Author Archives: pzaremba

Możesz być faryzeuszem jeśli… część 2

https://churchwithoutwallsinternational.org/
The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Witajcie
W zeszłym tygodniu widzieliśmy, że faryzeusze („oddzieleni”) ustanowili prawo lub tradycję, którą zaczęto stawiać ponad Prawem Mojżeszowym.

Tata Barb nie należał do osób, które starannie odmierzały dawki leków. Chciał stosować się do zaleceń lekarza, ale uważał, że jeśli na recepcie napisano: „przyjmować 1 tabletkę”, to on weźmie 2. Skoro jedna pomaga, to łyknięcie dwóch jest jeszcze lepsze. W pewnym sensie właśnie tak postępowali faryzeusze. Jeśli Bóg ustanowił jedno prawo w jakiejś kwestii, to dwa dodatkowe prawa wymyślone przez nich samych musiały być czymś jeszcze lepszym.

Faryzeusze dodawali własne prawa i tradycje, kierując się pragnieniem podobania się Bogu. Tak było w przypadku wspomnianego w zeszłym tygodniu przykładu obmywania rąk. Skoro Słowo Boże mówiło, że kapłani muszą umywać ręce przed rozpoczęciem służby w świątyni, to przecież wprowadzenie obowiązku mycia rąk przez wszystkich przed każdym posiłkiem i przekąską również powinno podobać się Bogu. A zatem ustanówmy jeszcze zasadę, że garnki i patelnie trzeba myć PRZED ich użyciem!

Pamiętajcie, że w Ewangelii Mateusza 15:6 oraz Marka 7:1–3, a szczególnie w wersetach 8 i 13, Jezus powiedział, że faryzeusze „zaniedbują przykazanie Boże, a trzymają się nauki ludzkiej”, a przez to „czynią słowo Boże bezskutecznym”. Mam nadzieję, że to nauczanie pomoże tym czytelnikom, którzy przestrzegali ludzkich tradycji, sądząc, że w ten sposób robią to, czego chce Bóg, a ostatecznie odkryli, że są pozbawieni mocy i nie odczuwają Bożej obecności w swoim życiu, nie wiedząc nawet dlaczego. Dlaczego, kiedy robią to czy tamto, nie czują, że Bóg jest w tym obecny? Przecież robią wszystko, czego ich nauczono. Gdzie więc jest Bóg? Problem polega na tym, że nie ma Go w ludzkich tradycjach. Mam nadzieję, że ten cykl nauczań pomoże odpowiedzieć na niektóre pytania.

Faryzeusze powstali podczas odnowy religijnej, która rozpoczęła się około 165–160 roku p.n.e., czyli mniej więcej 200 lat przed rozpoczęciem działalności ewangelizacyjnej Jezusa. Chcieli służyć Bogu. Chcieli, aby ludzie postępowali zgodnie z Bożymi zasadami. Jednak z biegiem czasu zasady i przepisy zajęły miejsce relacji z Bogiem.

Przepisy ochronne – „płot wokół Prawa”
Przytaczam niektóre z około 800 praw ustanowionych przez faryzeuszy, aby przyjrzeć się temu samemu zjawisku, które obserwujemy we współczesnym chrześcijaństwie. Faryzeusze dodawali własne przepisy jako swego rodzaju płot wokół Prawa Mojżeszowego, aby chronić to, co Bóg przekazał Mojżeszowi. Jak wspomniałem w pierwszej części, faryzeusze, czyli „oddzieleni”, początkowo stanowili ruch odnowy świętości. Chcieli służyć Bogu. Byli gorliwi i pragnęli, aby wszyscy prowadzili święte życie. Na przykład, kiedy zapisywali imię Boga, usuwali z niego samogłoskę, aby nie dopuścić do wypowiedzenia go nadaremno. Dlatego w ortodoksyjnych materiałach religijnych lub w bardzo religijnych materiałach chrześcijan mesjanistycznych można spotkać zapis „B-g” lub „B*g” (zamiast Bóg). Usunięcie samogłoski sprawia bowiem, że nie można tego słowa normalnie wymówić.

