Category Archives: Autor

Autorzy artykułów

W to wierzą wszyscy chrześcijanie, nawet ci, którzy twierdzą inaczej

David Servant

Uwaga: To krótkie nauczanie zostało pierwotnie opublikowane w czerwcu 2025 r., ale uznałem, że nadszedł czas, aby opublikować je ponownie. – David

Wyobraź sobie przez chwilę bardzo złego człowieka – psychopatę, który napada na niczego niepodejrzewających ludzi i ich morduje. Średnio popełnia jedno morderstwo tygodniowo. Potem umiera. Czy Bóg przyjmuje go do nieba?

Nikt nie odpowiedziałby twierdząco na to pytanie. Wszyscy wierzą, że istnieją jakieś standardy wstępu do nieba, a ktoś, kto regularnie popełnia morderstwo, nie spełnia tych standardów. Nowy Testament potwierdza to: „Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą; a wiecie, że żaden zabójca nie ma w sobie życia wiecznego ” (1 J 3,15, dodano podkreślenie).

Wyobraźmy sobie, że tuż przed śmiercią człowiek ten wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie. Wszyscy chrześcijanie powiedzieliby, że skoro zbawienie jest z łaski przez wiarę, Bóg przyjąłby tego człowieka do nieba – jako grzesznika zbawionego z łaski. Jezus umarł za jego grzechy, umożliwiając tak niezwykłą łaskę.

Wyobraźmy sobie, że na rok przed śmiercią morderca wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie, ale potem morduje jedną osobę tygodniowo. W ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających śmierć zabija 52 osoby. Czy Bóg przyjmie go do nieba?

Nie wyobrażam sobie, żeby ktokolwiek odpowiedział twierdząco na to pytanie. Niektórzy chrześcijanie mogliby powiedzieć, że człowiek nigdy nie narodził się na nowo, ponieważ nigdy tak naprawdę nie uwierzył w Jezusa. Inni chrześcijanie powiedzieliby, że mógł narodzić się na nowo na krótko, kiedy początkowo uwierzył w Jezusa, ale najwyraźniej utracił zbawienie w pewnym momencie.

Niezależnie od tego wszyscy zgadzają się, że (1) nowe narodzenie skutkuje pewnym stopniem przemiany i (2) prawdziwa wiara w Jezusa skutkuje pewnym stopniem posłuszeństwa Bogu, jak dowodzi przykład, który właśnie rozważyliśmy.

A ten przykład obnaża samooszukiwanie się tych, którzy twierdzą, że zbawienie nie ma nic wspólnego z uczynkami, ponieważ jest „z łaski”. Ponownie, wszyscy chrześcijanie wierzą, że prawdziwe zbawienie prowadzi do pewnego stopnia przemiany, ponieważ żaden z nich nie wierzy, że zatwardziali psychopatyczni mordercy idą do nieba.

Continue reading →

Czy istnieje różnica między zaufaniem a wiarą w Jezusa?

David Servant
Choć rozróżnienie to może wydawać się subtelne, zrozumienie różnicy między zaufaniem a wiarą w Jezusa jest ważne – zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak często we współczesnej ewangelizacji używa się zwrotu „zaufaj Chrystusowi”. Niezrozumienie tej różnicy może mieć poważne konsekwencje duchowe i wieczne.

Chociaż angielskie czasowniki „believe” i „trust” (ufać) mają podobne znaczenie i są czasami używane zamiennie, nie są one w ścisłym tego słowa znaczeniu synonimami. To jeden z powodów, dla których tłumaczenia Nowego Testamentu tak często używają zwrotów „believe in Jesus” (wierzyć w Jezusa), „believe in Him” (wierzyć w Niego), „believe in Me” (wierzyć we Mnie), „believe in Christ” (wierzyć w Chrystusa) lub „believe in the Lord Jesus” (wierzyć w Pana Jezusa), zamiast równoległych konstrukcji zastępujących „trust” (ufać).

