Author Archives: pzaremba

Codzienne rozważania_28.10.2026

Ryzyko kontra nagroda

Greg Laurie
„Po tej modlitwie miejsce spotkania zadrżało i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym. Następnie głosili Słowo Boże z odwagą” (Dz 4:31).

Risk Versus Reward

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwej kwestii ryzyka i nagrody – o tym, kiedy być odważnym, a kiedy zachować ostrożność w decyzjach, które naznaczają nasze życie. Skupimy się szczególnie na ryzyku i nagrodzie w kontekście naszej wiary chrześcijańskiej. Zaczniemy od Dziejów Apostolskich.

Jak widzieliśmy w kilku wcześniejszych, chrześcijanie z Dziejów Apostolskich wysoko postawili poprzeczkę, jeśli chodzi o odwagę. Rozumieli ryzyko związane z głoszeniem ewangelii. Apostołowie Piotr, Jan i Paweł, wraz z Sylasem i niezliczoną liczbą innych, zostali wtrąceni do więzienia za wykonywanie dzieła Bożego. Szczepan i Jakub, wśród niezliczonej liczby innych, zostali zabici za swoją śmiałą wiarę.

Powodem jest to, że chrześcijanie z I wieku również rozumieli korzyści płynące z wypełniania Wielkiego Nakazu. Rozważali ryzyko, ale uznali, że nagrody są zbyt wielkie, by je przegapić.

A co z dzisiejszymi chrześcijanami? Wielu wierzących jest gotowych zrobić krok wiary – jeśli tylko istnieje plan awaryjny. Wolą mieć siatkę bezpieczeństwa. A jeśli chodzi o podejmowanie decyzji duchowych, z pewnością jest miejsce na ostrożność, roztropność i szukanie rady u tych, którzy żyją dłużej niż my. Mimo to, jest też miejsce na wiarę. Jest też miejsce na podejmowanie ryzyka i przekonanie, że warto je podjąć.

Continue reading →

Codzienne rozważania_27.10.2026

Kult bożków w XXI wieku

Greg Laurie
„Ich bożki to nic innego jak przedmioty ze srebra i złota, ukształtowane ręką ludzką. … A ci, którzy czynią bożki, są do nich podobni i wszyscy, którzy im ufają” (Ps 115:4,8).

Twenty-First-Century Idol Worship

W dzisiejszym nabożeństwie porozmawiamy o drażliwym temacie kultu jednostki — czyli pokusie stawiania ludzi na piedestale i przypisywania im zbyt dużego wpływu lub władzy nad nami.

Aby właściwie ująć tę dyskusję, musimy cofnąć się do spotkania Mojżesza z Bogiem na górze Synaj. Bóg dał Mojżeszowi Dziesięć Przykazań, których miał przestrzegać Swój lud. Przykazania te nadal odgrywają dużą rolę w życiu ludu Bożego, choć niektóre mogą wydawać się ważniejsze od innych.

Na pierwszy rzut oka Drugie Przykazanie może wydawać się najmniej konieczne spośród dziesięciu obowiązujących dzisiaj. Drugie Przykazanie znajdziesz w Księdze Wyjścia 20:4–5: „Nie będziesz czynił sobie bożka ani podobizny czegokolwiek w niebie, na ziemi lub w morzu. Nie będziesz się im kłaniał i nie będziesz im służył, bo Ja, Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym i nie będę tolerował waszych uczuć do innych bogów. Ja kładę grzechy ojców na synów, a grzechy dotykają całego domu, nawet synów w trzecim i czwartym pokoleniu tych, którzy Mnie odrzucają” (NLT).

Niektórzy mogą twierdzić, że złote cielce i inne ryte wizerunki nie są problemem XXI wieku. I choć prawdą jest, że większość wierzących nie kusi się dziś do wytapiania złota, by tworzyć pogańskie bibeloty, to drugie przykazanie jest wciąż niezwykle aktualne.
Prawda jest taka, że idole występują w najróżniejszych kształtach i rozmiarach, bo ludzie występują w najróżniejszych kształtach i rozmiarach. Wielu wierzących z dobrymi intencjami wpada w pułapkę tworzenia idoli z osób, którymi się zachwycają.

Continue reading →

Siła wyboru – 2

The Church Without Walls

John Fenn
Tłum.: Tomasz S.

Twoja wolna wola jest mocniejsza….
Czy wiesz, że twoja wolna wola jest silniejsza zarówno od Boga, jak i od diabła? To prawda. Żaden z nich nie może zmusić cię do zrobienia czegokolwiek.

