Budowanie kościoła i zachęcanie do głębszego szukania Boga
Brogden Chip
„I powołał ich dwunastu, żeby z nim byli i żeby ich wysłać na zwiastowanie ewangelii…” (Mk. 3:14).,
Podoba mi się to, w jaki sposób Jezus wybrał Swoich uczniów i wyjaśnienie, dlaczego ich wybrał „… żeby z nim byli i żeby ich wysłać na zwiastowanie ewangelii” (Mk. 3:14). Posłanie ich było zależne od ich bycia z Panem. Głoszenie ewangelii było tylko opcjonalne, lecz bycie z Nim było głównym celem. Jeśli tylko będą z Panem to będą mieli coś do powiedzenia, gdy pójdą na cały świat.
Wieloryb obala teorię skamielin (wydarzenie z 2001 roku)
Oryg.: http://creation.com/whale-explodes-fossil-theory
Tas Walker
Telewizja pokazywała nową turystyczną atrakcję unoszącą się na ocenie u wybrzeży Południowej Australii: wzdęte ciało wieloryba obgryzane przez dziesiątki wielkich białych rekinów 1,2. Martwy wieloryb dryfował przez prawie tydzień z dala od brzegu, podczas gdy rekiny obrywały kawały ciała od padliny, karmiąc się w szaleńczym pośpiechu. Pierwotnie uważano, że to jakiś wielki frachtowiec zabił go, lecz nie było żadnych znaków uderzenia, ani niczego, co wskazywałoby na to, że nie zdechł z naturalnych przyczyn.
Lokalni najemcy łodzi drżeli patrząc jak ludzie stawali w kolejkach na nadbrzeżu Cape Jervis, 90km na południe od Adelaide, gotowi płacić za możliwość bliższego przyjrzenia się. Każdego dnia dziesiątki łodzi pływały tam i z powrotem do dryfującego wieloryba. Pojawił się nawet regularnie kursujący prom, opływający go i umożliwiający pasażerom bezpośredni widok. Kilka tysięcy ludzi, którzy byli tam, opisało to przeżycie jako 'niesamowite’ (dosł. 'awesome’).
Aktywność pływających zwróciła uwagę władz państwowych. Telewizje na całym świecie wyświetlały materiał pokazujący mężczyznę wspinającego się na 15 metrową padlinę. Widziano również mężczyznę, stojącego na tym wielorybie i trzymającego dziecko, podczas gdy głodne rekiny rozszarpywały padlinę. Kilka osób znajdujących się na łodziach zostało sfilmowanych jak klepały po pyskach krążące wokół rekiny. Następnego dnia policja z wodnego oddziału patrolowała okolicę i monitorowała zachowaniu ludzi. Niektórzy urzędnicy sugerowali nawet, aby dokonać zmian w prawie w celu „ochronienia ludzi byt głupich, aby chronili siebie samych” 3).
Zmartwieni urzędnicy, obawiając się, że ten wieloryb stanie się zagrożeniem dla statków lub wywoła skażenie środowiska, wysłali pirotechniczną brygadę policji, aby go zatopić 4).
Umieszczone zostały 3 ładunki wybuchowe na brzuchu wieloryba, które miały wyrwać dziury, dzięki czemu miał się napełnić wewnątrz wodą. Miano nadzieję, że wybuchy co najmniej przyspieszą jego rozkład. Jak powiedział jeden rzecznik: „Padlinożercy będę miały lepszą okazją do wykonania swojej roboty, którą jest oczyszczanie z martwych i rozpadających się naturalnych materiałów z oceanu”.
Padlina została odciągnięta od wybrzeża i od trasy przepływu statków, a materiał wybuchowy zdetonowany. Sprawozdania mediów przekazały, że nikt nie stał w tym czasie na wielorybie. Oficjalne sprawozdania informowały, że operacja zakończyła się pełnym powodzeniem, a wieloryb już nie stanowi żadnego problemu. Niemniej, później okazało się, że pomimo odpalenia wybuchowych materiałów, które mogły „zrobić dziurę w betonie”, martwy waleń nadal unosił się, nie chcąc iść na dno 5). Wybuch zamiast zrobić dziurę, która miała się nalać wody, zrobił tylko małe wklęśnięcie. Zgodnie z informacjami podanymi przez oficjalne źródła próba zatopienia martwego wieloryba była pierwsza lekcją tego rodzaju, ponieważ nigdy do tej pory czegoś takiego w Australii nie próbowano.
