Greg Laurie „Ale gdy nadszedł właściwy czas, Bóg posłał swojego Syna, zrodzonego z kobiety, poddanego Prawu. Bóg posłał Go, aby wykupił wolność dla nas, którzy byliśmy niewolnikami Prawa, aby mógł nas przyjąć jako swoje własne dzieci” (Gal 4:4–5).
Niektórzy ludzie są żywo zainteresowani badaniem swojego drzewa genealogicznego. Być może mają nadzieję odkryć, że są spokrewnieni z kimś ważnym, sławnym lub bogatym. Czasami odkrywają rzeczy, których woleliby nie wiedzieć. Odkrywają w swoim drzewie genealogicznym dość znane postacie.
Możesz być zaskoczony, dowiadując się, że linia rodowa Jezusa Chrystusa była jednym z najbardziej zagmatwanych drzew genealogicznych wszech czasów. Zapisana dla nas w Ewangelii Mateusza 1 i Ewangelii Łukasza 3, obejmowała prostytutkę, oszustów, cudzołóstwo, kłamców, a nawet morderstwo. Musimy jednak pamiętać, że całe Pismo Święte jest natchnione przez Boga, w tym genealogie. A w genealogii Jezusa objawia się łaska Boża.
Zazwyczaj żydowskie genealogie nie uwzględniały kobiet. Jednak w genealogii Mateusza znajdujemy ich pięć: Tamar, Rachab, Rut, Batszebę i oczywiście Marię. To, co fascynuje w tych kobietach w najbardziej ekskluzywnej genealogii w historii, to fakt, że kilka z nich prowadziło się niemoralnie. To przypomina nam, że Jezus przyszedł, aby uzdrowić złamane życie i przywrócić złamane nadzieje.
Greg Laurie „Oczy Pana przeszukują całą ziemię, aby wzmocnić tych, których serca są Mu całkowicie oddane. Jakżeś był głupi! Odtąd będziesz walczył„(2Kr 16:9).
Zanim został wielkim ewangelistą, DL Moody rozmawiał z innym ewangelistą, Henrym Varleyem. Varley powiedział Moody’emu: „Świat jeszcze nie zobaczył, co Bóg uczyni z człowiekiem w pełni Mu poświęconym”.
Te słowa głęboko zapadły Moody’emu w serce. Odpowiedział mniej więcej tak: „Postaram się ze wszystkich sił, żeby być tym człowiekiem”. Był bardzo blisko odkrycia prawdy. Bóg dokonał niezmierzonych rzeczy w i przez D.L. Moody’ego. Niezliczone życia zostały przemienione dzięki jego posłudze. Można powiedzieć, że D.L. Moody był typem człowieka, który czytał Dzieje Apostolskie.
Księga Dziejów Apostolskich opowiada historię zwykłych mężczyzn i kobiet, którzy dokonali niezwykłych rzeczy, ponieważ pozwolili Bogu działać w ich życiu. Kiedy wichrzyciele w Tesalonice próbowali podburzyć tłum samozwańczych strażników przeciwko Pawłowi i Sylasowi, powiedzieli: „ Ci, którzy wywrócili świat do góry nogami, przyszli i tutaj ” (Dzieje Apostolskie 17:6). Bóg posłużył się Pawłem, Sylasem i niezliczoną liczbą innych, aby wywrócić ich świat do góry nogami. Chce posłużyć się tobą w tym samym celu.
Czy jesteś gotowy? Proces zaczyna się od powiedzenia: „Panie, chcę coś zmienić. Nie chcę, żeby ten świat mnie zmieniał. Chcę go zmienić. Użyj mnie”.
Poznaj hebrajskie i greckie tłumaczenia imienia, które jest ponad wszelkie imiona.
Dr Eli Lizorkin-Girzhel
W judeo-greckim Nowym Testamencie imię Jezus jest konsekwentnie zapisywane jako Ἰησοῦς (Iēsous). Ta grecka transliteracja odpowiada hebrajskiemu imieniu Jeszua (יֵשׁוּעַ ) lub jego dłuższa forma, Yehoshua (יְהוֹשֻׁעַ ), oba te imiona były powszechne wśród Żydów w okresie Drugiej Świątyni (ok. 516 p.n.e.–70 n.e.). Imię Jeszua pojawia się w Biblii hebrajskiej prawie trzydzieści razy, odnosząc się do różnych osób (np. Ezd 3:2; Neh 3:19; 1 Kronik 24:11). Podobnie imię Jehoszua, najbardziej znane z Jozuego, następcy Mojżesza, jest dobrze udokumentowane w tekstach biblijnych (np. Lb 13:16). Imiona te, zakorzenione w hebrajskiej tradycji językowej, stanowią podstawę do zrozumienia imienia Jezus.
Etymologicznie rzecz biorąc, Jehoszua (יְהוֹשֻׁעַto nazwa złożona, pochodząca od dwóch hebrajskich słów: elementu teoforowegoיָהוּ (Yahu), skrócona forma imienia Bożego YHWH (Tetragram) i czasownik יָשַׁע (jasza’), co oznacza „zbawić” lub „wyzwolić”. Tak więc imię Jehoszua można przetłumaczyć jako „JHWH zbawia” lub „Pan jest zbawieniem”. Jeszua, w nieco innej pisowni i wymowie (יְשׁוּעָה ), skrót od imienia Jehoszua (Ezd 3:2), upraszcza wymowę, zachowując jednocześnie sedno znaczenia. Imię Jeszua jest powszechnie uważane za skróconą formę imienia Jehoszua . Dokładnej historii tego skrócenia nie należy przeceniać. W tym kontekście Jeszua może być interpretowane jako „On [Pan] zbawia” lub po prostu „zbawienie”, w zależności od niuansów składniowych.