Chrześcijanie, szczególnie charyzmatycy lub osoby związane z nauczaniem charyzmatycznym, są znani z tego, że przypisują diabłu wszystkie zło, które przytrafia się w ich życiu. Jeśli jednak dokładnie przyjrzymy się Nowemu Testamentowi i temu, co rzeczywiście robi diabeł, staje się jasne, że współcześnie przypisuje mu się odpowiedzialność za wiele rzeczy, za które tak naprawdę nie odpowiada.

W Ewangeliach czytamy o duchu niemocy, który utrzymywał pewną kobietę zgiętą. Był też duch głuchoty, który uniemożliwiał człowiekowi słyszenie. Był Legion, który przewodził co najmniej 2000 demonów w człowieku opisanym w Mk 5:8 i którego pisano duchem nieczystym (w sensie nieczystości seksualnej) itd. Diabeł przeszkodził Pawłowi w udaniu się tam, gdzie chciał, i wydaje się, że było to związane z prześladowaniami (1 Tes 2:13; zamieszki, które zmusiły go do opuszczenia miasta w Dz 17:13).

Przekraczanie limitów na karcie kredytowej nie jest dziełem diabła
Przybieranie na wadze aż do stanu otyłości albo głodzenie się również nie jest dziełem diabła. Uleganie nawykowemu grzechowi nie jest dziełem diabła. Demony kuszą, ale pożądanie grzechu bierze się z naszego ciała. Nie możemy zrzucać naszego grzechu na diabła, bo demon może jedynie kusić, a samo bycie kuszonym nie jest jeszcze grzechem. Sam Jezus był też kuszony. Grzechem jest dopiero ulegnięcie pokusie. To oznacza, że nasza wolna wola jest silniejsza od diabła, ponieważ MOŻEMY oprzeć się pokusie.

Tak, diabeł istnieje, ale twoja wola sama w sobie jest od niego silniejsza. Każdego roku miliony ludzi, którzy nie znają Boga, uwalniają się od uzależnień, nawyków, niewłaściwego sposobu myślenia i stylu życia wyłącznie dzięki sile własnej woli. Decydują, że chcą być wolni, podejmują stanowczą decyzję, a diabeł zwraca się wtedy do kogoś innego, kto nie jest tak zdeterminowany.

Demony przerywają swoje oddziaływanie, kiedy odkrywają, że nasza wola jest silniejsza od ich woli. Demony działają poprzez zastraszanie, ale w rzeczywistości jest to walka twojej woli z ich wolą. Kiedy odkrywają, że jesteś zdecydowany w swej decyzji i nie będziesz ulegał ich pokusom, myślom czy emocjom, wtedy odchodzą – przynajmniej na jakiś czas – i często próbują ponownie później.

Kiedy chrześcijanin uświadomi sobie, że TO ON SAM może kontrolować swoje myśli, uczucia i działania, że jest silniejszy od każdego demona, może żyć w wolności w Chrystusie.

Continue reading →

Codzienne rozważania_26.10.2026

Dążenie do szczęścia

Greg Laurie
„Nie bój się więc, mała trzódko. Bo to wielka radość dla Ojca waszego, że daje wam Królestwo” (Łk 12:32).

The Pursuit of Happiness

SłuchaćPrzez następne kilka tygodni będziemy rozmawiać o drażliwych tematach – sprawach, które odgrywają dużą rolę w życiu ludzi dzisiaj. Zaczniemy od odnalezienia szczęścia.

Dążenie do szczęścia zdaje się być częścią DNA naszej kultury. Jest tak głęboko zakorzenione w naszej świadomości, że Ojcowie Założyciele wymienili je jako podstawowe prawo w Deklaracji Niepodległości.
Ironią jest to, że dla wielu ludzi pogoń za szczęściem jest pustym, frustrującym i ostatecznie nie dającym satysfakcji doświadczeniem. Im usilniej dążą, tym mniej są szczęśliwi.

Lepszą opcję można znaleźć w Słowie Bożym
Słowo „błogosławiony” pochodzi od greckiego słowa „makarios” , które odnosi się do rodzaju szczęścia, które jest samo w sobie. Kiedy widzimy słowo „błogosławiony” użyte w Nowym Testamencie, to właśnie do niego się ono odnosi.

Zbyt często w naszym życiu szczęście nie jest samo w sobie. Raczej zależy od dobrych rzeczy, które się dzieją. Przekonujemy samych siebie, że gdybyśmy tylko dostali podwyżkę w pracy, spotkali odpowiednią osobę albo po prostu posiedli obiekt naszych pragnień, bylibyśmy szczęśliwi. Dopóki to się nie stanie, nasze szczęście jest w zawieszeniu.

