Author Archives: pzaremba

Kogo używa Bóg

Greg Laurie
„Moje serce ufa Tobie, Boże, moje serce ufa. Nic dziwnego, że mogę śpiewać Twoje chwały!” (Ps 57:7).

Pochodził z najskromniejszych początków i wyrósł na najpotężniejszego króla w historii Izraela. W boju był nieustraszony. Jako władca nie miał sobie równych. Bóg kiedyś nazwał go człowiekiem według swego serca. Mówię oczywiście o Dawidzie: pasterzu, psalmiście, muzyku, obrońcy, wojowniku, pogromcy olbrzymów i monarsze.

Historia Dawida jest jedną z najbardziej znanych w całym Piśmie Świętym i nie bez powodu. Dawid to ktoś, z kim większość ludzi może się utożsamić. Był outsiderem, kimś, kogo inni pomijali. Był prześladowany i znajdował się w sytuacjach, na które nie miał wpływu. Starał się postępować właściwie, ale nie wahał się podejmować naprawdę złych decyzji.

Jednak Bóg posłużył się nim do dokonania niesamowitych rzeczy. Przyglądając się historii Dawida, możemy znaleźć pewne wskazówki co do tego, jakimi ludźmi posługuje się Bóg.

Po pierwsze, Bóg posługuje się zwykłymi ludźmi. Pan woli działać w zwykłych ludziach i za ich pośrednictwem, aby czynić niezwykłe rzeczy. W ten sposób osoby, które są świadkami tych niezwykłych czynów, nie będą zdezorientowane, kto ich dokonał. Bóg chce, aby ludzie oddawali chwałę Jemu, a nie ludziom.

Lojalna miłość

Greg Laurie
„Stwórz we mnie serce czyste, Boże. Odnów we mnie ducha wierności” (Ps 51:10).

Miłość nie zawsze jest piękna i przyjemna, zwłaszcza w swojej najwcześniejszej formie. Niezależnie od tego, jak długo jesteście małżeństwem, prawdopodobnie wciąż pamiętacie pierwsze oznaki miłości i namiętności, które czuliście do swojego przyszłego współmałżonka. Pamiętacie motyle w brzuchu, które momentami przypominały myśliwce. Pamiętacie utratę apetytu. Pamiętacie nerwowość i przemożną chęć zrobienia jak najlepszego wrażenia.
Na dobre czy na złe, te uczucia nie trwają długo – a przynajmniej nie w takiej intensywności, jak pierwotnie. Ogień namiętności stygnie, zamieniając się w tlące się węgle, które wciąż można rozpalić, ale nie płoną już tak intensywnie ani nieprzerwanie, jak kiedyś.

Jeśli tylko nadarzy się okazja, dzikie, nieprzewidywalne porywy pierwszej miłości mogą przerodzić się w coś bardziej znaczącego, głębszego i trwalszego. Problem w tym, że wiele osób tego nie rozumie. Pozwalają, by uczucia dyktowały im działania. Przekonują samych siebie, że jeśli emocje nie pojawiają się codziennie, to już się odkochali i związek się nie układa. „Mamy nie do pogodzenia różnice” – podsumowują – „więc po prostu zakończmy to teraz”. Potem przechodzą do kolejnego związku, bo nie mają pojęcia, czym jest prawdziwa miłość.

Dni wątpliwości, zniechęcenia i rozpaczy

Greg Laurie
„Dlaczego jestem zniechęcony? Czemu moje serce jest takie smutne? Pokładam nadzieję w Bogu! Znów będę Go wielbił – mojego Zbawiciela i Boga!” (Ps 42:11).

Nierzadko szczerzy wierzący miewają dni zwątpienia, zniechęcenia i rozpaczy. Nawet bohaterowie wiary zmagali się z tymi problemami. Mojżesz został osobiście wybrany przez Boga, aby wyprowadzić Izraelitów z niewoli i przekazać Dziesięć Przykazań. Jednak przynajmniej raz był tak przytłoczony ciągłym narzekaniem Izraelitów, że powiedział do Pana: „Nie mogę sam unieść całego tego ludu! Ciężar jest zbyt ciężki! Jeśli tak zamierzasz mnie traktować, to po prostu mnie zabij. Wyświadcz mi przysługę i oszczędź mi tej niedoli!” (Lb 11,14–15).

Eliasz, po walce z prorokami Baala na górze Karmel, usłyszał, że królowa Jezabel wydała na niego wyrok śmierci. Był tak przytłoczony swoją sytuacją, tak zniechęcony, tak niepewny i tak pełen wątpliwości, że powiedział do Boga: „Mam już dość, Panie… Odbierz mi życie, bo nie jestem lepszy od moich przodków, którzy już umarli” (1 Krl 19,4).

Prorok Jeremiasz również zmagał się z trudnościami. Był wyśmiewany i nękany za głoszenie Słowa Bożego. Zmęczony presją, z jaką się mierzył, miał ochotę całkowicie zaprzestać głoszenia Słowa Bożego. Powiedział: „Gdy mówię, słowa wybuchają. 'Przemoc i zniszczenie!’ krzyczę. Dlatego te słowa Pana stały się dla mnie pośmiewiskiem w domu” (Jeremiasz 20:8).

