Category Archives: Frangipane Francis

Francisa Frangipane
„Po to bowiem powołał was przez nasze głoszenie Ewangelii, abyście dostąpili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa” (2 Tes. 2:14).

Słowo Boże mówi jasno – nie, nakazuje tym, którzy u schyłku ery będą nieustraszeni w obliczu ciemności! Przemawiając przez proroka Izajasza, Duch Pański nakazuje swojemu ludowi:

Powstań, świeć, bo przyszło twoje światło,
a chwała Pańska rozbłysła nad tobą.
Bo oto ciemność okryje ziemię,
a gęsty mrok spocznie na narodach.
Lecz nad tobą zabłyśnie Pan
, a Jego chwała ukaże się nad tobą.
Przyjdą narody do twojego światła,
a królowie do blasku twojego wschodu.
(Iz 60:1-3)

Tradycyjnie, ponieważ druga połowa 60. rozdziału Księgi Izajasza zawiera odniesienia do tysiąclecia, niektórzy umiejscowili wypełnienie całego tego rozdziału w epoce przyszłej. Pozwólcie jednak, że zapytam: Czy „ciemność… okryje ziemię” w tysiącleciu? Czy podczas chwalebnego panowania Chrystusa, gdy śmierć, grzech i smutek zostaną wygnane, „głęboka ciemność” nadal będzie spoczywać na „ludach”? Faktem jest, że choć proroctwo Izajasza rzeczywiście kończy się w tysiącleciu, to rozpoczyna się w ostatnich godzinach tego wieku.

Niewątpliwie te pierwsze trzy wersety z Księgi Izajasza 60 to nakaz od Boga sprzed Pochwycenia, sprzed tysiąclecia. Pan wzywa nas nie tylko do przetrwania ciemności, ale do powstania w Jego jawnej chwale! Ludzie spierają się o czas Pochwycenia, ale to, co tu przedstawiam, nie narusza żadnej popularnej eschatologii. Twierdzę, że między teraz a jakimkolwiek scenariuszem, w który wierzysz, nastanie czas wzrastającej chwały dla prawdziwych naśladowców Chrystusa.

Niektórzy z nas czują się pokonani; inni są wyczerpani i osłabieni narastającym mrokiem świata. Jednak to właśnie tutaj, gdzie depresja w przeciwnym razie pochłonęłaby nasze dusze, jesteśmy wezwani do powstania. Zrzucenie ucisku to nie tylko akt wiary; to akt posłuszeństwa. Czas porzucić nasze plany bycia nieszczęśliwym! Przez krew Chrystusa zrywamy nasze przymierze ze śmiercią i ciemnością; słuchamy głosu naszego przeznaczenia!

Można by argumentować: „Ale ty nie znasz moich trudności”. Posłuchaj, jak Biblia Amplified oddaje polecenie Pana: „Powstań [z depresji i udręki, w której tkwiłeś – powstań do nowego życia]!” Właśnie w tej chwili, gdy czytasz te słowa, nowe życie z obecności Boga zstępuje do twojego ducha. Przyjmij je! Zaakceptuj je! Bądź mu posłuszny!

Widzicie, Boży plan jest taki, że tu na Ziemi, w nas , objawi się chwała Pana. Jaskrawe, promienne światło Jego obecności, które rozbłysło na twarzy Mojżesza i zalało świątynię Salomona podczas jej poświęcenia, które promieniowało z Jezusa i oblepiało Jego uczniów na Górze Przemienienia – to światło obecności Boga zajaśnieje z naszego wnętrza u kresu czasów! Ta sama boska chwała, w coraz większym stopniu jasności, objawi się nam w latach poprzedzających rzeczywiste Drugie Przyjście Pana.

