Jaki jest grzech niewybaczalny i czy jesteś go winny?
dr Eli Lizorkin-Girzhel
W Ewangelii Mateusza 12, Jezus uzdrawia niewidomego i niemego opętanego przez demona. Po uzdrowieniu człowiek ten odzyskał wzrok i mowę. Tłumy zareagowały ze zdumieniem: „Czyż nie jest to Syn Dawida?” (Mt 12,22-23). Faryzeusze jednak odpowiedzieli:
„Tylko Belzebub, książę demonów, wypędza demony” (Mt 12,24)
Belzebub to żydowskie polemiczne określenie Baala. Oryginalny kananejski tytuł: Baal Zebûl („Książę Baal” lub „Pan Wzniosłego Przybytku”). Filistyński bóg (2 Krl 1): Baal-Zebûb („Władca Much”). Żydzi z czasów Drugiej Świątyni celowo zmienili to imię na Belzebub, używając hebrajskiego/aramejskiego זֶבֶל („łajno”), tworząc pogardliwe określenie „Pan Łajna”. Większość rękopisów Nowego Testamentu zachowała tę polemiczną formę.
Jezus odpowiedział, podając argumenty i przykłady (Mt 12,25-29), a następnie powiązał swoje dzieło, wspierane Duchem Świętym, bezpośrednio z nadejściem Królestwa Bożego:
„Ale jeśli Ja wypędzam demony Duchem Bożym (πνεῦμα τοῦ θεοῦ), tedy przyszło do was królestwo Boże” (Mt 12:28).
Kontekst
Jezus dokonywał publicznych, cudotwórczych znaków – przede wszystkim uzdrowień i egzorcyzmów – mocą Ducha Bożego (Mt 12,28; Mk 1,27). Niektórzy z jego żydowskich krytyków, posiadających autorytet w społeczności, aktywnie mu się sprzeciwiali. Publicznie oczerniali i zniesławiali jego posługę, umiejętnie przedstawiając dzieło Boga Izraela w Chrystusie jako demoniczne. Nie były to zwykłe głosy w tłumie; stanowiły one część judejskiej struktury władzy rozprzestrzenionej po Galilei. Sam Jezus później przyznał się do ich stanowiska:
„Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Wszystko więc, cokolwiek wam polecą, czyńcie i przestrzegajcie…” (Mt 23,1-2)
W Ewangelii Mateusza 12 ich oskarżenie przeciwko Jezusowi miało jasny cel: odwieść jak najwięcej ludzi od pójścia za Nim jako Mesjaszem, zamykając tym samym drzwi do Królestwa Bożego dla wielu. Jezus wyraził tę rzeczywistość:
„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Sami bowiem nie wchodzicie do niego i nie pozwalacie wejść tym, którzy chcą” (Mt 23,13).
To właśnie w tym krytycznym momencie historii odkupienia niektórzy faryzeusze publicznie sprzeciwili się widzialnemu dziełu Boga w Chrystusie, przypisując je sferze demonicznej. Czyniąc to, niesłusznie wykorzystali swoją duchową władzę i zwodzili niczego niepodejrzewających ludzi, uniemożliwiając im wejście do Królestwa Bożego. Co ciekawe, Ewangelie często przedstawiają faryzeuszy w pozytywnym świetle, pomimo ich ostrej krytyki. Na przykład Nikodem broni Jezusa (J 7,50–51), a niektórzy faryzeusze ostrzegają Jezusa przed Herodem (Łk 13,31). Gamaliel, faryzeusz, mądrze przemawia w obronie ruchu Jezusa i jego apostołów, wyrażając swoje wątpliwości, ale działając mądrze i unikając bluźnierstwa przeciwko Bogu (Dz 5,34–39).
Continue reading →
