świata, bez względu na to, kto sprawuje władzę obecnie lub w przyszłości.**

Starajcie się najpierw o Jego królestwo, co oznacza pokazanie światu, jak wygląda, jak działa i jak się czuje królestwo Boże — zwłaszcza w gorących okresach politycznych.

Wszyscy prezydenci, premierzy i królowie będą jedynie przypisem na kartach historii. Ale królestwo Jezusa Chrystusa nie będzie miało końca.

Dzięki temu zrozumieniu pozbywamy się strachu i paniki w odniesieniu do naszych przedstawicieli rządowych.

To rozdział uzupełniający do mojej przełomowej książki INSURGENCE: Reclaiming the Gospel of the Kingdom .

Do następnego razu,

Twój brat,

Psalm 115:1

Kozioł, który zabrał grzechy Izraela

(przyp. mój: Piotr Z. Nie jestem za promowaniem obchodzenia świąt z ksiąg Mojżesza przez chrześcijan z pogan (Dz. 15:28), ale to, co działo się ze szkarłatną nicią jest bardzo znamienne. Stąd poniższy artykuł.)

Jom Kipur, kozioł ofiarny i szkarłatna nić, która przestała bieleć

Tuvia Pollack
20 września 2026 r.
Oryg.: TUTAJ

Uwielbiam kozy. Uważam, że są najwspanialsze ze wszystkich. I jestem taka szczęśliwa, że już nie spychamy ich z klifów, jak to robiliśmy, gdy karmazynowa nić robiła się biała.

Och, nie masz pojęcia, o czym mówię? No to zapnijcie pasy, bo Jom Kipur, Dzień Przebłagania, znów nadszedł. Tego dnia pościmy przez 24 godziny, wspominając nasze grzechy i prosząc Boga i ludzi o przebaczenie. Nakazano to w Księdze Kapłańskiej 23:26-32. To jedyny dzień w roku, w którym Bóg dokonuje przebłagania za grzechy każdego człowieka.

Piszę z Jerozolimy dla chrześcijan, którzy chcą zetknąć się z Pismem Świętym w jego oryginalnym, żydowskim kontekście. Dla tych, którzy wiedzą, że pod powierzchnią kryje się coś więcej.

Czy na pewno?
Możesz powiedzieć, że Jeszua uczynił to raz na zawsze na krzyżu i będziesz miał rację. Możesz powiedzieć, że to święto jest nieistotne w erze Nowego Przymierza i będziesz miał rację. Moim kontrargumentem byłby apostoł Paweł. „Badajcie samych siebie, czy trwacie w wierze” (2 Koryntian 13:5). Dlaczego nie wygospodarować czasu raz w roku na post i nie robić tylko tego? I dlaczego nie wykorzystać konkretnego czasu, który Bóg już na to wyznaczył? Więcej o tym później.

Szczegółowe instrukcje dotyczące tego dnia znajdują się w Księdze Kapłańskiej 16. To jedyny raz w roku, kiedy arcykapłan wchodził do Miejsca Najświętszego. Istniał rozbudowany system ofiar i rytuałów, które należało wykonywać we właściwy sposób. Jednym z rytuałów opisanych w Torze było przyprowadzenie dwóch kozłów i rzucanie między nimi losów. Jeden był „dla Pana”, a drugi „dla Azazela”. Po angielsku kozioł ofiarny.

(Przypis dla nerdowskich dygresji dla tych, którzy chcą wpaść ze mną w tę króliczą norę Azazela – Istnieją różne koncepcje co do tego, co oznacza Azazel, czy to zły duch pustyni, upadły anioł wspomniany w Księdze Henocha, przezwisko Szatana, a może pochodzi od „ez-azal”, „kozioł panowania” w języku aramejskim. Albo może po prostu „ez-El” – kozioł Boży. Niektórzy mówią, że został nazwany na cześć dwóch Nefilim o imieniu Uza i Azal, z czasów potopu. W starym greckim tłumaczeniu, Septuagincie, jest powiedziane „kozioł odejścia”, a w angielskich tłumaczeniach ten kozioł był nazywany „kozłem ofiarnym”, w oparciu o grecką interpretację i staroangielskie słowo oznaczające ucieczkę lub odejście. Koniec przypisu dla nerdów).