Jeśli wydarzy się coś zabawnego lub ekscytującego, możemy przez chwilę odczuwać szczęście. Ale kiedy zabawa lub ekscytacja się kończą, szczęście również się kończy. Innymi słowy, nasze szczęście zależy od pewnych zdarzeń.

Continue reading →

Z serca oczy widzą

Francis Frangipane
„Twój pogląd na Boga jest najważniejszą częścią życia. Wszystko, co robisz, w mniejszym lub większym stopniu odzwierciedla to, jak postrzegasz swojego Ojca Niebieskiego”.

Każdy z nas ma w umyśle wyobrażenie o tym, kim według nas jest Bóg. Choć nie przyznalibyśmy się do tego przed sobą, niektórzy z nas faktycznie noszą w sobie myśli, które przedstawiają Boga jako okrutnego. Mamy tylko jeden sposób, by poznać, kim jest Bóg – studiowanie życia Chrystusa. Nie mamy żadnego punktu odniesienia, żadnego innego sposobu, by rozeznać naturę Boga, poza życiem, naukami i postępowaniem Jezusa.

Nie możemy wyrobić sobie poglądu na temat tego, kim jest Bóg, opierając się na tym, co powiedzieli nam pastorzy i chrześcijańscy autorzy; nie możemy też ufać naszym ideom i doświadczeniom. Ponownie, jedynym sposobem poznania Boga jest studiowanie życia Jezusa. Ponieważ jesteśmy uczniami Jezusa, postanowiliśmy uczyć się od Niego i tylko od Niego, jeśli chodzi o naturę Boga. Nie oznacza to, że nie słuchamy pastorów, nie czytamy chrześcijańskich autorów, ani nie porzucamy własnych doświadczeń; oznacza to po prostu, że szukamy namaszczenia Chrystusa we wszystkim, co czytamy lub czemu się poddajemy. Bóg może używać ludzi, aby nas nauczać, ale musimy rozeznawać głos Pasterza. Bo jeśli naprawdę jesteśmy Jego owcami, nie pójdziemy za innym głosem.

Widzenie Boga takim, jakim jest, uwalnia ogromną moc. Rozumiemy, że On chce uzdrowić nasze choroby i odpuścić grzechy. Studium tego, jak Jezus postępował z grzesznikami, ukazuje nam Boży punkt widzenia na człowieka. On nas nie potępia, lecz pragnie nas wyzwolić. A gdziekolwiek i kiedykolwiek zawiedziemy, On nas podnosi i dodaje otuchy.

Jezus kochał i wychwalał dziecięcą szczerość serca, objawiając w ten sposób, że nie musimy ukrywać swoich grzechów. Prosi jedynie o uczciwość. Jednocześnie najbardziej nienawidził hipokryzji i samouwielbienia, ponieważ te postawy oddalały nas od rzeczywistości Jego miłości.

Niektórzy z was mieli złe doświadczenia z rodzicami. Te doświadczenia postawiły filtr między waszym sercem a rzeczywistością Boga. Myślicie, że Bóg myśli tak jak wasi rodzice. Trudno wam zaufać Bogu. Czujecie, że gdyby wasi rodzice was nie kochali, jak Bóg mógłby was kochać? Często zmagacie się ze strachem przed odrzuceniem przez Boga. Musicie uwolnić się od tych myśli.

Całe twoje życie, stan twojego życia, sam sens twojego życia, wszystko opiera się na twojej koncepcji Boga. Jeśli nie wierzysz, że Bóg troszczy się o twoje życie, będziesz miał bardzo niesatysfakcjonujące życie. Jakże straszną hańbą byłoby żyć bez dobrodziejstw miłości twojego niebiańskiego Ojca!

Continue reading →

Działania, intencje, motywacje

Kevin Bauder
23 paź 2026 | Z ostatniej chwili

Mówią, że czyny mówią głośniej niż słowa. Może czasami tak jest. Ale często ocena samych czynów okazuje się trudna lub wręcz niemożliwa.

Pewnego dnia szedłem ulicą osiedlową. Przede mną trzy kobiety rozmawiały na chodniku. Jedna z nich miała ze sobą malucha, na którego nie zwracała prawie uwagi. Nagle maluch postanowił uciec z aresztu. Z zaskakującą prędkością skierował się w przestrzeń między dwoma zaparkowanymi samochodami i miał zamiar wybiec na ulicę. W jego kierunku jechał samochód. Samochód jechał z rozsądną prędkością, ale kierowca nie zdążyłby zauważyć dziecka i się zatrzymać. Krzyknąłem i pomachałem. Matka zobaczyła dziecko, podbiegła i złapała je w ostatniej chwili. Potem stanęła na krawężniku, krzycząc i przeklinając przejeżdżający samochód, którego kierowca wciąż nic nie zauważył. Najwyraźniej uznała, że ta niemal tragedia to wina kierowcy.

