Author Archives: pzaremba

Nie spiesz się, nazywając kogoś „fałszywym nauczycielem”

Zwrotem: „fałszywy nauczyciel” rzuca się na prawo i lewo, lecz definicja może nie być tak oczywista, jak się wydaje. Wielu ludzi prawdopodobnie zakłada, że fałszywy nauczyciel to ktoś, kto uczy czegoś, co jest fałszywe. Jednak Biblia nie używa tego w takim znaczeniu. Wierzę, że powinniśmy używać biblijnych terminów w biblijny sposób. Sprawdźmy więc, kim jest fałszywy nauczyciel i dlaczego powinniśmy być ostrożni nazywając tak kogoś.

Fałszywi prorocy

W Starym Testamencie pojawia się mnóstwo fałszywych proroków. Ci mężczyźni, mówili Bożym ludziom: „Słuchajcie słowa Pana!”, lecz to, co ogłaszali nie było objawieniem pochodzącym od Boga, lecz „z ich własnych serc” („własnego natchnienia” – p. Ez 13:2). Świadomie i celowo zwodzili słuchaczy. Byli „jak szakale” (13:4), ogłaszali „fałszywe widzenia i kłamliwe proroctwa” (13:6). Wykorzystywali naiwnych ludzi, byli kłamcami. Zamiast przesłania Pana, mówili im to, co ci chcieli usłyszeć.
Prawo Mojżeszowe bardzo jednoznacznie odnosiło się do nich: „Lecz jeśli który prorok odważy się mówić w moim imieniu to, czego mu nie rozkazałem, albo wystąpi w imieniu bogów obcych – taki prorok musi ponieść śmierć” (Pwt 18:20 BT). Taka kara wymierzona była nie dlatego, że się po prostu mylili, lecz dlatego, że mówili, że Bóg posłał ich z przesłaniem, choć tak nie było.

Jezus powiedział, że fałszywi prorocy byli jak „głodne wilki”, przebrane za owce (Mt 7:15). Powiedział, że fałszywych proroków można poznać po ich „owocu”. Mówił, że ich serca są złe i owoc ich życia jest schorowany (7:17-18). Ponownie Jezus nie mówi tutaj o tych, którzy się po prostu mylą, lecz o ty złych, zwyrodniałych „wilkach”, które zwodzą ludzi celowo.

Fałszywi nauczyciele

W Nowym Testamencie zwrot, „fałszywi nauczyciele” również występuje, lecz możesz być zaskoczony tym, że znajduje się on tam wyłącznie jeden raz. Oto, co pisze napisał apostoł Piotr:

“Lecz byli też fałszywi prorocy między ludem, jak i wśród was będą fałszywi nauczyciele, którzy wprowadzać będą zgubne nauki i zapierać się Pana, który ich odkupił, sprowadzając na się rychłą zgubę. I wielu pójdzie za ich rozwiązłością, a droga prawdy będzie przez nich pohańbiona. Z chciwości wykorzystywać was będą przez zmyślone opowieści; lecz wyrok potępienia na nich od dawna zapadł i zguba ich nie drzemie” (2Ptr 2:1–3).
Jak widać, „fałszywi nauczyciele” – podobnie jak fałszywi prorocy – są jak szakale lub wilki. Motywuje ich „chciwość”. Usiłują wykorzystać swoich słuchaczy „fałszywymi słowami”. Niektórzy z nich pójdą nawet jeszcze dalej, zapierając się Jezusa.