Składali w ofierze kozła, który otrzymał los „dla Boga”, podczas gdy grzechy ludu symbolicznie obciążały kozła ofiarnego, a następnie wypędzali go na pustynię (werset 10).

Biblia nie mówi, że róg kozła ofiarnego był owinięty szkarłatnoczerwoną nicią. A jeśli Bóg odpuszczał grzechy ludu, nić ta stawała się biała dzięki cudowi, zgodnie z Księgą Izajasza 1:18: „Choć wasze grzechy będą jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choć będą czerwone jak purpura, jak wełna staną się białe”. Ta szkarłatna nić nazywała się „Leszon ha-Zehorit”.

Skoro nie ma tego w Biblii, skąd o tym wiemy? Bo możemy o tym przeczytać w Misznie, najwcześniejszej części Talmudu. Została ona spisana w latach 200. n.e., ale zachowała tradycje dotyczące rytuałów Świątyni sprzed jej zburzenia, więc tradycja ta może odzwierciedlać praktyki pamiętane z okresu Drugiej Świątyni.

Teraz, oni tak naprawdę nie wysłali kozła ofiarnego, aby błąkał się i głodował na pustyni, ponieważ wtedy wkraczałby on na tereny zamieszkane i przynosił grzech z powrotem. Nie, mieli system, w którym ktoś towarzyszył kozłowi na pustynię na wschód od Jerozolimy, mijając po drodze punkty z jedzeniem i noclegiem, aż dotarli na Górę Montar, około 9 mil dalej, gdzie człowiek towarzyszący kozłowi zepchnął go z klifu. Jedno ze źródeł mówi, że przywiązali szkarłatną nić wokół jego rogu w świątyni, a zanim kozioł został zepchnięty w dół klifu, osoba, która go przyniosła, odcięła połowę nici i przywiązała ją do skały. Następnie, po zepchnięciu, nić stała się biała. Inne źródło mówi, że pozwolili nici zawisnąć w świątyni i tam sprawdzali, czy stała się biała.

Jeśli nić pozostawała czerwona, był to zły omen. Oznaczało to, że Bóg z jakiegoś powodu nie przebaczył ludziom grzechów.

A teraz posłuchajcie – jedno ze źródeł w Talmudzie głosi, że „przez czterdzieści lat poprzedzających zniszczenie Świątyni nić nie stała się biała”.

Continue reading →

Oszustwo otaczające podziały

Francis Frangipane

Nie mogę zaproponować żadnego politycznego rozwiązania podziałów. Ostatecznie, jeśli osiągnięcie podobieństwa do Chrystusa nie wystarczy, nie mam innego rozwiązania. Jestem człowiekiem poszukującym charakteru Chrystusa. Piszę do ludzi, którzy podzielają moją pasję. Jeśli to czytasz, ale nie zależy ci na upodobnieniu się do Chrystusa, naprawdę nie mam ci nic do zaoferowania w kwestii rozłamów. Upodobnienie się do Chrystusa to jedyny sposób, aby ich uniknąć lub się z nich wyleczyć.

Niech Słowo będzie Prawdą
Biblia wiele mówi o jedności. Jednak nie znalazłem jeszcze ani jednego przykładu w Nowym Testamencie, w którym Pismo zachęcałoby odrodzonych chrześcijan do oddzielenia się od Kościoła lub jego podziału. Słyszałem wiele fragmentów Pisma Świętego wyrwanych z kontekstu i przeinaczonych, by służyły celowi podziału, ale w tym kontekście nigdzie nie widzę Ducha Świętego mówiącego swojemu ludowi, że słuszne jest oddzielenie się od innych niedoskonałych chrześcijan.

