Category Archives: Autor

Autorzy artykułów

NASA: Słowo, które wskazuje na poniesienie grzechu

Odkryj niesamowite powiązania hebrajskie, które zainspirują Twoją drogę z Chrystusem

Dr Eli (Eliyahu) Girzshel
Niektóre hebrajskie słowa skupiają całą historię biblijną w jednym rdzeniu. Jednym z nich jest nasa (
נָשָׂא ), co oznacza „podnosić”, „nieść” lub „nieść”. Może opisywać podniesienie wzroku, dźwiganie ciężaru, noszenie winy i, co niezwykłe, przebaczenie grzechu. Związek ten nie jest ukrytym znaczeniem ukrytym za angielskim tłumaczeniem. Jest to powtarzający się biblijny schemat: przebaczenie jest zawsze przedstawiane jako przyznanie, że grzech ma znaczenie. Ktoś musi ponieść konsekwencje grzechu.

W Księdze Wyjścia 34:6-7 Pan objawia Mojżeszowi swój charakter. Jest współczujący, łaskawy, cierpliwy, wierny i „przebaczający nieprawość, występek i grzech”. W języku hebrajskim słowo to brzmi: nose avon va-fesha ve-chatta’ah (
נֹשֵׂא עָוֹן וָפֶשַׁע וְחַטָּאָה ), „znosząc lub przebaczając nieprawość, występek i grzech”. Pierwsze słowo, nos (נֹשֵׂא ), pochodzi od rdzenia nasa (נָשָׂא ) – „nosić”.
Dosłownie, Bóg jest Tym, który zabiera avon (עָוֹן ), „nieprawość”, pesza (פֶּשַׁע ), „bunt lub przestępstwo” i chatta’ah (חַטָּאָה ) -„grzech”. Nie oznacza to, że On aprobuje zło lub zwalnia z ludzkiej odpowiedzialności. Poniższe słowa potwierdzają, że On jest również sprawiedliwy. Jednak Jego miłosierdzie oznacza, że ​​On sam radzi sobie z miażdżącym ciężarem, jaki stwarza grzech.

Księga Kapłańska 16 nadaje temu obrazowi dramatyczną formę w Dniu Przebłagania. Po wyznaniu grzechów Izraela nad kozłem, „kozioł poniesie ( we-nasa ) na sobie wszystkie ich winy, aż do miejsca oddalonego” (Kpł 16,22). Ponownie, czasownik to nasa . Wina Izraela zostaje symbolicznie przerzucona na innego kozła i wyniesiona z obozu na pustynię.

Izajasz używa tego samego języka w sposób, którego nie możemy przegapić. Sługa „poniósł ( nasa ) nasze cierpienia” (Iz 53,4). Później Izajasz mówi: „poniósł ( nasa ) grzech wielu” (Iz 53,12). W obu wersetach nasa oznacza kosztowne znoszenie cierpienia. Sługa nie tylko współczuje cierpieniu z bezpiecznej odległości. Bierze je na siebie.

Wniosek
Schemat jest jasny: grzech ciąży, a miłość nie chce go zostawić bez odpowiedzi. Od Księgi Wyjścia do Izajasza Bóg objawia się jako Ten, który dźwiga to, czego my nie możemy dźwigać. Nie jest to przyzwolenie na grzech, ale obietnica, że ​​łaska jest silniejsza niż wina. Podnieś oczy. Ciężar został poniesiony. Idź wolny, bo Ten, który dźwiga, już utorował drogę.

Ważne ode mnie: Naprawdę potrzebuję Twojego wsparcia, aby ta praca się rozwijała. Proszę, rozważ jednorazową darowiznę lub, jeśli czujesz się prowadzony przez Boga, comiesięczną wpłatę (pamiętaj, każdy dar, duży czy umiarkowany, jest naprawdę potrzebny!). Twoje wsparcie pozwala mi skupić się bardziej na nauczaniu, a mniej na administracji, i pomaga mi przekazywać te spostrzeżenia wierzącym i poszukującym na całym świecie. Aby wesprzeć, kliknijTUTAJlub poniżej.

Czy „narodzenie z wody” naprawdę oznacza chrzest?


Rozwiąż jeden z najbardziej zagadkowych tekstów Ewangelii

Dr Eli (Eliyahu) Girzshel
Kiedy Jezus mówi Nikodemowi, że wejście do Królestwa Bożego wymaga narodzenia się „z wody i Ducha” (J 3,5), wielu czytelników od razu myśli o chrzcie. To powiązanie zasługuje na poważne rozważenie. Zanim jednak rozstrzygniemy tę kwestię, powinniśmy zapytać, co nauczyciel Izraela, przesiąknięty Pismem Świętym, mógł dostrzec w tych słowach. To właśnie w tym miejscu, moim zdaniem, łączenie narodzenia z wody z chrztem wodnym jest nietrafione.