W istocie, to wielkie dzieło łaski już się rozpoczęło. Jesteśmy częścią rozległego przygotowania Ducha Świętego. Bóg gromadzi swój lud. Uczymy się uniżać w pokucie i modlitwie; odnajdujemy przyjaźń i jedność z innymi chrześcijanami. W istocie, nasze pojednanie ponad barierami wyznaniowymi i etnicznymi wiąże się z niezmierzoną nagrodą. Gdy doliny się „podniosą, a każda góra i pagórek […] zniżą […], wtedy objawi się chwała Pańska, i ujrzy ją wszelkie ciało razem” (Iz 40,4-5).

Bóg przygotowuje nas do przyjęcia Jego blasku! Narody przyjdą do Jego światła, a królowie do blasku Jego wschodu!

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Adaptacja książki Francisa Frangipane’a The Days of His Presence , dostępnej na www.arrowbookstore.com .

Francis Frangipane
„Twój pogląd na Boga jest najważniejszą częścią życia. Wszystko, co robisz, w mniejszym lub większym stopniu odzwierciedla to, jak postrzegasz swojego Ojca Niebieskiego”.

Każdy z nas ma w umyśle wyobrażenie o tym, kim według nas jest Bóg. Choć nie przyznalibyśmy się do tego przed sobą, niektórzy z nas faktycznie noszą w sobie myśli, które przedstawiają Boga jako okrutnego. Mamy tylko jeden sposób, by poznać, kim jest Bóg – studiowanie życia Chrystusa. Nie mamy żadnego punktu odniesienia, żadnego innego sposobu, by rozeznać naturę Boga, poza życiem, naukami i postępowaniem Jezusa.

Nie możemy wyrobić sobie poglądu na temat tego, kim jest Bóg, opierając się na tym, co powiedzieli nam pastorzy i chrześcijańscy autorzy; nie możemy też ufać naszym ideom i doświadczeniom. Ponownie, jedynym sposobem poznania Boga jest studiowanie życia Jezusa. Ponieważ jesteśmy uczniami Jezusa, postanowiliśmy uczyć się od Niego i tylko od Niego, jeśli chodzi o naturę Boga. Nie oznacza to, że nie słuchamy pastorów, nie czytamy chrześcijańskich autorów, ani nie porzucamy własnych doświadczeń; oznacza to po prostu, że szukamy namaszczenia Chrystusa we wszystkim, co czytamy lub czemu się poddajemy. Bóg może używać ludzi, aby nas nauczać, ale musimy rozeznawać głos Pasterza. Bo jeśli naprawdę jesteśmy Jego owcami, nie pójdziemy za innym głosem.

Widzenie Boga takim, jakim jest, uwalnia ogromną moc. Rozumiemy, że On chce uzdrowić nasze choroby i odpuścić grzechy. Studium tego, jak Jezus postępował z grzesznikami, ukazuje nam Boży punkt widzenia na człowieka. On nas nie potępia, lecz pragnie nas wyzwolić. A gdziekolwiek i kiedykolwiek zawiedziemy, On nas podnosi i dodaje otuchy.

Jezus kochał i wychwalał dziecięcą szczerość serca, objawiając w ten sposób, że nie musimy ukrywać swoich grzechów. Prosi jedynie o uczciwość. Jednocześnie najbardziej nienawidził hipokryzji i samouwielbienia, ponieważ te postawy oddalały nas od rzeczywistości Jego miłości.

Niektórzy z was mieli złe doświadczenia z rodzicami. Te doświadczenia postawiły filtr między waszym sercem a rzeczywistością Boga. Myślicie, że Bóg myśli tak jak wasi rodzice. Trudno wam zaufać Bogu. Czujecie, że gdyby wasi rodzice was nie kochali, jak Bóg mógłby was kochać? Często zmagacie się ze strachem przed odrzuceniem przez Boga. Musicie uwolnić się od tych myśli.

Całe twoje życie, stan twojego życia, sam sens twojego życia, wszystko opiera się na twojej koncepcji Boga. Jeśli nie wierzysz, że Bóg troszczy się o twoje życie, będziesz miał bardzo niesatysfakcjonujące życie. Jakże straszną hańbą byłoby żyć bez dobrodziejstw miłości twojego niebiańskiego Ojca!