Niemniej dla uważnych obserwatorów jest jasne, że to zdarzenie radykalnie zaprzecza standardowej teorii formowania się skamielin. Oczywiście, skamieliny są znajdowane w dużych ilościach na każdym kontynencie, zakopane w osadowych skałach, nawet w wysokich górach. Znaczne ilości odkopanych skamieniałych szczątków zwierząt zachowanych niemal w całości są pokazywane w muzeach na całym świecie
Ta standardowa teoria formowania się skamielin jest prezentowana w muzeach, uczona w szkołach i na uniwersytetach, przedstawiana w encyklopediach i popularnych książkach.
Dla przykładu pokazujemy diagram znajdujący się w Narodowym Muzeum Dinozaurów w Canberra, Australia. Pierwszy obrazek pokazuje martwego dinozaura, który ma zamknięte oczy i tonie w wodzie. Zwrócony do góry nogami, ze strumyczkami baniek powietrza wydostających się z wnętrza, unoszących się w górę ku powierzchni, w miarę jak zwierzę rozkłada się. Następny obrazek pokazuje już sam jego szkielet leżący na piaszczystym dnie, oczekujący na przykrycie osadami. Kości nie są rozrzucone, lecz poprawnie do siebie przyłączone. Trzeci obrazek to te same koście, ciągle we właściwych pozycjach, przykryte warstwami osadów. Na ostatnim rysunku widoczne są już te kości odsłonięte wskutek wyniesienia w górę skały i jej zerodowania.
Jednak martwy południowo australijski wieloryb obala tą teorię. Cała saga żywo demonstruje fakt, że martwe zwierzęta nie idą natychmiast na dno oceanu, lecz generalnie unoszą się na powierzchni. Każdy, kto ma w domu akwarium wie o tym. Dopiero po tym jak różne morskie stworzenia zasadniczo pochłoną ciało, będzie tonąć.
Nawet po zatonięciu tych resztek, szkielet nie ulega skamienieniu. Craig Smith z Hawajskiego Uniwersytetu badał ciała wielorybów znajdujące się na dnie oceanu przez ponad 10 lat 6). W zasadzie, głęboko na dnie oceanu nie ma dużej ilości żywności i jest to jakby podwodna pustynia. Tak więc, gdy szczątki wieloryba docierają na dno dla wszystkiego, co tam na dole żyje, jest to sygnał do jedzenia.
Całymi miesiącami padlina roi się padlinożercami 7) 8). Setki długich, podobnych do ścięgien ryb zwija się tam w każdym otworze, ogromne rekiny świętują na tym mięknącym ciele. Kraby zajęte są wyjadaniem wszystkiego, co tylko mogą. Zaledwie w ciągu czterech miesięcy cała miękka tkanka może zostać rozdrapana, pozostawiając gołe kości. Kosmate robactwo i krewetko podobne zwierzęta mnożą się i konsumują drobne kawałki tkanek rozsiane na dnie morza. Po kolejnym roku, gdy nie ma już kosmatych zwierzątek, kości zostają pokryte muszlami, małżami, ruro czułkowcami i bakteriami. W ciągu około dziesięciu lat kości zostają skonsumowane aż do stanu całkowitego zaniku i obszar jest wyczyszczony.
Widać wyraźnie, że martwe zwierzęta nie stają się w oceanie w normalnych warunkach skamielinami. Ich rozrzucone kości nie leżą na tyle długo, aby mogły być pokryte przez osady. Aby uległy skamienieniu, konieczne są specyficzne warunki, w szczególności zaś aby zachowane zostały kości w ich poprawnym układzie. Stworzenie musi zostać zakopane szybko, aby uniemożliwić dostęp morskich padlinożerców.