Niemal w każdym przypadku, gdy Biblia mówi o fałszywych prorokach lub nauczycielach, jest tam mowa o złych ludziach, którzy starają się zwieść i wykorzystać ludzi do swych własnych celów. Juda ujął to tak: „Wkradli się bowiem pomiędzy was jacyś ludzie, na których od dawna wypisany został ten wyrok potępienia, bezbożni, którzy łaskę Boga naszego obracają w rozpustę i zapierają się naszego jedynego Władcy i Pana, Jezusa Chrystusa” (w. 4).
Continue reading →

Codzienne rozważania_22.01.2017

1J 5:16
JEŻELI KTOŚ WIDZI, ŻE BRAT JEGO POPEŁNIA GRZECH, LECZ NIE ŚMIERTELNY, NIECH SIĘ MODLI, A BÓG DA MU ŻYWOT, TO JEST TYM, KTÓRZY NIE POPEŁNIAJĄ GRZECHU ŚMIERTELNEGO. WSZAK JEST GRZECH ŚMIERTELNY; NIE O TAKIM MÓWIĘ, ŻEBY SIĘ MODLIĆ.

W wersetach 16 i 17 pojawia się kilka powiązanych ze sobą zagadnień, z których zasadniczym jest coś, co Jan rozumie poprzez grzech nie śmiertelny i grzech śmiertelny. W pierwszym przypadku Jan zachęca chrześcijan by się modlić za brata czy też siostrę grzeszących, a w drugim przypadku nie. Na czy polega różnica między tymi dwiema sytuacjami. Pogląd rzymskokatolicki wyróżnia dwie kategorie grzechu: tzw. grzech powszedni (wybaczalny) i grzech śmiertelny (grzech, który prowadzi do śmierci). „Siedem grzechów głównych” jest traktowanych jako śmiertelne, choć zalecany przez Kościół sakrament pojednania, dokonujący się za pośrednictwem księdza przewidziany został jako akt pokuty, poprzez który można dokonać zadośćuczynienia za grzech. Tekst listu w żadnym momencie nie sugeruje nawet takiego podziału grzechów, a już zupełnie nie daje nam żadnych podstaw do tworzenia listy grzechów śmiertelnych. Z biblijnego punktu widzenia, każdy grzech jest śmiertelny, gdyż zapłatą za grzech jest śmierć wieczna (Rz 6:23). Co więcej, w Nowym Testamencie w żadnym miejscu nie ma nawet śladu stwierdzenia, na którym można by było oprzeć przekonanie, że jakikolwiek wysiłek człowieka, choćby największy, mógłby usprawiedliwić winnego grzesznika. W rzeczywistości 1 List Jan przypomina nam o tym, że jedynie ofiara Syna Bożego dokonała zadośćuczynienia za nasz grzech, odwracając od nas gniew Boży (np. 2:2; 4:10). Wielu wrażliwych chrześcijan przeżywało i nadal przeżywać będzie udręki, wyobrażając sobie, iż niektóre z ich grzechów są niewybaczalne, bądź też, że niebacznie mogą popełnić jakiś niewybaczalny grzech. W istocie grzech ten, otoczony „tak wielką tajemnicą”, stał się przyczyną ogromnego lęku. To nie jest dobre ani dla duchowego zrozumienia, ani dla naszego duchowego zdrowia. Być może najbardziej tajemniczym faktem jest to, że taki grzech może w ogóle istnieć, wziąwszy pod uwagę, że mamy tak łaskawego Boga, który chętnie przebacza i jedna się z nami. Jedno jest pewne: ci, którzy są najbardziej winni, najmniej przejmują się swoim stanem. To nie powaga grzechu nie pozwala na jego przebaczenie (tak jakby istniał jakiś grzech, dla którego ofiara Chrystusa byłaby niewystarczająca!). Chodzi tu raczej o postawę grzesznika, która wyklucza możliwość przebaczenia mu.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Prawdziwa czystość, czy to możliwe?

Andrew Strom

Nie to będzie jasne od samego początku: mówimy tutaj o „wewnętrznym człowieku” i jest to tajemnica poczucia całkowitej „czystości”.

Paweł pisał o tym w Liście do Rzymian, oraz Jan w 1J 3. Spora część pełnego mocy głoszenia Wesley’a krążyło wokół tej sprawy. John Finnej napisał o tym tak: „Nie jestem w stanie odczuwać poczucia winy i potępienia bez względu na to, jak bym się starał. Poczucie winy odeszło, moje grzechy odeszły i sądzę, że nie odczuwam jakiegokolwiek poczucia winy tak, jakbym nigdy wcześniej nie zgrzeszył… czuję się usprawiedliwiony z wiary, na tyle na ile rozumiem, jestem w stanie, w którym nie zgrzeszyłem”.

