PoznajPana.pl

Pastor Cecil A. Thompson

„Więc też zawsze jesteśmy

pełni ufności i wiemy, że dopóki przebywamy w ciele, jesteśmy oddaleni od Pana; gdyż w wierze, a nie w oglądaniu pielgrzymujemy. Jesteśmy więc pełni ufności i wolelibyśmy raczej wyjść z ciała i zamieszkać u Pana” (2 Kor 5:6-8).

Nigdy nie wiemy, jak blisko wieczności jesteśmy! W 1953 roku zakończyłem podstawowe szkolenie w Kalifornii i byłem przewożony do Teksasu. Było nas około 50, przelatywaliśmy starszym wojskowym samolotem transportowym – starszym! Takim, który pozostał jeszcze z 2 Wojny Światowej.

Jeden za pilotów poinformował nas, że zatrzymamy się w Nowym Meksyku. Po wylądowaniu, jedno z dwóch śmigieł stanęło. Osiedliśmy tam na kilka godzin, podczas których dokonano koniecznych napraw. Jeden z mechaników wspomniał, że mieliśmy szczęście, że byliśmy tak blisko bazy, gdy to się stało. Ajć!

Myślałem o tym zdarzenie przez wiele lat. Kiedy myślę o tym teraz, zdaję sobie sprawę z tego, że mogliśmy się rozbić i zostałbym wprowadzony do wieczności! Przeżyłem jeszcze kilka innych wezwań, które pokazują mi, że jesteśmy o jedno uderzenie serca od wieczności!

Możemy przeżywać liczne przerażające incydenty, ale pocieszające jest to, aby pamiętać, że dopóki jesteśmy w ciele, jesteśmy oddzieleni od Pana. Gdy to życie się kończy, zostajemy oddzieleni od ciała, chwała Bogu, i będziemy z Nim!

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– – – Pastor Cecil

Wiele błogosławieństw, drogie serca. Zbliżcie się dziś do Boga, zaufajcie Mu całkowicie i bądźcie błogosławieństwem.

продвижение сайта

Pastor Cecil A. Thompson

„Gdy tedy łuk ukaże się na obłoku, spojrzę nań, aby wspomnieć na przymierze wieczne między Bogiem a wszelką istotą żyjącą, wszelkim ciałem, które jest na ziem” (Gen 9:16).

Lata temu jechaliśmy z Joyce wzdłuż koryta pięknej rzeki Columbia w stanie Oregon. Właśnie deszcz zrosił tą okolicę a teraz zalało ją jasne słoneczne światło. W czasie jazdy obok samochodu wznosiła się spokojnie tęcza. Wiem, że to tylko rozproszone światło słoneczne, lecz jakże to inspirujący widok.

Do powstania tęczy potrzebne są deszcz i słońce. Bez deszczu nie byłoby tęczy; bez słońca również nie. W takich deszczowych okresach naszego życie, Boża łagodna troska o nas przynosi tęczę Jego błogosławieństwa. W Bożym przymierzu miłości nie ma mowy o tym, że nie będzie deszczu, lecz zawsze, że zawsze będzie z nami w życiowych burzach.

Kiedyś, w 1879 roku, J.K.Alwood został tak samo poruszony, gdy wracając do domu, obserwował w pogodny dzień, późnym popołudniem na zachodnim niebie tęczę. W domu natychmiast skomponował pieśń pt. „Pogodny dzień” (The Unclouded Day).

The Unclouded Day

O they tell me of a home far beyond the skies,
O they tell me of a home far away;
O they tell me of a home where no storm clouds rise,
O they tell me of an unclouded day.

Chorus: O the land of cloudless day,
O the land of an unclouded sky;
O they tell me of a home, Where no storm clouds rise,
O they tell me of an unclouded day.

O they tell me of a home where my friends have gone,
O they tell me of that land far away;
Where the tree of life in eternal bloom
Sheds its fragrance thru the unclouded day.

Chorus: O the

land of cloudless day,
O the land of an unclouded sky;
O they tell me of a home, Where no storm clouds rise,
O they tell me of an unclouded day.

O they tell me of the King in His beauty there,
And they tell me that mine eyes shall behold,
Where He sits on the throne that is whiter than snow,
In the city that is made of gold.

Chorus: O the land of cloudless day,
O the land of an unclouded sky;
O they tell me of a home, Where no storm clouds rise,
O they tell me of an unclouded day.

O they tell me that he smiles on His children there,
And his smile drives their sorrows all away;
And they tell me that no tears ever come again,
In that lovely land of unclouded day.

Chorus: O the land of cloudless day,
O the land of an unclouded sky;
O they tell me of a home, Where no storm clouds rise,
O they tell me of an unclouded day.

topod

Pastor Cecil A. Thompson

„Wiemy bowiem, że zakon jest duchowy, ja zaś jestem cielesny, zaprzedany grzechowi. Albowiem nie rozeznaję się w tym, co czynię; gdyż nie to czynię, co chcę, ale czego nienawidzę, to czynię. (A jeśli to czynię, czego nie chcę, zgadzam się z tym, że zakon jest dobry. Ale wtedy czynię to już nie ja, lecz grzech, który mieszka we mnie. Wiem tedy, że nie mieszka we mnie, to jest w ciele moim, dobro; mam bowiem zawsze dobrą wolę, ale wykonania tego, co dobre, brak” (Rz 7:14-18).

Kiedy czytamy słowa z dzisiejszej porcji Pisma, wydaje się, że nie ma dla nas nadziei. Jeśli apostoł Paweł czuł,że nie ma w nim nic dobrego to co możemy powiedzieć o sobie? Fakt jest taki, że jako ludzkie istoty, jesteśmy zdani na upadek.

Piotr był bardzo niewzruszony w swym poparciu dla Jezusa, ale przed Jego aresztowaniem, lecz pomimo wszystkich swoich dobrych intencji, Piotr wyrzekł się tego, że zna Jezusa jeszcze przed świtem. Inni uczniowie nie wypadli lepiej, gdy odwrócili się i uciekli.

Może spotkałeś się w życiu z takimi sytuacjami, gdy poziom twojego oddania Panu obniżył się. Chciałeś stać twardo, lecz zacząłeś dopuszczać do siebie pewne rzeczy i nie trzeba było długo czekać, gdy znalazłeś się na zewnątrz, zaglądając do środka. Czy ten dzwonek dzwoni?

Paweł kończy swoje narzekanie o tym, że grzech kontroluje nasze serca okrzykiem zwycięstwa w wersie 25: „Bogu niech będą dzięki, który uwalnia mnie przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana!” Oto jest odpowiedź i źródło naszego uwolnienia. Nie dzieje się to przez nasze najbardziej nawet usilne starania, lecz tylko i wyłącznie przez rozlaną krew naszego Zbawiciela i Pana, Jezusa Chrystusa. Ludzka natura zawodzi, lecz Chrystus zwycięża!

Niech was Bóg błogosławi obficie, gdy wy błogosławicie innych słowem i czynem!

– – – Pastor Cecil

продвижение сайтов в интернет