Przykazanie dotyczące szabatu w Księdze Wyjścia 20:8–11 mówi, aby nie wykonywać żadnej pracy. Faryzeusze zbudowali wokół niego dodatkowy przepis ochronny, zgodnie z którym nawet zabicie muchy w szabat było grzechem, ponieważ uznawano to za wykonywanie pracy. Inna zasada mówiła, że jeśli w szabat twój dom stanąłby w płomieniach, nie wolno ci wynieść z niego żadnych przedmiotów, aby je uratować, ponieważ byłaby to praca. Można było jednak założyć na siebie kilka warstw ubrań i wyjść z płonącego domu. Nie wolno było wynosić ubrań, ale można było je na siebie założyć. Człowiekowi nie wolno było również splunąć na ziemię w szabat, ponieważ uznawano to za oranie lub uprawianie ziemi. Kobiecie nie wolno było w szabat patrzeć w lustro, aby nie uległa pokusie wyrwania siwego włosa, co według nich również stanowiło pracę. To właśnie z takimi „przepisami ochronnymi” Jezus polemizował w Ewangeliach.

„Droga szabatowa” jest prawdopodobnie najbardziej znanym przykładem. Jej długość wynosiła nieco ponad pół mili, czyli około jednego kilometra.
To właśnie ograniczenie odległości, jaką można było pokonać w szabat, umożliwiło im zapoczątkowanie praktyki „zgromadzenia” (po hebrajsku: synagoga) w szabat. Rodziny mieszkające blisko siebie, liczące łącznie co najmniej dziesięciu mężczyzn powyżej 13. roku życia, mogły się „gromadzić”, czyli tworzyć synagogę, aby wspólnie spożywać posiłek, rozmawiać, uczyć się i dzielić tym, co wiedziały o Bogu i Jego Słowie. Ludzie mogli przejść około pół mili, czyli jednego kilometra, aby znaleźć takie „zgromadzenie/synagogę”, w której spotykały się rodziny przestrzegające szabatu. Ograniczenie odległości sprzyjało budowaniu wspólnoty wiary.

Continue reading →

Codzienne rozważania_20.11.2026

Cierpiący Bóg

Greg Laurie
„Był wzgardzony i odrzucony – mąż boleści, oswojony z najgłębszym cierpieniem. Odwróciliśmy się od niego i patrzyliśmy w inną stronę. Był wzgardzony, a my się tym nie przejmowaliśmy. A jednak dźwigał nasze słabości; to nasze smutki go przygniatały. A my myśleliśmy, że jego udręki to kara od Boga, kara za jego własne grzechy! Lecz On został przebity za nasz bunt, zmiażdżony za nasze grzechy. Był bity, abyśmy mogli być zdrowi. Był biczowany, abyśmy mogli być uzdrowieni” (Iz 53:3–5).

W dzisiejszym nabożeństwie podejmiemy wyzwanie proszenia Boga o przewodnictwo i siłę w obliczu cierpienia. Czyniąc to, stajemy twarzą w twarz ze świadomością, że nikt nie jest lepiej przygotowany do radzenia sobie z takimi sytuacjami, ponieważ nikt nie wie więcej o cierpieniu niż Bóg.

Myśląc o Bogu, zazwyczaj bierzemy pod uwagę fakt, że jest On sprawiedliwy, święty, kochający i dobry. Ale jest jeszcze coś, o czym warto pamiętać: On cierpiał. Trudno sobie wyobrazić, że doskonały Stwórca mógłby doświadczać bólu i cierpienia. W końcu, po co miałbyś cierpieć, gdybyś nie musiał?

Ale Bóg cierpiał i to bardziej, niż ktokolwiek z nas mógłby sobie wyobrazić. John Stott, autor książki „ Krzyż Chrystusa” , powiedział: „Nasz Bóg jest Bogiem cierpiącym”. I myślę, że ma rację.

