Category Archives: Autor

David Servant

Uwaga: To krótkie nauczanie zostało pierwotnie opublikowane w czerwcu 2025 r., ale uznałem, że nadszedł czas, aby opublikować je ponownie. – David

Wyobraź sobie przez chwilę bardzo złego człowieka – psychopatę, który napada na niczego niepodejrzewających ludzi i ich morduje. Średnio popełnia jedno morderstwo tygodniowo. Potem umiera. Czy Bóg przyjmuje go do nieba?

Nikt nie odpowiedziałby twierdząco na to pytanie. Wszyscy wierzą, że istnieją jakieś standardy wstępu do nieba, a ktoś, kto regularnie popełnia morderstwo, nie spełnia tych standardów. Nowy Testament potwierdza to: „Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą; a wiecie, że żaden zabójca nie ma w sobie życia wiecznego ” (1 J 3,15, dodano podkreślenie).

Wyobraźmy sobie, że tuż przed śmiercią człowiek ten wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie. Wszyscy chrześcijanie powiedzieliby, że skoro zbawienie jest z łaski przez wiarę, Bóg przyjąłby tego człowieka do nieba – jako grzesznika zbawionego z łaski. Jezus umarł za jego grzechy, umożliwiając tak niezwykłą łaskę.

Wyobraźmy sobie, że na rok przed śmiercią morderca wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie, ale potem morduje jedną osobę tygodniowo. W ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających śmierć zabija 52 osoby. Czy Bóg przyjmie go do nieba?

Nie wyobrażam sobie, żeby ktokolwiek odpowiedział twierdząco na to pytanie. Niektórzy chrześcijanie mogliby powiedzieć, że człowiek nigdy nie narodził się na nowo, ponieważ nigdy tak naprawdę nie uwierzył w Jezusa. Inni chrześcijanie powiedzieliby, że mógł narodzić się na nowo na krótko, kiedy początkowo uwierzył w Jezusa, ale najwyraźniej utracił zbawienie w pewnym momencie.

Niezależnie od tego wszyscy zgadzają się, że (1) nowe narodzenie skutkuje pewnym stopniem przemiany i (2) prawdziwa wiara w Jezusa skutkuje pewnym stopniem posłuszeństwa Bogu, jak dowodzi przykład, który właśnie rozważyliśmy.

A ten przykład obnaża samooszukiwanie się tych, którzy twierdzą, że zbawienie nie ma nic wspólnego z uczynkami, ponieważ jest „z łaski”. Ponownie, wszyscy chrześcijanie wierzą, że prawdziwe zbawienie prowadzi do pewnego stopnia przemiany, ponieważ żaden z nich nie wierzy, że zatwardziali psychopatyczni mordercy idą do nieba.

David Servant
Choć rozróżnienie to może wydawać się subtelne, zrozumienie różnicy między zaufaniem a wiarą w Jezusa jest ważne – zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak często we współczesnej ewangelizacji używa się zwrotu „zaufaj Chrystusowi”. Niezrozumienie tej różnicy może mieć poważne konsekwencje duchowe i wieczne.

Chociaż angielskie czasowniki „believe” i „trust” (ufać) mają podobne znaczenie i są czasami używane zamiennie, nie są one w ścisłym tego słowa znaczeniu synonimami. To jeden z powodów, dla których tłumaczenia Nowego Testamentu tak często używają zwrotów „believe in Jesus” (wierzyć w Jezusa), „believe in Him” (wierzyć w Niego), „believe in Me” (wierzyć we Mnie), „believe in Christ” (wierzyć w Chrystusa) lub „believe in the Lord Jesus” (wierzyć w Pana Jezusa), zamiast równoległych konstrukcji zastępujących „trust” (ufać).

Powinniśmy zachować ostrożność, gdy kaznodzieje lub nauczyciele odchodzą od języka biblijnego. Takie odstępstwa mogą sygnalizować subtelne odejście od teologii biblijnej. Na przykład, zwrot „przyjąć Jezusa” jest używany w wielu kręgach chrześcijańskich znacznie częściej niż biblijny zwrot „wierzyć w Jezusa”. Takie użycie często towarzyszy redefinicji ewangelii, która wypacza biblijną łaskę i minimalizuje lub eliminuje konieczność pokuty i nieustannego posłuszeństwa. Podkreśla, że ​​„nie musisz nic robić – po prostu przyjąć dar”. Ludzie przekonują samych siebie, że „przyjęli dar” wyłącznie poprzez ćwiczenie umysłowe, pozostając na „szerokiej drodze, która prowadzi do zagłady” (Mt 7,13). AW Tozer nazwał to „herezją «przyjąć Jezusa»” i nie bez powodu.

Podobny problem pojawia się, gdy w ewangelii słowo „zaufać” zastępuje się słowem „wierzyć”. Posłuchaj uważnie, a często staje się jasne, że chodzi o coś w rodzaju: „Ufaj, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co zrobisz lub czego nie zrobisz; w przeciwnym razie ufasz swoim uczynkom”. Ta formuła jest często przedstawiana jako rada tym, którzy z powodu trwających grzesznych praktyk wątpią w swoje zbawienie. Jest to rada błędna na kilku poziomach, a najważniejszym z nich jest to, że oddziela wiarę od uczynków, które nieuchronnie towarzyszą prawdziwej wierze.

Jest to również sprzeczne samo w sobie. Jeśli trzeba „zaufać Jezusowi, aby dostać się do nieba”, to zaufanie samo w sobie jest czymś, co się czyni. Nie da się zatem „zaufać, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co robisz lub czego nie robisz”. Niespójne jest twierdzenie, że nie można zrobić niczego, co przyczynia się do zbawienia, jednocześnie wymagając od siebie zrobienia czegoś (zaufania), aby zostać zbawionym.

Nie da się tego uniknąć. Jeśli zbawienie jest „przez wiarę” (Ef 2,8), to wiara jest środkiem, dzięki któremu otrzymujemy korzyści z dzieła Chrystusa. Zatem należy polegać zarówno na (1) tym, co uczynił Jezus, jak i (2) własnej reakcji wiary na to, co uczynił. Nie da się zatem twierdzić, że „Jezus, a nie cokolwiek, co czynisz, zaprowadzi cię do nieba” w tym sensie, że nie wymaga to żadnej reakcji z naszej strony.

Pomaga to wyjaśnić zarówno zamieszanie wywołane formułą „zaufaj Jezusowi”, jak i jej duchowe zagrożenie. Wiara zbawcza sprowadza się do mentalnej akceptacji sloganu o tym, jak działa zbawienie, zamiast osobistej, trwałej wiary w Boską Osobę, która daje przykazania. Każdy, kto uczciwie czyta Nowy Testament, zdaje sobie sprawę, że zbawcza wiara to nie wiara w slogan o mechanizmie zbawienia, ale wiara w Osobę Jezusa (zob. Mt 18:6; J 3:16, 18; 6:29, 35, 40; 7:38; 8:30; 11:25, 48; 12:44, 46; 14:12; 16:9; 17:20; Dz 10:43; 16:31; 19:4; Rz 4:5; 9:33; 10:11, 14; Ga 2:16; Flp 1:29; 1 Tm 1:16; 1 P 1:8; 2:6).