PoznajPana.pl

Cecil Thompson

„Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane. Nie troszczcie się więc o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy będzie miał własne troski. Dosyć ma dzień swego utrapienia” (Mt 6:33-34).

Moja żona, Joyce, pracowała kiedyś jako asystent prawny. Pewna prawniczka, do której została przydzielona miała bardzo niewielkie doświadczenie w prowadzeniu biznesu i doprowadzała Joyce do skraju wytrzymałości nerwowej źle ustawionymi priorytetami. Każdy zadanie było oznaczone jako „Najwyższa ranga!” Niewiele trzeba było czasu, aby biurko Joyce zawalone było stertami projektów „Najwyższej rangi”, spośród których nie było wiadomo, co wybrać jako pierwsze do załatwienia.

Często wydaje mi się, że nasza chrześcijańska droga wygląda podobnie. Jest tak wiele rzeczy, które domagają się naszej uwagi, wiele z nich jest bardzo ważnych i, to fakt, określamy je jako pierwszej wagi. Lecz podobnie jak z problemem postawionym przed Joyce, pojawia się nieodwołalnie pytanie, które z tych zadań jest ważniejsze od pozostałych. Często może to prowadzić do duchowej depresji.

Jezus zna każde serce, możemy twierdzić, że On jest najważniejszy w naszym życiu, lecz w jakiej kolejności stawiamy nasze priorytety?

Czy poświęcamy się pogoni za tymi rzeczami, które znikają i przemijają, czy też tym, które mają wieczną wartość?

W dzisiejszym fragmencie Pisma wyraźnie jesteśmy kierowani do tego, aby „… szukać NAJPIERW królestwa Jego i Jego sprawiedliwości”. Tak właśnie, szukanie Jego królestwa i Jego sprawiedliwości mamy uczynić naszym najważniejszym priorytetem. Jaki jest twój najważniejszy priorytet?

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– Pastor Cecil

aracer.mobi

Pastor Cecil A. Thompson

„ … A byli w tej krainie pasterze w polu czuwający i trzymający nocne straże nad stadem swoim. I anioł Pański stanął przy nich, a chwała Pańska zewsząd ich oświeciła; i ogarnęła ich bojaźń wielka. I rzekł do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem wszystkiego ludu” (Lu 2:2-10 ).

Parę lat temu mieliśmy wspaniałe nabożeństwo Bożenarodzeniowe. Wcześniej świece zostały umieszczone w białych torebkach wzdłuż dojazdu do kościoła. Zgodziliśmy się razem z Joyce na ochotnika, że gdy już wszyscy wyjadą, pogasimy je. Przez kilka dni wcześniej padał śnieg było więc jeszcze kilkanaście centymetrów na ziemi. Kiedy, skrzypiąc butami, dotarliśmy do końca drogi było około -6C. Było tak cicho i pięknie, że zostaliśmy poruszeni w duchu pięknem Bożego stworzenia oraz kolędą Cicha Noc.

Słowa tej kochanej pieśni zostały napisane przez Josefa Mohra w 1818 roku, po obejrzeniu przez niego sztuki o narodzeniu Jezusa. Znalazł się w takiej zadumie i wszedł na górą spoglądając na swoje miasteczko w austriackich Alpach. Widok śniegu pokrywającego okolicę przypomniał mu o wierszu, który napisał kilka lat wcześniej. Ten wiersz mówił o nocy, w której anioł ogłosił narodziny Jezusa.

Następnego dnia poszedł z tym wierszem do Franza Grubera, który skomponował melodię. Przerabiał ją wielokrotnie, tak aby pasowała do słów wiersza. Narodziła się nasza ukochana kolęda, „Cicha Noc”.

Cicha Noc

Cicha noc, święta noc,
Pokój niesie ludziom wszem,
A u żłóbka Matka Święta
Czuwa sama uśmiechnięta
Nad dzieciątka snem,
Nad dzieciątka snem.

Cicha noc, święta noc,
Pastuszkowie od swych trzód
Biegną wielce zadziwieni
Za anielskim głosem pieni
Gdzie się spełnił cud,
Gdzie się spełnił cud.

Cicha noc, święta noc,
Narodzony Boży Syn
Pan Wielkiego majestatu
Niesie dziś całemu światu
Odkupienie win,
Odkupienie win

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– Pastor Cecil

topodin

Pastor Cecil A. Thompson

„Wołali, a Pan ich wysłuchał i uwolnił od wszystkich przeciwności. … Pan jest blisko skruszonych w sercu i wybawia

złamanych na duchu. Wiele nieszczęść [spada na] sprawiedliwego; lecz ze wszystkich Pan go wybawia” (Ps 34:17-20).