Spójrz na opis Izajasza tego, co Jezus – który był Bogiem – przeszedł na Golgocie: „Wzgardzony był i odepchnięty, Mąż boleści, doświadczony w cierpieniu. Odwróciliśmy się od Niego i patrzyliśmy w inną stronę. Wzgardzony był, a myśmy się tym nie przejmowali. Lecz On dźwigał nasze słabości, a nasze cierpienia Go przygniatały. A myśmy sądzili, że Jego udręka to kara Boża, kara za Jego własne grzechy. Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze grzechy. Ubiczowany, abyśmy mogli być uzdrowieni. Biczowany, abyśmy mogli być uzdrowieni” (Izajasz 53:3–5).

„Mąż boleści”. Mąż cierpienia. To był Jezus. Ale dlaczego Bóg cierpiał? Ponieważ kochał i ponieważ kocha. To znaczy, że wkracza również w nasze cierpienie.

Continue reading →

Codzienne rozważania_19.11.2026

Bądź przykłdem

Greg Laurie
„Ale ty, Tymoteuszu, z pewnością wiesz, czego nauczam, jak żyję i jaki jest cel mojego życia. Znasz moją wiarę, moją cierpliwość, moją miłość i moją wytrwałość” (2Tym 3:10).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o tym, jak prosić Boga o możliwość bycia przykładem dla innych. Apostoł Paweł z pewnością rozumiał wagę bycia przykładem. Napisał: „Ty zaś, Tymoteuszu, wiesz na pewno, czego nauczam, jak żyję i jaki jest mój cel w życiu. Ty znasz moją wiarę, moją cierpliwość, moją miłość i moją wytrwałość” (2 Tymoteusza 3:10).

W swoim pierwszym liście do wierzących w Koryncie był jeszcze bardziej bezpośredni: „Nie tylko ja czynię to, co dobre dla mnie, ale i dla innych, aby wielu było zbawionych. I wy bądźcie moimi naśladowcami, tak jak ja jestem naśladowcą Chrystusa” (1Kor 10:33–11:1).

Jednym z największych komplementów, jaki niewierzący może złożyć wierzącemu, jest pytanie: „Co cię wyróżnia? Masz ten spokój. Masz tę radość”. Mogą wspomnieć o innych cechach, które w tobie dostrzegają, ale sedno sprawy pozostaje niezmienne – Zauważają.

A kiedy to zauważą, otwiera to drzwi do rozmowy. To, jak ta rozmowa się potoczy, zależy od okoliczności danej osoby. Czasami chrześcijanie są powołani, by siać ziarno. Czasami chrześcijanie są powołani, by podlewać ziarno, które już zostało zasiane. A czasami chrześcijanie są powołani, by zbierać tam, gdzie inni siali i podlewali.

Nigdy nie powinniśmy próbować zbierać ziarna, które nie jest gotowe do zbioru. Z tego samego powodu nigdy nie powinniśmy przegapić okazji do żniwa, gdy nadchodzi czas żniw. Dlatego oprócz modlitwy o możliwość bycia przykładem dla innych, powinniśmy modlić się o mądrość, aby wiedzieć, kiedy jest czas siewu, kiedy czas dawania świadectwa poprzez podlewanie tego ziarna i kiedy czas zbierania tego, co zostało zasiane.

Uczniostwo, w uproszczeniu, polega na prowadzeniu innych do Chrystusa, umacnianiu ich duchowo, a następnie robieniu tego ponownie. I ponownie. I ponownie. Ewangelizowaniu. Uczniostwie. Ustabilizowaniu. Powtarzaniu.
Gdzieś po drodze oddzieliliśmy ewangelizację od uczniostwa. Jednak są one jednym i tym samym.

Jako chrześcijanie jesteśmy powołani nie tylko do zapraszania ludzi do Chrystusa, ale także do brania nowych wierzących pod swoje skrzydła i pomagania im w duchowym stanięciu na nogi. Postępowanie w inny sposób byłoby jak rodzenie dziecka, a następnie dawanie noworodkowi pieluszek i mówienie: „Dobrze, niech Bóg cię błogosławi. Świat jest trudny, ale powodzenia”. Oczywiście, małe dzieci potrzebują troski i miłości. Nowo wierzący również potrzebują troski i miłości.