Nikodem, faryzeusz i przywódca żydowski, rozpoznaje w Jezusie nauczyciela posłanego przez Boga (J 3,1–2). Jezus mówi mu, że potrzebuje nowego narodzenia. Kiedy Nikodem ma trudności ze zrozumieniem, Jezus zwraca się do niego „nauczycielu Izraela” (J 3,10). To sformułowanie podkreśla jego pozycję i sugeruje, że to Pisma Izraela, a nie późniejsza tradycja i teologia chrześcijańska, powinny były przygotować go do zrozumienia.

Obietnica, którą Nikodem powinien uznać
Ezechiel obiecuje, że Bóg pokropi swój lud מַיִם טְהוֹרִים ( mayim tehorim ), „czysta woda”, oczyszczająca ich z nieczystości i bałwochwalstwa. To pokropienie przywodzi na myśl izraelskie rytuały oczyszczenia, w których używano krwi lub wody, ze szczególnie bliskim odpowiednikiem w Lb 19,17–19. Bóg da również swojemu ludowi nowe serce i włoży
רוּחִי ( ruchi ), „mój Duch”, jest w nich (Ez 36:25–27). Oczyszczenie i wewnętrzna odnowa należą do jednej obietnicy.

Czytając słowa Jezusa na tym tle, dostrzegamy również echa Ezechiela z innych miejsc Ewangelii Jana: obiecanego pasterza (Ez 34, 11–24; J 10, 11–16), płonące gałęzie winorośli (Ez 15, 1–8; J 15, 1–6) i życiodajny oddech Ducha (Ez 37, 9–14; J 20, 22). Ezechiel stanowi przekonujący kontekst dla zrozumienia związku wody i Ducha.

Niektórzy czytelnicy rozumieją „wodę” jako narodziny naturalne, po których następuje narodziny duchowe. Ewangelia Jana 3:6 rzeczywiście zestawia ciało z Duchem, ale Jezus nigdy nie utożsamia wody z płynem otaczającym dziecko. Uważam, że obietnica Ezechiela jest lepszym wyjaśnieniem: jedno nowe narodzenie obejmujące oczyszczenie i wewnętrzną przemianę przez Ducha Bożego.

Continue reading →

Johnny został chrześcijaninem. Świetnie, tylko jakiego rodzaju?

Frank Viola
Oryg.: TUTAJ

13 listopada 2026 r.
Witamy w kolejnym czwartkowym NIEFILTROWANYM artykule, jedynym cotygodniowym artykule, który głosi, że przycisk drzemki jest dowodem na to, że ludzie mogą przegrać kłótnię z samymi sobą.

Przez większość życia, gdy ktoś mówił mi: „Johnny jest chrześcijaninem”, w mojej głowie tańczył radosny taniec. Cudownie. Johnny kocha Jezusa. Johnny kocha ludzi Boga. Wszystkich.
Johnny jest bezpieczny. Można mu powierzyć kluczyki do samochodu i hasło do Netflixa.
Raduję się razem z aniołami w niebie.
(Nawiasem mówiąc, „Johnny” symbolizuje celebrytów, gwiazdy filmowe, sportowców, muzyków, znanych podcasterów i ludzi, których choć trochę poznałem.)

Potem spędziłem kilkadziesiąt lat wśród „chrześcijan”.
Dzisiaj, gdy ktoś mówi: „Johnny [wstaw imię znanej osoby] właśnie został chrześcijaninem”, nie świętuję tego od razu.
Drapię się po głowie i zadaję pytanie, którego prawie nikt nie zadaje: Co to właściwie znaczy?
Oto niewygodna prawda. „Chrześcijanin” stał się jednym z tych słów tak wielkich, że prawie pustych.

Dotyczy to każdego, począwszy od kobiety, która w każdy wtorek po cichu karmi bezdomnych, aż po faceta, który od dwudziestu lat nie otworzył Biblii, ale jest pewien, że Jezus głosowałby na republikanów, demokratów lub libertarian.

Przychodzi mi na myśl baseball. Myślę, że ta ilustracja pomoże mi zrozumieć, o co mi chodzi.
Jeśli powiem ci, że Johnny jest fanem baseballu, to właściwie niczego się nie dowiesz.
Zapytałbyś: „Jaki kibic? Yankees? Red Sox?”
To nie jest drobny szczegół. To cała historia.

