 |
Izrael BożyT. Austin-Sparks
|
„I wstąpił na górę, i wezwał tych, których sam chciał, a oni przyszli do niego. I powołał ich dwunastu, żeby z nim byli i żeby ich wysłać na zwiastowanie ewangelii” (Mk 3:13,14).
Oczywiście w samym sensie znaczenia wyrazów „uczeń” i „uczniostwo” wpisana jest myśl o o „terminowaniu”. „Wyznaczył dwunastu, aby byli z Nim, i aby mógł ich posłać…” Zwróć uwagę na precyzyjne terminy, z których składa się ten tekst. Wybór tych dwunastu był działaniem świadomym, skalkulowanym, rozważnym, mającym daleko sięgające skutki i ważnym. Przy innej okazji Pan powiedział: „Wiem, których wybrałem” (J 13:18). I ponownie: „Czyż nie wybrałem was dwunastu” (J 6:70). Z relacji Łukasza wiemy, że Jego wybór nastąpił po samotnej nocy spędzonej z Ojcem w modlitwie. Tak, był to bardzo rozważny czyn, przemodlony i rozważony, bardzo głęboko przemyślany, nie było tu miejsca na przypadek. Jego słowa nie są to jakimiś niezależnymi komentarzami czy stwierdzeniami, lecz mają poparcie i są rzeczywiście istotą nauczania Pisma. Zobaczymy to w miarę jak będziemy podążać dalej.
“I wybrał…. dwunastu ” (Lu 6:13). Jakże to było niebezpieczne dla Niego! Lecz jak wielkie dla Niego miało znacznie! Była to liczba doskonale zrozumiana w Izraelu. Czyż nie było dwunastu Patriarchów? Czyż nie było dwunastu plemion? Dwanaście jest wspaniałą, dominującą w Biblii liczbą, szczególnie w odniesieniu do Izraela. Teraz Pan Jezus rozmyślnie chwyta się tego i wprowadza w pierwszym ruchu w stronę nowego zarządzenia opatrzności; tak też mamy dwunastu apostołów. TA liczba pojawia się wielokrotnie w różny sposób zarówno sama, jak i w przemnożona, przede wszystkim w stosunku do Izraela. W nowym Jeruzalem, pod koniec Objawienia Jana (Obj 21:10-22:5) mamy dwanaście fundamentów murów. Samo miasto mia 12000 miar długości w każdą stronę. Jego dwanaście bram ma dwanaście pereł. Jest dwunastu aniołów. W siódmym rozdziale tej samej księgi ilość zapieczętowanych jest wielokrotnością dwunastu: 144 000 – 12 x 12 000. Moglibyśmy tak wymieniać dalej.
Czy zaczynasz dostrzegać coś więcej w tym celowym zachowaniu Pana Jezusa? Powiem, to nie jest przypadek. Widział, co robi. Gdy to zrobił, gdy robił, było to w pewnym sensie coś najbardziej niebezpiecznego, co mógł zrobić. Ponieważ, oczywiście, cały Izrael, a w szczególności przywódcy mogli z tego, wyciągnąć tylko jeden wiosek. W ich umysłach natychmiast powstała myśl: „On ustanawia innego Izraela, prawda? Rozumiem!” I TAK BYŁO! To jest istota. Wraz z Nim, ten Izrael, który był, został odstawiony na bok, odrzucony. Wraz z nim wprowadzony został inny. Do tych dwunastu powiedział: „Wy będziecie zasiadać na dwunastu tronach” (Mt 19:28). Jak być może wiecie, w biblijnej symbolice owa liczba dwanaście, jest liczbą rządu, władzy. Izrael wiedział o tym i natychmiast, oczywiście, wyciągnął wnioski z wyboru dwunastu. „On ustanawia nowy rząd, nowe władze”. Tak, to robił! – lecz zupełnie inny, jak to zobaczymy.
Dwanaście jest liczbą rządu. Zastanówmy się nad jego czynnikami – trzy i cztery. Trzy jest zawsze liczbą niebiańskiego rządu, boskiej pełni rządu, samym Bogiem nad wszystkim. Cztery jest wyraźnie liczbą ziemskiego rządu: ziemskie warunki charakteryzuje liczba cztery. Północ, południe, wschód zachód mieszczą w sobie ziemię; wiosna, lato, jesień, zima obejmują pory roku, i tak dalej. Niebiańskie i ziemskie rządy zostały ucieleśnione w liczbie dwanaście. Jeśli chodzi o akt wyboru przez Pana Jezusa to ma to bardzo duże znaczenie. Przypominamy o tym, że gdy zostało zwarte przymierze z Abrahamem, powiedziano mu, że jego potomstwa będzie jak piasku morskiego, jak gwiazd na niebie (Gen 22:17). Lecz teraz przywołujemy słowa apostoła Pawła: „Otóż, obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego. Pismo nie mówi: I potomkom – jako o wielu, lecz jako o jednym: I potomkowi twemu, a tym jest Chrystus” (Ga 3:16).
Niebiańskie i ziemskie rządy spotykają się w Chrystusie.
Wybór dwunastu, następnie wprowadzenie na plan przede wszystkim nowego Izraela, a następnie przez tego Izrael nowego rządu niebios i ziemi; a ten nowy Izrael to kościół, jak jest reprezentowany przez tych dwunastu. Lecz ten Izrael, powtórzmy to ponownie, jest czymś bardzo odmiennym od starego. Jest to duchowa potomność, owoc Jego cierpienia, potomstwo, które On z powodu tego cierpienia powinien ujrzeć (Iz 53:10,11). Jest duchowy, gdy ludzie, którzy dziedziczą, biorą na własność, prawdziwe duchowe znaczenie narodu zwanego „Izraelem” – „księciem z Bogiem” (Gen 32:28). Tutaj, już nieodłącznie w samym imieniu, jest element rządzenia.
O „Izraelu według ciała” powiedziano wiele rzeczy co do jego dominacji, bycia głową narodów, „głową, a nie ogonem” (De 28:13) i tak dalej. Jak wiemy, zawiedli w tym, lecz Boże zasady nie znikają, gdy Jego narzędzia zawiodą. Jak w każdym przypadku, gdy Bóg wybiera coś, co ma wyrażać Jego zasady, gdy to zawiedzie, Bóg nie rezygnuje zasad. Może byś zmuszony do odrzucenia naczynia czy narzędzia, lecz nadal będzie się trzymał zasad. Tak też jest w tym przypadku, zasada zwyciężą a spełnienie tej koncepcji – książę z Bogiem, głowa a nie ogon, głowa narodów – znajduje się w nowym Izraelu.
Takie więc są warunki. Przyjrzyjmy się temu bliżej. Mamy tutaj do czynienia z dwoma głównym aspektami: po pierwsze, istotna/zasadnicza natura tego Izraela, a następnie istotne uczniostwo/ przyuczenie do Królestwa.