Co za szok! Czy chodzi nam o to, że jest możliwy taki stan, życie w takim stanie, w którym nie ma świadomości „obecności grzechu” w ogóle? Czy mówię, że jest to rzeczywiście „normalne” chrześcijaństwo? Tak dokładnie o to mi chodzi.

„Normalnym” chrześcijaństwem jest: chodzić przed Bogiem z totalnie czystym sumieniem i czystym sercem – jako naszym ‘normalnym’ stanem wobec Niego – ostatecznie czystym. Żadnego ZMAGANIA czy „PRÓBOWANIA być dobrym”. Nowy Testament wyraźnie opisuje takie coś, jako „normalne”. Literalne chodzenie przed Bogiem „bez świadomości grzechu”. Zwróć uwagę na to, że Finney odnosi się do tego, jako do stanu „usprawiedliwienia z wiary” i bezwzględnie ma rację. Dokładnie właśnie o to chodzi. Jest tak podstawowe. Elementarne chrześcijaństwo.

Najsmutniejsze jest to, że współcześnie nikt tego nie głosi. Wygląda to tak, jakby było to zbyt „wzniosłe”, poza zasięgiem zwykłych wierzących. Być może jest tak, że to sami kaznodzieje nie wierzą, że jest możliwe żyć w takim stanie. Nie przeżywają tego sami, więc nie głoszą tego. Jakże to okropne, aż brak słów! Jak bardzo okradamy ludzi lekceważąc tak podstawowe prawdy! Nic dziwnego, że tylko nieliczni są zbawieni.

Powiadam wam, że mówimy tu o podstawach Ewangelii, nic więcej. Dziś może nam się wydawać, że głoszenie „ewangelii” oznacza proste odniesienie się do faktów, o śmierci Jezusa za nasze grzechy, o Jego powstaniu z martwych i oferowania za darmo zbawienia. Tak, jest to ważne, lecz co z „nową naturą” i chodzeniem w niej? Co z tym faktem, że Jezus przyszedł „ZGŁADZIĆ” nasz grzech? Co z „nowym narodzeniem”, które całkowicie przemienia nas od wewnątrz? To, co RZECZYWIŚCIE oczyszcza nas i UTRZYMUJE w czystości? Gdzie te podstawy w naszym głoszeniu? Gdzie tak naprawdę opisujemy to, co się dzieje wewnątrz „naprawdę zbawionej” osoby?

Tak bardzo zredukowaliśmy dziś Ewangelie, aby była bardziej „wygodna”, że nie jest to ewangelia w ogóle. Mamy więc kościoły wypełniony ludźmi, którzy w ogóle nie są zbawieni. Wychodzą do przodu, modlą się „krótką modlitwą”, po czym spędzają resztę życia płacąc dziesięciny i „starając się być dobrymi”. Do tego sprowadza się mnóstwo naszego chrześcijaństwa, a to wszystko są śmiecie. Nie ma „nowego narodzenia” w ogóle. Wesley przewracałby się w grobie, widząc to, co dzisiaj głosimy jako „nowe narodzenie”.

Takie było głoszenie tej „czystości” przez Wesleya i Finneya w ich czasach, że obaj byli oskarżani o „perfekcjonizm”. Myślę jednak, że wielu ludzi nie rozumie tego, że jest tu mowa „WEWNĘTRZNYM ŻYCIU”. Tak, ciągle jesteśmy uczepienie „upadłego” ciała, które czasami potyka się, czego nienawidzimy. Paweł powiada: „Nędzny ja człowiek! Któż mnie wybawi od tego ciała śmierci?” (Rzm 7:24), lecz już wraz z następnym oddechem odpowiada: „Dziękuję Bogu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana…”

Tak więc, nie chodzi tu o „zewnętrzne” życie, lecz WEWNĘTRZNE. (Choć to „zewnętrzne będzie oczywiście ulegało wpływowi. Musimy chodzić „nie znając grzechu”.) To Jezus daje nam szatę sprawiedliwości, abyśmy w niej chodzili – w „wewnętrznym Człowieku”. O tym jest mowa w Liście do Rzymian w rozdziałach 5-8. Jest to ‘usprawiedliwienie z wiary” – CHODZENIE w czystym wewnętrznie stanie. Czyste białe szaty, dane nam są przez Boga po to, abyśmy w nich chodzili i zachowywali „niesplamione”.