Francis Frangipane

Nie mogę zaproponować żadnego politycznego rozwiązania podziałów. Ostatecznie, jeśli osiągnięcie podobieństwa do Chrystusa nie wystarczy, nie mam innego rozwiązania. Jestem człowiekiem poszukującym charakteru Chrystusa. Piszę do ludzi, którzy podzielają moją pasję. Jeśli to czytasz, ale nie zależy ci na upodobnieniu się do Chrystusa, naprawdę nie mam ci nic do zaoferowania w kwestii rozłamów. Upodobnienie się do Chrystusa to jedyny sposób, aby ich uniknąć lub się z nich wyleczyć.

Niech Słowo będzie Prawdą
Biblia wiele mówi o jedności. Jednak nie znalazłem jeszcze ani jednego przykładu w Nowym Testamencie, w którym Pismo zachęcałoby odrodzonych chrześcijan do oddzielenia się od Kościoła lub jego podziału. Słyszałem wiele fragmentów Pisma Świętego wyrwanych z kontekstu i przeinaczonych, by służyły celowi podziału, ale w tym kontekście nigdzie nie widzę Ducha Świętego mówiącego swojemu ludowi, że słuszne jest oddzielenie się od innych niedoskonałych chrześcijan.

Przyjrzyjmy się zatem niektórym fragmentom Pisma Świętego, którymi ludzie usprawiedliwiali podział Kościoła. Często cytowane jest napomnienie Pawła: „Wyjdźcie spośród nich i odłączcie się” (2 Kor 6,17). Apostoł nie mówił jednak o oddzieleniu od innych chrześcijan. Jego celem było raczej ostrzeżenie chrześcijan przed „nierównym jarzmem” z poganami lub „niewierzącymi” (2 Kor 6,14-15 KJV). Co ciekawe, imię „faryzeusz” dosłownie oznacza „oddzielony”. Wśród nich widzimy doskonały przykład tego, jak pycha i samouwielbienie sprawiają, że uważamy się za bardziej duchowych niż inni ludzie.

Kolejne historyczne nieporozumienie pochodzi z 1 Kor 11, gdzie Paweł zdaje się przyznawać, że rozłamy i podziały były niemal konieczne. Napisał: „Słyszę, że istnieją rozłamy między wami, i po części wierzę. Muszą bowiem być wśród was rozłamy, aby ci, którzy są wypróbowani, stali się pośród was widoczni” (1 Kor 11,18b-19). Z pewnością, sama w sobie, idea, że ​​„muszą być też rozłamy… aby ci, którzy są wypróbowani, stali się widoczni”, uzasadnia ideę rozłamów i podziałów. Oczywiście ci, którzy odłączają się od innych, zawsze utożsamiają się z „tymi, którzy są wypróbowani”.

Jednak rzeczywisty kontekst wersetu ujawnia prawdziwą percepcję apostoła. Oto cały werset osiemnasty: „Po pierwsze, słyszę, że kiedy schodzicie się jako Kościół, zdarzają się między wami rozłamy, i po części temu wierzę”.

Posłuchaj uważnie dominującego, dominującego kontekstu Pawła: „Kiedy jednoczycie się jako Kościół, słyszę, że istnieją podziały. Nie pomylcie się z jego przemową otwierającą. Nie rozstali się. Nadal byli zjednoczeni. Paweł nie usprawiedliwiał podziałów między nimi; pisał konkretnie, aby je naprawić. Ale chociaż jeden identyfikował się z Pawłem, a drugi z Apollosem lub Kefasem, nadal „zjednoczyli się jako Kościół”.