Powinniśmy zachować ostrożność, gdy kaznodzieje lub nauczyciele odchodzą od języka biblijnego. Takie odstępstwa mogą sygnalizować subtelne odejście od teologii biblijnej. Na przykład, zwrot „przyjąć Jezusa” jest używany w wielu kręgach chrześcijańskich znacznie częściej niż biblijny zwrot „wierzyć w Jezusa”. Takie użycie często towarzyszy redefinicji ewangelii, która wypacza biblijną łaskę i minimalizuje lub eliminuje konieczność pokuty i nieustannego posłuszeństwa. Podkreśla, że „nie musisz nic robić – po prostu przyjąć dar”. Ludzie przekonują samych siebie, że „przyjęli dar” wyłącznie poprzez ćwiczenie umysłowe, pozostając na „szerokiej drodze, która prowadzi do zagłady” (Mt 7,13). AW Tozer nazwał to „herezją «przyjąć Jezusa»” i nie bez powodu.

Podobny problem pojawia się, gdy w ewangelii słowo „zaufać” zastępuje się słowem „wierzyć”. Posłuchaj uważnie, a często staje się jasne, że chodzi o coś w rodzaju: „Ufaj, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co zrobisz lub czego nie zrobisz; w przeciwnym razie ufasz swoim uczynkom”. Ta formuła jest często przedstawiana jako rada tym, którzy z powodu trwających grzesznych praktyk wątpią w swoje zbawienie. Jest to rada błędna na kilku poziomach, a najważniejszym z nich jest to, że oddziela wiarę od uczynków, które nieuchronnie towarzyszą prawdziwej wierze.

Jest to również sprzeczne samo w sobie. Jeśli trzeba „zaufać Jezusowi, aby dostać się do nieba”, to zaufanie samo w sobie jest czymś, co się czyni. Nie da się zatem „zaufać, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co robisz lub czego nie robisz”. Niespójne jest twierdzenie, że nie można zrobić niczego, co przyczynia się do zbawienia, jednocześnie wymagając od siebie zrobienia czegoś (zaufania), aby zostać zbawionym.

Nie da się tego uniknąć. Jeśli zbawienie jest „przez wiarę” (Ef 2,8), to wiara jest środkiem, dzięki któremu otrzymujemy korzyści z dzieła Chrystusa. Zatem należy polegać zarówno na (1) tym, co uczynił Jezus, jak i (2) własnej reakcji wiary na to, co uczynił. Nie da się zatem twierdzić, że „Jezus, a nie cokolwiek, co czynisz, zaprowadzi cię do nieba” w tym sensie, że nie wymaga to żadnej reakcji z naszej strony.

Pomaga to wyjaśnić zarówno zamieszanie wywołane formułą „zaufaj Jezusowi”, jak i jej duchowe zagrożenie. Wiara zbawcza sprowadza się do mentalnej akceptacji sloganu o tym, jak działa zbawienie, zamiast osobistej, trwałej wiary w Boską Osobę, która daje przykazania. Każdy, kto uczciwie czyta Nowy Testament, zdaje sobie sprawę, że zbawcza wiara to nie wiara w slogan o mechanizmie zbawienia, ale wiara w Osobę Jezusa (zob. Mt 18:6; J 3:16, 18; 6:29, 35, 40; 7:38; 8:30; 11:25, 48; 12:44, 46; 14:12; 16:9; 17:20; Dz 10:43; 16:31; 19:4; Rz 4:5; 9:33; 10:11, 14; Ga 2:16; Flp 1:29; 1 Tm 1:16; 1 P 1:8; 2:6).

Continue reading →

Możesz być faryzeuszem, jeśli… 1

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Kiedy byłem pastorem pomocniczym, zgłosili się do mnie rodzice pewnej zamężnej kobiety z prośbą, abym porozmawiał z ich córką i jej mężem o ich małżeństwie. Mąż zaangażował się w działalność kościoła, do którego uczęszczał jego brat, i to zaangażowanie zaczęło negatywnie wpływać na ich małżeństwo.

Wszystko zaczyna się od decyzji, które na pozór wydają się pobożne…
Brat powiedział mężowi swojej siostry, że w ich kościele chrzest jest udzielany we właściwy sposób, dlatego jeśli chcą mieć pewność zbawienia, powinni przyjąć chrzest właśnie w tym kościele.