Nowi wierzący również potrzebują przykładu. Muszą zobaczyć, jak wygląda chrześcijanin. Muszą zobaczyć, co chrześcijanin robi. Niektórych rzeczy się naucza, a niektórych się uczy. Nowi wierzący muszą zobaczyć chrześcijanina takiego jak ty.

| 20.11.2026 >

Pytanie do refleksji: Jak wyglądałoby dawanie przykładu innym w twoim życiu?

Letnia Ewangelia na letnią epokę

Peter Hansen
Problem polega na tym, że miliony ludzi zostały zwiedzione i zaślepione „ewangelią dobrego samopoczucia” – lekkim, letnim przesłaniem, które mówi wyłącznie o szczęściu, dobrobycie, samorozwoju i „ja,ja i ja”, zamiast o „Nim, Nim i Nim!”

Gdzie podziała się ewangelia?
Czy dzisiejszy nowoczesny kościół naprawdę boi się nauczać pełnej, żywej ewangelii? Czy boi się być niepoprawny politycznie i urazić masy? Wiele kościołów podąża bardzo niebezpieczną ścieżką. Ścieżką, która prowadzi jedynie do możliwej zagłady. Pozwolę sobie zaznaczyć, że jeśli nie ma ewangelicznego przesłania o grzechu, łasce, pokucie i zbawieniu, to nie ma nic!

A podczas gdy tysiące kościołów udają „kościoły wrażliwe na potrzeby poszukujących” i dbają o poprawność polityczną, miliony niewierzących pragną duchowej prawdy, która da im prawdziwą nadzieję i rzeczywistość opartą na Słowie Bożym. Prawda ewangelii uwolni ich, ale jeśli nie będzie nikogo, kto głosiłby prawdę ewangelii, wielu pójdzie do piekła, wierząc w inną ewangelię (2 List do Koryntian 11:3-4, List do Galatów 1:6-7)…

Podczas niedawnej pięciotygodniowej podróży misyjnej do Etiopii miałem w planach wygłoszenie kazań w różnych kościołach. Przygotowując się do kazań, odczuwałem głębokie przekonanie, by głosić i skupiać się bardziej na ewangelii, której nauczał Jezus, oraz na Jego życiu, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. A pastorzy i lokalni ewangeliści byli zdumieni, a wręcz zszokowani
tym jasnym nauczaniem ewangelii, ponieważ nie byli do tego przyzwyczajeni!

Musimy pamiętać, że to właśnie Ewangelia nas wyzwala. Musimy przywrócić pełnię Ewangelii do naszych kościołów, na pola misyjne i do świata, który desperacko poszukuje prawdy. Jest tylko jedna nadzieja, a jest nią Jezus Chrystus. Musimy odnowić naszą pasję przebywania w obecności Jezusa. Musimy wziąć swój krzyż, oddać swoje życie, podążać za Chrystusem i być napełnieni Duchem Świętym. Musimy codziennie odnawiać nasze umysły w obecności Boga. Musimy studiować życie Jezusa i Słowo Boże oraz pozwolić, by stały się one częścią nas, od wnętrza na zewnątrz.

Żywe Słowo Boże zmieni twoje życie i zobaczysz jego potężne skutki, a nie tylko ty zostaniesz umocniony przez Jego Słowo, ale także świat wokół ciebie doświadczy zbawczej i uzdrawiającej mocy
Jezusa Chrystusa. Uczyń ewangelię centrum swojego życia i służby i opowiadaj o niej również innym.

Codzienne rozważania_18.11.2026

Sztuka wykańczania

Greg Laurie
„Demas mnie opuścił, bo kochał sprawy tego świata i udał się do Tesaloniki. Krescens udał się do Galacji, a Tytus do Dalmacji” (2Tym 4:10).

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o proszeniu Boga o wytrwałość. Wydaje się to logiczną prośbą, biorąc pod uwagę, jak apostoł Paweł porównał życie chrześcijańskie do wyścigu w 1 Liście do Koryntian 9:24–27.