Przyjrzyjmy się zatem niektórym fragmentom Pisma Świętego, którymi ludzie usprawiedliwiali podział Kościoła. Często cytowane jest napomnienie Pawła: „Wyjdźcie spośród nich i odłączcie się” (2 Kor 6,17). Apostoł nie mówił jednak o oddzieleniu od innych chrześcijan. Jego celem było raczej ostrzeżenie chrześcijan przed „nierównym jarzmem” z poganami lub „niewierzącymi” (2 Kor 6,14-15 KJV). Co ciekawe, imię „faryzeusz” dosłownie oznacza „oddzielony”. Wśród nich widzimy doskonały przykład tego, jak pycha i samouwielbienie sprawiają, że uważamy się za bardziej duchowych niż inni ludzie.

Kolejne historyczne nieporozumienie pochodzi z 1 Kor 11, gdzie Paweł zdaje się przyznawać, że rozłamy i podziały były niemal konieczne. Napisał: „Słyszę, że istnieją rozłamy między wami, i po części wierzę. Muszą bowiem być wśród was rozłamy, aby ci, którzy są wypróbowani, stali się pośród was widoczni” (1 Kor 11,18b-19). Z pewnością, sama w sobie, idea, że „muszą być też rozłamy… aby ci, którzy są wypróbowani, stali się widoczni”, uzasadnia ideę rozłamów i podziałów. Oczywiście ci, którzy odłączają się od innych, zawsze utożsamiają się z „tymi, którzy są wypróbowani”.

Jednak rzeczywisty kontekst wersetu ujawnia prawdziwą percepcję apostoła. Oto cały werset osiemnasty: „Po pierwsze, słyszę, że kiedy schodzicie się jako Kościół, zdarzają się między wami rozłamy, i po części temu wierzę”.

Posłuchaj uważnie dominującego, dominującego kontekstu Pawła: „Kiedy jednoczycie się jako Kościół, słyszę, że istnieją podziały. Nie pomylcie się z jego przemową otwierającą. Nie rozstali się. Nadal byli zjednoczeni. Paweł nie usprawiedliwiał podziałów między nimi; pisał konkretnie, aby je naprawić. Ale chociaż jeden identyfikował się z Pawłem, a drugi z Apollosem lub Kefasem, nadal „zjednoczyli się jako Kościół”.

Każdego tygodnia wszyscy chrześcijanie w Koryncie spotykali się na nabożeństwie. Podczas tego spotkania mieli również ucztę miłości i cotygodniową komunię. To właśnie tutaj, w zarządzaniu żywnością, podzielili się na kliki i frakcje. Niektórzy rzeczywiście starali się skupić na znaczeniu Wieczerzy Pańskiej, podczas gdy inni jedli ile mogli podczas wspólnego posiłku (1 Kor 11,20-22.33-34). Paweł nie sankcjonował ich podziałów; przyznawał, że bardziej żarłoczni chrześcijanie stali się odrębną grupą w kościele, spiesząc się do jedzenia przed innymi. W przeciwieństwie do tego, chrześcijanie, którzy z szacunkiem czekali, również stali się grupą – ale wszyscy byli nadal zjednoczeni, spotykając się razem jako kościół Chrystusa.

Przez cały ten list Paweł niezmiennie koncentrował się na eliminowaniu podziałów i braku jedności. Jest absolutnie nie do pomyślenia, żeby aprobował podziały między nimi. Już w następnym rozdziale Paweł ponownie porusza temat jedności, posługując się analogią do ciała współzależnego i zjednoczonego. Wszystko, co napisał do tego momentu, zostało ujęte w jego podsumowującej myśli w wersecie 25. Wsłuchaj się ponownie w jego serce:

„Aby nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem” (1 Kor. 12:25).
Umiłowani, to słowo przetłumaczone jako „schizma” w Biblii Króla Jakuba (oddane jako „podział” w Biblii Nowego Testamentu), w języku greckim oznacza „rozłam”. Dosłownie tłumacząc, Paweł mówi: „Nie powinno być rozłamu w ciele”. Której części słowa „nie” nie rozumiemy? Jedność jest głównym tematem Pierwszego Listu do Koryntian. Jak można szczerze zignorować całe rozdziały o jedności i wyrwać połowę wersetu z kontekstu, aby uzasadnić rozłam? To celowe oszustwo.