Zdanie żony wkrótce przestało mieć dla męża tak duże znaczenie jak opinia jego szwagra. Kościół stawał się coraz bardziej legalistyczny. Zanim doszło do mojej rozmowy z tą kobietą, mąż zdążył już usunąć telewizor z ich domu. W domu nie wolno było trzymać żadnych czasopism, nawet chrześcijańskich. Zrezygnował również z karnetu na siłownię, ponieważ kościół nauczał, że mógłby tam zacząć pożądać kobiety ubrane w stroje sportowe. Jedna mała decyzja po drugiej i ich życie zaczęło być ograniczane przez niewidzialne zasady, których nikt wcześniej nie dostrzegał.

Jej mąż stał się faryzeuszem
Faryzeusze, saduceusze i herodianie – o rety! Faryzeusze koncentrowali się na Prawie Mojżeszowym oraz tradycjach ustnych, których do czasów Jezusa stworzyli ponad 800. Saduceusze odrzucali tradycje ustne i sprawowali kontrolę nad świątynią oraz organem władzy zwanym Sanhedrynem. Nie wierzyli jednak w zmartwychwstanie ani w istnienie aniołów. Herodianie byli pod wieloma względami podobni do faryzeuszy, z tą różnicą, że popierali dynastię Heroda, a nie ród Dawida, jako właściwą linię królewską Izraela.

Jak powstali faryzeusze
Około 165 roku p.n.e., czyli mniej więcej 200 lat przed rozpoczęciem służby Jezusa, Izrael znajdował się pod silnym wpływem kultury greckiej. Aleksander Wielki podbił Izrael w 332 roku p.n.e., pozostawił jednak arcykapłana na czele narodu i nie ingerował w jego wewnętrzne sprawy religijne ani polityczne.

Warto poznać przyczynę takiego postępowania. Według Józefa Flawiusza, żydowskiego historyka, który napisał historię Izraela dla Rzymian, ówczesnym arcykapłanem był człowiek imieniem Jaddua. Kiedy Aleksander zbliżał się do Jerozolimy ze swoją armią, Jaddua otworzył bramy miasta i ubrany w pełne szaty kapłańskie, wyszedł poza mury na czele procesji kapłanów, aby powitać greckiego króla.
Gdy Aleksander to zobaczył, zsiadł z konia i nisko pokłonił się kapłanowi, oddając cześć Bogu Izraela. Dzięki temu oszczędził miasto i cały naród. Parmenion, naczelny generał Aleksandra, zapytał go, dlaczego tak postąpił. Aleksander wyjaśnił mu, że jeszcze w Grecji, kiedy rozważał wyprawę na Bliski Wschód i walkę z imperium perskim, miał sen. Zobaczył w nim człowieka ubranego dokładnie tak jak Jaddua, który powiedział mu, aby wyruszył, ponieważ z pewnością podbije imperium perskie. Aleksander udał się nawet wraz z Jadduą do świątyni i złożył Panu ofiarę.

W rezultacie Aleksander pozwolił Żydom rządzić się samodzielnie. Od tamtej pory, czyli od 332 roku przed Chrystusem, aż do około 165 roku przed Chrystusem, Żydzi i Grecy żyli ze sobą w dużej mierze w pokoju. W tym czasie kultura grecka całkowicie przeniknęła kulturę Izraela. Sztuka, gimnazjony, wydarzenia sportowe, język grecki, grecka filozofia i sposób myślenia, a także greccy bogowie i boginie zaczęli dominować w kulturze żydowskiej.

Continue reading →

Czy Jezus jest Jednorodzonym Synem Bożym?

Odkryj, jak Jedyny Syn tworzy miejsce dla niezliczonych synów i córek

Dr Eli (Eliyahu) Girzshel
Oryg.: TUTAJ

Pytanie w tytule może wydawać się dziwne, ale proszę pozwolić mi wyjaśnić. Tłumaczenia Jana 3:16 różnią się. W Biblii Króla Jakuba (KJV), Nowej Biblii Króla Jakuba (NKJV) i Biblii Nowego Testamentu (NASB) z 1995 roku brzmią „jednorodzony Syn”. W NIV, CSB i NET mowa jest o „jednym i jedynym Synu”, w ESV – „jedynym Synu”, a w CJB – „jedynym i niepowtarzalnym Synu”. Uważam, że „jeden i jedyny” najlepiej oddaje grekę Jana. Nasuwa się jednak zasadne pytanie. Co Jan ma na myśli, mówiąc „jedyny”, gdy Pismo Święte mówi o innych synach Bożych, zarówno w niebie, jak i na ziemi?