Autor Listu do Hebrajczyków napisał: „Skoro więc otacza nas tak wielka rzesza świadków życia wiary, zrzućmy z siebie wszelki ciężar, który nas przytłacza, a zwłaszcza grzech, który nas łatwo podkopuje, i biegnijmy wytrwale w wyścigu, który Bóg nam wyznaczył. Czyńmy to, patrząc na Jezusa, mistrza, który zapoczątkowuje i doskonali naszą wiarę. On to z radości, która Go czekała, zniósł krzyż, nie bacząc na hańbę, a teraz zasiada na chwalebnym miejscu przy tronie Boga” (Hbr 12,1–2 NLT).

Można argumentować, że niektóre rzeczy lepiej zostawić w spokoju – jak choćby posiłek w Święto Dziękczynienia. Ale te rzeczy, które najlepiej skończyć – jak trening dzień po Święcie Dziękczynienia – mają o wiele większą wagę.

Wszyscy wiemy, jak to jest zacząć projekt i go nie skończyć. W wielu przypadkach to nic wielkiego – nic więcej niż niezaznaczone pole na liście rzeczy do zrobienia. Ale w niektórych dziedzinach życia rezygnacja – niedokończenie tego, co zaczęliśmy – może mieć kolosalne skutki.

Pomyśl o parze, która zaczyna małżeństwo, ale rezygnuje, gdy robi się trudno. Albo o kimś, kto rozpoczyna służbę, ale rezygnuje, gdy pojawiają się trudności. Albo o kimś, kto dąży do kariery lub nauki, ale potem rezygnuje, gdy nie idzie zgodnie z planem.

Continue reading →

Codzienne rozważania_17.11.2026

Z Jego Łaski

Greg Laurie
„Bóg zbawił cię swoją łaską, kiedy uwierzyłeś. I nie możesz sobie tego przypisać; to dar od Boga. Zbawienie nie jest nagrodą za dobre uczynki, które uczyniliśmy, więc nikt z nas nie może się nim chwalić” (Ef 2:8–9).

W dzisiejszym nabożeństwie będziemy mówić o proszeniu Boga o łaskę.

Wierzący powinni być ostrożni, modląc się o sprawiedliwość. W pośpiechu, by naprawić wyrządzone nam krzywdy, tracimy z oczu fakt, że sprawiedliwość obejmuje również otrzymanie tego, na co zasługujemy. A my, jako grzesznicy, zasługujemy na sąd od świętego Boga.

Zamiast tego, często lepiej modlić się: „Boże, zmiłuj się nade mną. Boże, okaż mi swoją łaskę”. Kiedy Bóg okazuje miłosierdzie, nie daje nam tego, na co zasługujemy – to znaczy, nie wydaje na nas sądu. A kiedy Bóg okazuje łaskę, obdarza nas swoją niezasłużoną przychylnością i błogosławieństwem.

Apostoł Paweł napisał: „Bóg zbawił was swoją łaską, gdyście uwierzyli. A to nie jest waszą zasługą, lecz darem od Boga. Zbawienie nie jest nagrodą za dobre uczynki, więc nikt z nas nie może się nim chlubić” (Ef 2:8–9).

Klasyczny przykład łaski znajdujemy w przypowieści Jezusa o synu marnotrawnym. Syn zgrzeszył. Zhańbił imię rodziny. Zgodnie z Prawem Starego Testamentu, uporczywy bunt przeciwko rodzicom mógł pociągać za sobą surowe konsekwencje, nawet śmierć przez ukamienowanie.
Gdyby ojciec potraktował swego marnotrawnego syna sprawiedliwie, biorąc pod uwagę jedynie to, na co zasługiwał swoim buntem, wynik mógłby być zupełnie inny.
Gdyby ojciec okazał synowi miłosierdzie, pozwoliłby mu przyjść jako najemnik, tak jak prosił chłopiec.
Ale ojciec okazał mu łaskę, obdarowując syna luksusowym strojem i wkładając mu na palec pierścień z sygnetem. Łaska przewyższa wszystko, czego ośmielamy się oczekiwać.

