Author Archives: pzaremba

Codzienne rozważania_16.05.2013

„…Głowy, z której cały ciało, odżywiane i spojone stawami i ścięgnami, rośnie wzrostem Bożym„ (Kol 2:19).

Kim jest wierzący?W Bożych oczach wierzący jest tym, w którego wszczepiony jest Chrystusie, a Bóg nigdy nie patrzy na Chrystusa w jakiś ograniczony sposób. Zawsze patrzy na Niego w sposób absolutny, a gdy Chrystus jest wszczepiony na początku naszego życia to Bóg nie daje nam jakiejś części Chrystusa. Bożą myślą było to, że koniec powinien być widoczny w początku i Chrystus powinien być Wszystkim we wszystkim. Dlatego właśnie nawrócenie nigdy nie jest samo w sobie końcem. Jest to tylko pierwszy krok ku pełnemu Bożemu zakończeniu. Decyduje o naturze wierzącego w Bożych oczach, o tym, że jest to z Chrystusa. Nie możesz tego wykonać. Żadne karty decyzji tego nie osiągną. Nigdy nie da się zrobić z mężczyzny czy kobiety chrześcijanina, zapraszając ich do podjęciach szczególnej decyzji, do mentalnej zgody na poszczególne propozycje chrześcijańskiej doktryny, choćby doskonale prawdziwej co do Osoby i dzieła Pana Jezusa. Musi być coś, co buduje w tej osobie, w samym centrum jej istoty żywą jedność z Chrystusem, jakiś depozyt Chrystusa. Wszystko inne jest fałszywym nawróceniem. Zdeponowanie Chrystusa w samym środku tej istoty, z perspektywą Jego rozszerzania się aż do samych peryferiów, to jest owa natura wierzącego…

Rozumiesz tą wzruszającą beznadzieję starań propagowania czegokolwiek zorganizowanymi środkami i metodami tego, co tak naprawdę jest z Boga. To po prostu musi wzrastać, zwyczajnie tak musi być. Ach, lecz gdy już tak jest, jest to potężne, jest niezniszczalne, jest nienaruszalne. Nic nie jest w stanie stanąć na drodze Chrystusa. To właśnie pobudza piekło i energię diabła. Cała reszta go nie obchodzi: doktryny, dzieła, wyznanie. Często może to służyć jego celowi jako wielkie zwiedzenie i błędna interpretacja; lecz wprowadź Chrystusa, przeprowadź Chrystusa, urzeczywistnij Chrystusa, wtedy spotkasz się z całą mocą, która w tym wszechświecie jest przeciwna Chrystusowi.

T. Austin-Sparks from: The Essential Newness of the New Creation – Chapter 2

________________________________________________________________

15 maja | 17 maja

Posty Open Windows zostały wybrane z dzieł T. Austin-Sparksa. W niektórych przypadkach są to skróty. Wstępne wersety i towarzyszące biblijne cytaty zostały wybrane przez redaktorów witryny Austin-Sparks.net i nie zawsze występują w oryginalnym tekście. Zachęcamy do przekazywania, drukowania i dzielenia się tym przesłaniem z innymi. T.Austin-Spraks chciał, aby to co zostało otrzymane za darmo, było darmo dawane, jego przesłanie nie posiada praw autorskich. Tak więc prosimy, jeśli zdecydujesz się dzielić tym z innymi, uszanuj jego wolę i oferuje je za darmo, bez żadnych opłat i wolne od praw autorskich.

_________________________________________________________________

13 maja | 15 maja

Nepal, wieści z Living Hope Church

Bóg działa w naszym kraju swoją potężną mocą. Wielu ludzi poddaje Mu swoje życie, ponieważ zdają sobie sprawę z tego, że On jest Prawdą, Drogą i Życiem. W Kościele Living Hope, znajdującym się w Katmandu, Nepal, zorganizowaliśmy w dniach 24-25 marca ewangelizację.