Synowie w Królestwie Niebieskim
Kiedy Bóg położył fundamenty ziemi, „synowie Boży” ( בְּנֵי הָאֱלֹהִים , benei ha-Elohim ) krzyczeli z radości (Hi 38,7). Spotykamy ich również na początku Księgi Hioba, gdzie przychodzą, aby stawić się przed Panem (Hi 1,6; 2,1). Zanim Pismo Święte nazywa Izraela synem Bożym, daje nam przedsmak niebiańskich istot, które już noszą to imię.

Czytam Psalm 82 jako przebłysk niebiańskiego zgromadzenia w zupełnie innym nastroju. Bóg nazywa tu jego członków „synami Najwyższego” (בְנֵי עֶלְיוֹן , benei Elyon ) (Ps 82,6). Czego On od nich oczekuje? Mają bronić słabych i ratować potrzebujących. Ponieważ tego nie uczynili, Bóg zapowiada im śmierć jak śmiertelnicy (Ps 82,2-7). W Księdze Hioba synowie Boży radują się z Jego dzieła. W psalmie odpowiadają przed Nim za swoje.

Continue reading →

Siła wyboru – 3

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Praktyczne wskazówki
Ustaliliśmy, że jesteśmy istotami posiadającymi wolną wolę. Jeśli trudno ci to zaakceptować, mamy przykład Adama i Ewy, którzy mogli pójść drogą Boga albo drogą diabła. Zwróć uwagę również na Księgę Powtórzonego Prawa 30:19–20, gdzie Bóg zachęca Izraelitów, aby dokonali właściwego wyboru:

19 „Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię. Położyłem przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierz przeto życie, abyś żył ty i twoje potomstwo, miłując Pana, Boga twego, słuchając jego głosu i lgnąc do niego; gdyż w tym jest twoje życie i przedłużenie twoich dni, abyś mógł mieszkać na ziemi, którą Pan poprzysiągł dać twoim ojcom, Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi.”

To niezwykłe, że Wszechmogący Bóg, Stwórca nieba i ziemi, musiał zachęcać ludzi do podejmowania decyzji prowadzących do życia i szczęścia. Ich wola nie była z góry zaprogramowana w jednym kierunku. To całkowicie zależało od nich. Wielu z nas zna wypowiedź Jozuego, przynajmniej częściowo, ale spójrzmy na jej kontekst w Joz 24:

14 „Oddalcie tedy teraz obce bogi, które są pośród was, i nakłońcie serce swoje ku Panu, Bogu Izraela. A jeśliby wam się zdawało, że źle jest służyć Panu, to wybierzcie sobie dzisiaj, komu będziecie służyć: czy bogom, którym służyli wasi ojcowie, gdy byli za Rzeką, czy też bogom Amorejczyków, w których ziemi mieszkacie. Ja sam i dom mój służyć będziemy Panu”.

W wersecie 15 Jozue przyznaje, że niektórzy ludzie wybiorą sobie jakiegoś boga, który nie jest jednak prawdziwym Bogiem. Mogą zdecydować się służyć temu albo innemu demonowi i nie służyć Panu. Tak jest również dzisiaj w przypadku wielu ludzi – dokonują swych własnych wyborów. To może być prawdziwa walka dla chrześcijanina, który uczy się zamykać drzwi przed dawnymi bogami, aby Chrystus mógł teraz wypełnić tę przestrzeń w jego życiu.

W starożytnym Izraelu musieli walczyć z ludami zamieszkującymi tę ziemię. Plemię Judy musiało walczyć z jedną grupą, plemię Aszera z inną, Dan z kolejną itd., aż w pełni zajęli ziemię, którą Bóg im dał, a którą jej dotychczasowi mieszkańcy odrzucili. Paweł dwukrotnie w 1 Kor 10 (wersety 6 i 11) powiedział, że to, co wydarzyło się Izraelowi, stanowi przykład dla nas. Dlatego przykład Izraela walczącego z różnymi ludami, aby zdobyć ziemię, którą dał mu Bóg, przypomina sytuację człowieka, który dzisiaj na nowo ustanawia swoją wolę w takich dziedzinach życia jak relacje, pieniądze, edukacja, praca, zdrowie itd. Można to porównać do sytuacji, w której każde z 12 plemion próbuje zjeść pizzę podzieloną na 12 kawałków, a każde plemię otrzymało jeden kawałek do zdobycia. Tak samo jest z nami dzisiaj. Jeden kawałek to nasze nawyki związane ze zdrowiem, inny to nasze finanse, kolejny to relacje itd. I stopniowo staramy się pozwolić Bogu wypełnić całą „pizzę”.