Nie znajdujemy jednak współcześnie zwierząt zakopywanych w ocenach w sposób gwałtowny. Dobrze zachowane skamieliny wskazują na katastrofę, jakieś wydarzenie, które spowodowało nagłą śmierć i zakopanie ciała zanim dobrały się do niego padlinożercy, zanim kości zostały rozproszone i zniszczone. Dobrze zachowane skamieliny są logicznym skutkiem niezwykłych warunków jakie towarzyszyły globalnemu potopowi z Biblii. W tym czasie, potężne potoki wody zalały całe kontynenty, zwalając tony piachu i mułu do oceanów i przykrywając ryby i zwierzęta w tym katastroficznym wydarzeniu. Ten martwy wieloryb z wybrzeża Południowej Australii ostrzega nas przed problemami pojawiającymi się wraz z przyjmowaniem standardowej teorii tworzenia się skamielin. Potop z czasów Noego wyjaśnia dlaczego tak wiele skamielin znajdowanych jest w osadowych warstwach na całej Ziemi.
Podobny artykuł:
Unoszące się ryby a bajki o skamielinach.
—————————-
Odnośniki (niestety nie wszystkie linki aktualnie działają):
1) Hockley, C., Shark scene behaviour ‘appalling’, <www.theaustralian.news.com.au/printpage/0,5942,2418082,00.html>, 19 November 2001.
2) Littely, B., Whale of a feed, <finance.news. com.au/common/story_page/0,4057,2407788%5E421,00.html>, 19 November 2001.
3) Shark patting, whale walking may soon be outlawed,
<www.usatoday.com/news/world/2001/07/24/sharkpatting.htm>, 19 November 2001.
4) The walkabout whale … thar she blows,
<www.cnn.com/2001/WORLD/asiapcf/auspac/07/31/australia.whaleblast/>, 19 November 2001.
5) Debelle, P., Wrong way to remove a right whale, <www.smh.com.au/news/0108/01/national/nationa26.html>, 19 November 2001.
6) Oceanographers say dead whales provide deep-sea living legacy, <www.noaanews.noaa.gov/stories/s377.htm>, 19 November 2001.
7) How to sink a whale, The Blue Planet, BBC Wildlife/Nikon Supplement, Bristol, pp. 18–19, September 2001.
8) Zeidner Russo, J., This whale’s (after) life, <http://www.nurp.noaa.gov/Spotlight/Whales.htm>, 19 November 2001.
Masowe wyginięcie ryb w Luizjanie niszczy standardową teorię formowania się skamielin
Shaun Doyle
18 Stycznia 2011
Masowy grób ryb w Luizjanie pokazuje, że martwe ciała ryb nie opadają pod wodę, oczekując na poddanie procesowi skamienienia.
Zdjęcie: Billy Nungesser/WWL
W połowie września 2010 roku ukazały się informacje o masowej zagładzie ryb w Luizjanie. Przypuszczano, że spowodował to wyciek ropy w Zatoce Meksykańskiej 1 kwietnia 1). Po przeprowadzeniu śledztwa okazało się, że ryby padły z powodu niskiego poziomu tlenu wywołanego niskim poziomem przypływów i wysoką temperaturą wody.
Niemniej ciekawe jest to, co stało się z rybami: wszystkie skończyły unosząc się na wodzie w postaci ogromnego dywanu morskich stworzeń (Zdj. 1). To masowe wyginięcie może pomóc nam wyjaśnić pewne podstawowe błędne koncepcje dotyczące tworzenia się skamielin, jest to coś, co ma głębokie implikacje.
Większość ludzi myśli, że na stworzenie skamieliny potrzeba milionów lat. Ta idea znajduje się w podręcznikach, przekazywana jest w muzeach, gdzie znajdują się obrazy przedstawiające sposób kształtowania się skamielin, jak na rys.2. Ta historia zaczyna się od pokazania tego, jak martwe ciało zwierzęcia opada na dno morza, gdzie spoczywa na osadach oczekując na skamienienie. Powoli, coraz więcej osadów zbiera się i ostatecznie po milionach lat pokrywa martwe stworzenie. Ziemia podnosi się, osady niszczeją aż skamielina pojawia się po milionach lat, gotowa na wykopanie przez naukowców.