Posadź w październiku fana drużyny Yankees i fana drużyny Red Sox w tym samym barze, a szybko odkryjesz, że stwierdzenie „obaj kochamy baseball” nie jest tak łączącą nas siłą, jak ci się wydawało.
Ten sam sport. Te same zasady. Te same dziewięć inningów. I ledwo się znoszą.
A potem, oczywiście, niektórzy kibice powiedzieliby: „Tylko moja drużyna jest uczciwa. Wszystkie inne drużyny to oszuści”.

Continue reading →

Czy Maria miała więcej dzieci po urodzeniu Jezusa?

Rozważ możliwości interpretacyjne tego kontrowersyjnego tematu

Dr Eli (Eliyahu) Girzshel

Mieszkańcy Nazaretu znali Jezusa i Jego matkę, potrafili wymienić imiona Jego czterech braci i widzieli Jego siostry na ulicy (Mk 6,3). Jak ktoś z tak zwyczajnego domu mógł przemawiać z takim autorytetem?
Ich sprzeciw pozostawia nas z pytaniem: czy ci bracia i siostry byli innymi dziećmi Marii, dziećmi Józefa z poprzedniego małżeństwa, czy kuzynami Jezusa?

Gdzie wyląduję i dlaczego zasługuje to na uczciwą debatę
Moim zdaniem, najbardziej naturalną interpretacją jest to, że byli dziećmi Marii i Józefa urodzonymi po Jezusie. Przyjmując ewangeliczne relacje o Jego dziewiczym poczęciu, czyniłoby to z nich jego przyrodnie rodzeństwo ze strony matki. Jednak Pismo Święte nigdy nie nazywa Marii wprost ich matką. To milczenie pozostawia miejsce na inne poglądy, a one zasługują na uczciwe wysłuchanie.

Continue reading →

W to wierzą wszyscy chrześcijanie, nawet ci, którzy twierdzą inaczej

David Servant

Uwaga: To krótkie nauczanie zostało pierwotnie opublikowane w czerwcu 2025 r., ale uznałem, że nadszedł czas, aby opublikować je ponownie. – David

Wyobraź sobie przez chwilę bardzo złego człowieka – psychopatę, który napada na niczego niepodejrzewających ludzi i ich morduje. Średnio popełnia jedno morderstwo tygodniowo. Potem umiera. Czy Bóg przyjmuje go do nieba?

Nikt nie odpowiedziałby twierdząco na to pytanie. Wszyscy wierzą, że istnieją jakieś standardy wstępu do nieba, a ktoś, kto regularnie popełnia morderstwo, nie spełnia tych standardów. Nowy Testament potwierdza to: „Każdy, kto nienawidzi swego brata, jest zabójcą; a wiecie, że żaden zabójca nie ma w sobie życia wiecznego ” (1 J 3,15, dodano podkreślenie).

Wyobraźmy sobie, że tuż przed śmiercią człowiek ten wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie. Wszyscy chrześcijanie powiedzieliby, że skoro zbawienie jest z łaski przez wiarę, Bóg przyjąłby tego człowieka do nieba – jako grzesznika zbawionego z łaski. Jezus umarł za jego grzechy, umożliwiając tak niezwykłą łaskę.

Wyobraźmy sobie, że na rok przed śmiercią morderca wierzy w Jezusa i prosi Boga o przebaczenie, ale potem morduje jedną osobę tygodniowo. W ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających śmierć zabija 52 osoby. Czy Bóg przyjmie go do nieba?

Nie wyobrażam sobie, żeby ktokolwiek odpowiedział twierdząco na to pytanie. Niektórzy chrześcijanie mogliby powiedzieć, że człowiek nigdy nie narodził się na nowo, ponieważ nigdy tak naprawdę nie uwierzył w Jezusa. Inni chrześcijanie powiedzieliby, że mógł narodzić się na nowo na krótko, kiedy początkowo uwierzył w Jezusa, ale najwyraźniej utracił zbawienie w pewnym momencie.

Niezależnie od tego wszyscy zgadzają się, że (1) nowe narodzenie skutkuje pewnym stopniem przemiany i (2) prawdziwa wiara w Jezusa skutkuje pewnym stopniem posłuszeństwa Bogu, jak dowodzi przykład, który właśnie rozważyliśmy.

A ten przykład obnaża samooszukiwanie się tych, którzy twierdzą, że zbawienie nie ma nic wspólnego z uczynkami, ponieważ jest „z łaski”. Ponownie, wszyscy chrześcijanie wierzą, że prawdziwe zbawienie prowadzi do pewnego stopnia przemiany, ponieważ żaden z nich nie wierzy, że zatwardziali psychopatyczni mordercy idą do nieba.