Zdobywanie tych „kawałków” poprzez mądre decyzje wymaga czasu. Odzyskanie terenu, który Bóg ci dał, wymaga czasu. Ale nie rezygnuj. W pewnym momencie dojdziesz do miejsca, w którym nagle uświadomisz sobie: „Już nigdy nie będę kroczył tą drogą”. Rozpoznasz to w swoim duchu i to będzie naprawdę wspaniały dzień.

Continue reading →

Powstań, świeć!

Francisa Frangipane
„Po to bowiem powołał was przez nasze głoszenie Ewangelii, abyście dostąpili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa” (2 Tes. 2:14).

Słowo Boże mówi jasno – nie, nakazuje tym, którzy u schyłku ery będą nieustraszeni w obliczu ciemności! Przemawiając przez proroka Izajasza, Duch Pański nakazuje swojemu ludowi:

Powstań, świeć, bo przyszło twoje światło,
a chwała Pańska rozbłysła nad tobą.
Bo oto ciemność okryje ziemię,
a gęsty mrok spocznie na narodach.
Lecz nad tobą zabłyśnie Pan
, a Jego chwała ukaże się nad tobą.
Przyjdą narody do twojego światła,
a królowie do blasku twojego wschodu.
(Iz 60:1-3)

Tradycyjnie, ponieważ druga połowa 60. rozdziału Księgi Izajasza zawiera odniesienia do tysiąclecia, niektórzy umiejscowili wypełnienie całego tego rozdziału w epoce przyszłej. Pozwólcie jednak, że zapytam: Czy „ciemność… okryje ziemię” w tysiącleciu? Czy podczas chwalebnego panowania Chrystusa, gdy śmierć, grzech i smutek zostaną wygnane, „głęboka ciemność” nadal będzie spoczywać na „ludach”? Faktem jest, że choć proroctwo Izajasza rzeczywiście kończy się w tysiącleciu, to rozpoczyna się w ostatnich godzinach tego wieku.

Niewątpliwie te pierwsze trzy wersety z Księgi Izajasza 60 to nakaz od Boga sprzed Pochwycenia, sprzed tysiąclecia. Pan wzywa nas nie tylko do przetrwania ciemności, ale do powstania w Jego jawnej chwale! Ludzie spierają się o czas Pochwycenia, ale to, co tu przedstawiam, nie narusza żadnej popularnej eschatologii. Twierdzę, że między teraz a jakimkolwiek scenariuszem, w który wierzysz, nastanie czas wzrastającej chwały dla prawdziwych naśladowców Chrystusa.

Niektórzy z nas czują się pokonani; inni są wyczerpani i osłabieni narastającym mrokiem świata. Jednak to właśnie tutaj, gdzie depresja w przeciwnym razie pochłonęłaby nasze dusze, jesteśmy wezwani do powstania. Zrzucenie ucisku to nie tylko akt wiary; to akt posłuszeństwa. Czas porzucić nasze plany bycia nieszczęśliwym! Przez krew Chrystusa zrywamy nasze przymierze ze śmiercią i ciemnością; słuchamy głosu naszego przeznaczenia!

Można by argumentować: „Ale ty nie znasz moich trudności”. Posłuchaj, jak Biblia Amplified oddaje polecenie Pana: „Powstań [z depresji i udręki, w której tkwiłeś – powstań do nowego życia]!” Właśnie w tej chwili, gdy czytasz te słowa, nowe życie z obecności Boga zstępuje do twojego ducha. Przyjmij je! Zaakceptuj je! Bądź mu posłuszny!

Widzicie, Boży plan jest taki, że tu na Ziemi, w nas , objawi się chwała Pana. Jaskrawe, promienne światło Jego obecności, które rozbłysło na twarzy Mojżesza i zalało świątynię Salomona podczas jej poświęcenia, które promieniowało z Jezusa i oblepiało Jego uczniów na Górze Przemienienia – to światło obecności Boga zajaśnieje z naszego wnętrza u kresu czasów! Ta sama boska chwała, w coraz większym stopniu jasności, objawi się nam w latach poprzedzających rzeczywiste Drugie Przyjście Pana.