To jest prawdziwe chrześcijaństwo. Chodzić wobec Boga z totalnie czystym sumienie i czystym sercem – nie znając grzechu. Albo jesteś „nowym stworzeniem”, którzy CHODZI jako „nowe stworzenie”, albo nie jesteś. Nie ma miejsca na nic pośrodku.

Dziś, naszym głoszeniem nie doprowadzamy ludzi do tego staniu, a zatem mówię do was: „STRACILIŚMY EWANGELIĘ”. Jeśli straciliśmy ewangelię to straciliśmy samo chrześcijaństwo.

Continue reading →

Codzienne rozważania_20.01.2017

1J 5:15
A JEŚLI WIEMY, ŻE NAS WYSŁUCHUJE,O CO GO PROSIMY, WIEMY TEŻ, ŻE OTRZYMALIŚMY JUŻ OD NIEGO TO, O CO PROSILIŚMY.

Powyższy werset mówi nam, iż możemy być pewni, że u Boga słyszeć oznacza udzielić odpowiedzi. U Boga nie ma spraw nie załatwionych, które zalegałyby w szufladach. Chociaż z naszej perspektywy możemy na razie nie dostrzegać odpowiedzi, to jednak nasze sprawy załatwiane są od ręki. Bóg nie zawodzi naszego zaufania, kiedy przedstawiamy Jemu nasze potrzeby. W Księdze Daniela widzimy dobrą ilustrację tej prawdy. Na początku 10 rozdziału Daniel otrzymuje od Boga objawienie dotyczące wielkiej wojny. Rozpoczyna więc okres postu i oddając się modlitwie, a po trzech tygodniach staje przed nim w wizji anielski posłaniec, który mówi do Daniela: „Nie bój się Danielu, gdyż od pierwszego dnia, gdy postanowiłeś ukorzyć się przed swoim Bogiem, słowa twoje zostały wysłuchane, a ja przyszedłem z powodu twoich słów! Lecz książę anielski królestwa perskiego sprzeciwiał mi się przez dwadzieścia jeden dni” (Dn 10:12-13). Bóg natychmiast zareagował na modlitwę Daniela, lecz Daniel nie doświadczył jej bezpośrednio. Przyczyną była duchowa bitwa o kosmicznym wymiarze, w której on brał udział przez modlitwę. Tak więc podejmując oręż modlitwy (Ef 6:18), angażujemy się w bitwę „nie z krwią i ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich” (Ef 6:12). To jedno z wielu wiarygodnych wyjaśnień, które mówią nam, dlaczego na pozór nie otrzymujemy tego, o co prosiliśmy i dlatego można mówić o tym, że odpowiedź na modlitwę jest opóźniona. Niemniej powinno to stać się dla nas ogromnym zachęceniem, byśmy nadal z ufnością się modlili, wiedząc, że nasze modlitwy mogą odegrać ważną rolę w walce duchowej.
Pozdrawiam, życzę błogosławionego dnia i wytrwałości.

Codzienne rozważania_19.01.2017

Mt 26:14-16
WTEDY ODSZEDŁ JEDEN Z DWUNASTU, KTÓREGO ZWANO JUDASZ ISKARIOT, DO ARCYKAPŁANÓW I RZEKŁ: CO MI CHCECIE DAĆ, A JA GO WAM WYDAM? ONI ZAŚ WYPŁACILI MU TRZYDZIEŚCI SREBRNIKÓW. I ODTĄD SZUKAŁ SPOSOBNOŚCI, ABY GO WYDAĆ.