Jesteśmy wdzięczni Bogu za to, że wezwało imienia Jezusa Chrystusa, ponieważ usłyszeli głos Jezusa, który wzywał ich: „przyjdźcie do mnie, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam ukojenie” (Mt 11:28).

Bóg troszczy się o tych ludzi, którzy nie mają nadziei, On jest nadzieją dla wszystkich.

Continue reading →

Codzienne rozważania _15.05.2013

„Patrzcie, oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!” (Jn. 1:29 NIV).

Czym jest ten grzech świata? To jest pycha. Możesz tak nie myśleć; możesz tego nie widzieć, lecz chciałbym cię poprosić, abyś się zastanowił ponownie i zobaczył czy wszystko, co jest nazywane grzechem nie może być prześledzone do tego jednego, czy nie jest to właśnie ten główny, który wyrażą się w różny sposób. Ponieważ, jaka jest istota pychy? Czym jest pycha? Jest to oddzielna tożsamość – osobowość, która powstała do życia, zbudziła się, jest aktywna i to jest korzeniem pychy; a gałązki i owoc, jakże ich wiele!, zazdrość, chciwość, pożądliwość, gniew i cała reszta. Jakże gniew jest pychą? Tak, gniew, jeśli nie jest święty, oczyszczony, nie oczyszczony krwią jak gniew Baranka, jeśli jest to gniew pobudzany sobą i własnym interesem, jest to gniew autonomicznej jednostki. Jakże często nasz gniew to próba samoobrony, reakcja na jakieś zagrożenie naszych interesów czy upodobań. Bunt, upór, uprzedzenia i wiele innych naszych strachów daje się odnaleźć w pysze. Czego się boimy, czego obawiamy? Jeśli zbadaliśmy nasze strachy to czego się boimy? Czy gdybyśmy zostali ostatecznie oddzieleni od naszych osobistych interesów to jest gdybyśmy mogli całkowicie przekazać wszystko Panu i sami usunąć się ze sceny, nie znikło by wiele naszych obaw? Można by tak wyliczać dalej, lecz my nie chcemy pobłażać dogłębnej analizie ludzkiej natury czy pychy, chcemy wymienić na tyle dużo, aby pokazać, że to pycha jest korzeniem i że jest niezliczona ilość owoców, które czerpią z tego korzenia …

Niech więc będzie to słowem interpretacji, dlaczego Pan pracuje z nami w taki sposób, jak to robi, z jednej strony niszcząc to zło, rozbijając, opróżniając, krusząc na proch aż do chwili, gdy już nic nie pozostanie w nas z samowystarczalności, a z drugiej strony dając Siebie, zwiększając Siebie. Może nie ma w tym wielkiej inspiracji, lecz odczuwam, że jest to słowo wielkiej wagi. Tak musi być prawda o nas jako jednostkach. Musi być również pokora w zbiorowości/grupie. W taki sposób Pan sam odda Siebie. Nigdy nie da nam niczego, co karmi nasze ciało, aby wzmocnić i rozszerzyć nasze naturalne życie. Będzie prowadził nas w taki sposób, żebyśmy czuli się bezpieczni tam, gdzie o to chodzi. Jakże cudownie żywa staje się Biblia, gdy czyta się ją w ten sposób.

T. Austin-Sparks from: Pride and Its Undoing

_________________________________________________________________

14 maja | 16 maja

Zwiedzenie hiper-łaską

David and Nancy Ravenhill

Ktoś mądrze powiedział: „Kościół więcej wycierpiał przez swych propagatorów niż przeciwników” (dosł.: “The church has suffered more from her exponents than from her opponents.”) Z pewnością ma to miejsce dziś, kiedy to jesteśmy świadkami nawałnicy niebezpiecznego nauczania zalewającego jak nigdy dotąd ciało Chrystusa. W Księdze Objawienia widzimy graficzny i proroczy obraz węża (Obj. 12:15-16), wypluwającego z ust wodę jak rzekę po to, aby pochłonąć kobietę. Moim zdaniem jest tu mowa o fałszywej rzece przeciwnika, który stara się zwieść kościół dni ostatnich. Dzięki Bogu za Jego obietnicę: „Gdy przeciwnik przyjdzie jak powódź, Duch Pański stanie przeciwko niemu” (Iz 59:19 tłum. za NKJV).