Celem jest jedność
We wszystkim, co Nowy Testament głosi chrześcijanom – we wszystkich listach i pasterskich Pawła i innych apostołów – wezwanie jest jasne i nieomylne, zmierzające do jedności, a nie do podziałów. Wieje huragan duchowego wiatru, który kieruje Kościół ku jedności z Chrystusem, a dzięki Chrystusowi – jedności między sobą. Powtarzające się napomnienia wynikają z braku jedności i sekciarstwa.

Continue reading →

Wycieraczkowe chrześcijaństwo osiąga kolejne dno

Fiasco arcybiskupki 11 września było przerażające, ale stanowiło dopiero pierwszy z trzech aktów podporządkowania się chrześcijan islamowi.

Raymond Ibrahim
Oryg.: TUTAJ
21 września 2026 r.

W ostatnim czasie można było zaobserwować wiele bezwstydnych wybuchów chrześcijaństwa-wycieraczki . (Określenie to definiuję jako przekonanie, podzielane przez zbyt wielu chrześcijan, że ich wiara zaczyna się i kończy na tym, że zachowują się jak wycieraczki, którymi wszyscy – zwłaszcza niechrześcijanie – wycierają sobie stopy.)

Najbardziej oczywiste zdarzenie miało miejsce w Wielkiej Brytanii (tak, szok ).

11 września Kościół Anglii przyznał nagrodę „międzywyznaniową” pakistańskiemu duchownemu muzułmańskiemu, który w 2007 r. publicznie nazwał bin Ladena „Saifullah” (Mieczem Allaha) za prowadzenie dżihadu przeciwko „niewiernym” i który opowiada się za pakistańskimi prawami o bluźnierstwie, umożliwiającymi powszechne prześladowania chrześcijan.

„Ironia” jest jeszcze gorsza: nagroda, którą „arcybiskup” Sarah Mullally wręczyła muzułmańskiemu duchownemu, została nazwana na cześć krzyżowca, który walczył u boku Ryszarda Lwie Serce w Trzeciej Krucjacie.

Po nieuniknionym zamieszaniu Mullally po cichu cofnęła nagrodę bez przeprosin, pozostawiając po sobie jedynie niezapomniany obraz siebie – „przywódczyni” Kościoła Anglii – uśmiechającej się obok duchownego, który wychwalał bin Ladena i jego żonę ubraną w nikab, w dwudziestą piątą rocznicę dnia, w którym bin Laden zorganizował morderstwo prawie 3000 Amerykanów.

To jednak był dopiero początek. Tego samego dnia, w którym nagrodę cofnięto, w innych częściach Europy wybuchł jeszcze bardziej rażący – choć znacznie mniej nagłośniony – przejaw chrześcijaństwa na wycieraczce .

Katolicki Uniwersytet w Leuven zainaugurował swój oficjalny rok akademicki mszą świętą w kościele św. Piotra, której towarzyszył muzułmański muezin, który odprawiał arabskie wersety z Koranu .

Pamiętajmy, że jest to ta sama księga, która naucza muzułmanów, że Chrystus nigdy nie został ukrzyżowany, nigdy nie zmartwychwstał i w żaden sposób nie jest Bogiem ani Synem Bożym (zobacz Koran 4:171, 4:157, 5:72, 5:116, 9:30, 19:35).
Innymi słowy, jest to ta sama księga, która potępia Ewangelię jako fałszerstwo — nie wspominając o wezwaniu muzułmanów do walki i podporządkowania sobie wszystkich chrześcijan za szerzenie kłamstwa (9:29).

Continue reading →

Dżihad kontra krucjata: pięć kluczowych różnic

Dlaczego „główny nurt historii” uczy czegoś zupełnie odwrotnego od rzeczywistości?

Raymond Ibrahim
Oryg.: TUTAJ

Historyczne krucjaty przeciwko islamowi zawsze były i są demonizowane i zniekształcane w sposób mający na celu oczyszczenie z zarzutów dżihadystycznego terroru.