Jezus Chrystus został zdradzony i wydany w ręce swych śmiertelnych wrogów, którymi byli Kapłani i uczeni w Piśmie. znalazło się odpowiednie narzędzie do wykonania ich planów w osobie Judasza Iskarioty, który sam do nich przyszedł. Fałszywy apostoł podjął się wydania swego Mistrza w ich ręce za trzydzieści srebrników. Człowiek może cieszyć się wielkimi przywilejami i składać wspaniałe wyznanie wiary, a mimo to cały czas jego serce może nie być w porządku przed Bogiem. W jego zewnętrznym zachowaniu wszystko było właściwe i odpowiednie. Podobnie jak inni apostołowie zdawał się wierzyć i porzucić wszystko dla sprawy Chrystusa. Miłość pieniędzy jest jednym z największych sideł dla ludzkiej duszy. Judasz jest tego najlepszym przykładem. To żałosne pytanie: „Co mi chcecie dać”, odsłania ukryty grzech, który spowodował jego zgubę. Wiele porzucił dla sprawy Chrystusa, ale nie porzucił chciwości.
Niech naszym stałym celem będzie bycie bogatym w łaskę. Ci, którzy chcą być bogaci w światowe dodatki, w końcu stwierdzają, że zrobili kiepski interes. Stan wszystkich, którzy umierają nienawróceni jest beznadziejny. Słowa Pana Jezusa na ten temat są szczególnie poważne, mówi o Judaszu: „Lepiej by mu było, gdyby się ów człowiek nie narodził„. Ta wypowiedź uczy nas, że lepiej wcale nie żyć niż żyć bez wiary i umrzeć bez łaski. Umrzeć w takim stanie, to zginąć na wieki. W piekle nie ma zmiany. Przepaści między piekłem a niebem żaden człowiek nie może przekroczyć. Lepiej w ogóle nie istnieć, niż istnieć bez Chrystusa. Uchwyćmy się mocno tej prawdy.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Codzienne rozważania_18.01.2017

1J 5:14
TAKA ZAŚ JEST UFNOŚĆ, JAKĄ MAMY DO NIEGO, IŻ JEŻELI PROSIMY O COŚ WEDŁUG JEGO WOLI, WYSŁUCHUJE NAS.

Cechą, która charakteryzuje nasze poznanie Boga jest ufność, z jaką do Niego przystępujemy. W naturalny sposób będzie się to wyrażać w modlitwie, gdzie znakiem chrześcijańskiej autentyczności jest otwartość w wypowiadaniu myśli. Nasza rozmowa z Bogiem ma być nieskrępowana, szczera. Powinna przebiegać w atmosferze wolnej od stresu czy napięcia. Nie powinniśmy zapominać o czci i oddaniu. Sposób naszej rozmowy z Bogiem jest odzwierciedleniem faktu, że jesteśmy dziećmi kochającymi Ojca. W liście do Hebrajczyków 4:16 czytamy, że ponieważ Jezus jest naszym arcykapłanem, który zna wszystkie czyhające na nas pokusy i rozumie nasze słabości, możemy „przystąpić z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze„. Jan już kilkakrotnie użył tego terminu, aby zwrócić uwagę, że jako chrześcijanie mamy z ufnością oczekiwać powrotu Jezusa jeśli tylko trwamy w Nim. Jan łączy tę ufność z modlitwą. Możemy modlić się z ufnością, ponieważ Bóg w swej wszechmocy zna nas i przebacza nam. Czyż sam Jezus nie obiecał: „Jeśli o co prosić będziecie w imieniu moim, spełnię to” (Jan 14:14). Ufność taka wynika „z wiary w imię Syna Bożego”, jak też dowodzi realności życiodajnej wiary. Werset 14 wskazuje i wyjaśnia ograniczenie, które wprowadził sam Pan Jezus. Aby Bóg mógł nas wysłuchać, modlitwa nasza musi być według Jego woli. Po uwzględnieniu tego zastrzeżenia możemy prosić o wszystko. Nie ma bardziej prawidłowego fundamentu dla naszej modlitwy niż sama Biblia, ponieważ tutaj została objawiona wola Boża. Modlitwa nie jest prośbą zmuszenia Boga, by spojrzał na sprawy z mojego punktu widzenia, nie jest też prośbą wyegzekwowania od Niego tego, czego potrzebuję lub raczej uznałem, że potrzebuję. Modlitwa jest poddaniem mojej woli Jemu. Jest Bożym sposobem, za pomocą, którego wzrasta moja uległość względem panowania Chrystusa. Im więcej się modlę, tym mniej samowolnym się staję. Możemy oczekiwać wspaniałych następstw! „Nie moja wola, lecz Twoja” to jest istotą i sekretem modlitwy zwycięskiej. Jak wielką mamy w Nim ufność? Niech to stanie się bodźcem do szukania woli Bożej, polegania w naszych modlitwach na nakazach i obietnicach Jego Słowa, do omawiania z Bogiem każdej sytuacji i poddawania Jemu naszych myśli i decyzji.

Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.

Codzienne rozważania_16.01.2017

Mt 25:31-34
A GDY PRZYJDZIE SYN CZŁOWIECZY W CHWALE SWOJEJ I WSZYSCY ANIOŁOWIE Z NIM, WTEDY ZASIĄDZIE NATRONIE SWEJ CHWAŁY. I BĘDĄ ZGROMADZONE PRZED NIM WSZYSTKIE NARODY, I ODŁĄCZY JEDNE OD DRUGICH, JAK PASTERZ ODŁĄCZA OWCE OD KOZŁÓW. I USTAWI OWCE PO SWOJEJ PRAWICY, A KOZŁY PO LEWICY. WTEDY POWIE KRÓL TYM PO SWOJEJ PRAWICY: PÓJDŹCIE, BŁOGOSŁAWIENI OJCA MEGO, ODZIEDZICZCIE KRÓLESTWO, PRZYGOTOWANE DLA WAS OD ZAŁOŻENIA ŚWIATA.

Pan Jezus opisuje dzień sądu i zdarzenia, które będą temu towarzyszyć. Kto będzie Sędzią w dniu ostatecznym? Czytamy, że będzie nim „Syn Człowieczy”, sam Jezus Chrystus. Jemu powierzył Ojciec cały sąd. Przed Nim zegnie się wszelkie kolano i wszelki język wyzna, że On jest Panem. Każdy wierzący niech o tym pamięta i czerpie z tego pociechę. Ten, który zasiądzie na tronie będzie Zbawicielem, Pasterzem, Arcykapłanem, starszym Bratem i Przyjacielem. Wierzący gdy Go ujrzą, nie będą mieli powodu do lęku. Nienawróceni niech pamiętają o tym i boją się tej chwili. Ich Sędzią będzie Chrystus, którego Ewangelią teraz gardzą i którego łaskawe zaproszenie odrzucają.
Przed Chrystusem będą zgromadzone wszystkie narody. Wszyscy, którzy żyli będą musieli przed sądem Chrystusa odpowiedzieć za samych siebie. Wszyscy sądzeni będą podzieleni na dwie grupy i nie będzie różnicy między nimi. Łaska lub brak łaski, nawrócenie lub brak nawrócenia, wiara lub brak wiary – to będą jedyne różnice w dniu sądu. Sąd ostateczny będzie sądem, który przyniesie radość wszystkim wierzącym. Usłyszą cenne słowa: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mego, odziedziczcie Królestwo, przygotowane dla was od założenia świata„. Nienawróceni będą zażenowani słysząc słowa: „Idźcie precz ode mnie przeklęci w ogień wieczny”. Wieczność Boga, niebo i piekło, wszystko opiera się na tym samym fundamencie. Niebo jest niekończącym się dniem bez nocy, piekło niekończącą się nocą bez dnia i jest to tak pewne jak to, że Bóg jest wieczny.
Pozdrawiam i życzę błogosławionego dnia.