Frank Viola
Oryg.: TUTAJ
13 listopada 2026 r.
Witamy w kolejnym czwartkowym NIEFILTROWANYM artykule, jedynym cotygodniowym artykule, który głosi, że przycisk drzemki jest dowodem na to, że ludzie mogą przegrać kłótnię z samymi sobą.
Przez większość życia, gdy ktoś mówił mi: „Johnny jest chrześcijaninem”, w mojej głowie tańczył radosny taniec. Cudownie. Johnny kocha Jezusa. Johnny kocha ludzi Boga. Wszystkich.
Johnny jest bezpieczny. Można mu powierzyć kluczyki do samochodu i hasło do Netflixa.
Raduję się razem z aniołami w niebie.
(Nawiasem mówiąc, „Johnny” symbolizuje celebrytów, gwiazdy filmowe, sportowców, muzyków, znanych podcasterów i ludzi, których choć trochę poznałem.)
Potem spędziłem kilkadziesiąt lat wśród „chrześcijan”.
Dzisiaj, gdy ktoś mówi: „Johnny [wstaw imię znanej osoby] właśnie został chrześcijaninem”, nie świętuję tego od razu.
Drapię się po głowie i zadaję pytanie, którego prawie nikt nie zadaje: Co to właściwie znaczy?
Oto niewygodna prawda. „Chrześcijanin” stał się jednym z tych słów tak wielkich, że prawie pustych.
Dotyczy to każdego, począwszy od kobiety, która w każdy wtorek po cichu karmi bezdomnych, aż po faceta, który od dwudziestu lat nie otworzył Biblii, ale jest pewien, że Jezus głosowałby na republikanów, demokratów lub libertarian.
Przychodzi mi na myśl baseball. Myślę, że ta ilustracja pomoże mi zrozumieć, o co mi chodzi.
Jeśli powiem ci, że Johnny jest fanem baseballu, to właściwie niczego się nie dowiesz.
Zapytałbyś: „Jaki kibic? Yankees? Red Sox?”
To nie jest drobny szczegół. To cała historia.
Posadź w październiku fana drużyny Yankees i fana drużyny Red Sox w tym samym barze, a szybko odkryjesz, że stwierdzenie „obaj kochamy baseball” nie jest tak łączącą nas siłą, jak ci się wydawało.
Ten sam sport. Te same zasady. Te same dziewięć inningów. I ledwo się znoszą.
A potem, oczywiście, niektórzy kibice powiedzieliby: „Tylko moja drużyna jest uczciwa. Wszystkie inne drużyny to oszuści”.