„Jeśli nie zaczniemy się wywyższać” – ganił Amerykanów w 2015 roku Barak Obama za nadmierną krytykę okrucieństw Państwa Islamskiego – „i nie będziemy uważać, że to [ścinania głów, niewolnictwo seksualne, ukrzyżowanie, pieczenie ludzi] jest czymś wyjątkowym, pamiętajmy, że w czasie wypraw krzyżowych i Inkwizycji ludzie dopuszczali się strasznych czynów w imię Chrystusa”.

Inni, głównie akademicy i samozwańczy „eksperci”, twierdzą, że krucjaty są jednym z głównych powodów, dla których współcześni muzułmanie wciąż są wściekli. Jak ujął to już niesławny profesor Uniwersytetu Georgetown, John Esposito:

Minęło pięć wieków pokojowego współistnienia [islamu i chrześcijaństwa], zanim wydarzenia polityczne i gra o władzę między cesarzem a papieżem doprowadziły do trwającej przez stulecia serii tak zwanych świętych wojen, które skonfliktowały chrześcijaństwo z islamem i pozostawiły trwałe dziedzictwo nieporozumień i nieufności.

Ta charakterystyka nie ogranicza się jednak do abstrakcyjnych teorii; nadal wywiera głęboki wpływ na psychikę ludzi Zachodu na całym świecie. Tak więc w 1999 roku, z okazji dziewięćsetnej rocznicy zdobycia Jerozolimy przez krzyżowców, setki pobożnych protestantów wzięło udział w tzw. „marszu pojednania”, który rozpoczął się w Niemczech, a zakończył w Jerozolimie. Po drodze nosili koszulki z arabskim napisem „Przepraszam”. Oficjalne oświadczenie:

Dziewięćset lat temu nasi przodkowie nieśli imię Jezusa Chrystusa w bitwach na Bliskim Wschodzie. Napędzani strachem, chciwością i nienawiścią… Krzyżowcy unieśli sztandar Krzyża nad waszym ludem… W rocznicę pierwszej Krucjaty… pragniemy pójść śladami Krzyżowców, przepraszając za ich czyny… Głęboko żałujemy okrucieństw popełnionych w imię Chrystusa przez naszych poprzedników. Wyrzekamy się chciwości, nienawiści i strachu i potępiamy wszelką przemoc dokonaną w imię Jezusa Chrystusa.

Wielką ironią głównego nurtu potępiania historycznych krucjat jest to, że gdy poważnie się przyjrzeć samym krucjatom – czym były, co je inspirowało i uzasadniało, kto miał prawo w nich uczestniczyć itd. – a następnie porównać je z historycznym dżihadem, to nie tylko krucjaty okazują się całkowicie słusznymi; całe oskarżenie Zachodu o jego rzekome krzywdy wobec islamu – przeszłe i obecne – rozpada się.

Jeśli wydaje Ci się to niedorzeczne, rozważ pięć kluczowych różnic.

Sprawiedliwa wojna
Po pierwsze, krucjaty były produktem teorii wojny sprawiedliwej, której fundamentalnym kryterium jest to, że wojny „muszą być obronne lub służyć odzyskaniu należnego im posiadania”, cytując historyka krucjat Christophera Tyermana. „Chrześcijańscy wojownicy”, rozwija Joseph O’Callaghan, historyk rekonkwisty, „byli wzywani do odzyskania ziem, niegdyś do nich należących, ale teraz niesłusznie zajmowanych przez muzułmańskich intruzów, oskarżonych o uciskanie chrześcijaństwa i rabowanie kościołów”. W związku z tym „chrześcijanie, przekonani o słuszności swojej sprawy i o tym, że Bóg jest po ich stronie, stawili czoła wrogowi”.

Tak pewni słuszności swojej sprawy, przednowocześni Europejczycy nigdy nie omieszkali wyjaśnić jej muzułmańskim przeciwnikom. Przed rozpoczęciem oblężenia Lizbony arcybiskup Bragi João wezwał muzułmanów do poddania się, ponieważ „niesprawiedliwie władali naszymi miastami i ziemiami już od 358 lat”, oraz do „powrotu do ojczyzny Maurów, skąd przybyli, zostawiając nam to, co nasze”.

