Co łączy wszystkich wierzących?
Greg Laurie
„Ci ludzie odeszli z naszych kościołów, ale tak naprawdę nigdy nie byli z nami związani; w przeciwnym razie zostaliby z nami. Kiedy odeszli, okazało się, że nie są z nami związani” (1J 2:19).
W Kazaniu na Górze Jezus wygłosił kilka poruszających słów do ludzi, którzy za Nim podążali: „Nie każdy, kto do mnie woła: 'Panie! Panie!’, wejdzie do królestwa niebieskiego. Tylko ci, którzy pełnią wolę mojego Ojca, który jest w niebie, wejdą” (Mt 7:21).
Wielu słuchaczy tego dnia wierzyło, że przestrzeganie Prawa Mojżeszowego – czyli bycie „wystarczająco dobrym” – jest przepustką do Królestwa Niebieskiego. Jezus pomógł im zrozumieć, że konieczna jest całkowita zmiana ich nastawienia. Musieli pokutować.
Cztery rozdziały wcześniej Jezus powiedział faryzeuszom i saduceuszom – ludziom, których całe życie poświęcone było przestrzeganiu Prawa Mojżeszowego – „Dowiedź swoim życiem, że żałujesz za grzechy swoje i nawróciłeś się do Boga” (Mt 3,8). Dowód odmienionego życia znajduje się w reakcji człowieka na grzech. Ci, których wiara jest szczera, zostaną głęboko dotknięci, gdy ulegną grzechowi. Odpokutują i odbudują swoją relację z Panem.
Spójrz na słowa Dawida, które wypowiedział po tym, jak dopuścił się cudzołóstwa z Batszebą i doprowadził do śmierci jej męża. „Zmiłuj się nade mną, Boże, przez wzgląd na łaskę Twoją. Przez wzgląd na wielkie miłosierdzie Twoje zmaż plamę grzechu mojego. Obmyj mnie z winy mojej. Oczyść mnie z grzechu mojego. Bo uznaję swój bunt, który nawiedza mnie dniem i nocą” (Ps 51:1–3).
Przyjrzyj się reakcji apostoła Piotra, gdy trzykrotnie zaprzeczył, że jest naśladowcą Jezusa: „Piotr zaś wyszedł z dziedzińca, gorzko płacząc” (Łukasza 22:62 NLT).
Koszt był zbyt wielki, abyśmy mogli lekceważyć grzech. W Księdze Izajasza 53:5–6 czytamy: „Lecz On był przebity za nasze przestępstwo, zdruzgotany za nasze grzechy, ubity, abyśmy byli zdrowi, ubiczowany, abyśmy byli uzdrowieni. Wszyscyśmy zbłądzili jak owce, opuścili drogi Boże, aby podążać własnymi. A jednak Pan włożył na Niego grzechy nas wszystkich” (NLT). 1 List Piotra 2:24 mówi: „On sam poniósł nasze grzechy w swoim ciele na krzyżu, abyśmy umarli dla grzechu, a żyli dla sprawiedliwości. Jego ranami jesteście uzdrowieni” (NLT).
Ludzie, którzy twierdzą, że są wierzący, a potem odchodzą i nigdy nie wracają, w rzeczywistości nie byli wierzącymi. Właśnie o tym mówi Jan w 1 Liście Jana 2:19: „Ci ludzie odeszli z naszych kościołów, ale tak naprawdę nigdy nie byli z nami; w przeciwnym razie zostaliby z nami. Skoro odeszli, okazało się, że nie są z nami” (NLT). Prawdziwi wierzący będą nieszczęśliwi w grzechu i ostatecznie wydepczą drogę powrotną na krzyż Golgoty. Prawdziwi wierzący pokutują i otrzymają Boże przebaczenie.
Pytanie do refleksji: Jak wygląda prawdziwa pokuta w twoim życiu?