PoznajPana.pl

James Ryle

„W owym czasie przystąpili uczniowie do Jezusa, pytając: Kto też jest największy w Królestwie Niebios?” (Mat. 18:1).

Wczoraj opowiadałem wam o spotkaniu z Panem, które przeżyłem w czasie Wieczerzy Pańskiej. Kilka miesięcy potem byłem w Anglii na spotkaniu z przywódcami kościoła prowadzonym przez Holy Trinity Brompton w Londonie.

W czasie jednej z przerw w sesjach, zszedłem po schodach do 'katakumb’, aby odpocząć chwilę. Zauważyłem coś wystającego z rogu magazynu i przyjrzałem się temu bliżej. Była to starannie wykonana drewniana płaskorzeźba obrazująca Ostatnią Wieczerzę, pochodząca z XVIII wieku. Brakowało jej kilku części, co można było uznać za przyczynę zmagazynowania. Trzymając ją w ręku, miałem różne uczucia – poczucie szacunku dla jej wieku, wielkiego żalu z powodu jej zniszczenia, a także zaintrygowanie dziwnym wyglądem spowodowanym brakiem tych fragmentów.

Po pierwsze i najbardziej oczywiste: nie było tam Pana! W samym centrum stołu, tam, gdzie można było spodziewać się postaci Jezusa, straszyła dziura. Stworzyło to bardzo interesujący obraz: dwie grupy uczniów zebranych razem, ale oddzielonych od siebie.Po drugie: cały dziwaczny wygląd rzeźby wieńczyły dwie postacie znajdujące po przeciwnych końcach stołu – obu brakowało głów! Byłem zafascynowany tym zniszczonym dziełem sztuki, a jeszcze bardziej tym, co odebrałem, jako słowa Ducha Świętego skierowane do mnie: „Gdy Pana nie ma, uczniowie dzielą się i tracą głowy. Kończą w magazynie, pokryci kurzem”.

Był taki czas, kiedy spojrzawszy na tą złamaną rzeźbę nie poświęcił bym jej ani sekundy. Może wyraziłbym jakąś konsternację z powodu nieuwagi kogoś, kto to zniszczył. Jednak Duch Święty wykorzystał to, aby uchwycić moja uwagę i gdy spojrzałem, usłyszałem jak Pan mówi do mnie. Czy dostrzegasz to, jak proste życiowe wydarzenia mogą stać się okazją do rozmowy z Bogiem? Jak tylko trafiłem na ten „konwersacyjny kawałek”, o którym Duch Święty chciał porozmawiać, natychmiast zacząłem się zastanawiać nad fundamentami kościoła.

Pomimo że Bóg mówi w ten sposób do wielu z nas, niektórzy nigdy nie usłyszą tego przesłania. Pochłonięci życiowymi troskami, rozdarci ułudą znikających bogactw i cielesnych przyjemności, mają oczy a nie widzą; mają uszy a nie słyszą i nie rozumieją.

„Nie widzą lasu z powodu drzew”.

Dlatego Jezus powiedział: „Dlatego w podobieństwach do nich mówię, bo, patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. I spełnia się na nich proroctwo Izajasza, które powiada: Będziecie stale słuchać, a nie będziecie rozumieli; będziecie ustawicznie patrzeć, a nie ujrzycie. Albowiem otępiało serce tego ludu, uszy ich dotknęła głuchota, oczy swe przymrużyli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, i sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, a Ja żebym ich nie uleczył” (Mat. 13:13-15).

Jezus wyraził swoje zakłopotanie w tej sprawie w rozmowie z Nikodemem: „Jeśli nie wierzycie, gdy wam mówiłem o ziemskich sprawach, jakże uwierzycie, gdy wam będę mówił o niebieskich? (Jn. 3:12).

