Author Archives: pzaremba

Zaspokajanie Twoich najgłębszych potrzeb

Greg Laurie
„Nie troszczcie się więc o to, mówiąc: „Co będziemy jeść? Co będziemy pić? W co się ubierzemy?”. Te rzeczy dręczą myśli niewierzących, ale wasz Ojciec niebieski zna już wszystkie wasze potrzeby. Szukajcie Królestwa Bożego ponad wszystko i żyjcie sprawiedliwie, a On wam doda wszystkiego, czego potrzebujecie” (Mt 6:31–33).

W dzisiejszych rozważaniach zajmiemy się drażliwym tematem materializmu.

Jednym z godnych uwagi – lub alarmujących, w zależności od punktu widzenia – trendów w mediach społecznościowych XXI wieku jest rosnąca liczba influencerów. Influencerzy to osoby, których deklarowanym celem jest wpływanie na sposób myślenia i działania. Nic dziwnego, że celem wielu z nich jest skłonienie Cię do zakupu czegoś, często ubrań lub jedzenia.

Jak głosi Pismo Święte, Jezus poruszył oba te tematy w swoim Kazaniu na Górze. „Nie troszczcie się więc o to i nie mówcie: Co będziemy jeść? Co będziemy pić? Czym się będziemy przyodziewać? To bowiem dręczy myśli niewierzących. Lecz Ojciec wasz niebieski zna wszystkie wasze potrzeby. Starajcie się przede wszystkim o Królestwo Boże i żyjcie sprawiedliwie, a On wam doda wszystkiego, czego potrzebujecie” (Ewangelia Mateusza 6:31–33).

Zauważ, że Jezus kładzie nacisk na słowo „ martwić się ”. Nie powiedział: „Nie myślcie o tym, co będziecie jeść, pić i w co się ubierzecie”. Nie sugerował też, że nie mamy pracować ani planować swoich potrzeb.

W rzeczywistości Biblia krytykuje leniwych, którzy odmawiają pracy zarobkowej. Biblia mówi, że jeśli nie pracujesz, nie powinieneś jeść (patrz 2 Tesaloniczan 3:10). Od ludzi oczekuje się, że będą pracować i sami się utrzymać.

Tylko jedna droga

Greg Laurie
„Jezus powiedział mu: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie może przyjść do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie””.
(J 14:6).

W dzisiejszym nabożeństwie będziemy rozmawiać o drażliwym temacie inkluzywności, jednym z najtrudniejszych wyzwań duchowych, z jakimi mierzą się dziś wierzący.

Podczas II wojny światowej amerykański pilot został zestrzelony nad dżunglą Birmy. Udało mu się bezpiecznie wyskoczyć ze swojego samolotu. Gdy lądował w głębokich, gęstych zaroślach, spotkał przyjaznego Birmańczyka. Mężczyzna gestem nakazał mu iść za nim. Amerykański żołnierz podążał za nim przez dżunglę. Nie było wyraźnej ścieżki. Pilot widział przed sobą tylko Birmańczyka tnącego maczetą. Wydawało się, że nie zmierzają w żadnym konkretnym kierunku. Amerykanin wpadł w panikę i krzyknął do mężczyzny: „Gdzie jest droga?”.
Mężczyzna odpowiedział łamaną angielszczyzną: „Ja jestem drogą. Podążaj za mną”.

Oto, co Jezus mówi do nas w labiryncie życia: „Ja jestem drogą. Pójdź za Mną. Doprowadzę cię tam, dokąd masz pójść”. Cytat brzmi: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie może przyjść do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14,6). Całe znaczenie wiary chrześcijańskiej można streścić w czterech słowach: „Ja jestem drogą”.
To kontrowersyjna koncepcja w naszej inkluzywnej kulturze, w której zachęca się ludzi do potwierdzania, że ​​wszystkie duchowe ścieżki ostatecznie prowadzą do Boga. Ale taka inkluzywność nie jest opcją dla chrześcijan. Koszt był zbyt wysoki.

Ryzyko kontra nagroda

Greg Laurie
„Po tej modlitwie miejsce spotkania zadrżało i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym. Następnie głosili Słowo Boże z odwagą” (Dz 4:31).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwej kwestii ryzyka i nagrody – o tym, kiedy być odważnym, a kiedy zachować ostrożność w decyzjach, które naznaczają nasze życie. Skupimy się szczególnie na ryzyku i nagrodzie w kontekście naszej wiary chrześcijańskiej. Zaczniemy od Dziejów Apostolskich.

Jak widzieliśmy w kilku wcześniejszych, chrześcijanie z Dziejów Apostolskich wysoko postawili poprzeczkę, jeśli chodzi o odwagę. Rozumieli ryzyko związane z głoszeniem ewangelii. Apostołowie Piotr, Jan i Paweł, wraz z Sylasem i niezliczoną liczbą innych, zostali wtrąceni do więzienia za wykonywanie dzieła Bożego. Szczepan i Jakub, wśród niezliczonej liczby innych, zostali zabici za swoją śmiałą wiarę.