Nawet apostoł Paweł miewał chwile zniechęcenia. Napisał do kościoła w Koryncie: „Byliśmy zdruzgotani i przytłoczeni ponad nasze siły, i zdawało nam się, że nie przetrwamy” (2 Kor 1:8).

Bez kompromisów

Greg Laurie
„Jakże cenna jest Twoja niezawodna miłość, Boże! Cała ludzkość znajduje schronienie w cieniu Twoich skrzydeł” (Ps 36:7).

Pierwsza Księga Królewska 18 opowiada historię epickiego starcia proroka Eliasza z prorokami Baala i Aszery. Zanim jednak dojdzie do decydującej walki, w rozdziale tym znajdujemy krótkie spotkanie dwóch sług Bożych, które ilustruje, jak wygląda prawdziwa, zmieniająca świat służba.

Rozdział rozpoczyna się słowami: „Później, w trzecim roku suszy, Pan rzekł do Eliasza: «Idź i ukaż się królowi Achabowi. Powiedz mu, że wkrótce ześlę deszcz!». Eliasz więc udał się do Achaba” (1 Krl 18,1–2). Achab i jego żona Jezebel byli dwiema najokrutniejszymi postaciami w historii Izraela. Nie tylko sprzeciwiali się Bogu Izraela, ale także nakazali śmierć Jego proroków. A Eliasz był na szczycie ich listy celów.
Mimo to, gdy Bóg nakazał Eliaszowi skonfrontować się z Achabem, prorok bez wahania posłuchał. W drodze na spotkanie z Achabem Eliasz spotkał Obadiasza, „wiernego wyznawcę Pana” (werset 3 NLT), który również zarządzał pałacem Achaba.

Obadiasz pozostał wierny Bogu w trudnym i niebezpiecznym otoczeniu. W rzeczywistości, gdy Jezebel usiłowała zabić proroków Pana, Obadiasz ukrył stu z nich w jaskiniach i zaopatrywał ich w żywność i wodę (patrz wersety 3–4). Jego działania wymagały odwagi i pomogły ocalić życie sług Bożych.

Jednak Obadiasz i Eliasz reprezentują dwa różne sposoby służenia Bogu w czasie duchowego kryzysu. Obadiasz wiernie służył Panu w administracji Achaba, podczas gdy Eliasz otwarcie sprzeciwił się królowi i nawoływał naród do powrotu do Boga. Obaj mężczyźni byli oddani Panu, ale zadanie Eliasza wymagało publicznego wystąpienia.

Dla nas, wierzących, bywają chwile, gdy wyraża się poprzez cichą wierność i odważną służbę za kulisami. Ale są też chwile, gdy Bóg wzywa nas do otwartego mówienia i stanowczego stania po stronie tego, co słuszne. Jeśli milczymy, gdy On nas wzywa, inni mogą uznać nasze milczenie za aprobatę.

Druga szansa

Greg Laurie

„O, jaka radość dla tych, których nieposłuszeństwo zostało przebaczone, których grzech został zapomniany!”  (Ps 32:1).

A Second Chance

Bez wątpienia jednym z największych błogosławieństw życia chrześcijańskiego jest to, że Bóg daje nam drugą szansę. Apostoł Paweł napisał: „Wszyscy bowiem zgrzeszyliśmy i wszyscy jesteśmy słabi wobec chwały Bożej” (Rz 3,23). Ale nawet jeśli ponieśliśmy sromotną porażkę, Bóg daje nam szansę, by zostawić ją za sobą. On może radykalnie odmienić bieg wydarzeń na naszą korzyść. On może nam przebaczyć.

Mamy wybór co do przebiegu naszego życia. Możemy wyznać swój grzech i odwrócić się od niego, zaznając szczęścia płynącego z przebaczenia, albo możemy próbować ukryć swój grzech, a potem zbierać to, co zasialiśmy. Biblia mówi nam, że Bóg nie będzie błogosławił ludziom, którzy próbują ukryć swój grzech. Księga Izajasza 3:9 mówi o takich ludziach: „Są zgubieni! Sprowadzili na siebie zgubę” (NLT).

Z drugiej strony, Psalm 32:1 mówi: „O, jakże wielka radość dla tych, którym odpuszczono nieposłuszeństwo, których grzech został zapomniany!” (NLT). Czyż to nie brzmi lepiej? Dawid, autor psalmu, dobrze to rozumiał.

Historia Dawida to klasyczna opowieść o dojściu od pucybuta do milionera. Dawid był pasterzem i muzykiem. Był pomijany nawet we własnej rodzinie. Kiedy jego bracia wyruszyli na wojnę, Dawidowi powierzono rolę chłopca na posyłki. Kiedy prorok Samuel powiedział Jessemu, ojcu Dawida, że ​​Bóg posłał go, aby namaścił jednego z synów Jessego na kolejnego króla Izraela, Jesse nawet nie uwzględnił Dawida w tym zestawieniu.

Continue reading →