Jednym z podstępów, które stosuje przeciwnik jest poprawianie czegoś, co już jest samo w sobie dobre. Przesłanie hiper-łaski jest znakomitym tego przykładem. Cóż bardziej zdumiewającego niż łaska? Nic bardziej nie odróżnia chrześcijaństwa niż przesłanie łaski. Nikt z nas nigdy nie poznałby naszego wspaniałego Zbawiciela i Pana bez Jego łaski odkupienia i pojednania. Nie ma takiej sekty, kultu czy religii, które posiadałyby w swej doktrynie cokolwiek podobnego. Łaskę można znaleźć jedynie w Chrystusie!

Nie jest więc dziwne, że przeciwnik stara się rozwinąć to wspaniałe przesłanie tak, aby wyglądało na jeszcze bardziej wspaniałe, równocześnie zdobiąc ja śmiertelną trucizną zwiedzenia i spaczenia.

Continue reading →

Codzienne rozważania_14.05.2013

„Gdy nadeszło wypełnienie czasu, Bóg zesłał Syna Swego” (Gal. 4:4 ESV).

Gdy nadeszło wypełnienie czasu! Nie jest trudno w przypadku Abrahama zobaczyć, w jaki sposób jego wiara funkcjonowała w relacji do Bożego czasu. Czynnik czasu by u Abrahama bardzo realny i być może był jednym z najostrzejszych i najbardziej dotkliwych dla jego wiary

Stale i wciąż trafiamy na linii Bożego czasu na sprawdziany wiary Abrahama. Rzeczywiście, z jednego punktu widzenia możemy podsumować całe jego życie i powiedzieć, że zmierzało ostatecznie do triumfu wiary nad tym szczególnym czynnikiem. W pełnym Bożym sensie Abraham nigdy nie otrzymał spełnienia swoich życiowych obietnic. Pod koniec swego życia ciągle oczekiwał wypełnienia tej obietnicy.

Gdyby jego wiara przestała opierać się to w naturalny sposób przyjąłby taką postawę, że skoro to nie zostało wypełnione tak długo, za czasu jego życia, to wszystko widocznie było jakimś wielkim błędem z jego strony, błędnym oczekiwaniem, jakąś mylną informacją itp. Lecz u samego schyłku życia, jeśli List do Hebrajczyków ma być potraktowany jako źródło informacji ukazującej jego rzeczywisty stan, nadal wierzył. Wierzył, a zatem był dla Boga czas na wypełnienie Jego celu… i to, choć nie stało się za jego życia, mimo wszystko miało nadejść. Jednak za jego życia – w zakresie całego obszaru Bożego celu – były przypadki testowania przy pomocy czynnika czasu: i będąc sprawdzona przez ten czynnik, obietnica została spełniona.

T. Austin-Sparks from: Waiting God’s Time

_________________________________________________________________

13 maja | 15 maja

Rozdział 15 – Chrześcijanie nie są pozbawieni prawa

Wstęp
Przedsłowie
Rozdział_1 Jezus Chrystus inicjuje Nowe Przymierze
Rozdział_2 Królestwo Boże zaczyna się od Jana Chrzciciela
Rozdział_3 Jan Chrzciciel i Jezus Chrystus głoszą królestwo
Rozdział_4 Uczniowie Chrystusa głoszą Królestwo
Rozdział_5 Paweł głosi Królestwo
Rozdział_6 Występowanie wyrazu „łaska” w Ewangeliach
Rozdział_7 Prawo nie jest z wiary
Rozdział_8 Chrystus naucza w Ewangeliach o wierze
Rozdział_9 Zbawieni przez łaskę w Ewangeliach
Rozdział_10 Chrystus wypełnił Prawo
Rozdział_11_Chrystus ogłasza, że sam nie jest pod prawem
Rozdział_12 Chrystus jest Panem sabatu
Rozdział_13 Trwałe na wieki słowa Chrystusa
Rozdział_14 Chrystus uczy nowotestamentowego objawienia Boga
Rozdział_15

