Z Jego Łaski
Greg Laurie
„Bóg zbawił cię swoją łaską, kiedy uwierzyłeś. I nie możesz sobie tego przypisać; to dar od Boga. Zbawienie nie jest nagrodą za dobre uczynki, które uczyniliśmy, więc nikt z nas nie może się nim chwalić” (Ef 2:8–9).
W dzisiejszym nabożeństwie będziemy mówić o proszeniu Boga o łaskę.
Wierzący powinni być ostrożni, modląc się o sprawiedliwość. W pośpiechu, by naprawić wyrządzone nam krzywdy, tracimy z oczu fakt, że sprawiedliwość obejmuje również otrzymanie tego, na co zasługujemy. A my, jako grzesznicy, zasługujemy na sąd od świętego Boga.
Zamiast tego, często lepiej modlić się: „Boże, zmiłuj się nade mną. Boże, okaż mi swoją łaskę”. Kiedy Bóg okazuje miłosierdzie, nie daje nam tego, na co zasługujemy – to znaczy, nie wydaje na nas sądu. A kiedy Bóg okazuje łaskę, obdarza nas swoją niezasłużoną przychylnością i błogosławieństwem.
Apostoł Paweł napisał: „Bóg zbawił was swoją łaską, gdyście uwierzyli. A to nie jest waszą zasługą, lecz darem od Boga. Zbawienie nie jest nagrodą za dobre uczynki, więc nikt z nas nie może się nim chlubić” (Ef 2:8–9).
Klasyczny przykład łaski znajdujemy w przypowieści Jezusa o synu marnotrawnym. Syn zgrzeszył. Zhańbił imię rodziny. Zgodnie z Prawem Starego Testamentu, uporczywy bunt przeciwko rodzicom mógł pociągać za sobą surowe konsekwencje, nawet śmierć przez ukamienowanie.
Gdyby ojciec potraktował swego marnotrawnego syna sprawiedliwie, biorąc pod uwagę jedynie to, na co zasługiwał swoim buntem, wynik mógłby być zupełnie inny.
Gdyby ojciec okazał synowi miłosierdzie, pozwoliłby mu przyjść jako najemnik, tak jak prosił chłopiec.
Ale ojciec okazał mu łaskę, obdarowując syna luksusowym strojem i wkładając mu na palec pierścień z sygnetem. Łaska przewyższa wszystko, czego ośmielamy się oczekiwać.
