Author Archives: pzaremba

Tylko to co najlepsze dla niego

Greg Laurie
„Cóż mogę ofiarować Panu za wszystko, co dla mnie uczynił?” (Ps 116:12).

Pewien rolnik, znany ze swojej oszczędności, posiadał krowę, która urodziła dwa cielęta. Powiedział do żony: „Jedno z tych cieląt poświęcę Panu”. Znając jego skąpstwo, była bardzo zaskoczona i zapytała, które z nich zamierza oddać Panu.

„Jeszcze nie podjąłem decyzji, ale dam ci znać” – powiedział.
Minęło kilka dni i znów zapytała, którego cielaka oddaje Panu.
„Wciąż o tym myślę” – odpowiedział jej.

Pewnego dnia jedno z cieląt zachorowało. Stan pogarszał się, aż pewnej nocy farmer wszedł na werandę z cielęciem przewieszonym przez ramiona. Powiedział do żony:
„Kochanie, mam złe wieści. Cielę Pańskie właśnie zdechło”.

Podobnie, wielu z nas ma tendencję do oddawania Bogu tego, czego sami tak naprawdę nie chcemy. Pomyślmy o typowym dniu. Jakie miejsce poświęcamy sprawom Bożym? Może wypowiadamy krótką modlitwę, wstając z łóżka, albo wypowiadamy kilka pospiesznych słów dziękczynienia przy śniadaniu. Potem spieszymy do swoich obowiązków. Pod koniec dnia mówimy: „Och, racja. Oddam Bogu te ostatnie cztery minuty, zanim zasnę”.

Skoro Bóg jest ważny, to dlaczego dajemy Mu resztki? Bóg z pewnością nie chce naszych resztek. Wyraźnie to wyjaśnia w Piśmie Świętym. Bóg powiedział do Izraela: „Przeklęty oszust, który obiecuje dać pięknego baranka ze swojej trzody, a potem ofiaruje Panu baranka wadliwego. Bo ja jestem wielkim królem… a moje imię budzi lęk między narodami!” (Malachiasza 1:14).

W Kazaniu na Górze Jezus powiedział: „Szukajcie Królestwa Bożego ponad wszystko i żyjcie sprawiedliwie, a On wam doda wszystkiego, czego potrzebujecie” (Ewangelia Mateusza 6:33 NLT).

Jednym z najważniejszych kroków w rozwoju duchowym jest dbanie o uporządkowanie priorytetów. W natłoku codziennych spraw łatwo wmówić sobie, że pilne obowiązki zawodowe lub rodzinne powinny być ważniejsze od czasu spędzonego z Panem. Jednak takie skupienie sprawia, że ​​tracimy z oczu wzajemny związek naszych obowiązków.

Jak daleko jest wschód od zachodu

Greg Laurie
„Odsunął od nas nasze grzechy tak daleko, jak wschód od zachodu” (Ps 103:12).

Często reputacja ludzi wyprzedza ich. Czasami to dobra rzecz. Sportowi bohaterowie i inne celebryty są mile widziani i celebrowani w większości miejsc. Czasami jednak nie jest to aż tak dobre. Jeśli kiedykolwiek znalazłeś się w sytuacji towarzyskiej, w której wszyscy nagle zamilkli, gdy weszła pewna osoba, wiesz, o czym mówię. Niektórzy ludzie są skazani na bycie zapamiętanymi z powodu najgorszego momentu w swoim życiu, najgorszej decyzji, jaką kiedykolwiek podjęli, albo z powodu czasu, w którym nie sprostali potrzebom innych.

To może być trudna pigułka do przełknięcia. Jeszcze trudniej jest, gdy osoba, która przypomina sobie, to osoba, której reputacja została zrujnowana. Prawda jest taka, że ​​wielu ludziom trudno jest wybaczyć sobie.

Ale takie podejście jest sprzeczne z przesłaniem Pisma Świętego, gdzie przebaczenie jest wszechobecne. Historia sparaliżowanego mężczyzny, którego przyjaciele przyprowadzili do Jezusa po uzdrowienie, jest dobrze znana jako przykład przyjaźni, determinacji i wiary. Kiedy przyjaciele nie mogli dotrzeć do Jezusa z powodu tłumu, wycięli otwór w dachu i spuścili sparaliżowanego do Niego.

Schroniony w Jego skrzydłach

Greg Laurie
„On okryje cię swoimi piórami. Ochroni cię swoimi skrzydłami. Jego wierne obietnice są twoją zbroją i ochroną. Nie bój się nocnych strachów ani strzały, która leci za dnia” (Ps 91:4–5).

Przeczytałem historię o rolniku, który z przerażeniem patrzył, jak jego farma płonie doszczętnie. Po pożarze, obszedł zwęglone gruzy swojej farmy i znalazł ciało kury, która spłonęła w ogniu. Zirytowany rolnik kopnął kurę butem, a ta przewróciła się martwa. Ale pod spodem było małe pisklę, które wciąż żyło. Kiedy ogień się zapalił, kwoka podbiegła do pisklęcia i owinęła je skrzydłami, aby je chronić. Straciła w ten sposób życie, ale pisklę przeżyło.

