Category Archives: Temat

„Dzieci moje, znowu w boleści was rodzę, dopóki Chrystus nie będzie ukształtowany w was” (Gal.4:19).

Profanowanie Imienia Pańskiego i odzieranie Go z chwały jest zastarzałym zachowaniem i sposobem bycia natury starego stworzenia. Gdybyś potrzebował zobaczyć cokolwiek z tej starej natury wchodzące do rzeczywistości Bożej, to jaki jest tego skutek? Taki człowiek przyjmuje chwałę i bezcześci Boga. Czy nie taka jest tragiczna i ciemna strona „tego kościoła”; człowieka w mocy jego starego stworzenia i życia wciskającego się w Boże rzeczy i wynoszącego swoje imię? Ten kościół stał się dla ludzi wspaniałym gruntem do gonitwy za reputacją, pozycją, wpływami i tak dalej. Ciało zawsze tak robi. Odbiera chwałę Bogu, profanuje Boże Imię.  Aby tak nie było, tam gdzie chodzi wyłącznie o rzeczy Boże,  musi być nowe stworzenie… Wszędzie widzę zatrważający stan spraw wśród współczesnych ludzi Pańskich: śmierć, słabość, ograniczenia, porażka, upadek, brak możliwości, aby powstać, aby iść dalej; nie będąc krytycznym, cenzorskim czy osądzającym, gdy rozmawiasz z wielu,  musisz dojść do tego wniosku, że miara Chrystusa jest dramatycznie mała. Czasami, gdy rozmawiasz  o Panu z ludźmi, którzy używają imienia Pańskiego od wielu lat, gapią się na ciebie, jakbyś mówił w obcym języku.

Continue reading →

„Powołanych zgodnie z Jego celem” (Rzm. 8:28 wg wersji ang.)   „którzy są według jego postanowienia powołani” (BW).

Takie wybrane naczynie staje się narzędziem Boskiej mądrości, co zaskakuje samo naczynie. Wcześniej czy później te wybrane naczynie zadaje sobie pytanie: „Dlaczego Bóg mnie wybrał? Dlaczego powołał mnie do tej pracy? Powinien wybrać kogoś innego, a nie mnie! Ja najmniej się nadaję do tego rodzaju życia i pracy”. Tak było w przypadku Mojżesza. Gdy Bóg chciał posłać go do Egiptu, powiedział: „Ach, jeśli możesz posłać kogoś innego, zrób to, tylko nie mnie„. Gdy Bóg wybrał Jeremiasza, ten powiedział: „Ja nie umiem mówić, ponieważ jestem jeszcze młody” (Jer. 1:6). Prorok, którego zadaniem jest mówić, czuł, że właśnie tego nie potrafi. Boskie powołanie jest czymś nadzwyczajnym i nie zawsze jest to coś, co by nam się podobało, czy na co zdecydowalibyśmy się, aby Bóg nas powołał. Prawdopodobnie w młodym wieku mieliśmy wspaniałe idee tego, co to znaczy być w pracy Pańskiej i wskakiwaliśmy w to bardzo gorliwie, jakbyśmy mogli sami to zrobić, lecz gdy stajemy się starsi, przenika nas w większym stopniu poczucie zależności. To właśnie wtedy odkrywamy, że w swej naturze nie pasujemy do tego a wiele Bożych wybranych naczyń musiało być utrzymywanych w tej pracy właśnie mocą samego Boga. Continue reading →

„Nie wstydź się świadectwa o Panu naszym, ani mnie, więźnia jego, ale cierp wespół ze mną dla ewangelii, wsparty mocą Boga” (2Tm. 1:8).

To, co reprezentuje świadectwo w swojej największej pełni i największym zbliżeniu do ostatecznego celu Bożego, musi zostać następnie krótko wystrzyżone ze wszystkiego co było dobre, konieczne, co pochodziło od Boga na drodze przygotowań i musi zostać zamknięte do tego, co ostateczne. Ta niewola nie jest jakąś pojętą prawdą czy nałożoną doktrynalną akceptacją. Jest wpisana w samą materię przeżycia następującego po objawieniu i objawieniem, interpretującym przeżycie. Nie jest to głoszenie jakiejś poślubionej interpretacji; jest to samo życie narzędzi a narzędzie jest właśnie tym w samym swoim istnieniu. Nie jest to sprawa chcenia bądź nie chcenia, aby być, lecz więzień, którego uczynił suwerenny Bóg, nie może być inny.

