Category Archives: Autor

Autorzy artykułów

Powstań, świeć!

Francisa Frangipane
„Po to bowiem powołał was przez nasze głoszenie Ewangelii, abyście dostąpili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa” (2 Tes. 2:14).

Słowo Boże mówi jasno – nie, nakazuje tym, którzy u schyłku ery będą nieustraszeni w obliczu ciemności! Przemawiając przez proroka Izajasza, Duch Pański nakazuje swojemu ludowi:

Powstań, świeć, bo przyszło twoje światło,
a chwała Pańska rozbłysła nad tobą.
Bo oto ciemność okryje ziemię,
a gęsty mrok spocznie na narodach.
Lecz nad tobą zabłyśnie Pan
, a Jego chwała ukaże się nad tobą.
Przyjdą narody do twojego światła,
a królowie do blasku twojego wschodu.
(Iz 60:1-3)

Tradycyjnie, ponieważ druga połowa 60. rozdziału Księgi Izajasza zawiera odniesienia do tysiąclecia, niektórzy umiejscowili wypełnienie całego tego rozdziału w epoce przyszłej. Pozwólcie jednak, że zapytam: Czy „ciemność… okryje ziemię” w tysiącleciu? Czy podczas chwalebnego panowania Chrystusa, gdy śmierć, grzech i smutek zostaną wygnane, „głęboka ciemność” nadal będzie spoczywać na „ludach”? Faktem jest, że choć proroctwo Izajasza rzeczywiście kończy się w tysiącleciu, to rozpoczyna się w ostatnich godzinach tego wieku.

Niewątpliwie te pierwsze trzy wersety z Księgi Izajasza 60 to nakaz od Boga sprzed Pochwycenia, sprzed tysiąclecia. Pan wzywa nas nie tylko do przetrwania ciemności, ale do powstania w Jego jawnej chwale! Ludzie spierają się o czas Pochwycenia, ale to, co tu przedstawiam, nie narusza żadnej popularnej eschatologii. Twierdzę, że między teraz a jakimkolwiek scenariuszem, w który wierzysz, nastanie czas wzrastającej chwały dla prawdziwych naśladowców Chrystusa.

Niektórzy z nas czują się pokonani; inni są wyczerpani i osłabieni narastającym mrokiem świata. Jednak to właśnie tutaj, gdzie depresja w przeciwnym razie pochłonęłaby nasze dusze, jesteśmy wezwani do powstania. Zrzucenie ucisku to nie tylko akt wiary; to akt posłuszeństwa. Czas porzucić nasze plany bycia nieszczęśliwym! Przez krew Chrystusa zrywamy nasze przymierze ze śmiercią i ciemnością; słuchamy głosu naszego przeznaczenia!

Można by argumentować: „Ale ty nie znasz moich trudności”. Posłuchaj, jak Biblia Amplified oddaje polecenie Pana: „Powstań [z depresji i udręki, w której tkwiłeś – powstań do nowego życia]!” Właśnie w tej chwili, gdy czytasz te słowa, nowe życie z obecności Boga zstępuje do twojego ducha. Przyjmij je! Zaakceptuj je! Bądź mu posłuszny!

Widzicie, Boży plan jest taki, że tu na Ziemi, w nas , objawi się chwała Pana. Jaskrawe, promienne światło Jego obecności, które rozbłysło na twarzy Mojżesza i zalało świątynię Salomona podczas jej poświęcenia, które promieniowało z Jezusa i oblepiało Jego uczniów na Górze Przemienienia – to światło obecności Boga zajaśnieje z naszego wnętrza u kresu czasów! Ta sama boska chwała, w coraz większym stopniu jasności, objawi się nam w latach poprzedzających rzeczywiste Drugie Przyjście Pana.

W istocie, to wielkie dzieło łaski już się rozpoczęło. Jesteśmy częścią rozległego przygotowania Ducha Świętego. Bóg gromadzi swój lud. Uczymy się uniżać w pokucie i modlitwie; odnajdujemy przyjaźń i jedność z innymi chrześcijanami. W istocie, nasze pojednanie ponad barierami wyznaniowymi i etnicznymi wiąże się z niezmierzoną nagrodą. Gdy doliny się „podniosą, a każda góra i pagórek […] zniżą […], wtedy objawi się chwała Pańska, i ujrzy ją wszelkie ciało razem” (Iz 40,4-5).