Każdego tygodnia wszyscy chrześcijanie w Koryncie spotykali się na nabożeństwie. Podczas tego spotkania mieli również ucztę miłości i cotygodniową komunię. To właśnie tutaj, w zarządzaniu żywnością, podzielili się na kliki i frakcje. Niektórzy rzeczywiście starali się skupić na znaczeniu Wieczerzy Pańskiej, podczas gdy inni jedli ile mogli podczas wspólnego posiłku (1 Kor 11,20-22.33-34). Paweł nie sankcjonował ich podziałów; przyznawał, że bardziej żarłoczni chrześcijanie stali się odrębną grupą w kościele, spiesząc się do jedzenia przed innymi. W przeciwieństwie do tego, chrześcijanie, którzy z szacunkiem czekali, również stali się grupą – ale wszyscy byli nadal zjednoczeni, spotykając się razem jako kościół Chrystusa.

Przez cały ten list Paweł niezmiennie koncentrował się na eliminowaniu podziałów i braku jedności. Jest absolutnie nie do pomyślenia, żeby aprobował podziały między nimi. Już w następnym rozdziale Paweł ponownie porusza temat jedności, posługując się analogią do ciała współzależnego i zjednoczonego. Wszystko, co napisał do tego momentu, zostało ujęte w jego podsumowującej myśli w wersecie 25. Wsłuchaj się ponownie w jego serce:

„Aby nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem” (1 Kor. 12:25).
Umiłowani, to słowo przetłumaczone jako „schizma” w Biblii Króla Jakuba (oddane jako „podział” w Biblii Nowego Testamentu), w języku greckim oznacza „rozłam”. Dosłownie tłumacząc, Paweł mówi: „Nie powinno być rozłamu w ciele”. Której części słowa „nie” nie rozumiemy? Jedność jest głównym tematem Pierwszego Listu do Koryntian. Jak można szczerze zignorować całe rozdziały o jedności i wyrwać połowę wersetu z kontekstu, aby uzasadnić rozłam? To celowe oszustwo.

Celem jest jedność
We wszystkim, co Nowy Testament głosi chrześcijanom – we wszystkich listach i pasterskich Pawła i innych apostołów – wezwanie jest jasne i nieomylne, zmierzające do jedności, a nie do podziałów. Wieje huragan duchowego wiatru, który kieruje Kościół ku jedności z Chrystusem, a dzięki Chrystusowi – jedności między sobą. Powtarzające się napomnienia wynikają z braku jedności i sekciarstwa.

Francisa Frangipane
Obecnie napisano wiele książek o rozwijaniu naszych duchowych darów i odkrywaniu naszego celu, większość z nich jest absolutnie warta naszej uwagi. Rozpoznanie naszych darów i przygotowanie do służby Bogu w naszym indywidualnym powołaniu jest częścią pełnienia Jego woli. Istnieje jednak głębszy, ważniejszy cel – cel, który ostatecznie jest o wiele cenniejszy zarówno dla Boga, jak i dla nas samych. Mówię o autentycznym dążeniu do posiadania podobieństwa do Chrystusa.

Podziwiamy życie Pawła. Był człowiekiem, który pisał Pisma Święte, który przyprowadził tysiące ludzi do Chrystusa; zakładał kościoły i był biegły we wszystkich darach duchowych. Jednak tym, co go napędzało w życiu, nie było powołanie, lecz pasja, by być jak Chrystus. Wyraża to dogłębnie w Liście do Filipian 3:10. Napisał:

„Abym poznał Go: zarówno moc Jego zmartwychwstania, jak i udział w Jego cierpieniach – w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, doświadczę jej na własnej skórze”.

Obawiam się, że przez lata widziałem zbyt wielu ludzi, którzy poświęcili się doskonaleniu swoich darów lub posługi, zaniedbując głębsze dążenie do upodobnienia się do Chrystusa. Szukanie duchowego spełnienia w „naszej posłudze” lub „obdarzeniu” to podążanie ścieżką, która w rzeczywistości odwodzi od spełnienia.