Dotyczy to zarówno Pawła jak i tych, którzy zetknęli się z nim. Dla tego apostoła zadomowienie się w suwerennych rozporządzeniach Boga w uwięzieniu, powodowało wzrastające oświecenie, prowadzące do duchowego wyniesienia. Nie da się nie rozpoznać wspaniałego ubogacenia służby, zawierającego się w tak zwanych „listach więziennych”. Gdyby był nerwowy, rozgoryczony, buntowniczy czy zgorzkniały, nie byłoby otwartych niebios, a duch sporu z Panem zamknąłby i zaryglował drzwi do pełniejszych Boskich objawień i wyjaśnień. Gdy wszystko było akceptowane zgodnie z myślą Pańską, wtedy „miejsca niebieskie” stawały się  obszarami wieczności, po których kroczył, a ziemskie więzy dały miejsce niebiańskiej wolności. Tak też musi być z każdym narzędziem, oddzielonym do przynoszenia wyższych odsetek świadectwa Pańskiego.

T. Austin-Sparks from: Captivity In The Lord

 _________________________________________________________________

1 czerwca | 3 czerwca

Posty Open Windows zostały wybrane z dzieł T. Austin-Sparksa. W niektórych przypadkach są to skróty. Wstępne wersety i towarzyszące biblijne cytaty zostały wybrane przez redaktorów witryny Austin-Sparks.net i nie zawsze występują w oryginalnym tekście. Zachęcamy do przekazywania, drukowania i dzielenia się tym przesłaniem z innymi. T.Austin-Spraks chciał, aby to co zostało otrzymane za darmo, było darmo dawane, jego przesłanie nie posiada praw autorskich. Tak więc prosimy, jeśli zdecydujesz się dzielić tym z innymi, uszanuj jego wolę i oferuje je za darmo, bez żadnych opłat i wolne od praw autorskich.

topod.in

„Bóg, który… rozświetlił światło w sercach naszych, aby dać nam światło poznania chwały Bożej w obliczu Chrystusa” (2Kor. 4:5 NIV).

 Stoimy dzięki objawieniu: „Bóg, który… rozświetlił światło w sercach naszych, aby dać nam światło poznania chwały Bożej w obliczu Chrystusa„. „Bóg.. powołał mnie przez łaskę, aby objawiś Swego Syna we mnie” (Gal.1:16). Jak mamy być nauczeni tego, aby stać, aby być stabilni.  W jaki sposób ta wytrwałość ma zostać w nas włożona? Przez poznanie Pana Jezusa w ten wewnętrzny sposób, przez objawienie. Ludzie, którzy mają stać to ci, w których stało się to żywym objawieniem: „Bóg rozświetlił w naszych sercach„. To jest jedna strona, druga jest: „Zewsząd uciskani, zakłopotani, prześladowani, powaleni,… lecz nie zrozpaczeni” (2Kor. 4:6-10). Jesteśmy w zakłopotani i uciśnieni,.. dlaczego? „Aby ŻYCIE JEZUSA na śmiertelnym ciele naszym się ujawniło” (2Kor. 4:11).

Czy nie jest to wytrwałość? Zewsząd uciskani, a jednak nie pognębieni! „W ucisku rozszerzyłeś mnie” (Ps. 4:1 za wersją ang.). To co miało być środkiem  „ucisku”, Bóg wykorzystał do rozszerzenia. Powaleni, a jednak cudownie podniesieni. Dlaczego? Jak? To „Bóg, który rozświetlił w naszych sercach… na twarzy Jezusa Chrystusa„. Tak więc możesz przejść i przeżyć. Nic nie może nas przenieść, lecz objawienie Pana Jezusa przez Ducha Świętego w naszych serca; wewnętrzne poznanie Jego, nie intelektualna zgoda na kredo czy doktrynę, lecz żywa, żywotne rzeczywistość w samym naszym środku.

T. Austin-Sparks from: The Cross and the City of God – Chapter 4

 _________________________________________________________________

31 maja |2 czerwca

Posty Open Windows zostały wybrane z dzieł T. Austin-Sparksa. W niektórych przypadkach są to skróty. Wstępne wersety i towarzyszące biblijne cytaty zostały wybrane przez redaktorów witryny Austin-Sparks.net i nie zawsze występują w oryginalnym tekście. Zachęcamy do przekazywania, drukowania i dzielenia się tym przesłaniem z innymi. T.Austin-Spraks chciał, aby to co zostało otrzymane za darmo, było darmo dawane, jego przesłanie nie posiada praw autorskich. Tak więc prosimy, jeśli zdecydujesz się dzielić tym z innymi, uszanuj jego wolę i oferuje je za darmo, bez żadnych opłat i wolne od praw autorskich.

deeo