Bóg przygotowuje nas do przyjęcia Jego blasku! Narody przyjdą do Jego światła, a królowie do blasku Jego wschodu!

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Adaptacja książki Francisa Frangipane’a The Days of His Presence , dostępnej na www.arrowbookstore.com .

Siła wyboru – 2

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Twoja wolna wola jest mocniejsza….
Czy wiesz, że twoja wolna wola jest silniejsza zarówno od Boga, jak i od diabła? To prawda. Żaden z nich nie może zmusić cię do zrobienia czegokolwiek.

Chrześcijanie, szczególnie charyzmatycy lub osoby związane z nauczaniem charyzmatycznym, są znani z tego, że przypisują diabłu wszystkie zło, które przytrafia się w ich życiu. Jeśli jednak dokładnie przyjrzymy się Nowemu Testamentowi i temu, co rzeczywiście robi diabeł, staje się jasne, że współcześnie przypisuje mu się odpowiedzialność za wiele rzeczy, za które tak naprawdę nie odpowiada.

W Ewangeliach czytamy o duchu niemocy, który utrzymywał pewną kobietę zgiętą. Był też duch głuchoty, który uniemożliwiał człowiekowi słyszenie. Był Legion, który przewodził co najmniej 2000 demonów w człowieku opisanym w Mk 5:8 i którego pisano duchem nieczystym (w sensie nieczystości seksualnej) itd. Diabeł przeszkodził Pawłowi w udaniu się tam, gdzie chciał, i wydaje się, że było to związane z prześladowaniami (1 Tes 2:13; zamieszki, które zmusiły go do opuszczenia miasta w Dz 17:13).

Przekraczanie limitów na karcie kredytowej nie jest dziełem diabła
Przybieranie na wadze aż do stanu otyłości albo głodzenie się również nie jest dziełem diabła. Uleganie nawykowemu grzechowi nie jest dziełem diabła. Demony kuszą, ale pożądanie grzechu bierze się z naszego ciała. Nie możemy zrzucać naszego grzechu na diabła, bo demon może jedynie kusić, a samo bycie kuszonym nie jest jeszcze grzechem. Sam Jezus był też kuszony. Grzechem jest dopiero ulegnięcie pokusie. To oznacza, że nasza wolna wola jest silniejsza od diabła, ponieważ MOŻEMY oprzeć się pokusie.

Tak, diabeł istnieje, ale twoja wola sama w sobie jest od niego silniejsza. Każdego roku miliony ludzi, którzy nie znają Boga, uwalniają się od uzależnień, nawyków, niewłaściwego sposobu myślenia i stylu życia wyłącznie dzięki sile własnej woli. Decydują, że chcą być wolni, podejmują stanowczą decyzję, a diabeł zwraca się wtedy do kogoś innego, kto nie jest tak zdeterminowany.

Demony przerywają swoje oddziaływanie, kiedy odkrywają, że nasza wola jest silniejsza od ich woli. Demony działają poprzez zastraszanie, ale w rzeczywistości jest to walka twojej woli z ich wolą. Kiedy odkrywają, że jesteś zdecydowany w swej decyzji i nie będziesz ulegał ich pokusom, myślom czy emocjom, wtedy odchodzą – przynajmniej na jakiś czas – i często próbują ponownie później.

Kiedy chrześcijanin uświadomi sobie, że TO ON SAM może kontrolować swoje myśli, uczucia i działania, że jest silniejszy od każdego demona, może żyć w wolności w Chrystusie.

Continue reading →

Z serca oczy widzą

Francis Frangipane
„Twój pogląd na Boga jest najważniejszą częścią życia. Wszystko, co robisz, w mniejszym lub większym stopniu odzwierciedla to, jak postrzegasz swojego Ojca Niebieskiego”.