Pozwólcie, że podkreślę tę kwestię dotyczącą natury naszego powołania: moje powołanie nie jest sednem mojego przeznaczenia. Powołanie człowieka to połączenie boskiego przygotowania i obecnego zadania. Powołanie często rozwija się, a nawet zmienia w różnych okresach życia. Choć nasze powołanie jest ważne, sedno naszego przeznaczenia nie tkwi w tym, co robię dla Boga, ale w upodobnieniu mojego serca do Chrystusa. Podobieństwo do Chrystusa jest moim przeznaczeniem. Bóg może wykorzystać moje powołanie do doskonalenia podobieństwa do Chrystusa, ale celem mojego istnienia jest upodobnienie się do Jezusa. Dary duchowe i zadania w służbie są jedynie pasażerami w samochodzie, w którym podążam ku pełni Chrystusa.

Przeznaczeni do upodobnienia się
Mówiąc o przeznaczeniu, Paweł napisał: „Albowiem tych, których od wieków znał, przeznaczył też na to, aby się stali podobni do obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi” (Rz 8,29). Czy to widzimy? Jesteśmy „przeznaczeni, aby się stali podobni” do Syna Bożego. Kiedy Nowy Testament mówi o przeznaczeniu, prawie zawsze ma to na myśli w kontekście stawania się podobnym do Chrystusa. „Powołanie” lub zadanie może polegać na służbie jako pastor, nauczyciel, gospodyni domowa lub na rynku pracy, ale niezależnie od moich zewnętrznych obowiązków, moim podstawowym przeznaczeniem — rzeczywistością, która wciąż się we mnie rozwija, niezależnie od zewnętrznych okoliczności — jest podjęcie życia „podobnego do obrazu Syna [Bożego]”.

Widzicie, naszym przeznaczeniem nie jest to, co czynimy dla Boga, ale to, kim się dla Niego stajemy. Kiedy dążymy do podobieństwa do Chrystusa, nasza miłość do Boga staje się bogatsza, nasze świadectwo wobec grzeszników silniejsze, a nasze ukryte życie świętsze. Dążąc do upodobnienia się do Jezusa, odkrywamy, że wszystkie nasze duchowe pragnienia są zakorzenione i karmione upodobnieniem się do Niego.

Poza Nim możemy uważać, że czynimy wielkie i ważne rzeczy, ale Chrystus mówi nam: „Jeśli kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak latorośl i uschnie” (J 15, 1-8). Z Chrystusem jednak, nawet pośród konfliktów, prób i pokus, manifestujemy „życie Jezusa […] w naszym śmiertelnym ciele” (2 Kor 4, 8). To właśnie jest transcendentne życie Boga.

Francis Frangiapne
Zarówno Stary, jak i Nowy Testament objawiają, że zamysły Boga są nieodwołalnie splecione z powrotem i odbudową Izraela (Ez 37-39; Ap 7). Dla tych, którzy wierzą, że Kościół zastąpił Izrael, Biblia mówi nam, że Żydzi są ludem przymierza z Bogiem i że dopóki istnieje słońce, księżyc i gwiazdy, przymierze Pana z Izraelem będzie obowiązywać (Jr 31,35-36). Oczywiście, dzięki Jezusowi Chrystusowi chrześcijanie otrzymują lepsze przymierze z lepszymi obietnicami, ale Bóg nie zerwał swojego przymierza z Izraelem. Nic nie zniweczy obietnic Boga, ponieważ wieki prześladowań, hitlerowskie piece, a z czasem muzułmańscy terroryści będą świadczyć przed Bogiem w wieczności. Bądźcie pewni, że pełne odrodzenie Izraela nastąpi w swoim czasie.