Chrześcijanie nie mogą być bezprawnie wolni od zachowywania Prawa Mojżeszowego

O ile chrześcijanie są uwolnienie od zachowywania Prawa Mojżeszowego, to nigdy nie można powiedzieć, że nie mają prawa, bądź, że są samowolni. Tak naprawdę Nowy Testament określa Nowe Przymierze używając do tego wyrazu „prawo”.

Apostoł Paweł porównując ze sobą te Przymierza, oba nazywa „prawem”. Odnosi się do Nowego Przymierza jako do „prawa Ducha Życia w Chrystusie Jezusie”, a do Prawa Mojżeszowego, jako do „prawa grzechu i śmierci”.

„Bo zakon Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, uwolnił cię od zakonu grzechu i śmierci” (BG).

„Albowiem zakon Ducha żywota, który jest w Chrystusie Jezusie, uwolnił mię od zakonu grzechu śmierci” (Rz 8:2).

Wierzący znajdują się pod Prawem Życia w Chrystusie Jezusie. Jakub nazywa Nowe Przymierze jakiegoś rodzaju „prawem”.

„ale kto wejrzał w doskonały zakon wolności i trwa w nim, nie jest słuchaczem, który zapomina, lecz wykonawcą; ten będzie błogosławiony w swoim działaniu” (Jk 1:25 oraz Jk 2:12).

Jakub nazywa Nowe Przymierze również „królewskim prawem”, mając na myśli to, że zostało ono dane przez Króla, Pana Jezusa Chrystusa. Pisze:

„Jeśli jednak wypełniacie zgodnie z Pismem królewskie przykazanie: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego, dobrze czynicie„.

Jest to spójne z tym, co Chrystus, Paweł i inni nauczali na temat miłości wypełniającej Prawo Mojżeszowe. Miłość jest centralnym tematem Ewangelii i Listów. Ostatecznie, to miłość jest centralną motywacją działania we wszystkim czego Chrystus uczy swoich uczniów.

Uczniowie Chrystusa nigdy nie są pozbawieni prawa, samowolni. Miłość Boża, miłość do innych, do siebie powinna decydować o ich zachowaniu. Nie tylko zostali uwolnienie przez to, czego Chrystus naucza, lecz są uczeni specyficznego stylu życia .. ?pro-grace?, co powstrzyma ich przed popełnianiem bezprawia, równocześnie pobudzając do sprawiedliwego postępowania

Chrystus nienawidzi bezprawia i On je osądzi

Autor Listu do Hebrajczyków mówi tak o tym, co Chrystus czuje do bezprawia:

“Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość” (Heb1:9a).

Chrystus kocha sprawiedliwość i nienawidzi bezprawia. Wystarczająco jasno i wielokrotnie Chrystus ostrzega Swoich uczniów przed popełnianiem bezprawia. Na przykład, Chrystus naucza o „tym dniu” sądu, gdy ogłosi odrzucenie tych, którzy wypędzali demony i czynili cuda w Jego imieniu, lecz odrzucili Jego słowa dotyczące prowadzenie pobożnego stylu życia. Chrystus mówi, że Sam powie im: „

“I wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie” (Mt 7:23).

Nauczanie, jakoby przebaczenie grzechów usuwało odpowiedzialność za wykonywanie tego, czego Chrystus naucza jest popularną, lecz fałszywą doktryną. Prawdziwa łaska będzie powstrzymywać wierzących przed grzesznym życie i uzdolni ich do życia w taki sposób, który przynosi cześć Chrystusowi. Paweł mi, że ta łaska poucza wierzących:

„Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, nauczając nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli” (Tyt 2:11-12).