Każdy z nas ma w umyśle wyobrażenie o tym, kim według nas jest Bóg. Choć nie przyznalibyśmy się do tego przed sobą, niektórzy z nas faktycznie noszą w sobie myśli, które przedstawiają Boga jako okrutnego. Mamy tylko jeden sposób, by poznać, kim jest Bóg – studiowanie życia Chrystusa. Nie mamy żadnego punktu odniesienia, żadnego innego sposobu, by rozeznać naturę Boga, poza życiem, naukami i postępowaniem Jezusa.

Nie możemy wyrobić sobie poglądu na temat tego, kim jest Bóg, opierając się na tym, co powiedzieli nam pastorzy i chrześcijańscy autorzy; nie możemy też ufać naszym ideom i doświadczeniom. Ponownie, jedynym sposobem poznania Boga jest studiowanie życia Jezusa. Ponieważ jesteśmy uczniami Jezusa, postanowiliśmy uczyć się od Niego i tylko od Niego, jeśli chodzi o naturę Boga. Nie oznacza to, że nie słuchamy pastorów, nie czytamy chrześcijańskich autorów, ani nie porzucamy własnych doświadczeń; oznacza to po prostu, że szukamy namaszczenia Chrystusa we wszystkim, co czytamy lub czemu się poddajemy. Bóg może używać ludzi, aby nas nauczać, ale musimy rozeznawać głos Pasterza. Bo jeśli naprawdę jesteśmy Jego owcami, nie pójdziemy za innym głosem.

Widzenie Boga takim, jakim jest, uwalnia ogromną moc. Rozumiemy, że On chce uzdrowić nasze choroby i odpuścić grzechy. Studium tego, jak Jezus postępował z grzesznikami, ukazuje nam Boży punkt widzenia na człowieka. On nas nie potępia, lecz pragnie nas wyzwolić. A gdziekolwiek i kiedykolwiek zawiedziemy, On nas podnosi i dodaje otuchy.

Jezus kochał i wychwalał dziecięcą szczerość serca, objawiając w ten sposób, że nie musimy ukrywać swoich grzechów. Prosi jedynie o uczciwość. Jednocześnie najbardziej nienawidził hipokryzji i samouwielbienia, ponieważ te postawy oddalały nas od rzeczywistości Jego miłości.

Niektórzy z was mieli złe doświadczenia z rodzicami. Te doświadczenia postawiły filtr między waszym sercem a rzeczywistością Boga. Myślicie, że Bóg myśli tak jak wasi rodzice. Trudno wam zaufać Bogu. Czujecie, że gdyby wasi rodzice was nie kochali, jak Bóg mógłby was kochać? Często zmagacie się ze strachem przed odrzuceniem przez Boga. Musicie uwolnić się od tych myśli.

Całe twoje życie, stan twojego życia, sam sens twojego życia, wszystko opiera się na twojej koncepcji Boga. Jeśli nie wierzysz, że Bóg troszczy się o twoje życie, będziesz miał bardzo niesatysfakcjonujące życie. Jakże straszną hańbą byłoby żyć bez dobrodziejstw miłości twojego niebiańskiego Ojca!

Continue reading →

Działania, intencje, motywacje

Kevin Bauder
23 paź 2026 | Z ostatniej chwili

Mówią, że czyny mówią głośniej niż słowa. Może czasami tak jest. Ale często ocena samych czynów okazuje się trudna lub wręcz niemożliwa.

Pewnego dnia szedłem ulicą osiedlową. Przede mną trzy kobiety rozmawiały na chodniku. Jedna z nich miała ze sobą malucha, na którego nie zwracała prawie uwagi. Nagle maluch postanowił uciec z aresztu. Z zaskakującą prędkością skierował się w przestrzeń między dwoma zaparkowanymi samochodami i miał zamiar wybiec na ulicę. W jego kierunku jechał samochód. Samochód jechał z rozsądną prędkością, ale kierowca nie zdążyłby zauważyć dziecka i się zatrzymać. Krzyknąłem i pomachałem. Matka zobaczyła dziecko, podbiegła i złapała je w ostatniej chwili. Potem stanęła na krawężniku, krzycząc i przeklinając przejeżdżający samochód, którego kierowca wciąż nic nie zauważył. Najwyraźniej uznała, że ta niemal tragedia to wina kierowcy.

