Author Archives: pzaremba

Pastor Cecil A. Thompson

„Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo, i czemu jęczysz we mnie? Ufaj Bogu, bo jeszcze Go będę wysławiać: Zbawienie mego oblicza” (Ps 42:6).

Czy przeżywałeś kiedykolwiek depresję nerwową, dni w dole, czcze słowa?

Pamiętasz to stare narzekanie? „Nikt mnie nie kocha, wszyscy mnie nienawidzą, pójdę najeść się robactwa. Oto idą te tłuste, oto idą te chude. Ach, jak się kręcą, jak się wiercą” (Jedna z licznych wersji tekstu śpiewanego do melodii „Polly, Wolly, Doodle” – przyp.tłum.). Należy do tych, które znaczą moje dzieciństwo! Czy nie cieszy was to, że dzielę się z wami takim głębokim duchowym klejnotem?

Wygląda na to, że syn Koraha, autor psalmu, miał depresję, gdy to pisał. W jego duszy odbywa się rozmowa. Jest to obraz człowieka, który mówi sam do siebie. Czy kiedykolwiek byłeś w takim stanie? Możesz się z nim utożsamić?

Usłyszałem dawno temu, że można mówić do siebie samego. Powiedziano mi, że można mówić do siebie ile się tylko chce, natomiast problem pojawia się wtedy, gdy człowiek odpowiada sam sobie i ta rozmowa przeradza się w kłótnię. Gdy tak się dzieje, masz problem!

Oto pewna ważna zasada, której nauczyłem się dawno temu. Ostatnią rzeczą, którą możesz powiedzieć człowiekowi w depresji to: „rozchmurz się!”. To dobry sposób na wysłuchanie tyrady!

Musi być jakaś odpowiedź i rzeczywiście jest taka. Gdy czytamy dzisiejszy fragment Pisma, odkrywamy, że psalmista nie tylko narzeka i marudzi na swój emocjonalny stan – on przechodzi od planu działania. Rozmowa w jego duszy przebiega tak, że wskazuje na kilka wspaniałych kroków prowadzących do wyjścia z depresji: „ZŁÓŻ NADZIEJĘ W BOGU”

Przenosi swoje myśli z rozgrzebywania „swoich biednych uczuć”, na Tego, który jest Błogosławionym Sprawcą Wszystkiego – Pana Jezusa Chrystusa. To powinien być pierwszy krok każdego, kto czuje depresję. Nie chodzi tu o to, żebyś się lepiej poczuł w sobie, lecz o to, co Bóg dla nas wszystkich zrobił i to jest droga do odnowy.

„…BO JESZCZE GO WYSŁAWIAĆ BĘDĘ”. Oto następny istotny krok. Gdy przychodzimy do Pana w modlitwie, ogromnie ważne jest, aby zacząć od chwały i uwielbienia. Czasami całą naszą modlitwę poświęcamy na sprawy z listy zakupów, które chcemy od Pana uzyskać. Musi nas pochłonąć adoracja i miłość do Boga.

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– Pastor Cecil

deeo

Pastor Cecil A. Thompson

„Albowiem dziecię narodziło się nam, syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu, i nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju” (Iz 9:5).

Gdy Izajasz pisał słowa tego prorotwa dotyczącego przyjścia naszego Pana, bardzo niewiele było nadziei dla ludu izraelskiego. Bóg wybrał ich, lecz oni odrzucili Go, bądź co najmniej zlekceważyli. Czy nie brzmi to bardzo podobnie do tego, co się dzieje na dzisiejszym świecie?

Można śpiewać bożonarodzeniowe kolędy czy nawet być tak duchowym, aby przeczytać historię o narodzeniu Chrystusa, lecz co jest w sercu? Wiedzieć „o” kimś to nie to samo, co rzeczywiście znać kogoś. Może nas ktoś przedstawić jakiejś sławnej osobie, lecz z pewnością nie oznacza to, że „znamy” ją.

Lata temu byliśmy z Joyce na wakacjach na Hawajach. Pewnego dnia zdarzyło się, że usiedliśmy do obiadu przy stole obok pewnego sławnego komika i jego rodziny. Nigdy w życiu nie spotkałem takiej starej zrzędy. Nie tylko wyglądał nędznie, ale i zachowywał się nędznie, tak, jakby nie był świadom tego, że ktokolwiek jest w pomieszczeniu, nawet członkowie jego rodziny. Nie znaliśmy go, a co więcej nie zależało nam na tym, aby go poznać.