Pięćdziesiąt lat wcześniej, tysiące mil na wschód, Piotr Pustelnik posłużył się tą samą logiką, aby wyjaśnić muzułmańskiemu dowódcy, dlaczego to krzyżowcy, a nie muzułmanie, mogli siłą zająć starożytne chrześcijańskie miasto Antiochię: ponieważ było ono chrześcijańskie od sześciu wieków przed inwazją islamu.

Continue reading →

Pojednanie w niebie – 2

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

W środku nocy złodziej włamywał się do pogrążonego w ciemności domu. Usłyszał głos mówiący: „Jezus cię obserwuje”. Zatrzymał się, teraz już zdenerwowany i trochę przestraszony, i zaczął się zastanawiać, kto to powiedział. Bardzo powoli i ostrożnie zrobił kolejny krok. Ponownie usłyszał: „Jezus cię obserwuje”. Teraz, już bardzo przestraszony, skierował latarkę w stronę, z której dochodził głos, i zobaczył papugę w klatce, która powtórzyła: „Jezus cię obserwuje”. Odetchnął z ulgą mówiąc pod nosem: „Co za człowiek nauczył swoją papugę mówić: «Jezus cię obserwuje»?”. Papuga odpowiedziała: „Ten sam, który nazwał swojego rottweilera Jezusem”.

Prawdziwy Jezus rzeczywiście widzi wszystko i uznaje wszystkie dobre rzeczy, które robimy dla innych, a które w tamtym czasie nigdy nie zostały docenione ani zrozumiane. Te rzeczy widzi Bóg, a nie ludzie i wszystkie je zapisuje i pamięta. W Mt 25:34-40 Jezus mówi, że uczynki ludzi, którzy karmili, poili, otwierali swoje domy oraz odwiedzali chorych i więźniów, zostaną zapamiętane: „Zaprawdę powiadam wam: Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci, mnie uczyniliście”. Możecie pamiętać z tego fragmentu, że ci (chrześcijanie) zapytali, będąc zupełnie nieświadomi tego, że On ich obserwuje: „Kiedy uczyniliśmy wszystkie te rzeczy…?” (w. 39). Są dobre rzeczy, które robimy, nie myśląc o nich nawet, że „to dla Chrystusa”, ale On właśnie tak je traktuje – podawanie wody, jedzenie, odzieży, zapewnianie schronienia, odwiedzanie przyjaciół, to tylko niektóre z podanych przykładów.

Dobre rzeczy w naszym życiu są pamiętane, zapisywane i nagradzane. To, że Biblia jest pełna odniesień do ksiąg naszego życia, które są zapisywane w niebie, dowodzi, że Bóg Ojciec jest zainteresowany każdym człowiekiem. Książkę pisze się tylko wtedy, gdy jest tego warta. Ty jesteś tego wart. Twoje życie JEST tego warte. W niebie zapisano księgę twojego życia, ponieważ masz znaczenie.

Po drugie, pokazuje to, że w niebie jest miejsce pojednania i pamiętania, a nie usuwania wspomnień. Księgi są zachowywane, abyśmy mogli wracać do nich wciąż od nowa i pamiętać. To, co jest zapisane w Chrystusie, nie dotyczy twoich grzechów, ponieważ zostały one przebaczone, lecz tego, przez co przeszedłeś i co przezwyciężyłeś. Twoje zmagania zostały w Chrystusie zapisane. Jak powiedział Dawid, twe łzy zebrano i zapisano (Ps 56:8).

W 1 Kor 3:1-15 Paweł pisze zachęcając wierzących, aby zajęli się drewnem, sianem i słomą, czym są zazdrością, sporami i podziałami w ich życiu. Mówi, że przezwyciężenie tych rzeczy przemienia je w złoto, srebro i drogocenne kamienie. Taki rodzaj zmagań i zwycięstw jest zapisywany w księgach, aby wszyscy mogli zobaczyć, jak zmagali się, upadali i podnosili się, aż w końcu dzięki Niemu zwyciężyli – tak aby to Jemu przypadła cała chwała w każdej z tych ksiąg.

Continue reading →