Wyobraź sobie, że stało się najgorsze, że kierowca potrącił dziecko i że ono zmarło. W wiadomościach prawdopodobnie napisano by tylko, że kierowca przejechał dziecko. Ludzie obwiniliby kierowcę. Ale z tego, co widziałem, prawdziwa wina leżała po stronie matki. Jej zaniedbanie – niewypełnienie obowiązku – byłoby najczęstszą przyczyną śmierci. Czyny kierowcy niekoniecznie mówiłyby same za siebie.

Nawet jeśli myślisz, że oceniasz czyny, często oceniasz coś innego. Wyobraź sobie siebie w zatłoczonym pokoju. Ktoś nadepnął ci na stopę, sprawiając ci prawdziwy ból. Ale zaraz potem przeprosił. Prawdopodobnie przyjmiesz przeprosiny. Zdajesz sobie sprawę, że to jedna z tych rzeczy, które zdarzają się w zatłoczonych pomieszczeniach. To nieuniknione. Zakładając, że nie wyrządzono większej krzywdy, najprawdopodobniej wymazasz to zdarzenie z pamięci.

Nie oceniłeś czynu. Czyn polegał na nadepnięciu na twoją stopę i zadaniu ci bólu. Oceniłeś intencję. Zarówno sytuacja, jak i przeprosiny dały ci do zrozumienia, że ta osoba nie miała na celu wyrządzenia ci krzywdy. Prawdopodobnie nawet nie była niedbała. Mógł zostać potrącony, a ty w ostatniej chwili nieświadomie przesunąłeś stopę na jego drogę. On tylko próbował przejść przez pokój. Pomimo chwilowego bólu, oceniłeś intencję i zignorowałeś incydent.

Z drugiej strony, wyobraź sobie, że ktoś w tym samym pokoju uderza cię zaciśniętą pięścią w twarz. Pudłuje, a ty nie odczuwasz bólu. Mimo to natychmiast stajesz w gotowości. Dlaczego? Ponieważ sądzisz, że ta osoba próbuje cię skrzywdzić. Prawdopodobnie spróbuje ponownie. Musisz być gotowy. Ale znowu, to, co oceniłeś, to nie działanie, ale intencja.
Czyny mężczyzny (kobiety, dziecka) to to, co on faktycznie robi. Jego intencje to to, co próbuje zrobić. W wielu okolicznościach nie da się ocenić jego czynów bez uprzedniej oceny jego intencji. Ocena intencji to ważne zadanie moralne.

Continue reading →

Siła wyboru -1. Interwencja

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Czy kiedykolwiek brałeś udział w interwencji?
Interwencja najczęściej kojarzy się z sytuacją, w której członkowie rodziny i bliscy konfrontują osobę uzależnioną albo zmagającą się z problemami emocjonalnymi czy psychicznymi, mając nadzieję, że uświadomi sobie ona, iż potrzebuje pomocy. Podczas takiej interwencji przedstawiają fakty i wydarzenia z jej życia, by pomóc jej zobaczyć swą sytuację oczami innych, aby dostrzegła potrzebę uzyskania pomocy.

Przyjrzyjmy się interwencji w sprawie Tomasza
Ewangelie opisują, jak zmartwychwstały Pan ukazał się kobietom, które udały się do grobu z wonnościami, aby namaścić Jego ciało. Ewangelia Jana mówi, że Maria Magdalena zobaczyła odsunięty kamień, a następnie pobiegła powiedzieć o tym uczniom: „Zabrano Pana z grobu i nie wiem, gdzie Go położono” (J 20:2).

Piotr i Jan pobiegli więc do grobu. Jan dobiegł pierwszy, ale to Piotr wszedł do środka. Wersety 8–9 mówią, że uwierzyli temu, co powiedziała Maria, że ktoś zabrał ciało Jezusa. Werset 9 wyjaśnia: „Nie rozumieli bowiem jeszcze Pisma, które mówiło, że On ma powstać z martwych”. W tamtym momencie nie wierzyli jeszcze w zmartwychwstanie. Wbrew słowom popularnej pieśni wielkanocnej „He’s Alive” (On żyje) uwierzyli po prostu słowom Marii, że ktoś przeniósł ciało Jezusa.

