John Fenn
Tłum.: Tomasz S.
W ubiegłym tygodniu rozważaliśmy powody, dla których powinniśmy kochać Izrael, tj, jego miejsce w Bożym planie, a jednocześnie nie zgadzać się z niektórymi lub nawet wszystkimi decyzjami politycznymi współczesnego państwa Izrael. Niektórzy nie potrafią oddzielić tych dwóch kwestii. Uważają, że jeśli ktoś opowiada się po stronie Izraela, to jest naiwny, ślepy na jego błędy, nie zbawiony albo jeszcze gorzej 🙂 .Z kolei inni zastanawiają się, jak chrześcijanin może nienawidzić Izraela.
Skontaktował się ze mną znany żydowski wierzący w Jezusa, prowadzący własny program telewizyjny, z propozycją przeprowadzenia ze mną dwóch wywiadów. Zanim jednak oficjalnie wystosował zaproszenie, zadał mi jedno pytanie: „Czy wierzysz w teologię zastępstwa?”
Teologia zastępstwa
Teologia ta to pogląd, zgodnie z którym Kościół całkowicie zastąpił Izrael jako lud wybrany przez Boga, przejmując przymierze oraz wszystkie obietnice dane Izraelowi. Zgodnie z nim współczesny Izrael nie ma już żadnego szczególnego znaczenia i jest po prostu jednym z wielu państw świata. Takie przekonanie daje niektórym chrześcijanom podstawę do nienawiści wobec Izraela. Pozwala im zgadzać się z tymi, którzy uważają, że państwo Izrael nie powinno istnieć lub przynajmniej nie zasługuje na poparcie.
Ja nie wierzę w teologię zastępstwa, chociaż rozumiem intelektualnie, dlaczego osoby przekonane, że Kościół całkowicie zastąpił Izrael, dochodzą do takich wniosków. Należę do ludzi, którzy potrafią oddzielić pogląd od osoby. Mogę przeanalizować czyjeś przekonania, zgodzić się z nimi lub nie, a mimo to nadal darzyć tę osobę miłością. Dlatego różnice zdań – zarówno w tej, jak i w każdej innej doktrynie – nie są dla mnie powodem do obrażania się.
Jeżeli mnie znacie, wiecie, że uważam kontekst za klucz do właściwego rozumienia Pisma Świętego. Dlatego zaczniemy od samego początku historii Izraela jako narodu.
Plemię Lewiego nie było pierwszym wyborem Boga jako rodu kapłańskiego – byli nim wszyscy pierworodni
W Wj 13:1–2 Bóg przeznaczył dla siebie pierworodnych z każdej rodziny jako swoich kapłanów. „Poświęć Mi (oddziel dla Mnie) wszystko, co pierworodne… należy do Mnie”.
To był Jego pierwszy wybór i ma on ogromne znaczenie dla zrozumienia Nowego Testamentu. Bóg „nabył” ich dla siebie przez krew baranka paschalnego, dzięki której wszyscy pierworodni Izraela zostali ocaleni od śmierci podczas ostatniej plagi w Egipcie. Więc od tej chwili należeli do Niego. To właśnie krew baranka sprawiła, że zostali wybawieni spośród skazanych na śmierć. „Poświęć Mi wszystko, co pierworodne… spośród synów Izraela… należy do Mnie”.
Następnie Bóg rozszerzył to, gdy w Wj 19:5–6 powiedział:
„Jeżeli będziecie pilnie słuchać mojego głosu i zachowywać moje przymierze, będziecie moją szczególną własnością spośród wszystkich narodów, bo do Mnie należy cała ziemia. Będziecie Mi królestwem kapłanów i narodem świętym”.
Nie sposób przecenić znaczenia tych słów. Zamysłem Ojca było, aby cały naród Izraela stał się królestwem kapłanów, reprezentującym Prawo Mojżeszowe wobec wszystkich narodów świata. Oznaczało to, że kapłanami mieli być pierworodni ze wszystkich pokoleń Izraela, a pozostała część narodu miała pełnić inne funkcje w tej wspólnocie. Cały Izrael miał być narodem kapłanów, objawiającym innym narodom drogi Boże. Bożym planem było, aby wszystkie narody pogańskie przychodziły do Boga właśnie przez Izrael.
Izrael odrzuca swoje kapłańskie powołanie
Już w następnym rozdziale, w Wj 20:18–21 lud odrzucił swoje powołanie jako naród kapłanów. Powiedzieli do Mojżesza i jego rodziny: „Ty rozmawiaj z nami, a będziemy słuchać. Niech Bóg nie przemawia do nas, abyśmy nie pomarli”.
