PoznajPana.pl

Pastor Cecil A. Thompson

„Szukajcie Pana, dopóki można Go znaleźć, wzywajcie go, dopóki jest blisko! Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a przestępca swoje zamysły i niech się nawróci do Pana, aby się nad nim zlitował, do naszego Boga, gdyż jest hojny w odpuszczaniu!” (Iz 55:6-7).

Słyszałem kiedyś, jak ktoś opowiadał taką ilustrację duchowego życia. Zawsze,

gdy sobie ją przypomnę, ciarki chodzą mi po plecach. Wyobraź sobie modlącego się mężczyznę, który stara się o błogosławieństwo Pana w sprawie, której chce się podjąć. Duch Święty mówi głośno, aby nie robił tego. Po pewnym czasie oczekiwania, modli się znowu… ponownie głos Pański mówi: „Nie”, lecz już nie tak głośno. Za każdym razem, gdy prosi Pana o to samo, głos Pański staje się coraz słabszy, aż do chwili, gdy już nic nie słyszy. Radośnie rusza, aby wykonać swój plan, twierdząc, że jeśli chodzi o Boga to wszystko musi być w porządku, ponieważ…gdy prosił, nie usłyszał odpowiedzi.

To takie smutne, lecz zatrzymajmy się i zapytajmy siebie jak często zachowujemy się podobnie. Zamiast poświęcić czas na szczere szukanie woli Pana w jakiejś sprawie, pędzimy do działania po czym próbujemy pozyskać Go, aby błogosławił nasze działania. To jak stawianie zaprzęgu przed koniem!

Bogu sprawia przyjemność to, gdy Jego dzieci spędzają z Nim czas i postępują według Jego poleceń, zamiast robić coś swojego. Niełatwo znosi się znajdujące się w pobliżu rozpieszczone i samowolne dzieci; nie jest łatwiej zajmować się rozpieszczonymi i samowolnymi wierzącymi.

Wiele błogosławieństw, Drogie Serca. Zbliżcie się dziś do Boga, zaufajcie Mu całkowicie i bądźcie błogosławieństwem!

– – – Pastor Cecil

продвижение сайта

Pastor Cecil A. Thompson

„Sól, to dobra rzecz, ale jeśli sól zwietrzeje, czymże ją przyprawicie? Miejcie sól w samych sobie i zachowujcie pokój między sobą” (Mk 9:50).

Słyszałem kiedyś pewnego kaznodzieję, który użył wspaniałej ilustracji. Powiedział coś takiego: „Możesz przyprowadzić konia do wody, lecz nie jesteś w stanie zmusić go do picia. Możesz, jednak, solić mu owies”. Sporo z nas, będących w chrześcijańskiej służbie, próbuje zmusić ludzi do picia, pomimo że oni nie wykazują do tego zapału,

a tak naprawdę to odmawiają. Zrzucamy na nich poczucie winy, bądź ogień, lecz dalej nie słychać odgłosu chłeptania. Co jest odpowiedzią? POSOLIĆ OWIES! Po prostu! Jak to robimy? To dobre pytanie i zasługuje na solidne przemyślenia.

Sól jest cenna i przez stulecia służyła wielu celom. Była używana do konserwowania i przyprawiania żywności, posiada nawet pewne lecznicze właściwości. W czasach rzymskich żołnierze byli opłacani solą. Stąd wziął się wyraz „salary” (ang. wypłata – przyp. tłum.). Solą płacono za niewolników, a powiedzenie (w j.ang.); „Nie jest wart swej soli” odnosiło się właśnie do zapłaty, którą otrzymywano.

Mając to w pamięci, zastanówmy się w jaki sposób stajmy się słonymi chrześcijanami? Czy byłeś kiedykolwiek w pomieszczeniu, gdzie znajdowało się kilka osób i udałeś, że ziewasz? Wiesz, co się dzieje? Inni też zaczynają ziewać. Być może dałoby się powiedzieć, że „zasoliłeś” odruch ziewania. Musimy solić ten owies duchowo!

Nie da się żyć miernym chrześcijańskim życiem i równocześnie być solą i światłem dla ludzi wokół nas. Jeśli tak jest to straciliśmy słony posmak i nie posiadamy już powabu, który pociąga innych do chodzenia blisko Chrystusa. Czy solisz owies?

Wiele błogosławieństw, Drogie Serca. Zbliżcie się dziś do Boga, zaufajcie Mu całkowicie i bądźcie błogosławieństwem!

– – – Pastor Cecil

раскрутка

Pastor Cecil A. Thompson

„Miłość niech będzie nieobłudna. Brzydźcie się złem, trzymajcie

się dobrego. Miłością braterską jedni drugich miłujcie, wyprzedzajcie się wzajemnie w okazywaniu szacunku, w gorliwości nie ustawając, płomienni duchem, Panu służcie, w nadziei radośni, w ucisku cierpliwi, w modlitwie wytrwali; wspierajcie świętych w potrzebach, okazujcie gościnność” (Rzm 12:9-13).

W ostatni piątek, po zwolnieniu Joyce ze szpitala do domu, musiałem udać się do apteki, aby kupić jej kilka leków. Spory tłum czekał na obsługę, a mój numerek był raczej z

tych dalszych. Koło mnie siedział nastolatek z matką. Zapytała go czy mają zabrać po drodze jego siostrę.

Młodzieniec wymamrotał warcząc jakąś odpowiedź i dalej grał na telefonie komórkowym. Matka zapytała go po raz drugi i otrzymała jeszcze bardziej niż poprzednim razem niegrzeczną odpowiedź. Zastanawiałem się w jaki sposób zareaguje na taką grubiańską i niegrzeczną reakcję. Zamiast zająć się tym, zanurzyła się w grze na swoim telefonie.

Mówi się, że nie zostaliśmy nauczeni wagi uprzejmości. Jedno pokolenie za drugim chowa się w małym świecie swoich telefonów komórkowych, laptopów i innych urządzeń, które oddzielają ich od rzeczywistości.

Również duchowo, możemy być tak zajęci szczegółami danej chwili naszego życia, że stajemy się grubiańscy dla innych, a co gorsza, wobec Boga. Zamiast zwrócić uwagę na Jego głos i słuchać Go, warczymy i stajemy się niegrzeczni. Przebacz nam Panie!

Wiele błogosławieństw, Drogie Serca. Zbliżcie się dziś do Boga, zaufajcie Mu całkowicie i bądźcie błogosławieństwem!

– – – Pastor Cecil

продвижение сайта