Czy straciłeś kiedykolwiek kogoś bliskiego? Pisałem ostatnio o tym, że straciliśmy naszą córkę, lecz odczuwam, że powinienem to powtórzyć. „Tato, siedzisz?” Te słowa padły przez telefon a powiedziała je nasza najstarsza córka, Brenda, jakieś 20 lat temu. Powiedziałem, że siedzę. „Jestem w szpitalu, mam wadę serca”. Te słowa uderzyły we mnie jak obuch z ogromną siłą. Powiedziałem jej, że u niej będziemy z matką możliwie najszybciej. Z Shelton, w stanie Washington, do Boise, Idaho, jest ponad 500 km i zrobiliśmy tą odległość w rekordowym czasie.

Po przyjeździe okazało się, że prognozy są gorsze niż oczekiwaliśmy. Brenda została zdiagnozowana na pierwotne nadciśnienie płucne. Jedyne co mogło uratować jej życie to był przeszczep serca i płuc. W międzyczasie musiała, podobnie jak wielu innych, żyć z złamanym sercem (tu w znaczeniu; z wadą serca – przyp.tłum.).

Jest jeszcze inny aspekt posiadania złamanego serca – jest to postawa serca przed naszym Bogiem. Można to opisać, jako stan przeciwny do pychy i arogancji. Była to też główna cecha naszego Pana, gdy chodził po zakurzonych drogach Izraela. On, Ten, który stworzył wszystko, był teraz poddany Swemu Ojcu. Żył ze złamanym sercem.

Nasze serca muszą być kruszone i łamane przez to, co widzimy w naszym życiu, a co jest sprzeczne z Bożą wolą. W takich przypadkach musimy wołać do Boga i wyznawać nasz grzech, aby Bóg przebaczył i oczyścił. Taką samą postawę powinno być widać wtedy, gdy obserwujemy grzech naszego narodu i tego świata. Myślę, że jest czas na to, abyśmy zatrzymali się i oszacowali nasze życie w perspektywie wieczności. Nasze serca powinny być bardziej złamane przed Panem niż wtedy, gdy tracimy bliskich. Kiedy sprawdzamy nasze własne życie, módlmy się z całą szczerością: „Panie, spraw, abym żył przed Tobą ze złamanym sercem!”

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– Pastor Cecil

самостоятельная раскрутка сайта

Pastor Cecil A. Thompson

„Naucz mnie, Panie, drogi Twoich ustaw, bym strzegł ich aż do końca. Pouczaj mnie, bym Prawa Twego przestrzegał, a zachowywał je całym sercem. Prowadź mię ścieżką Twoich przykazań, bo ja się nimi raduję. Nakłoń me serce do Twoich napomnień, a nie do zysku! Odwróć me oczy, niech na marność nie patrzą; przez swoje słowo udziel mi życia!” (Ps 119:33-37).

„Sam to zrobię!” To słowa jednego z moich dzieci wypowiedziane we wczesnym okresie życia. Jeśli masz dzieci to pewnie również słyszałeś taką deklarację niezależności. Problem polega na tym, że faktyczne uczenie się rzadko kiedy odbywa się przy postawie: „Chcę to zrobić sam”.

Słyszałem kiedyś historię o pewnej nadętej, nieco bogatej kobiecie, która miała małego syna. Chciała dla niego tego co najlepsze, więc zawsze domagała się wszystkiego najwyższej jakości. Zatrudniła dla chłopca opiekunkę i upierała się przy tym, aby mały uczył się mieć wszystko, czegokolwiek zapragnął. Powiedziała opiekunce, że jej syn będzie bogatym człowiekiem, więc musi się przyzwyczaić do tego, że otrzymuje wszystko, cokolwiek zechce.

Pewnego dnia, gdy opiekunka była z chłopcem poza domem, nagle zaczął krzyczeć z całych sił. Matka przybiegła do ogrodu rozzłoszczona. „Nie mówiłam ci, że mój syn ma otrzymywać wszystko, co chce?” – żądała. „Tak, proszę pani – odpowiedziała opiekunka. – Bardzo dobrze o tym pamiętam. On chciał bawić się z trzmielem, więc mu pozwoliłam”.

Gdy czytam fragment Pisma na dziś, widzę tutaj ważną prawdę, a jest to tajemnica uczenia się prawdy z Bożego Słowa. Jaki to zdumiewający sekret? To podatność na naukę. Nie można nas niczego

nauczyć, dopóki nie chcemy być nauczani. Ten fragment nie prosi, aby Bóg coś ZROBIŁ, a raczej pokazuje na postawę poddania się procesowi uczenia. Jest to obraz gorliwego ucznia, która prosi nauczyciela, aby go pouczał. NIE MOJA WOLA, LECZ TWOJA NIECH SIĘ STANIE!

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– Pastor Cecil

продвижение магазин