Powodem jest to, że chrześcijanie z I wieku również rozumieli korzyści płynące z wypełniania Wielkiego Nakazu. Rozważali ryzyko, ale uznali, że nagrody są zbyt wielkie, by je przegapić.

A co z dzisiejszymi chrześcijanami? Wielu wierzących jest gotowych zrobić krok wiary – jeśli tylko istnieje plan awaryjny. Wolą mieć siatkę bezpieczeństwa. A jeśli chodzi o podejmowanie decyzji duchowych, z pewnością jest miejsce na ostrożność, roztropność i szukanie rady u tych, którzy żyją dłużej niż my. Mimo to, jest też miejsce na wiarę. Jest też miejsce na podejmowanie ryzyka i przekonanie, że warto je podjąć.

Kult bożków w XXI wieku

Greg Laurie
„Ich bożki to nic innego jak przedmioty ze srebra i złota, ukształtowane ręką ludzką. … A ci, którzy czynią bożki, są do nich podobni i wszyscy, którzy im ufają” (Ps 115:4,8).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwym temacie kultu jednostki — czyli pokusie stawiania ludzi na piedestale i przypisywania im zbyt dużego wpływu lub władzy nad nami.

Aby właściwie ująć tę dyskusję, musimy cofnąć się do spotkania Mojżesza z Bogiem na górze Synaj. Bóg dał Mojżeszowi Dziesięć Przykazań, których miał przestrzegać Swój lud. Przykazania te nadal odgrywają dużą rolę w życiu ludu Bożego, choć niektóre mogą wydawać się ważniejsze od innych.

Na pierwszy rzut oka Drugie Przykazanie może wydawać się najmniej konieczne spośród dziesięciu obowiązujących dzisiaj. Drugie Przykazanie znajdziesz w Księdze Wyjścia 20:4–5: „Nie będziesz czynił sobie bożka ani podobizny czegokolwiek w niebie, na ziemi lub w morzu. Nie będziesz się im kłaniał i nie będziesz im służył, bo Ja, Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym i nie będę tolerował waszych uczuć do innych bogów. Ja kładę grzechy ojców na synów, a grzechy dotykają całego domu, nawet synów w trzecim i czwartym pokoleniu tych, którzy Mnie odrzucają” (NLT).

Niektórzy mogą twierdzić, że złote cielce i inne ryte wizerunki nie są problemem XXI wieku. I choć prawdą jest, że większość wierzących nie kusi się dziś do wytapiania złota, by tworzyć pogańskie bibeloty, to drugie przykazanie jest wciąż niezwykle aktualne.
Prawda jest taka, że ​​idole występują w najróżniejszych kształtach i rozmiarach, bo ludzie występują w najróżniejszych kształtach i rozmiarach. Wielu wierzących z dobrymi intencjami wpada w pułapkę tworzenia idoli z osób, którymi się zachwycają.

Dążenie do szczęścia

Greg Laurie
„Nie bój się więc, mała trzódko. Bo to wielka radość dla Ojca waszego, że daje wam Królestwo” (Łk 12:32).

SłuchaćPrzez następne kilka tygodni będziemy rozmawiać o drażliwych tematach – sprawach, które odgrywają dużą rolę w życiu ludzi dzisiaj. Zaczniemy od odnalezienia szczęścia.

Dążenie do szczęścia zdaje się być częścią DNA naszej kultury. Jest tak głęboko zakorzenione w naszej świadomości, że Ojcowie Założyciele wymienili je jako podstawowe prawo w Deklaracji Niepodległości.
Ironią jest to, że dla wielu ludzi pogoń za szczęściem jest pustym, frustrującym i ostatecznie nie dającym satysfakcji doświadczeniem. Im usilniej dążą, tym mniej są szczęśliwi.

Lepszą opcję można znaleźć w Słowie Bożym
Słowo „błogosławiony” pochodzi od greckiego słowa „makarios” , które odnosi się do rodzaju szczęścia, które jest samo w sobie. Kiedy widzimy słowo „błogosławiony” użyte w Nowym Testamencie, to właśnie do niego się ono odnosi.

Zbyt często w naszym życiu szczęście nie jest samo w sobie. Raczej zależy od dobrych rzeczy, które się dzieją. Przekonujemy samych siebie, że gdybyśmy tylko dostali podwyżkę w pracy, spotkali odpowiednią osobę albo po prostu posiedli obiekt naszych pragnień, bylibyśmy szczęśliwi. Dopóki to się nie stanie, nasze szczęście jest w zawieszeniu.

Jeśli wydarzy się coś zabawnego lub ekscytującego, możemy przez chwilę odczuwać szczęście. Ale kiedy zabawa lub ekscytacja się kończą, szczęście również się kończy. Innymi słowy, nasze szczęście zależy od pewnych zdarzeń.