Być może jesteśmy podobni do Nikodema, spoglądamy w niebo w poszukiwaniu tajemnic życia, równocześnie lekceważąc proste ziemskie rzeczy, które mówią każdego dnia o tych tajemnicach. Jakie „przypowieści” może nam Pan dziś przekazywać? Jakich ziemskich rzeczy mógłby dziś użyć, aby pokazać ci coś z krainy niebios?

раскрутка

James Ryle

„A gdy nastał wieczór, usiadł przy stole z dwunastoma uczniami”  (Mat. 26:20).

W czasie uwielbienia, gdy stałem przy stole komunijnym, patrząc na kopię sławnego obrazu DaVinci 'Wieczerza Pańska’, gdzieś w myślach pojawiło się pytanie: „James, którego ucznia najbardziej przypominasz?”  Zastanowiłem się przez chwilkę i zdałem sobie sprawę z tego, że „czasami przypominam każdego z nich”. To prawda. Nagle, przyglądając się temu obrazowi, Pan pokazał mi w moim wnętrzu pewne rzeczy, których nie mogłem się wyrzec.

Czasami jestem jak Jan, opierający głowę o pierś Jezusa, a czasami jestem jak Piotr, porywczy i wygadany. Ale czasami wątpiący Tomasz staje obok miejsce obok mnie i wygląda jak wielki mąż wiary. Bywam podobny do Andrzeja, który przyprowadza innych do Jezusa, a kiedy indziej jak Jakub i Jan, synowie gromu, chciałbym ściągnąć z nieba ogień na tych, którzy odrzucają Pana.  Bywam podobny do Natanaela, który poddaje w wątpliwość tych, którzy przekazują mi słowo Pana. Znane mi jest również zapomnienie Szymona, Jakuba mniejszego Tadeusza i Bartłomieja. Tak, nie jeden raz bywam jak Judaszem, zapierający się Pana i zdradzający Go wrogom.

Gdy tak stałem przy komunijnym stole, pokora zalała moją duszę: przecież najbardziej chciałem być podobny do Jezusa, a jednak tak bardzo jest podobny do wszystkich innych. Pan powiedział: „To właśnie dlatego zapraszam cię do picia z mojego kielicha”.

Jutro podejmę ten temat i powiem wam, co się stało później.

продвижение

James Ryle

„Nazajutrz znowu stał Jan z dwoma uczniami swoimi. I ujrzawszy Jezusa przechodzącego, rzekł: Oto Baranek Boży. A owi dwaj uczniowie, usłyszawszy jego słowa, poszli za Jezusem” (Jn 1:35-37).

Jan głosił i dwóch mężów poszło za Jezusem. Przez następnych kilka dni do ich grupy dołączyło kolejnych trzech. Gdy patrzymy na tych pięciu mężczyzn, którzy jako pierwsi stali się uczniami Jezusa, odkrywamy coś bardzo interesującego. Widzimy to, że Pan przyprowadza do siebie ludzi w różny sposób. Ten kwintet pierwszych uczniów pokazuje nam co najmniej pięć sposobów jak Duch Boży pracuje, aby wpływać dziś na nas, jako uczniów Jezusa.

Pierwszych dwóch uczniów, Andrzej i Piotr, reprezentują dwa sposoby działania Ducha Świętego w naszych sercach: Pismo i Głoszenie Słowa. Słyszeli jak głosił Jan i poszli za Jezusem. Do dziś tak się dzieje. Niektórzy reagują, ponieważ czytali fragmenty Pisma, które zapaliły ich serca do wiary. Inni słyszeli kazanie, które pobudziło ich do pokuty.

Piotr, trzeci uczeń, reprezentuje tych, którzy przychodzą do Chrystusa dzięki wpływom pochodzącym z domu. To Andrzej, jego brat, przyprowadził go do Jezusa. Być może niektórzy w waszych rodzinach pomogli wam znaleźć drogę do ramion Zbawiciela.