Kiedy Piotr i Jan odeszli, Maria wróciła do grobu i właśnie tam ujrzała zmartwychwstałego Pana. Paweł napisze później w 1 Kor 15:5, że Pan ukazał się również Piotrowi. Wspomina o tym także Łukasz w Łk 24:34, choć Ewangelie nie opisują samego wydarzenia. Później tego samego dnia Jezus szedł z dwoma uczniami do Emaus, o czym opowiada Łukasz w 24 rozdziale. Następnie ukazał się pozostałym uczniom, kiedy tych dwóch zdawało im relację z tego, że widzieli Pana. Łk 24:42–43 mówi, że aby przekonać ich, iż nie jest duchem, Jezus zjadł przy nich kawałek pieczonej ryby i plaster miodu.

Wszyscy ci ludzie widzieli zmartwychwstałego Pana: kobiety przy grobie, dziesięciu uczniów oraz dwóch uczniów na drodze do Emaus. Jednak według J 20:24 nie było wśród nich Tomasza. Możemy jedynie przypuszczać, dlaczego go tam nie było, ale na pewno był zdruzgotany śmiercią Pana. Być może wydarzenia tamtego tygodnia tak bardzo nim wstrząsnęły, że potrzebował pobyć z tym sam. Cała jego teologia i wszystkie jego oczekiwania legły w gruzach. Bez względu na przyczynę, tego dnia nie był z żadnym z ludzi, z którymi przez ponad trzy lata dzielił życie.

J 20:24 mówi: „Tomasz, zwany Didymos, jeden z Dwunastu, nie był z nimi, kiedy przyszedł Jezus. 25 Pozostali uczniowie powiedzieli mu więc: «Widzieliśmy Pana!». Lecz on odpowiedział: «Jeżeli nie zobaczę na Jego rękach śladów gwoździ i nie włożę mojego palca w miejsce gwoździ, a mojej ręki w Jego bok – nie uwierzę»”.

Werset 26 mówi, że osiem dni później Tomasz był już z nimi. Bez wątpienia przez cały ten tydzień uczniowie wielokrotnie mówili mu, że widzieli Pana. Osiem dni świadectw! A jednak Tomasz powiedział: „Jeżeli nie zobaczę… nie uwierzę”. A potem, osiem dni później, wszyscy spotykają się w jednym pomieszczeniu. Czy możesz sobie wyobrazić wszystkich uczniów zgromadzonych wokół Tomasza – być może razem z kobietami, być może było tam kilkanaście lub nawet więcej osób – i wszystkich powtarzających mu, że widzieli zmartwychwstałego Pana? To właśnie jest interwencja. Każdy opowiedział o swoim doświadczeniu. Maria mówiła, że zabrano ciało. Inni opowiadali o biegu do grobu. Dwaj uczniowie z drogi do Emaus opowiadali, jak Jezus nagle pojawił się przed nimi i jak nawet jadł w ich obecności rybę i plaster miodu. A mimo to Tomasz nie chciał uwierzyć.

Continue reading →

Studia nad słowami hebrajskimi (III)

Odkryj zadziwiający związek między zadośćuczynieniem a tronem łaski.

Oryg.: TUTAJ
(W oryginale znajduje się fonetyczna wymowa hebrajskich słów.)

Dr Eli Lizorkin-Girzhel

Hebrajska nazwa Yom HaKippurim (יוֹם הַכִּפֻּרִים ), tradycyjnie „Dzień Przebłagania”, ale dosłownie używając liczby mnogiej „kippurim”, jest powszechnie skracane do Jom Kipur . Kipur (כִּפּוּר ) i kapparah (כַּפָּרָה ), „przebłaganie”, należy do hebrajskiej rodziny słów wywodzących się od כ־פ־ר (KPR), łączonych w tekstach kapłańskich z przebłaganiem i oczyszczeniem z nieczystości.
Następnie jest kapporet (כַּפֹּרֶת ), złota pokrywa Arki Przymierza, tradycyjnie nazywana „tronem łaski”. Zawiera te same trzy spółgłoski, choć dokładna etymologia jest przedmiotem sporów. Prawdziwa moc tego połączenia ujawnia się w samym rytuale.