Paweł pisze, że łaska poucza wierzących, aby odrzucili grzeszne życie i przyjęli wrażliwe, sprawiedliwe pobożne postępowanie. Chrystus nie tylko usprawiedliwia wierzących przez łaskę, lecz również uzdalnia tych samych wierzących do życia w pobożny sposób. Niedostosowanie się do tego ma zgubne konsekwencje.

Continue reading →

Codzienne rozważania_13.05.2013

„Nikogo na ziemi nie nazywajcie ojcem swoim: albowiem jeden jest Ojciec wasz, Ten w niebie” (Mt. 23:9)

Być może jedną z rzeczy, które ty i ja oraz cały lud Pański musimy pod koniec czasu rozpoznać bardziej niż cokolwiek innego jest fakt naszego niebiańskiego pochodzenia. Wszystko co nosi na sobie imię naszego Pana będzie sprawdzane przez prawo mówiące, że początek strzeże zakończenia. Na początku byli oni ludźmi niebieskimi i wszystko co było przeznaczone dla nich było w niebie, w Chrystusie: wszystko było czerpane z Chrystusa w niebie. Cały ich porządek, nakierowanie i źródła pochodziły od Niego i był w Nim w niebie. Pan ponownie wraca i ponownie sprawdza wszystko z punktu widzenia początku, a na końcu ten sprawdzian będzie stosowany bardzo surowo. Będziemy świadkami tego jak te zewnętrzne rzeczy, to co ziemskie, stworzone i ustanowione przez człowieka, jak imitacje czy reprezentacje rzeczy duchowych, walą się i są wstrząsane aż po same fundamenty. Wszelka organizacja naszej pracy będzie wstrząśnięta, w narodach wszystkie te ramy/struktury zostaną rozbite. Jedyne co pozostanie to sami ludzie, a i oni będą prawdopodobnie rozproszeni. Wtedy nastąpi sprawdzian tego, jak wiele z tego jest tutaj Chrystusa. Jeśli będzie występować jakakolwiek zależność od rozkazów, kościołów, systemów, nawet spotkań i konferencji, właśnie te liczne rzeczy, które wyglądają jako środki wspierania chrześcijańskiego życia, gdy już przeminą, zostaną rozbite, pozostanie pytanie: Jak wiele Chrystusa jest tutaj? Jaka jest miara Chrystusa, niebiańskiego Chrystusa?

Widzisz ten kryzys w przypadku uczniów. Spędzili z nim trzy lata, lecz był to jakiś zewnętrzny oddział, zewnętrzna zależność, fizyczne, zmysłowe połączenie. W tych dniach mogli mówić odważnie, mogli czynić wielkie wyznania i deklaracje, mogli deklarować Mu siebie, to co myśleli o Nim, w co wierzą jeśli chodzi o Niego, co dla Niego zrobiliby. Wtedy został zabrany i co zostało? Nie ma Chrystusa, nie ma Życia, nie ma sensu życia, wszystko odeszło. Gdy poczucie sensu życia zanikło, zewnętrzny porządek skończył się, nie pozostało im nic, wszystko było w rozpaczy a ich wiara wstrząśnięta. Wiele z tego mamy dziś. Nie wiem, ile mamy, dopóki nie przyjdzie przełom, dopóki nie będziemy w stanie już dłużej robić czegokolwiek dla Pana, dopóki nie będzie więcej nawet możliwości, aby się modlić i czytać Słowo Boże, i prowadzić zwykłych codziennych zajęć, aż nie będzie można spotykać się z ludźmi Pańskimi. Tłumy ludu Pańskiego teraz dochodzi do tego.

T. Austin-Sparks from: That Which Was From The Beginning – Chapter 1

_________________________________________________________________

12 maja | 15 maja