Psalmista używa podobnych obrazów, aby opisać bezpieczeństwo i schronienie, jakie lud Boży znajduje w Panu: „Okryje cię swoimi piórami, okryje cię swoimi skrzydłami. Jego obietnice są twoją zbroją i ochroną. Nie lękaj się nocnych strachów ani dziennej strzały, która leci” (Psalm 91:4–5). Obraz ptasiej matki krążącej wokół swoich piskląt może nie być pierwszą rzeczą, jaka przychodzi ci na myśl, gdy myślisz o swojej relacji z Panem. Ale to trafny opis – i pocieszający. Lud Boży może szukać schronienia u Wszechmogącego. On otoczy nas swoimi skrzydłami. Będzie nas chronił.

To oznacza, że ​​możemy być odważni, nawet gdy świat wokół nas wydaje się wrogi i przerażający. Ta odwaga nie wynika z tego, kim jesteśmy, ale z tego, że Bóg jest z nami. Jego prawda jest naszą tarczą. On jest zawsze obecny, by nas prowadzić i chronić.

Psalm 91:5 mówi: „Nie lękaj się nocnych strachów ani strzały lecącej za dnia” (NLT). Bóg będzie z nami dniem i nocą, w piekle i na morzu, w trudnych chwilach.

Zwróćcie szczególną uwagę na użycie słowa „ strzała” przez psalmistę . Apostoł Paweł również używa go w Liście do Efezjan 6:16, gdzie ostrzega nas przed „ognistymi strzałami diabła” (NLT). W czasach biblijnych strzały odgrywały znaczącą rolę w bitwie. Żołnierze często zapalali strzały i ostrzeliwali nimi przeciwników. Wystrzeliwali setki, a nawet tysiące płonących strzał. Aby przeżyć, trzeba było chronić się przed tymi ognistymi pociskami.

Z duchowego punktu widzenia diabeł również strzela w nas płonącymi strzałami. Niektóre mogą być płonącymi strzałami strachu. Inne mogą być płonącymi strzałami nieczystych myśli lub płonącymi strzałami nienawiści. Tak czy inaczej, Bóg obiecuje chronić nas przed nimi wszystkimi. Oczywiście, nadal będziemy doświadczać trudności w życiu. Ale Bóg obiecuje, że będzie z nami bez względu na to, przez co przejdziemy.

On nas ochroni, więc nie mamy powodu do obaw.

Pytanie do refleksji: Jakimi strzałami strzela do ciebie diabeł?

Bóg, któremu służymy

Greg Laurie
„Ci, którzy mieszkają pod opieką Najwyższego, znajdą odpoczynek w cieniu Wszechmogącego. To głoszę o Panu: On sam jest moją ucieczką i schronieniem, On jest moim Bogiem i Jemu ufam” (Ps 91:1–2).

W pierwszych dwóch wersetach Psalmu 91 psalmista dzieli się ciekawymi spostrzeżeniami na temat osoby Boga, używając czterech różnych tytułów Wszechmogącego.

W wersecie 1 psalmista mówi o „Tych, którzy mieszkają pod osłoną Najwyższego” (NLT). Imię „Najwyższy” pochodzi od hebrajskiego zwrotu El Elyon, który opisuje Boga jako Tego, który posiada i włada wszystkim. Nie możemy rościć sobie praw do niczego. Nasze dobra, umiejętności i zdolności, a nawet samo nasze życie, należą do Boga. Przyjęcie tej prawdy rodzi w nas ducha pokory, który jest idealną postawą wobec Boga.

Również w wersecie 1 psalmista odnosi się do „cienia Wszechmogącego” (NLT). Imię „Wszechmogący” pochodzi od hebrajskiego słowa Szaddaj , które podkreśla Bożą moc i wystarczalność. Pan jest nie tylko Bogiem żywym , ale także Bogiem dającym . Posiada wszystko i chce dać nam wszystko, czego potrzebujemy, aby rozwijać naszą relację z Nim. Zachęca nas, abyśmy prosili o cokolwiek, zawsze i wszędzie.

Kogo używa Bóg

Greg Laurie
„Moje serce ufa Tobie, Boże, moje serce ufa. Nic dziwnego, że mogę śpiewać Twoje chwały!” (Ps 57:7).

Pochodził z najskromniejszych początków i wyrósł na najpotężniejszego króla w historii Izraela. W boju był nieustraszony. Jako władca nie miał sobie równych. Bóg kiedyś nazwał go człowiekiem według swego serca. Mówię oczywiście o Dawidzie: pasterzu, psalmiście, muzyku, obrońcy, wojowniku, pogromcy olbrzymów i monarsze.

Historia Dawida jest jedną z najbardziej znanych w całym Piśmie Świętym i nie bez powodu. Dawid to ktoś, z kim większość ludzi może się utożsamić. Był outsiderem, kimś, kogo inni pomijali. Był prześladowany i znajdował się w sytuacjach, na które nie miał wpływu. Starał się postępować właściwie, ale nie wahał się podejmować naprawdę złych decyzji.

Jednak Bóg posłużył się nim do dokonania niesamowitych rzeczy. Przyglądając się historii Dawida, możemy znaleźć pewne wskazówki co do tego, jakimi ludźmi posługuje się Bóg.

Po pierwsze, Bóg posługuje się zwykłymi ludźmi. Pan woli działać w zwykłych ludziach i za ich pośrednictwem, aby czynić niezwykłe rzeczy. W ten sposób osoby, które są świadkami tych niezwykłych czynów, nie będą zdezorientowane, kto ich dokonał. Bóg chce, aby ludzie oddawali chwałę Jemu, a nie ludziom.