Niezwykła świętość Arki
Arka stała w Miejscu Najświętszym. Nie była obiektem, do którego ludzie mogli podchodzić swobodnie. Śmierć w Bet-Szemesz i Uzzy pokazała, że świętości Boga nie można traktować jako czegoś zwyczajnego (1 Sm 6,19; 2 Sm 6,6–7). Cała historia zdobycia Arki przez Filistynów wskazywała na to samo, ale z drugiej strony: Izrael nie był w stanie kontrolować obecności Boga, a Filistyni nie byli w stanie jej powstrzymać (1 Sm 4–6).

Tylko w Dniu Przebłagania ( Jom Kipur ) arcykapłan mógł wejść do Miejsca Najświętszego, otoczony kadzidłem i niosąc krew ofiarną. Kropił krwią kapporet i przed nim, dokonując przebłagania za Miejsce Święte z powodu nieczystości, przewinień i grzechów Izraela, które splugawiły świątynię (Kpł 16:14–16).

Posłuchaj połączenia: Kipur. Kappara. Kapporet. Przebłaganie osiągnęło punkt kulminacyjny przy złotej pokrywie Arki, w miejscu, gdzie Bóg obiecał spotkać się z Izraelem (Wj 25,22). Arcykapłan podszedł do tej samej świętej Arki, przed którą inni zginęli, a jednak wyszedł żywy. Arka pozostała święta jak zawsze. Różnica polegała na tym, że sam Bóg zapewnił drogę do niej.

Jezus i miejsce miłosierdzia
Nowy Testament dokonuje czegoś niezwykłego z obrazem Jom Kipur. Nie mówi jedynie, że Jezus dokonuje przebłagania. Gromadzi wokół Niego centralne elementy Dnia Przebłagania i pokazuje, jak osiągają one swoje wypełnienie w Mesjaszu.

W Liście do Hebrajczyków Jezus przedstawiony jest jako wielki Archiereus (
ἀρχιερεύς ), „Arcykapłan”. Jednak w przeciwieństwie do arcykapłana Izraela, który rok po roku wchodził do ziemskiego Miejsca Najświętszego, niosąc krew innej osoby, Jezus wszedł tam raz na zawsze, dia tou idiou haimatos (
διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος ), „przez własną krew” (Hbr 9,11–12). To rozróżnienie jest oszałamiające. W Jom Kipur kapłan i ofiara były oddzielne. W Jezusie kapłan, który zbliża się do Boga, jest jednocześnie tym, którego życie jest ofiarowane.

Następnie List do Hebrajczyków przypomina swoim czytelnikom, co znajdowało się wewnątrz ziemskiej świątyni: Arka Przymierza i znajdujący się nad nią hilastērion (ἱλαστήριον ), miejsce zacienione przez cherubiny (Hbr 9,5). To greckie określenie charakterystyczne dla Septuaginty dla hebrajskiego kapporet (כַּפֹּרֶת ), złota zasłona, na którą arcykapłan skrapiał krwią w Jom Kipur.

To sprawia, że język Pawła w Liście do Rzymian 3:25 jest szczególnie mocny. Paweł mówi, że Bóg przedstawił Jezusa jako hilastērion (ἱλαστήριον ), łącząc przebłaganie, wiarę i Jego krew (Rz 3,25). Uczeni spierają się, czy Paweł ma na myśli „środek przebłagania”, „ofiarę przebłagalną”, czy też celowo przywołuje samo kapporet . Nie musimy ograniczać tego słowa do jednego znaczenia, aby usłyszeć jego niezwykły wydźwięk. Miejsce, gdzie przebłagalna krew i święta obecność Boga spotkały się w świątyni Izraela, znajduje teraz swoje ostateczne znaczenie w Mesjaszu.