Continue reading →

Czy istnieje różnica między zaufaniem a wiarą w Jezusa?


David Servant
Choć rozróżnienie to może wydawać się subtelne, zrozumienie różnicy między zaufaniem a wiarą w Jezusa jest ważne – zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak często we współczesnej ewangelizacji używa się zwrotu „zaufaj Chrystusowi”. Niezrozumienie tej różnicy może mieć poważne konsekwencje duchowe i wieczne.

Chociaż angielskie czasowniki „believe” i „trust” (ufać) mają podobne znaczenie i są czasami używane zamiennie, nie są one w ścisłym tego słowa znaczeniu synonimami. To jeden z powodów, dla których tłumaczenia Nowego Testamentu tak często używają zwrotów „believe in Jesus” (wierzyć w Jezusa), „believe in Him” (wierzyć w Niego), „believe in Me” (wierzyć we Mnie), „believe in Christ” (wierzyć w Chrystusa) lub „believe in the Lord Jesus” (wierzyć w Pana Jezusa), zamiast równoległych konstrukcji zastępujących „trust” (ufać).

Powinniśmy zachować ostrożność, gdy kaznodzieje lub nauczyciele odchodzą od języka biblijnego. Takie odstępstwa mogą sygnalizować subtelne odejście od teologii biblijnej. Na przykład, zwrot „przyjąć Jezusa” jest używany w wielu kręgach chrześcijańskich znacznie częściej niż biblijny zwrot „wierzyć w Jezusa”. Takie użycie często towarzyszy redefinicji ewangelii, która wypacza biblijną łaskę i minimalizuje lub eliminuje konieczność pokuty i nieustannego posłuszeństwa. Podkreśla, że ​​„nie musisz nic robić – po prostu przyjąć dar”. Ludzie przekonują samych siebie, że „przyjęli dar” wyłącznie poprzez ćwiczenie umysłowe, pozostając na „szerokiej drodze, która prowadzi do zagłady” (Mt 7,13). AW Tozer nazwał to „herezją «przyjąć Jezusa»” i nie bez powodu.

Podobny problem pojawia się, gdy w ewangelii słowo „zaufać” zastępuje się słowem „wierzyć”. Posłuchaj uważnie, a często staje się jasne, że chodzi o coś w rodzaju: „Ufaj, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co zrobisz lub czego nie zrobisz; w przeciwnym razie ufasz swoim uczynkom”. Ta formuła jest często przedstawiana jako rada tym, którzy z powodu trwających grzesznych praktyk wątpią w swoje zbawienie. Jest to rada błędna na kilku poziomach, a najważniejszym z nich jest to, że oddziela wiarę od uczynków, które nieuchronnie towarzyszą prawdziwej wierze.

Jest to również sprzeczne samo w sobie. Jeśli trzeba „zaufać Jezusowi, aby dostać się do nieba”, to zaufanie samo w sobie jest czymś, co się czyni. Nie da się zatem „zaufać, że Jezus zaprowadzi cię do nieba, niezależnie od tego, co robisz lub czego nie robisz”. Niespójne jest twierdzenie, że nie można zrobić niczego, co przyczynia się do zbawienia, jednocześnie wymagając od siebie zrobienia czegoś (zaufania), aby zostać zbawionym.

Nie da się tego uniknąć. Jeśli zbawienie jest „przez wiarę” (Ef 2,8), to wiara jest środkiem, dzięki któremu otrzymujemy korzyści z dzieła Chrystusa. Zatem należy polegać zarówno na (1) tym, co uczynił Jezus, jak i (2) własnej reakcji wiary na to, co uczynił. Nie da się zatem twierdzić, że „Jezus, a nie cokolwiek, co czynisz, zaprowadzi cię do nieba” w tym sensie, że nie wymaga to żadnej reakcji z naszej strony.

Pomaga to wyjaśnić zarówno zamieszanie wywołane formułą „zaufaj Jezusowi”, jak i jej duchowe zagrożenie. Wiara zbawcza sprowadza się do mentalnej akceptacji sloganu o tym, jak działa zbawienie, zamiast osobistej, trwałej wiary w Boską Osobę, która daje przykazania. Każdy, kto uczciwie czyta Nowy Testament, zdaje sobie sprawę, że zbawcza wiara to nie wiara w slogan o mechanizmie zbawienia, ale wiara w Osobę Jezusa (zob. Mt 18:6; J 3:16, 18; 6:29, 35, 40; 7:38; 8:30; 11:25, 48; 12:44, 46; 14:12; 16:9; 17:20; Dz 10:43; 16:31; 19:4; Rz 4:5; 9:33; 10:11, 14; Ga 2:16; Flp 1:29; 1 Tm 1:16; 1 P 1:8; 2:6).

