John Fenn
Tłum.: Tomasz S.
Witajcie
W zeszłym tygodniu widzieliśmy, że faryzeusze („oddzieleni”) ustanowili prawo lub tradycję, którą zaczęto stawiać ponad Prawem Mojżeszowym.
Tata Barb nie należał do osób, które starannie odmierzały dawki leków. Chciał stosować się do zaleceń lekarza, ale uważał, że jeśli na recepcie napisano: „przyjmować 1 tabletkę”, to on weźmie 2. Skoro jedna pomaga, to łyknięcie dwóch jest jeszcze lepsze. W pewnym sensie właśnie tak postępowali faryzeusze. Jeśli Bóg ustanowił jedno prawo w jakiejś kwestii, to dwa dodatkowe prawa wymyślone przez nich samych musiały być czymś jeszcze lepszym.
Faryzeusze dodawali własne prawa i tradycje, kierując się pragnieniem podobania się Bogu. Tak było w przypadku wspomnianego w zeszłym tygodniu przykładu obmywania rąk. Skoro Słowo Boże mówiło, że kapłani muszą umywać ręce przed rozpoczęciem służby w świątyni, to przecież wprowadzenie obowiązku mycia rąk przez wszystkich przed każdym posiłkiem i przekąską również powinno podobać się Bogu. A zatem ustanówmy jeszcze zasadę, że garnki i patelnie trzeba myć PRZED ich użyciem!
Pamiętajcie, że w Ewangelii Mateusza 15:6 oraz Marka 7:1–3, a szczególnie w wersetach 8 i 13, Jezus powiedział, że faryzeusze „zaniedbują przykazanie Boże, a trzymają się nauki ludzkiej”, a przez to „czynią słowo Boże bezskutecznym”. Mam nadzieję, że to nauczanie pomoże tym czytelnikom, którzy przestrzegali ludzkich tradycji, sądząc, że w ten sposób robią to, czego chce Bóg, a ostatecznie odkryli, że są pozbawieni mocy i nie odczuwają Bożej obecności w swoim życiu, nie wiedząc nawet dlaczego. Dlaczego, kiedy robią to czy tamto, nie czują, że Bóg jest w tym obecny? Przecież robią wszystko, czego ich nauczono. Gdzie więc jest Bóg? Problem polega na tym, że nie ma Go w ludzkich tradycjach. Mam nadzieję, że ten cykl nauczań pomoże odpowiedzieć na niektóre pytania.
Faryzeusze powstali podczas odnowy religijnej, która rozpoczęła się około 165–160 roku p.n.e., czyli mniej więcej 200 lat przed rozpoczęciem działalności ewangelizacyjnej Jezusa. Chcieli służyć Bogu. Chcieli, aby ludzie postępowali zgodnie z Bożymi zasadami. Jednak z biegiem czasu zasady i przepisy zajęły miejsce relacji z Bogiem.
Przepisy ochronne – „płot wokół Prawa”
Przytaczam niektóre z około 800 praw ustanowionych przez faryzeuszy, aby przyjrzeć się temu samemu zjawisku, które obserwujemy we współczesnym chrześcijaństwie. Faryzeusze dodawali własne przepisy jako swego rodzaju płot wokół Prawa Mojżeszowego, aby chronić to, co Bóg przekazał Mojżeszowi. Jak wspomniałem w pierwszej części, faryzeusze, czyli „oddzieleni”, początkowo stanowili ruch odnowy świętości. Chcieli służyć Bogu. Byli gorliwi i pragnęli, aby wszyscy prowadzili święte życie. Na przykład, kiedy zapisywali imię Boga, usuwali z niego samogłoskę, aby nie dopuścić do wypowiedzenia go nadaremno. Dlatego w ortodoksyjnych materiałach religijnych lub w bardzo religijnych materiałach chrześcijan mesjanistycznych można spotkać zapis „B-g” lub „B*g” (zamiast Bóg). Usunięcie samogłoski sprawia bowiem, że nie można tego słowa normalnie wymówić.
Przykazanie dotyczące szabatu w Księdze Wyjścia 20:8–11 mówi, aby nie wykonywać żadnej pracy. Faryzeusze zbudowali wokół niego dodatkowy przepis ochronny, zgodnie z którym nawet zabicie muchy w szabat było grzechem, ponieważ uznawano to za wykonywanie pracy. Inna zasada mówiła, że jeśli w szabat twój dom stanąłby w płomieniach, nie wolno ci wynieść z niego żadnych przedmiotów, aby je uratować, ponieważ byłaby to praca. Można było jednak założyć na siebie kilka warstw ubrań i wyjść z płonącego domu. Nie wolno było wynosić ubrań, ale można było je na siebie założyć. Człowiekowi nie wolno było również splunąć na ziemię w szabat, ponieważ uznawano to za oranie lub uprawianie ziemi. Kobiecie nie wolno było w szabat patrzeć w lustro, aby nie uległa pokusie wyrwania siwego włosa, co według nich również stanowiło pracę. To właśnie z takimi „przepisami ochronnymi” Jezus polemizował w Ewangeliach.
„Droga szabatowa” jest prawdopodobnie najbardziej znanym przykładem. Jej długość wynosiła nieco ponad pół mili, czyli około jednego kilometra.
To właśnie ograniczenie odległości, jaką można było pokonać w szabat, umożliwiło im zapoczątkowanie praktyki „zgromadzenia” (po hebrajsku: synagoga) w szabat. Rodziny mieszkające blisko siebie, liczące łącznie co najmniej dziesięciu mężczyzn powyżej 13. roku życia, mogły się „gromadzić”, czyli tworzyć synagogę, aby wspólnie spożywać posiłek, rozmawiać, uczyć się i dzielić tym, co wiedziały o Bogu i Jego Słowie. Ludzie mogli przejść około pół mili, czyli jednego kilometra, aby znaleźć takie „zgromadzenie/synagogę”, w której spotykały się rodziny przestrzegające szabatu. Ograniczenie odległości sprzyjało budowaniu wspólnoty wiary.