Continue reading →

Złote myśli – 2

Wydaje się, że maszyny nas słuchają, dlatego ludzie, którzy uważają, że ich życie nie ma znaczenia, nie mają żadnego celu albo że nikt ich nie słucha i nie są ważni, zwracają się ku mediom społecznościowym. Pozwalają one na iluzję kontroli nad naszym życiem, ponieważ możemy skierować swoją uwagę tam, gdzie tylko chcemy, a jednocześnie mamy pewność, że zostaniemy usłyszani, bo ktoś zawsze nas tam słucha. Dzięki temu nigdy nie jesteśmy sami.

Bycie samemu postrzega się czasem jako problem, który trzeba rozwiązać, dlatego w chwilach ciszy sięgamy po różne gadżety. Musimy jednak nauczyć siebie i nasze dzieci odkładać te urządzenia na bok i zamiast tego poznawać samych siebie, poznawać Pana i nawiązywać relacje z innymi. Bycie nieustannie połączonym z innymi nadaje życiu cel. Dzielę się z innymi, więc jestem.

Kultywujmy kulturę czasu samotności. Zróbmy w naszym życiu miejsce na samotność. Zróbmy miejsce na „święte miejsca” i „święte chwile”.

Wychowujemy się w kulturze kościelnej, która mówi, że uczniowie są kształtowani podczas namaszczonych spotkań; Pismo jednak mówi, że uczniowie są kształtowani przez duchowych ojców i matki.

Boża struktura funkcjonuje poprzez relacje, a nie poprzez schemat organizacyjny.

To, co nas przyciąga, zbyt często uznajemy za to, co jest dobre lub właściwe.

Różne rzeczy mogą wpływać na twoje życie, ale nie pozwól, aby je definiowały.

Słowa, które zapadają w twoje serce, są wypowiadane szeptem, a nie krzykiem.

Niektóre chrześcijańskie pieśni są okropne. Cytując mojego przyjaciela Steve’a Q.: „Nie obchodzi mnie, ile ‘uderzeń Jezusa’ na minutę ma ta piosenka”.

Życie jest jak gorąca kąpiel: im dłużej w niej siedzisz, tym więcej masz zmarszczek.

Perfekcja nie jest osiągalna, ale jeśli będziemy do niej dążyć, możemy osiągnąć doskonałość. – trener Vince Lombardi

Jedyne miejsce, w którym sukces pojawia się przed pracą, to słownik. – trener Vince Lombardi

O mediach najlepiej myśleć jak o maszynie maksymalizującej liczbę kliknięć, a nie jak o maszynie maksymalizującej prawdę. – Elon Musk

Nigdy nie zabiegaj o ludzi, którzy bez problemu cię zostawią. (Na przykład Jezus nie zabiegał o bogatego młodzieńca).

Rzeczywistość jest funkcją autokorekty dla błędnego myślenia, uczuć i poglądów.

Jeśli coś pochodzi od Boga, odnajdzie cię, nawet jeśli przed tym uciekasz. Jeśli coś nie pochodzi od Boga, odejdzie od ciebie, nawet jeśli za tym gonisz.

„Nasze wątpliwości to zdrajcy, którzy sprawiają, że tracimy dobro, które często moglibyśmy zdobyć, ponieważ boimy się spróbować”. – Szekspir, Miarka za miarkę, akt I, scena 4

Czasami, kiedy jesteś zmartwiony i zraniony, poświęcasz całą swoją energię na projekty, które nie mogą cię zranić w odpowiedzi. – z filmu Gentleman’s Agreement

Pokój jest cenniejszy niż racja. Czasami ludzie spierają się z tobą, nie po to, aby coś rozstrzygnąć, ale po to, aby cię wyczerpać.

Pozostaniesz taki sam, dopóki ból pozostawania w tym miejscu nie stanie się większy niż trud związany ze zmianą.

Szczęśliwi ludzie dodają innym otuchy. Atrakcyjni ludzie prawią komplementy. Ludzie odnoszący sukcesy wspierają innych.

Continue reading →