O Filipie, który jako czwarty stał się uczniem Pana, czytamy, że to Jezus znalazł go i powiedział „Chodź za mną”. Filip jest przedstawicielem tych, którzy w jakiś tajemniczy i niewątpliwy sposób słyszą głos Pana, wzywający ich gdzieś w głębokości duszy i reagują na to.

W końcu docieramy do Natanaela, oddanego męża wiary, który został przyprowadzony do Jezusa przez Filipa, który znalazł go i powiedział mu: „Chodź i zobacz”. Natanael reprezentuje tych, którzy przyszli do Jezusa dzięki wpływowi przyjaciół, którzy zatroszczyli się o nich.

Jak przyprowadził cię Jezus do Siebie? Gdy już dojrzejemy będziemy mieli wiele doświadczenia w odbieraniu tych różnych sposobów w jaki Pan mówi do naszych serc; lecz co było pierwsze w twoim przypadku?

U mnie był to owo tajemnicze i niezawodne słyszenie Bożego głosu, który mówił osobiście do mego serca. Tak, czytałem biblijne historie i słyszałem wiele kazań, lecz nie poruszały mnie te rzeczy i nie to spowodowało, że stałem się uczniem Jezusa. Nie było wpływów rodziny, ponieważ moja rodzina była rozbita i rozproszona. Nie był to też przyjaciel, który odszukałby mnie z dobrą wieścią o miłości Zbawiciela. Jestem uczniem Jezusa do dziś, ponieważ to On odszukał mnie i wezwał do Siebie.

Wiesz o tym, że On stale robi to dla ciebie, w taki czy inny sposób!создание и раскрутка сайта

James Ryle

„Niech każdy będzie skory do słuchania, a nieskory do mówienia” (Jk. 1:19).

Co najmniej raz Jezus napomniał Swoich uczniów za oporność w słuchaniu i powolność serca. „Czyż nie możecie zrozumieć? Czy wasze serce jest zbyt zatwardziałe, aby to przyjąć? Macie oczy, aby widzieć, czemu nie patrzycie? Dlaczego nie otworzycie waszych uszu, aby słyszeć? Czy nie pamiętacie tego wszystkiego” (Mk 8:17-18, parafraza The Living Bible).

Bóg natchnął apostoła Jakuba, aby napisał w liście do pierwszych chrześcijan znane powszechnie pouczenie: „Niech każdy będzie skory do słuchania, a nieskory do mówienia” (Jk. 1:19).

Dziś ciągle jest tak samo jak za czasów pierwszych uczniów w Galilei. Odrętwienie serc wielu wierzących, uniemożliwia rozeznanie i docenienie duchowych rzeczy. Wynik tego jest taki, że sporo z nich niechętnie słucha słowa Pana.  Wygląda na to, że gorączkowe tempo współczesnego świata doprowadziło do tego, że słuchanie jest zaginioną sztuką i zostało zastąpione przez „wiele szumu o niczym”.

Zwróć uwagę na swoją najbliższą rozmowę i zwróć uwagę na to, ile jest w niej słuchania tego, co inni mają do powiedzenia. Idź jeszcze krok dalej i obserwuj innych, gdy są pochłonięci rozmową. Nie powinno być dla ciebie zaskoczeniem to, że większość ludzi raczej woli słuchać siebie samych, niż zastanawiać się nad tym co inni mają do powiedzenia.  I rzeczywiście, jak powiedział pewien mędrzec: „Żeby  zabawić niektórych ludzi, wystarczy tylko ich słuchać!”

Wprowadź drobną zmianę w znanej przedszkolnej rymowance: „Stary Mac Donald uwielbiał słuchać własnych słów, a jeśli tylko udało mu się uzyskać twoją uwagę tylko to było słychać! Kwa-kwa tu i kwa-kwa tam, kwa-kwa tu i kwa-kwa tam, tu kwa-kwa i tam kwa-kwa, wszędzie tylko kwa-kwa…!” Powtarzaj to teraz wiele razy, może z 1000. Ten hałas, który usłyszysz wypełnia powietrze każdego dnia, kiedy angażujemy się w kakofonię konwersacji prowadzonych na stołówce.

