Pastor Cecil A. Thompson

„Ty więc, synu mój, wzmacniaj się w łasce, która jest w Chrystusie Jezusie, a co słyszałeś ode mnie wobec wielu świadków, to przekaż ludziom godnym zaufania, którzy będą zdolni i innych nauczać” (2Tym 2:1-2)

Każdy z nas spotkał ludzi, którzy wywarli szczególny wpływ na nasze życie. W moim przypadku był to starszy mężczyzna, imieniem Ernest. Mówię starszy, lecz tak to widziałem jako czteroletni chłopiec. Tak naprawdę, Ernest mógł mieć tylko sześćdziesiąt kilka lat. Teraz, kiedy już minąłem

70tkę, wydaje mi się całkiem młody. Była to jedna z tych drogocennych dusz, które kochały Pana z samej głębi, i które nie boją się tego pokazywać swym zachowaniem. Używał starej, zużytej mocno Biblii, której okładka nosiła piętno nieumiarkowanego używania.

Ernest zwykł był siadać w swoim starym bujanym fotelu i czytać Biblię. Czytał po cichu, lecz jego usta poruszały się stale, gdy przechodził z wersu do wersu. Czasami, gdy czytał dające życie Słowo Boże, trzymał młodsze wnuki na kolanach. Można się tylko zastanawiać czy zdawał sobie sprawę z tego, że tym cichym czasem oddania wpływał na ich młode życie

Pewnego dnia dziadek poczuł się nie źle. Wezwał lekarza i dowiedział się, że ma raka. W tamtym czasie nie leczono skutecznie raka, więc cierpiał długo w bólu i wyczerpaniu. Zdając sobie sprawę z tego, że jego dni są policzone, Ernest wezwał swoje ośmioro dzieci, żeby je jeszcze raz zobaczyć wszystkie razem. Przyjechali z Teksasu, Kalifornii oraz ci, którzy mieszkali bliżej w stanie Washington.

Continue reading →

Pastor Cecil A. Thompson

„I nie czyńcie nic z kłótliwości ani przez wzgląd na próżną chwałę, lecz w pokorze uważajcie jedni drugich za wyższych od siebie. Niechaj każdy baczy nie tylko na to, co jego, lecz i na to, co cudze” (Flp. 2:3-4).

Przypominam sobie słowa profesora seminarium, który mówił, jak łatwo bagatelizujemy rzeczy, które mogą mieć dla kogoś innego znaczenie i być ważne. Kiedy uda się komuś osiągnąć jakiś ważny dla niego cel, łatwo jest zignorować, bądź zachowywać się tak, jakby to miało niewielkie znaczenie.

Ten profesor opowiadał o tym, że robił wszystko co w jego mocy, aby cieszyć z tych osiągnięć, którymi ktoś się z nim dzielił. Ktoś powiedział mu, że zapamiętał kilka wersów, na co on wybuchał radością i gratulował gorąco. Właśnie taka reakcja była oczekiwana. Wygląda na to, że reakcja innych jego znajomych sprawiała, że czuł się gorszy i bezwartościowy. Ostatecznie stał się dynamicznym duchowym przywódcą na swoim terenie.

Nie tylko duchowe osiągnięcia możemy chwalić. W pewnym kościele, gdzie byłem drugim pastorem był pewien mężczyzna z poważnym zaburzeniem umiejętności uczenia się, lecz bardzo lubił kręgle. Odkryłem, że nosił przy sobie zeszyt, w którym zapisywał zdobyte punkty. Co tydzień poświęcałem czas na to, aby zajrzeć do jego zeszytu i ekscytować się jego punktacją. Czasami było to 25 czy 30 punktów, lecz starałem się, aby poczuł się szczególny. Rosceo nie tylko czuł się szczególny, lecz ja sam czułem się tak, jakbym spotkał anioła.

Czy znasz kogoś, kto potrzebuje być podniesiony przez twoją aprobatę? W jaki sposób, lub jakimi słowami możesz dać odczuć tej osobie, że jest szczególna? Spróbuj tego!

Wiele błogosławieństw, drogie serca. Zbliżcie się dziś do Boga, zaufajcie Mu całkowicie i bądźcie błogosławieństwem!

– – – Pastor Cecil

раскрутка

Pastor Cecil A. Thompson
„Radujcie się w Panu zawsze; powtarzam, radujcie się. Skromność wasza niech będzie znana wszystkim ludziom: Pan jest blisko. Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem powierzcie prośby wasze Bogu. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie” (Flp 4:4-7).

William Walford nie zgadzał się na to, żeby ślepota ograniczyła jego służbę dla Pana. Często proszono go, aby głosił w mały wiejskim kościele. Układał sobie kazanie w głowie i cytował ogromne fragmenty Słowa z pamięci. Niektórzy sądzili, że zapamiętał całą Biblię. Dodatkowo napisał wiersze, był mężem modlitwy.

W połowie XIX wieku Thomas Salmon odwiedzał Anglię i poznał pastora Wlaforda. W czasie jakiegoś spotkania niewidomy pastor zacytował kilka ułożonych przez siebie tekstów. Ponieważ nie mógł ich zapisać, więc trzymał je jak skarby w skarbnicy swojej pamięci.

Jednym z tych wierszy, które przedstawił Salomonowi był: „ Sweet Hour of Prayer”. Salomon żarliwie zapisał słowa na skrawku papieru. Gdy wrócił do Nowego Jorku wysłał tekst do magazynu Obserwer i zapytał czy jest to coś wartego zachowania. Uznano, że warto opublikować i wiersz ukazał się w Observerze 13 września 1845. Muzykę skomponował w 1861 roku William Bardbury.

Sweet Hour of Prayer
Sweet hour of prayer! Sweet hour of prayer!
That calls me from a world of care,
And bids me at my Father’s throne
Make all my wants and wishes known.
In seasons of distress and grief,
My soul has often found relief
And oft escaped the tempter’s snare
By thy return, sweet hour of prayer!

Sweet hour of prayer! Sweet hour of prayer!
The joys I feel, the bliss I share,
Of those whose anxious spirits burn
With strong desires for thy return!
With such I hasten to the place
Where God my Savior shows His face,
And gladly take my station there,
And wait for thee, sweet hour of prayer!

Sweet hour of prayer! Sweet hour of prayer!
Thy wings shall my petition bear
To Him whose truth and faithfulness
Engage the waiting soul to bless.
And since He bids me seek His face,
Believe His Word and trust His grace,
I’ll cast on Him my every care,
And wait for thee, sweet hour of prayer!

Sweet hour of prayer! Sweet hour of prayer!
May I thy consolation share,
Till, from Mount Pisgah’s lofty height,
I view my home and take my flight:
This robe of flesh I’ll drop and rise
To seize the everlasting prize;
And shout, while passing through the air,
'Farewell, farewell, sweet hour of prayer!’

Wiele błogosławieństw,drogie serca. Zbliżcie się do Boga dziś, zaufajcie Mu całkowicie i bądźcie błogosławieństwem.

– – Pastor Cecilaracer.mobi