Continue reading →

NASA: Słowo, które wskazuje na poniesienie grzechu

Odkryj niesamowite powiązania hebrajskie, które zainspirują Twoją drogę z Chrystusem

Dr Eli (Eliyahu) Girzshel
Niektóre hebrajskie słowa skupiają całą historię biblijną w jednym rdzeniu. Jednym z nich jest nasa (
נָשָׂא ), co oznacza „podnosić”, „nieść” lub „nieść”. Może opisywać podniesienie wzroku, dźwiganie ciężaru, noszenie winy i, co niezwykłe, przebaczenie grzechu. Związek ten nie jest ukrytym znaczeniem ukrytym za angielskim tłumaczeniem. Jest to powtarzający się biblijny schemat: przebaczenie jest zawsze przedstawiane jako przyznanie, że grzech ma znaczenie. Ktoś musi ponieść konsekwencje grzechu.

W Księdze Wyjścia 34:6-7 Pan objawia Mojżeszowi swój charakter. Jest współczujący, łaskawy, cierpliwy, wierny i „przebaczający nieprawość, występek i grzech”. W języku hebrajskim słowo to brzmi: nose avon va-fesha ve-chatta’ah (
נֹשֵׂא עָוֹן וָפֶשַׁע וְחַטָּאָה ), „znosząc lub przebaczając nieprawość, występek i grzech”. Pierwsze słowo, nos (נֹשֵׂא ), pochodzi od rdzenia nasa (נָשָׂא ) – „nosić”.
Dosłownie, Bóg jest Tym, który zabiera avon (עָוֹן ), „nieprawość”, pesza (פֶּשַׁע ), „bunt lub przestępstwo” i chatta’ah (חַטָּאָה ) -„grzech”. Nie oznacza to, że On aprobuje zło lub zwalnia z ludzkiej odpowiedzialności. Poniższe słowa potwierdzają, że On jest również sprawiedliwy. Jednak Jego miłosierdzie oznacza, że ​​On sam radzi sobie z miażdżącym ciężarem, jaki stwarza grzech.

Księga Kapłańska 16 nadaje temu obrazowi dramatyczną formę w Dniu Przebłagania. Po wyznaniu grzechów Izraela nad kozłem, „kozioł poniesie ( we-nasa ) na sobie wszystkie ich winy, aż do miejsca oddalonego” (Kpł 16,22). Ponownie, czasownik to nasa . Wina Izraela zostaje symbolicznie przerzucona na innego kozła i wyniesiona z obozu na pustynię.

Izajasz używa tego samego języka w sposób, którego nie możemy przegapić. Sługa „poniósł ( nasa ) nasze cierpienia” (Iz 53,4). Później Izajasz mówi: „poniósł ( nasa ) grzech wielu” (Iz 53,12). W obu wersetach nasa oznacza kosztowne znoszenie cierpienia. Sługa nie tylko współczuje cierpieniu z bezpiecznej odległości. Bierze je na siebie.

Wniosek
Schemat jest jasny: grzech ciąży, a miłość nie chce go zostawić bez odpowiedzi. Od Księgi Wyjścia do Izajasza Bóg objawia się jako Ten, który dźwiga to, czego my nie możemy dźwigać. Nie jest to przyzwolenie na grzech, ale obietnica, że ​​łaska jest silniejsza niż wina. Podnieś oczy. Ciężar został poniesiony. Idź wolny, bo Ten, który dźwiga, już utorował drogę.

Ważne ode mnie: Naprawdę potrzebuję Twojego wsparcia, aby ta praca się rozwijała. Proszę, rozważ jednorazową darowiznę lub, jeśli czujesz się prowadzony przez Boga, comiesięczną wpłatę (pamiętaj, każdy dar, duży czy umiarkowany, jest naprawdę potrzebny!). Twoje wsparcie pozwala mi skupić się bardziej na nauczaniu, a mniej na administracji, i pomaga mi przekazywać te spostrzeżenia wierzącym i poszukującym na całym świecie. Aby wesprzeć, kliknijTUTAJlub poniżej.