Author Archives: pzaremba

„Chodźcie, wkorzenieni weń i zbudowani na Nim, i utwierdzeni w wierze” (Kol. 2:7)

Abraham w tej ziemi… jednak sama obietnica dana przez Boga wydaje się odrzucona. Czy Abraham był w błędzie? Czy my czasami nie jesteśmy zdezorientowani Panem, czy Jego drogi nie przekraczają zrozumienia? Wszystko wygląda mętnie, lecz trzyma nas wiara i któregoś dnia będziemy wielbić Go, kiedy już po tym wszystkim zobaczymy, po co to było: „droga sprawiedliwych… coraz jaśniej świeci aż do białego dnia” (Przyp. 4:18). Zwróć uwagę: „DROGA” nie rzeczy!  Tajemnice tej drogi zawierają pewne ukryte sekrety Boże; czyż nie są to kolejne możliwości, aby pokazać Jego mądrość i moc? Gdy wydaje się, że wszystko przepadło, konflikt jest tak wielki, doświadczenia tak dziwne i nie ma żadnego klucza do rozwiązania sytuacji, jesteśmy kuszeni do tego, aby kwestionować to czy w ogóle te obietnice były od Boga; wszystko jest na opak temu, czego oczekiwaliśmy, zaczynamy się zastanawiać czy to my nie pobłądziliśmy!

Continue reading →

„Chrystus jest wszystkim we wszystkim” (Kol. 3:11).

Umiłowani, celem Krzyża jest sprawić, aby Pan Jezus był wszystkim we wszystkim; i czyż nie jest to prawdą, że ze względu na sposób w jaki Pan zajmuje się nami, w jaki stosuje Krzyż, jak wszczepia nas w śmierć i pogrzeb, znamy Go w taki sposób, w jaki nigdy wcześniej nie znaliśmy? Czy to nie właśnie dzięki temu, Pan stał się dla nas tym, czym jest, jeszcze bardziej drogi w naszych sercach? Sposobem na wzrost Pana Jezusa w nas i dla nas jest Krzyż. Wiemy całkiem dobrze o tym, że naszym głównym przeciwnikiem jesteśmy my sami, nasze ciało. To ciało nie daje nam odpocznienia, pokoju, zadowolenia; nie cieszymy się nim. Ono prześladuje, absorbuje i nieustannie kroczy dumnie po naszej ścieżce, aby nas okradać z wszelkiej radości życia. Co można z nim zrobić? Tak, w Krzyżu i przez Krzyż zostajemy uwolnieni od siebie; nie tylko od naszych grzechów, lecz od siebie samych; a będąc wolni od siebie, jesteśmy uwolnieni ku Chrystusowi i Chrystus staje się kimś znacznie większym niż my.

Jest to bolesny proces, lecz jest to błogosławiona sprawa; a ci z nas, którzy przeżyli największą agonię w taki sposób, wierzę, sprawdzili, że to, co z poznania i bogactwa Pana Jezusa otrzymaliśmy tą drogą, wynagrodziło wszelkie cierpienia. Tak więc, dzieło Pana w nas i praca Pańska w nas, przez Krzyż, ma w zamyśle Bożym na celu uczynienie miejsca dla Pana Jezusa.

T. Austin-Sparks from: Christ – All, and In All

_____________________________________________________________________________________

22 marca | 24 marca

Posty Open Windows zostały wybrane z dzieł T. Austin-Sparksa. W niektórych przypadkach są to skróty. Wstępne wersety i towarzyszące biblijne cytaty zostały wybrane przez redaktorów witryny Austin-Sparks.net i nie zawsze występują w oryginalnym tekście. Zachęcamy do przekazywania, drukowania i dzielenia się tym przesłaniem z innymi. T.Austin-Spraks chciał, aby to co zostało otrzymane za darmo, było darmo dawane, jego przesłanie nie posiada praw autorskich. Tak więc prosimy, jeśli zdecydujesz się dzielić tym z innymi, uszanuj jego wolę i oferuje je za darmo, bez żadnych opłat i wolne od praw autorskich.

раскрутка сайта

„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście zmęczeni i niesiecie wielkie ciężary, a Ja wam dam odpocznienie” (Mt. 11:28 NLT).

Co miał na myśli? Ciężar prawa spoczywał na ludziach i rzeczywiście był wielkim ciężarem. Faryzeusze podali ponad 2000 interpretacji Prawa Mojżeszowego i mówili: „Prawo Mojżeszowe nie znaczy, że macie zachować tylko dziesięć przykazań, ono znaczy, że macie ich zachować dwa tysiące”. W całym ich życiu nie było takiego miejsca, do którego to prawo nie miałoby zastosowania i nie utrudniało życia. Wszytko zaś było zebrane w sabacie! „Nie wolno wam ścielić łóżka w sabat! Nie wolno wam nosić noszy w sabat! Nie wolno wam rozpalać ogień w sabat! Nie wolno wam robić niczego w sabat – nawet chodzić wam nie wolno ponad 3 mile”. 2000 praw dotyczących ich życia! To, z czym spotykali się każdego dnia a w szczególności w sabat, to było: „Nie będziesz”.

Continue reading →

„Gdy tedy obietnica wejścia do odpocznienia jego jest jeszcze ważna, miejmy się na baczności, aby się nie okazało, że ktoś z was pozostał w tyle” (Hbr. 4:1).

Dla tych z pośród was, którzy, podobnie jak autorzy Nowego Testamentu, niosą prawdziwe brzemię i czują odpowiedzialność za duchowe życie Bożych ludzi, jedną z najbardziej łamiących serce rzeczy jest to, w jaki sposób tak wielu, którzy złożyli obietnicę pójścia prosto za Panem, daje się złapać w boczne ścieżki i zwraca się ku czemuś innemu czy pomniejszemu niż to, co Pan dla nich zamierzył. Niekoniecznie znaczy to, że zwrócili się ku grzechowi czy światu, lecz ku czemuś, co teraz choć przynosi chwilowe zadowolenie, ostatecznie okazuje się być odchyleniem, które zatrzymuje duchowy wzrost, powodując, że lądują w ślepym zaułku, pochłonięci alternatywą dla „całej rady Bożej”. Gdy już nowość i blask „nowego odkrycia” czy „światła”, czy „prowadzenia” – jak to nazywają ponieważ osłabia pewne napięcia, rozwiązuje kilka problemów, obiecuje uwolnienie do samorealizacji i ucieczkę od presji – zużyją się to okazuje się, że była to tylko „zwodnicza woda”, wydającą owoce Jerycha, które spadają zanim zostaną zebrane…

Continue reading →