W istocie, to wielkie dzieło łaski już się rozpoczęło. Jesteśmy częścią rozległego przygotowania Ducha Świętego. Bóg gromadzi swój lud. Uczymy się uniżać w pokucie i modlitwie; odnajdujemy przyjaźń i jedność z innymi chrześcijanami. W istocie, nasze pojednanie ponad barierami wyznaniowymi i etnicznymi wiąże się z niezmierzoną nagrodą. Gdy doliny się „podniosą, a każda góra i pagórek […] zniżą […], wtedy objawi się chwała Pańska, i ujrzy ją wszelkie ciało razem” (Iz 40,4-5).

Bóg przygotowuje nas do przyjęcia Jego blasku! Narody przyjdą do Jego światła, a królowie do blasku Jego wschodu!

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Adaptacja książki Francisa Frangipane’a The Days of His Presence , dostępnej na www.arrowbookstore.com .

Siła wyboru – 2

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Twoja wolna wola jest mocniejsza….
Czy wiesz, że twoja wolna wola jest silniejsza zarówno od Boga, jak i od diabła? To prawda. Żaden z nich nie może zmusić cię do zrobienia czegokolwiek.

Chrześcijanie, szczególnie charyzmatycy lub osoby związane z nauczaniem charyzmatycznym, są znani z tego, że przypisują diabłu wszystkie zło, które przytrafia się w ich życiu. Jeśli jednak dokładnie przyjrzymy się Nowemu Testamentowi i temu, co rzeczywiście robi diabeł, staje się jasne, że współcześnie przypisuje mu się odpowiedzialność za wiele rzeczy, za które tak naprawdę nie odpowiada.

W Ewangeliach czytamy o duchu niemocy, który utrzymywał pewną kobietę zgiętą. Był też duch głuchoty, który uniemożliwiał człowiekowi słyszenie. Był Legion, który przewodził co najmniej 2000 demonów w człowieku opisanym w Mk 5:8 i którego pisano duchem nieczystym (w sensie nieczystości seksualnej) itd. Diabeł przeszkodził Pawłowi w udaniu się tam, gdzie chciał, i wydaje się, że było to związane z prześladowaniami (1 Tes 2:13; zamieszki, które zmusiły go do opuszczenia miasta w Dz 17:13).

Przekraczanie limitów na karcie kredytowej nie jest dziełem diabła
Przybieranie na wadze aż do stanu otyłości albo głodzenie się również nie jest dziełem diabła. Uleganie nawykowemu grzechowi nie jest dziełem diabła. Demony kuszą, ale pożądanie grzechu bierze się z naszego ciała. Nie możemy zrzucać naszego grzechu na diabła, bo demon może jedynie kusić, a samo bycie kuszonym nie jest jeszcze grzechem. Sam Jezus był też kuszony. Grzechem jest dopiero ulegnięcie pokusie. To oznacza, że nasza wolna wola jest silniejsza od diabła, ponieważ MOŻEMY oprzeć się pokusie.

Tak, diabeł istnieje, ale twoja wola sama w sobie jest od niego silniejsza. Każdego roku miliony ludzi, którzy nie znają Boga, uwalniają się od uzależnień, nawyków, niewłaściwego sposobu myślenia i stylu życia wyłącznie dzięki sile własnej woli. Decydują, że chcą być wolni, podejmują stanowczą decyzję, a diabeł zwraca się wtedy do kogoś innego, kto nie jest tak zdeterminowany.

Demony przerywają swoje oddziaływanie, kiedy odkrywają, że nasza wola jest silniejsza od ich woli. Demony działają poprzez zastraszanie, ale w rzeczywistości jest to walka twojej woli z ich wolą. Kiedy odkrywają, że jesteś zdecydowany w swej decyzji i nie będziesz ulegał ich pokusom, myślom czy emocjom, wtedy odchodzą – przynajmniej na jakiś czas – i często próbują ponownie później.

Kiedy chrześcijanin uświadomi sobie, że TO ON SAM może kontrolować swoje myśli, uczucia i działania, że jest silniejszy od każdego demona, może żyć w wolności w Chrystusie.

Continue reading →