Prawdziwym problemem jest to, że nie tylko rzadko kiedy słuchamy siebie nawzajem, ale to, że jeszcze mniej słuchamy Boga. Ktoś bystry zaobserwował, że Bóg dał nam dwoje uszu i jedne usta, żeby mógł słuchać dwa razy więcej, niż mówi. Wspaniała myśl.

Obyśmy przyjęli do siebie dziecięcą modlitwę Samuela, nawet w moim starzejącym się wieku: „Mów, Panie, bo sługa twój słucha”.сео продвижение сайтов самостоятельно

James Ryle

„I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dz. 4:12).

Tylko jedno imię otwiera drzwi niebios i Bożego serca i jest to imię Jezusa. Jest tylko jedno imię, które łamie moc grzechu i uwalnia niewolników: imię Jezus. Jest tylko jedno imię godne wszelkiej chwały i zasługujące na nasze lojalność: imię Jezus.

Na początku swojej publicznej służby imię i sława Jezusa rozpowszechniały się jak ogień po prerii w wietrzny dzień. Ludzie ze wszystkich religii, bogaci i biedni, Żydzi i poganie, królowie i członkowie władzy, dosłownie wszyscy słyszeli o Nim, ponieważ Jego sława stale rosła. Jego śmierć nie odniosła takiego skutku, jakiego spodziewali się rządzący tamtych czasów. Powstał z martwych a Jego uczniowie byli nie do pokonania w swej wierze i to tak bardzo, że stale wzrastała ilość uczniów, których pochodzenie społeczne obejmowało coraz to nowe kręgi, głównie w Jerozolimie, nawracali się nawet żydowscy kapłani.

Apostoł Paweł napisał wiele lat później: „A w końcu, drodzy bracia, na zakończenie tego listu proszę was, abyście się modlili o nas. Przede wszystkim o to, aby przesłanie Pańskie roznosiło się szybko i zwycięsko wszędzie dokądkolwiek zostanie zaniesione, zwyciężając wszędzie nawróconych, jak to było wtedy, gdy do was przybyłem” (2 Tes. 3:1, Living Bible).

Jezus Chrystus! Niezrównany w Swym wywyższeniu, bezkonkurencyjny w Swym wyniesieniu, nieporównywalny w Swej łasce, niepokonany w Swej mocy, niewspomagany w Swym dziele jako Zbawiciel, niedościgły w Swym miłosierdziu, wielbiony w chwale i czczony w pięknie Swej świętości. Jego narodziny nadają nam znaczenia, Jego życie jest dla nas przykładem, Jego śmierć jest naszym przebaczeniem, Jego zmartwychwstanie jest naszą nadzieją a Jego drugie przyjście jest spełnieniem naszej chwały! Izajasz powiedział za nas wszystkich: „Panie, twe imię i chwała jest pragnieniem serc naszych” (Iz.)

Przyjaciele, żyjemy w upadłym świecie, gdzie wrogość wobec Boga wzrasta i rozpala się. Z tego powodu musimy stać się mężami i niewiastami wizji, pasji, dyscypliny i ryzyka – oddawać siebie sprawie najwyższej czci jednego jedynego Imienia… imienia Jezus. W czasach, gdy wszelkie inne imiona są wywyższane, tylko nie to Jedno, jest to aktem odwagi, a przyłączenie się do tego Jedynego jest hańbione wszelkimi epitetami, jakie człowiek może tylko zebrać.

Kiedy jednak już wszystko zostanie powiedziane i zrobione, a ruiny upadłych ludzkich imperiów będą leżeć u drzwi Niebios, Jezus tam będzie, aby cię przywitać, mówiąc: „Dobrze zrobione, sługo dobry i wierny„.

оптимизация сайта поисковик