Co miał zrobić Ojciec? Cały naród odrzucił swoje kapłańskie powołanie, choć nadal należeli do Niego pierworodni. Bóg dostosował jednak swój plan do ich niewiary. Widać to wyraźnie podczas wydarzeń związanych ze złotym cielcem, opisanych w Wj 32:25–29. Spośród wszystkich pokoleń jedynie Lewici wystąpili z gorliwością po stronie Pana i zabili trzy tysiące bałwochwalców. Czytamy tam między innymi:
„Mojżesz stanął u wejścia do obozu i zawołał: «Kto jest po stronie Pana, niech przyjdzie do mnie». I zgromadzili się przy nim wszyscy synowie Lewiego. Wtedy powiedział do nich: «Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Niech każdy przypasze miecz do boku. Przejdźcie przez obóz od bramy do bramy i niech każdy zabije swego brata, przyjaciela i bliźniego». Lewici uczynili tak, jak rozkazał Mojżesz, i tego dnia zginęło około trzech tysięcy ludzi. Wtedy Mojżesz powiedział: «Dzisiaj zostaliście poświęceni Panu… aby zesłał na was błogosławieństwo»”.
Właśnie wtedy ustanowione zostało kapłaństwo plemienia Lewiego. Pan potwierdził to później oficjalnie w Lb 3:12:
„Oto Ja wziąłem Lewitów spośród synów Izraela zamiast wszystkich pierworodnych… dlatego Lewici będą należeć do Mnie”.
Spójrzmy na rozwój Bożego planu: Najpierw wykupił pierworodnych krwią baranka paschalnego w Egipcie. Dlatego pierworodni ze wszystkich plemion mieli być Jego kapłanami. Następnie, w Wj 19:6, rozszerzył to powołanie na cały naród. Kiedy jednak Izrael odrzucił swoje kapłańskie powołanie, nadal pozostawali Mu przynajmniej pierworodni, których wykupił krwią baranka.
Lecz gdy podczas wydarzeń ze złotym cielcem Lewici – rodzina Mojżesza i Aarona – wyróżnili się gorliwością o świętość i sprawy Boże, Pan postanowił zwolnić pierworodnych z obowiązków kapłańskich, podobnie jak pozostałych jedenaście plemion, i ustanowił kapłanami wyłącznie plemię Lewiego. „Wziąłem Lewitów spośród synów Izraela zamiast wszystkich pierworodnych… dlatego Lewici należą do Mnie”.
ALE to jeszcze nie koniec!
To, że Pan zwolnił pierworodnych oraz pozostałe jedenaście pokoleń z obowiązków kapłańskich, nie oznaczało, że zrezygnował ze swojego nadrzędnego planu. Dostosowując się do niewiary Izraela, mógł posłużyć się Lewitami do ustanowienia systemu Prawa Mojżeszowego. Jednak pozostawał jeszcze jeden fakt: Pierworodni zostali wykupieni krwią baranka paschalnego. Choć zostali zwolnieni z obowiązków kapłańskich, nadal należeli do Boga dzięki ofierze krwi baranka. Dlatego, JEŻELI rodzice chcieli oddać swojego pierworodnego na służbę w świątyni, mogli to uczynić. Jeżeli natomiast nie chcieli tego zrobić, mogli wykupić go od Pana.
W Lb 18:15–16 czytamy, że Bóg pozwolił rodzicom wykupić pierworodnego, jeśli nie miał on pełnić służby kapłańskiej. Dlatego wiele wieków później Anna zdecydowała się nie wykupywać swojego pierworodnego syna Samuela, lecz oddała go na służbę Panu w przybytku (1 Sm 1). Dlatego również Józef i Maria pojawiają się w świątyni w Łk 2:22–24, aby wykupić swojego pierworodnego Syna, Jezusa, zgodnie z przepisami Prawa.
Przenieśmy się teraz do czasu zmartwychwstałego i wywyższonego Pana Jezusa. Jezus doprowadził cały ten plan do pełni. Jako prawdziwy i ostateczny Baranek Paschalny wybawił wszystkich wierzących w Niego z ich własnego „Egiptu”, aby stali się tym, czym Bóg pragnął uczynić Izrael już w Wj 19:6 – królestwem kapłanów. Dlatego Jan i Piotr napisali:
„Uczyniłeś ich dla naszego Boga królestwem i kapłanami i będą królować na ziemi”. „Uczynił nas królami i kapłanami dla Boga i Ojca swojego”. „Wy zaś jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem należącym do Boga, abyście ogłaszali dzieła Tego, który powołał was z ciemności do swojego przedziwnego światła. Wy, którzy niegdyś nie byliście ludem, teraz jesteście ludem Bożym”. (Ap 5:10; 1:6; 1 P 2:9–10).
Ojciec osiągnął swój zamierzony cel – ma teraz królestwo kapłanów. Co więcej, jak pisze Piotr, jest to królewskie kapłaństwo – królestwo kapłanów, które pewnego dnia będzie panować na ziemi. Jednak fakt, że my, wierzący pochodzący z narodów pogańskich, zostaliśmy przez wiarę w Jezusa włączeni do tej kapłańskiej rodziny wraz z wierzącymi Izraelitami, nie unieważnia Bożego planu wobec współczesnego narodu Izraela.
W przyszłym tygodniu: co stało się z pierworodnymi, co ostatecznie stanie się z Izraelem i kilka innych ważnych zagadnień.
A do tego czasu – wiele błogosławieństw
John Fenn