Continue reading →

Możesz być faryzeuszem, jeśli… 1

https://churchwithoutwallsinternational.org/
The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Kiedy byłem pastorem pomocniczym, zgłosili się do mnie rodzice pewnej zamężnej kobiety z prośbą, abym porozmawiał z ich córką i jej mężem o ich małżeństwie. Mąż zaangażował się w działalność kościoła, do którego uczęszczał jego brat, i to zaangażowanie zaczęło negatywnie wpływać na ich małżeństwo.

Wszystko zaczyna się od decyzji, które na pozór wydają się pobożne…
Brat powiedział mężowi swojej siostry, że w ich kościele chrzest jest udzielany we właściwy sposób, dlatego jeśli chcą mieć pewność zbawienia, powinni przyjąć chrzest właśnie w tym kościele.

Zdanie żony wkrótce przestało mieć dla męża tak duże znaczenie jak opinia jego szwagra. Kościół stawał się coraz bardziej legalistyczny. Zanim doszło do mojej rozmowy z tą kobietą, mąż zdążył już usunąć telewizor z ich domu. W domu nie wolno było trzymać żadnych czasopism, nawet chrześcijańskich. Zrezygnował również z karnetu na siłownię, ponieważ kościół nauczał, że mógłby tam zacząć pożądać kobiety ubrane w stroje sportowe. Jedna mała decyzja po drugiej i ich życie zaczęło być ograniczane przez niewidzialne zasady, których nikt wcześniej nie dostrzegał.

Jej mąż stał się faryzeuszem
Faryzeusze, saduceusze i herodianie – o rety! Faryzeusze koncentrowali się na Prawie Mojżeszowym oraz tradycjach ustnych, których do czasów Jezusa stworzyli ponad 800. Saduceusze odrzucali tradycje ustne i sprawowali kontrolę nad świątynią oraz organem władzy zwanym Sanhedrynem. Nie wierzyli jednak w zmartwychwstanie ani w istnienie aniołów. Herodianie byli pod wieloma względami podobni do faryzeuszy, z tą różnicą, że popierali dynastię Heroda, a nie ród Dawida, jako właściwą linię królewską Izraela.

Jak powstali faryzeusze
Około 165 roku p.n.e., czyli mniej więcej 200 lat przed rozpoczęciem służby Jezusa, Izrael znajdował się pod silnym wpływem kultury greckiej. Aleksander Wielki podbił Izrael w 332 roku p.n.e., pozostawił jednak arcykapłana na czele narodu i nie ingerował w jego wewnętrzne sprawy religijne ani polityczne.

Warto poznać przyczynę takiego postępowania. Według Józefa Flawiusza, żydowskiego historyka, który napisał historię Izraela dla Rzymian, ówczesnym arcykapłanem był człowiek imieniem Jaddua. Kiedy Aleksander zbliżał się do Jerozolimy ze swoją armią, Jaddua otworzył bramy miasta i ubrany w pełne szaty kapłańskie, wyszedł poza mury na czele procesji kapłanów, aby powitać greckiego króla.
Gdy Aleksander to zobaczył, zsiadł z konia i nisko pokłonił się kapłanowi, oddając cześć Bogu Izraela. Dzięki temu oszczędził miasto i cały naród. Parmenion, naczelny generał Aleksandra, zapytał go, dlaczego tak postąpił. Aleksander wyjaśnił mu, że jeszcze w Grecji, kiedy rozważał wyprawę na Bliski Wschód i walkę z imperium perskim, miał sen. Zobaczył w nim człowieka ubranego dokładnie tak jak Jaddua, który powiedział mu, aby wyruszył, ponieważ z pewnością podbije imperium perskie. Aleksander udał się nawet wraz z Jadduą do świątyni i złożył Panu ofiarę.

W rezultacie Aleksander pozwolił Żydom rządzić się samodzielnie. Od tamtej pory, czyli od 332 roku przed Chrystusem, aż do około 165 roku przed Chrystusem, Żydzi i Grecy żyli ze sobą w dużej mierze w pokoju. W tym czasie kultura grecka całkowicie przeniknęła kulturę Izraela. Sztuka, gimnazjony, wydarzenia sportowe, język grecki, grecka filozofia i sposób myślenia, a także greccy bogowie i boginie zaczęli dominować w kulturze żydowskiej.

Continue reading →