To jest ta negatywna strona. Byłem przedstawiany ludziom i wydawało się, że są to ludzie ciepli i wspaniali, i cieszyłbym się mogąc z nimi spędzić czas i poznać ich, lecz, ponownie o tym mowa, nie znałem ich wcale.

Samo przeczytanie jakiejś historii o życiu Jezusa nie znaczy, że się Go 'zna’. Aby Go rzeczywiście poznać konieczne jest nowe narodzenie. W Ewangelii Jana 3:16 Jezus powiedział Nikodemowi, że aby go poznać na wieczność, musimy przeżyć nowe narodzenie. To wymaga wyznania grzechów i poproszenia Go, aby wszedł do naszego serca i żebyśmy stali się nowym stworzeniem. Czy znasz Go?

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– Pastor Cecil

раскрутка

Pastor Cecil A. Thompson

„Wtedy podobne będzie Królestwo Niebios do dziesięciu panien, które, wziąwszy lampy swoje, wyszły na spotkanie oblubieńca. A pięć z nich było głupich, pięć zaś mądrych. Głupie bowiem zabrały lampy, ale nie zabrały z sobą oliwy. Mądre zaś zabrały oliwę w naczyniach wraz z lampami

swymi” (Mt 25:1-4).

Wigilia Bożego Narodzenia, 24 grudnia, często jest oczekiwana jako dzień Bożego Narodzenia sam w sobie. Pomyśl jak często zdarza się, żę gorliwe dzieci (i dorośli) tak bardzo czegoś oczekiwali, że nie niemal mogli zasnąć.

W wielu rodzinach przyjęto tradycję otwierania podarunków w wieczór przed Bożym Narodzenie. Niektórzy mówią, że robią tak, aby się mogli wylegiwać w bożenarodzeniowy poranek, ale równie dobrze można by powiedzieć, że to dlatego, że ich ekscytacja dawaniem i przyjmowaniem darów jest tak wielka, że nie chcą czekać do rana.

W dzisiejszym fragmencie Pisma Jezus opowiada przypowieść o pannach. Jest przeddzień przyjścia oblubieńca, lecz one nie są pewne, kiedy przyjdzie. Wszystkie powinny być przygotowane na jego pojawienie się, lecz tylko pięć było przygotowanych i miało oliwę w swoich lampkach. Odezwało się wołanie, że oblubieniec nadchodzi i tylko te, które były przygotowane na jego przyjście, weszły na zabawę.

Smutny morał z tej przypowieści jest taki, że wielu odłożyło na bok przygotowania do tego wspaniałego dnia powrotu Chrystusa. Żyjemy w przededniu tego wielkiego i pełnego chwały dnia. Teraz jest czas, dziś jest dzień, aby przygotować się na spotkanie z Nim!

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– Pastor Cecil

topod

Cecil Thompson

„Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane. Nie troszczcie się więc o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy będzie miał własne troski. Dosyć ma dzień swego utrapienia” (Mt 6:33-34).

Moja żona, Joyce, pracowała kiedyś jako asystent prawny. Pewna prawniczka, do której została przydzielona miała bardzo niewielkie doświadczenie w prowadzeniu biznesu i doprowadzała Joyce do skraju wytrzymałości nerwowej źle ustawionymi priorytetami. Każdy zadanie było oznaczone jako „Najwyższa ranga!” Niewiele trzeba było czasu, aby biurko Joyce zawalone było stertami projektów „Najwyższej rangi”, spośród których nie było wiadomo, co wybrać jako pierwsze do załatwienia.

Często wydaje mi się, że nasza chrześcijańska droga wygląda podobnie. Jest tak wiele rzeczy, które domagają się naszej uwagi, wiele z nich jest bardzo ważnych i, to fakt, określamy je jako pierwszej wagi. Lecz podobnie jak z problemem postawionym przed Joyce, pojawia się nieodwołalnie pytanie, które z tych zadań jest ważniejsze od pozostałych. Często może to prowadzić do duchowej depresji.

Jezus zna każde serce, możemy twierdzić, że On jest najważniejszy w naszym życiu, lecz w jakiej kolejności stawiamy nasze priorytety?

Czy poświęcamy się pogoni za tymi rzeczami, które znikają i przemijają, czy też tym, które mają wieczną wartość?

W dzisiejszym fragmencie Pisma wyraźnie jesteśmy kierowani do tego, aby „… szukać NAJPIERW królestwa Jego i Jego sprawiedliwości”. Tak właśnie, szukanie Jego królestwa i Jego sprawiedliwości mamy uczynić naszym najważniejszym priorytetem. Jaki jest twój najważniejszy priorytet?

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– Pastor Cecil

aracer.mobi