Category Archives: Pozostałe

Czy masz serce?

Greg Laurie 17 lutego 2026 r.
„Ale Pan rzekł do Samuela: „Nie sądź po jego wyglądzie ani po wzroście, bo go odrzuciłem. Pan nie widzi rzeczy tak, jak ty. Człowiek ocenia po wyglądzie, ale Pan patrzy w serce” (1Sam 16:7).

W naszym poprzednich rozważaniach widzieliśmy, jak Bóg posłużył się Samuelem, ponieważ Samuel był dla niego dostępny. Dzisiaj przyjrzymy się innemu czynnikowi, próbując zrozumieć, dlaczego Bóg posługuje się zwykłymi ludźmi do dokonywania niezwykłych rzeczy.
Częścią naszej ludzkiej natury jest preferowanie bohaterów i przywódców pochodzących z centralnych obsad. Ludzi, którzy wyglądają jak prawdziwi bohaterowie: wysocy, solidnie zbudowani i przystojni, z wyraźnie zarysowaną linią szczęki i gęstą czupryną.

Bóg preferuje inne kryterium. W Piśmie Świętym wielokrotnie przeciwstawia się On konwencjonalnej mądrości, wybierając ludzi do wypełnienia swojej woli. Kiedy Bóg posłał Samuela, aby namaścił syna Jessego na króla Izraela, Jesse przedstawił prorokowi wszystkich synów oprócz jednego. Nie posłał po Dawida, ponieważ wierzył, że Bóg nie wybrałby skromnego pasterza do przewodzenia swojemu ludowi.

Mylił się. Bóg objawił Samuelowi swoje kryterium w 1 Księdze Samuela 16,7: „Nie sądź po wyglądzie ani po wzroście. (…) Pan nie patrzy na rzeczy tak, jak wy je widzicie. Człowiek ocenia po wyglądzie, ale Pan patrzy na serce” (NLT).

Uczta weselna i zewnętrzna ciemność
W przypowieści o uczcie weselnej z Mt 22,1–14 goście zostają zgromadzeni, lecz jeden z nich nie ma na sobie szaty weselnej. Zapytany o powód, milczy. Zapada decyzja, aby wyrzucić go na zewnątrz, w ciemności, gdzie jest płacz i zgrzytanie zębów. Jezus kończy przypowieść słowami: „Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych”.

Przypowieść rozpoczyna się słowami: „Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi”. Jezus wyraźnie mówi tu o Ojcu i o sobie samym. W wersecie 3 czytamy, że król posłał swoje sługi, aby zaprosili zaproszonych na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. W I wieku istniał zwyczaj, że gospodarz wysyłał przypomnienia o zbliżającym się wielkim dniu. W wersetach 4–5 dowiadujemy się, że król posłał kolejne sługi, oznajmiając zaproszonym, że wszystko jest już gotowe, że przygotowano ucztę. „Lecz oni zlekceważyli to” – dosłownie: nie zwrócili uwagi na zaproszenie – i wrócili do swoich pól oraz do swojej pracy.

W wersetach 6–7 czytamy, że niektórzy z zaproszonych znieważyli posłańców, a nawet niektórych z nich zabili. Król rozgniewał się i posłał swoje wojska, aby zgładziły zabójców i zniszczyły ich miasto. Jest to oczywiste nawiązanie do sposobu, w jaki prorocy Starego Testamentu byli traktowani przez niewierzących Żydów Izraela. Dlatego w wersetach 8–10 król poleca swoim sługom zaprosić tych, którzy pierwotnie nie byli zaproszeni – w przypowieści są to poganie – i mówi, aby zaprosili zarówno dobrych, jak i złych.

W wersetach 11–12 król zauważa człowieka, który nie ma na sobie szaty weselnej, i pyta go, jak wszedł na ucztę a ten wtedy zaniemówił.

Szaty weselne na Wschodzie
W tamtych czasach istniał zwyczaj, że król wyprawiając wesele, podobnie jak gospodarz w „zwykłym” weselu, zapewniał wszystkim gościom lekkie, lniane okrycie wierzchnie. Zwyczaj ten w pewnej formie przetrwał do dziś, na przykład w Chinach, gdzie nowożeńcy często wręczają gościom specjalne weselne okrycia lub inne dary jako wyraz wdzięczności za przybycie. W czasach Jezusa zarówno królowie, jak i gospodarze zwykłych wesel dawali gościom takie lniane szaty, aby wszyscy byli odpowiednio ubrani i aby panowała równość – wszyscy wyglądali tak samo, niezależnie od statusu społecznego. Noszenie ofiarowanej szaty weselnej oznaczało, że na uczcie nie było hierarchii ani różnic społecznych: król lub gospodarz czynił wszystkich równymi w tym dniu radości, aby mogli swobodnie przebywać razem.

Człowiek bez szaty weselnej wyróżniał się natychmiast, co jasno wskazywało, że próbował dostać się na ucztę na własnych warunkach. Jest to obraz osoby, która próbuje „zapracować” sobie drogę do nieba, na Ucztę Weselną Baranka. Człowiek ten otrzymał możliwość wyznania, lecz zaniemówił. Ps 107,2 mówi: „Niech tak mówią odkupieni przez Pana”. On jednak milczał. Nie był odkupiony, a mimo to próbował wejść na ucztę weselną – obraz nieba – o własnych siłach. Rz 10,9–10, napisany wiele lat po przypowieści Jezusa, mówi, że wierzymy sercem, lecz wyznanie ustami prowadzi do zbawienia. Milczenie tego człowieka oznaczało, że nie był zbawiony.

Czas na ruch

Greg Laurie
„Wtedy Pan rzekł do Mojżesza: „Czemu wołasz do Mnie? Powiedz ludowi, żeby ruszył! Weź laskę swoją i podnieś rękę nad morze. Rozdziel wodę, aby Izraelici mogli przejść przez środek morza po suchej ziemi”
(Wy 14:15–16).

Księga Koheleta 3 identyfikuje różne pory życia: „Czas rodzenia i czas umierania; czas sadzenia i czas żniwa; czas zabijania i czas leczenia; czas burzenia i czas budowania; czas płaczu i czas śmiechu; czas smutku i czas tańca” (wersety 2–4 NLT), by wymienić tylko kilka.

W Księdze Wyjścia 14:15–16 znajdujemy jeszcze dwa: czas oczekiwania i czas wyruszenia. Kiedy Izraelici znaleźli się między armią faraona a Morzem Czerwonym, Mojżesz najwyraźniej źle zrozumiał ten konkretny okres w życiu. Wierzył, że to czas oczekiwania. Nadal wołał do Pana. Bóg pomógł mu zrozumieć, że to czas wyruszenia.

„Wtedy Pan rzekł do Mojżesza: «Czemu wołasz do mnie? Powiedz ludowi, żeby ruszył! Weź laskę swoją i podnieś rękę nad morze. Rozdziel wodę, aby Izraelici mogli przejść przez środek morza po suchej ziemi»” (Wyj 14:15–16).

Wiedza o tym, kiedy czekać, a kiedy działać, jest jednym z kluczowych aspektów uczniostwa. Czekanie jest niezbędne. Czekanie wiąże się z modlitwą. Apostoł Paweł napisał: „Nie ustawajcie w modlitwie” (1 Tes 5,17).