Choć bez lęku spoczywamy w suwerenności naszego Ojca, nie jesteśmy zwolnieni z modlitwy. Podczas pierwszego powrotu Izraela w 538 r. p.n.e. prorok Daniel stwierdził, że siedemdziesięcioletnie wygnanie Izraela dobiegło końca (Jr 29,10). Jednak świadomość, że Izrael wkroczył w czas swojego powrotu, nie powstrzymała Daniela od modlitwy (Dn 9,2-3). Jego wstawiennictwo zostało następnie zwielokrotnione przez modlitwy i działania Ezdrasza i Nehemiasza, a także proroków powrotu. Ostatecznie wszyscy powracający Żydzi przyjęli wezwanie do ukorzenia się w modlitwie – i musimy założyć, że nawet wśród tych Żydów, którzy pozostali na wygnaniu, modlitwa była ofiarowana. Umiłowani, kiedy Wszechmogący pragnie przynieść odrodzenie, najpierw inspiruje wstawiennictwo. Wszystkie cudowne i potężne rzeczy zaczynają się w modlitwie: najpierw od jednej osoby, potem od kilku, a następnie od coraz większej liczby głosów, wszystkich wołających do Boga, aby Jego słowo wypełniło się w czasie jego wypełnienia. W miarę jak wstawiennictwo się mnoży, dzieją się cuda opatrzności i łaski, a także przełomy i łaski, które wcześniej były niewyobrażalne.

Boże oczekiwania
W pewnym momencie jednak ludzie, za których ofiarowana jest modlitwa, muszą sami okazać skruchę i zwrócić się do Boga. Odnowienie Izraela, aby było pełne, musi obejmować moment, w którym w odpowiedzi na modlitwę Żydzi wyrzekną się grzechów, które w pierwszej kolejności spowodowały ich wygnanie. Rozważmy modlitwę Salomona: „Jeśli lud Twój, Izrael, zostanie pobity przed wrogiem, ponieważ zgrzeszył przeciwko Tobie, a oni się nawrócą do Ciebie i wyznają Twoje imię, i będą się modlić i błagać przed Tobą w tym domu, wtedy Ja wysłucham z nieba i odpuszczę grzech ludu Twojego, Izraela, i sprowadzę ich z powrotem do ziemi, którą dałeś im i ich ojcom” (2 Krn 6,24-25).

Francis Frangipane
Oryg.: TUTAJ
Kiedy wyobrażamy sobie szukanie Boga z twarzą spuszczoną w dół, na myśl przychodzi nam obraz pokłonu przed naszym niebiańskim Ojcem – i tak właśnie powinno być. Zbliżamy się do Niego z całkowitą pokorą. Jako przedstawiciele narodów, wyznajemy Bogu nasze grzechy i grzechy naszych kultur, błagając Go o miłosierdzie i przebaczenie, prosząc Go, by okazał nam swoje współczucie i uzdrowił naszą ziemię.

Jednak w uniżeniu naszych dusz nie odrzucajmy realności i mocy wiary. Bez wiary bowiem nie można podobać się Jemu (Hbr 11,1-6). Tak, nisko się pochylmy, ale i stójmy w wierze, bo połączenie pokory i wiary to potężna woń.

Zgodnie z przykładami z Pisma Świętego, ta pokorna, a zarazem śmiała wiara prawdziwie porusza serce Boga. Pomyślmy o kobiecie kananejskiej, która odpowiedziała na coś, co wydawało się być obelgą ze strony Jezusa: „Tak, Panie, ale i szczenięta jedzą okruchy” (Mt 15,27). Jej odpowiedź nie była arogancka, lecz głosem zdesperowanej kobiety o swoją córkę. Odpowiedź Jezusa mówi mi, że miała doskonałe nastawienie serca: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara” (w. 28).

Albo przypomnijmy sobie Eliasza, jak wspiął się na górę Karmel i „z twarzą między kolana” modlił się siedem razy o zakończenie przedłużającej się suszy w Izraelu. Bezchmurne niebo stwarzało złudzenie, że Wszechmogący niewzruszony jest wstawiennictwem Eliasza. Jednak gdy sługa Eliasza doniósł, że w rzeczywistości jest jedna chmura, maleńki obłok wielkości ludzkiej dłoni, wiara Eliasza rozpoznała Bożą odpowiedź na modlitwę. W ciągu kilku minut ta maleńka chmura, uaktywniona wiarą Eliasza w Boga, przemieniła się w potężną ulewę, która położyła kres trzyipółletniej suszy w kraju (1 Krl 18,42-45).