Rys. 2. Jest to rysunek obrazujący tworzenie się skamieliny dinozaura pochodzący z National Dinosaur Museum, w Canberra, Australia, według teorii wymagającej milionów lat.
Masowy zgon ryb w Luizjanie pokazuje, że ten popularny pogląd jest błędny. Tysiące morskich stworzeń unosi się na wodzie, nie leży na dnie oczekując na pokrycie osadami i skamienienie. Padlinożercy i bakterie nie zostawiają tego w samotności. W takich warunkach bardzo szybko niszczą ciała, nie pozostawiając praktycznie niczego, co mogłoby opaść i skamienieć.
To niesamowite wydarzenie z Luizjany pokazuje, że tradycyjne historia, którą nam jest opowiadana o tworzeniu się skamielin jest błędna. Miliony lat nie są do tego potrzebne.
Aby skamieliny mogły się uformować, ten proces rozpadu martwych ciał nie może przebiegać swobodnie, lecz musi być powstrzymany przez gwałtowne zagrzebanie w martwego zwierzęcia w osadzie. To uniemożliwia dostęp tlenu i padlinożerców, i szybki rozpad. Ostateczny proces tworzenia się skamieliny zazwyczaj wymaga mineralnego cementu, który zamienia osady w kamień, lecz ten proces również nie wymaga milionów lat.
Masowy zgon ryb w Luizjanie demonstruje nam fakt, że opowiadana nam tradycyjnie historia o skamielinach jest błędna. Niepotrzebne są miliony lat. Martwe ryby nie opadają na dno, gdzie mają być pokryte osadami. Protokoły znalezisk skamielin świadczą o tym, że coś nienormalnego stało się w przeszłości, co spowodowało szybkie zagrzebanie zwierząt. Takie formowanie się skamielin jest całkowicie spójne z globalną katastrofą znaną jako biblijny potop.
POdobny artykuł:
Wieloryb obala teorię skamielin
Brogden Chip
„Dlatego chcieliśmy przyjść do was, ja, Paweł, i raz i drugi, ale przeszkodził nam szatan” (I Tes. 2:18).
Nie powinniśmy oczekiwać tego, że wszystko będzie szło zgodnie z tym, co zaplanowaliśmy, nawet jeśli rzeczywiście idziemy zgodnie z Bożą wolą, a w szczególności wtedy, gdy staramy się robić to, co czujemy, że powinniśmy. Czasami wydaje się, jakby wszystko ruszyło przeciwko nam. Samochody się psują, ludzie chorują, powstają nieporozumienia, upadają biznesy, wszystko się wywraca.
Nie chcemy oddawać diabłu żadnej chwały i przypisywać wszystkiego jemu, lecz chcemy rozeznawać to, kiedy rzeczywiście jesteśmy wystawieni na działanie przeciwnika, aby się mu sprzeciwić. Musimy ćwiczyć rozeznawanie i mądrość, aby wiedzieć jaka jest różnica między ręką Pańską, a działaniem diabła, bądź naturalnymi okolicznościami. W przeciwnym wypadku będziemy niepotrzebnie cierpieć.
Share your comments:
http://InfiniteSupply.Org/january20
James Ryle
http://kingdompath.blogspot.com/2011/01/heart-of-matter-by-james-ryle.html
„Bóg pysznym się przeciwstawia, lecz pokornym łaskę daje” (1Ptr 5:5).
Gdy już wszystko obedrzesz do samego końca i dostaniesz się na sam spód wszystkiego, do istoty sprawy, odkryjesz, że sednem wszystkiego jest jedna z tych dwóch rzeczy: Pycha lub Pokora.
Pycha jest w swej istocie wyrażaniem niezgody z Bogiem, jest to ostateczny/ skrajny akt niezależności i decydowania o sobie. Ani Boża wola, ani Boże słowa nie mają żadnego znaczenia w sercu pysznego człowieka.