Wyobraź sobie, że stało się najgorsze, że kierowca potrącił dziecko i że ono zmarło. W wiadomościach prawdopodobnie napisano by tylko, że kierowca przejechał dziecko. Ludzie obwiniliby kierowcę. Ale z tego, co widziałem, prawdziwa wina leżała po stronie matki. Jej zaniedbanie – niewypełnienie obowiązku – byłoby najczęstszą przyczyną śmierci. Czyny kierowcy niekoniecznie mówiłyby same za siebie.

Nawet jeśli myślisz, że oceniasz czyny, często oceniasz coś innego. Wyobraź sobie siebie w zatłoczonym pokoju. Ktoś nadepnął ci na stopę, sprawiając ci prawdziwy ból. Ale zaraz potem przeprosił. Prawdopodobnie przyjmiesz przeprosiny. Zdajesz sobie sprawę, że to jedna z tych rzeczy, które zdarzają się w zatłoczonych pomieszczeniach. To nieuniknione. Zakładając, że nie wyrządzono większej krzywdy, najprawdopodobniej wymazasz to zdarzenie z pamięci.

Nie oceniłeś czynu. Czyn polegał na nadepnięciu na twoją stopę i zadaniu ci bólu. Oceniłeś intencję. Zarówno sytuacja, jak i przeprosiny dały ci do zrozumienia, że ta osoba nie miała na celu wyrządzenia ci krzywdy. Prawdopodobnie nawet nie była niedbała. Mógł zostać potrącony, a ty w ostatniej chwili nieświadomie przesunąłeś stopę na jego drogę. On tylko próbował przejść przez pokój. Pomimo chwilowego bólu, oceniłeś intencję i zignorowałeś incydent.

Z drugiej strony, wyobraź sobie, że ktoś w tym samym pokoju uderza cię zaciśniętą pięścią w twarz. Pudłuje, a ty nie odczuwasz bólu. Mimo to natychmiast stajesz w gotowości. Dlaczego? Ponieważ sądzisz, że ta osoba próbuje cię skrzywdzić. Prawdopodobnie spróbuje ponownie. Musisz być gotowy. Ale znowu, to, co oceniłeś, to nie działanie, ale intencja.
Czyny mężczyzny (kobiety, dziecka) to to, co on faktycznie robi. Jego intencje to to, co próbuje zrobić. W wielu okolicznościach nie da się ocenić jego czynów bez uprzedniej oceny jego intencji. Ocena intencji to ważne zadanie moralne.

Continue reading →

Codzienne rozważania_24.10.2026

Tak odważny i tak bojaźliwy jak Eliasz

Greg Laurie
„Pamiętajcie, drodzy bracia i siostry, że niewielu z was było mądrych w oczach świata, potężnych czy bogatych, gdy Bóg was powołał. Zamiast tego Bóg wybrał to, co świat uważa za głupie, aby zawstydzić tych, którzy uważają się za mądrych. I wybrał to, co bezsilne, aby zawstydzić tych, którzy są możni” (1Kor 1:26–27).

As Bold and as Fearful as Elijah

Wspominaliśmy o doświadczeniach proroka Eliasza w jednym z poprzednich nabożeństw. Chcę jednak powrócić do jego życia, aby zilustrować, jakimi ludźmi posługuje się Bóg do wypełniania swojego dzieła. Szybki rzut oka na prorockie CV Eliasza podpowiada nam, że wskrzesił syna wdowy. Rozstąpił rzekę Jordan. Powstrzymał deszcz w Izraelu na trzy i pół roku. Sprowadził ogień z nieba.

Głębsze zanurzenie ujawniłoby, że Eliasz był Tiszbitą z Gileadu. Dziś może to niewiele dla nas znaczyć, ale ważne jest, aby wiedzieć, że Gilead leżał na wschód od rzeki Jordan. Ludzie, którzy tam mieszkali, byli szorstcy, opaleni i twardzi. Jako Tiszbita, Eliasz ubierał się w skóry zwierząt. Nie był to człowiek, którego można było lekceważyć.

A co to ma wspólnego z nami? Według nowotestamentowej Księgi Jakuba, „Eliasz był człowiekiem o naturze podobnej do naszej” (5:17). W Przekładzie Nowego Życia czytamy: „Eliasz był człowiekiem takim samym jak my”.

Są fragmenty historii Eliasza, które sprawiają, że wydaje się on nadczłowiekiem. Ale nim nie był. Był tak samo omylny, tak samo wadliwy – i czasami tak samo przestraszony jak my. W pewnym momencie popadł w tak przygnębienie, że chciał się poddać i umrzeć.

Continue reading →