Biblia zawiera wiele przykładów mocy wiary połączonej z pokorą. Jeśli chcemy doświadczyć duchowego rozkwitu w naszym kraju, będziemy musieli pozostać cicho w akcie wstawiennictwa. Potrzebujemy jednak również wiary w dobroć Boga. Pokora wzmocniona wizjonerską wiarą oznacza przełom.

Francis Frangipane

Oryg.: TUTAJ

Nie znam ani jednego przywódcy Kościoła, który nie wierzyłby, że żyjemy w czasach ostatecznych. Dokładne miejsce, w którym znajdujemy się na proroczej osi czasu nieba, jest dyskusyjne, jednak każdy ma swój własny katalog znaków potwierdzających koniec. Jeśli prawdą jest, że pozostało nam być może mniej niż jedno pokolenie do końca ery, powinniśmy spodziewać się boskiego przyspieszenia duchowych rzeczywistości.

W istocie, w tym zborze często cytuje się Księgę Izajasza 60:1-3 dotyczącą objawienia chwały Pańskiej w Kościele czasów ostatecznych. Objawienie Izajasza kończy się jednak dodatkową zachętą: „Ja, Pan, przyspieszę to w swoim czasie” (w. 22). Spersonalizujmy to przyspieszenie: nasze dojrzewanie i transformacja zostaną przyspieszone w nadchodzących dniach!

Rozważmy również słowa Pawła: „Pan bowiem wypełni swoje słowo na ziemi, dokładnie i szybko” (Rz 9,28). Nie ma powodu, dla którego Pan nie mógłby działać szybciej, gdyby chciał: stworzył wszechświat w sześć dni! Uwielbiam to, że czasy ostateczne nie oznaczają tylko szybkiego działania Boga, ale także dokonania przez Niego głębokiego i gruntownego dzieła w nas. W istocie, jeśli pragniemy szybkiego działania, musimy skupić się na gruntowności. A jednak Jego obietnica dotyczy zarówno szybkiego, jak i gruntownego dzieła!

„Kto słyszał coś podobnego? Kto widział coś podobnego? Czy kraj może się narodzić w jeden dzień? Czy naród może się narodzić w jednej chwili? Syjon, ledwo poczuł bóle, już urodził swoich synów” (Iz 66,8).

Wiem, że wielu jest zmęczonych walkami i opóźnieniami, ale Pan mówi, że nadchodzi czas, kiedy nie będzie już żadnych opóźnień: „Syjon, gdy zaczął rodzić, … wydał na świat swoich synów”. Wojownicy modlitwy, dlatego musimy zwyciężyć w modlitwie!

W pełni czasu
Jak większość z nas już wie, greckie tłumaczenie Biblii użyło dwóch słów do opisania pojęcia czasu. Chronos odnosił się do czasu chronologicznego, podczas gdy kairos zwykle tłumaczono jako „pełnię czasu”. Czasy kairos to te wyjątkowe, duchowo spotęgowane momenty duchowego spełnienia, które występują między dyspensacjami i epokami.

W okresach kairos Duch Boży wnika w samą tkankę życia: wszystko przyspiesza i zmienia się, gdy rzeczywistość jest ukierunkowywana przez niezmienną wolę Boga. Noe żył w okresie kairos. Mojżesz wyprowadził Izraelitów z Egiptu w okresie kairos. Jezus przyszedł „w pełni czasu” (Ga 4,4), a świat wyznacza swoje kalendarze od narodzin Syna Bożego.

Zdumiewa mnie również, że w okresie kairos pierwszego wieku Jezus potrafił wziąć zwykłych, niereligijnych ludzi i w ciągu zaledwie trzech i pół roku przemienić ich w potężnych apostołów. Ci ludzie uzdrawiali chorych, wskrzeszali umarłych, mieli głęboką duchową istotę i pisali same Pisma, natchnione przez samego Boga. Jak to możliwe, że tak szybko wzrastali? Żyli w okresie kairos. Pan przyspieszył ich wzrost „w swoim czasie”.