Gdy czytamy o upadku Lucyfera widzimy, że pierwszym owocem pychy, jaki był widoczny w jego pięciopunktowej deklaracji samowoli było: „Jakże upadłeś z niebios, O Lucyferze! -pisze Izajasz. -A przecież to ty mawiałeś w swoim sercu: Wstąpię na niebiosa, swój tron wyniosę ponad gwiazdy Boże i zasiądę na górze narad, na najdalszej północy. Wstąpię na szczyty obłoków, zrównam się z Najwyższym” (Iz. 14:13-14).
Być może teraz możemy zrozumieć dlaczego „Bóg pysznym się przeciwstawia„. Użyte tutaj słowo oznacza „ustawić się w bojowym szyku przeciwko drugiemu”. Przyjaciele, nic dobrego nie wynika z tego, gdy Bóg uzbroi Samego Siebie do bitwy, a ciebie ustawi w śmiertelnym zasięgu Swego arsenału. Z pewnością wolałbyś coś bardziej doskonałego? Jakaś alternatywa wobec wojny z Wszechmogącym?
Mogę zasugerować czym jest Pokora?
Pokora jest tą jedną cnotą, z której wyrastają wszystkie inne kwiaty Królestwa. Gdy mężczyzna lub kobieta uniżają się przed Panem, On ich wywyższa.
Pokora to zgadzanie się z Bogiem i doświadczania pokoju umysłu, który pochodzi właśnie z tej zgody. Człowiek pyszny spiera się z Bogiem, pokorny zgadza się z Nim. Bóg sprzeciwia się tym, którzy nie zgadzają się z Jego wolą dla ich życia; On umacnia tych, którzy chwytają się Jego woli. Innymi słowy: Bóg sprzeciwia się pysznym, lecz pokornym łaskę daje.
Za każdym razem wybieraj Pokorą zamiast Pychy, a Bóg zaleje twoje życie Łaską.
Brogden Chip
„a nogi jego podobne do mosiądzu w piecu rozżarzonego, głos zaś jego jakby szum wielu wód. . . . Toteż gdy go ujrzałem, padłem do nóg jego jakby umarły ” (Obj. 1:15, 17).
Gdy Janowi została objawiona ta druga strona Chrystusa, „padł do nóg Jego jakby umarły”. W czasie Ostatniej Wieczerzy Jan opierał się o pierś Jezusa i spożywał z Nim wieczerzę. W tych okolicznościach nie był w stanie zrobić nic innego jak tylko paść do Jego stóp.
To tam, u Jego stóp, odkrywamy, jaka jest różnica między tym Świętym, a ludzkim, między Tym, który przyszedł z wysokości, a tym, który pochodzi z niskości, między Tym, który jest Duchem Prawdy, a tymi z nas, którzy są po prostu ciałem i krwią. Jego stopy były rozpalony brąz. To jest Jego majestat i Jego sprawiedliwość i one natychmiast identyfikują Go jako Króla Królów i Pana Panów, Sprawiedliwego Sędziego, Żywe Słowo, które rozdziela myśli i zamiary serc.
„A nogi Jego były podobne do mosiądzu w piecu rozżarzonego” (Obj. 1:15.).
Gdy Janowi zostało dane objawienie Chrystusa na wyspie Patmos, opisał stopy Jezusa jako „czysty mosiądz w piecu rozżarzony”. Mosiądz jest symbolem sądu a piec jest symbolem gniewu, oczyszczenia i wypalenia. Ten wymiar Jezusa był dla Jana czymś całkowicie nowym.
Ponieważ Jezus nie przyszedł, aby świat potępić, lecz zbawić go, mamy taką tendencję, aby postrzegać Jezusa wyłącznie jako „Baranka” – łagodnego, cierpliwego i nadstawiającego policzek. Z pewnością też jest taki.
Jednak otrzymujemy tutaj wejrzenia na Jezusa jako „Lwa”. Powiedział i rzeczywiście jest Królem, lecz Jego Królestwo nie jest z tego świata. Aż do teraz królewski aspekt Chrystusa i majestatyczna chwała Jego Królestwa pozostają ukryte.