Równorzędność imion Jeszua i Jehoszua w judeo-greckim jest znacząca. Greckie Ἰησοῦς (Iēsous) nie rozróżnia tych dwóch form hebrajskich, ponieważ językowi greckiemu brakuje precyzji fonetycznej, która odzwierciedlałaby subtelne różnice w wokalizacji hebrajskiej. Greckie Ἰησοῦς może reprezentować hebrajskie imiona w rodzinie Jeszua/Jehoszua . To samo greckie imię jest używane w odniesieniu do Jozuego, syna Nuna, w Dziejach Apostolskich 7:45 i Liście do Hebrajczyków 4:8, a także w Septuagincie (np. Jozuego 1:1). Ta ciągłość językowa podkreśla wspólną tożsamość imion w kontekstach hebrajskim, aramejskim i greckim.
Teologiczne znaczenie imienia Jezus zostało wyraźnie wyrażone w Ewangelii Mateusza: „Nadasz Mu imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1,21). Stwierdzenie to nawiązuje bezpośrednio do imienia Jeszua i jego rdzenia semantycznego,יָשַׁע (zbawić). W języku hebrajskim imię Jeszua jest fonetycznie i koncepcyjnie powiązane z rzeczownikiem יְשׁוּעָה (yeshu’ah), co oznacza „zbawienie”. Ewangelia Mateusza 1:21 zawiera wyraźną grę słów w języku greckim: po słowie Ἰησοῦν ( Iēsoun ) następuje σώσει ( sōsei) , „on zbawi”. Ta grecka gra słów oddaje zbawcze znaczenie tradycyjnie kojarzone z imieniem semickim. Ta interpretacja jest zgodna z żydowskimi praktykami nadawania imion, gdzie imiona często miały znaczenie teologiczne lub prorocze, odzwierciedlając rolę lub boski cel osoby je noszącej.
Natomiast proponowane imię „Jahszua” nie posiada żadnych poświadczeń w starożytnych źródłach hebrajskich ani aramejskich. Zwolennicy imienia „Jahszua” argumentują, że łączy ono w sobie „Jah” (skróconą formę imienia JHWH) i „szua” (od rdzenia oznaczającego „zbawiać”). Teologicznie rzecz biorąc, „Jahszua” może wydawać się atrakcyjne, ponieważ można je interpretować jako „Jah zbawia”, co nawiązuje do zbawczej roli Jezusa. Jednakże forma ta jest językowo i historycznie niespójna. Żadne znane teksty żydowskie z okresu Drugiej Świątyni ani wcześniejsze nie używają imienia „Jahszua” jako imienia własnego. Zwoje znad Morza Martwego, literatura rabiniczna i inne współczesne źródła konsekwentnie poświadczają imię Jeszua lub Jehoszua, ale nigdy imię „Jahszua”.
Greg Laurie „Potem rzekł do tłumu: „Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się wyrzeknie swojej drogi, niech co dnia bierze swój krzyż i niech Mnie naśladuje. Jeśli będziesz się starał zachować swoje życie, stracisz je. Lecz jeśli oddasz swoje życie z mego powodu, ocalisz je”„ (Łk 9:23–24).
Jednym z najczęstszych błędnych przekonań na temat życia chrześcijańskiego jest to, że jest ono ograniczające – że odciąga ludzi od tego, co czyni życie radosnym i ciekawym. Ale to wcale nieprawda. Wręcz przeciwnie. Naśladowanie Chrystusa pozwala wierzącym uniknąć pułapek i konsekwencji podejmowania nierozsądnych decyzji. Ludzie, którzy podążają za Chrystusem, doświadczają życia w pełni. Podążanie za Chrystusem pozwala nam doświadczać błogosławieństw, które nasz Stwórca wbudował w to ziemskie doświadczenie dla naszej radości i spełnienia. Owszem, istnieją granice i kryteria, ale służą one naszemu własnemu bezpieczeństwu.
Jezus powiedział: „Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech zaprze się swojej drogi, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje” (Łk 9,23).
Większość ludzi dzisiaj prawdopodobnie nie do końca rozumie ideę niesienia krzyża. Ale ludzie żyjący w I wieku n.e. tak. W czasach Jezusa ktoś niosący krzyż ulicami Jerozolimy miał umrzeć. Dlatego kiedy Jezus powiedział: „Porzuć swoją drogę, bierz swój krzyż każdego dnia i naśladuj Mnie”, ludzie zrozumieli. Mówił, że aby za Nim pójść, musimy umrzeć dla własnych pragnień i przedłożyć wolę Bożą ponad własną.
Jezus powiedział również: „Jeśli będziesz się starał zachować swoje życie, stracisz je. Lecz jeśli oddasz swoje życie z mego powodu, ocalisz je” (Łk 9,24). Musimy stracić swoje życie, aby je odnaleźć.
Frank Viola Zanim przejdziemy do dzisiejszego artykułu „Deep Cuts”, chcę podziękować za przytłaczający odzew na nowe kazanie, które opublikowałem w zeszłym tygodniu: „Najważniejszy rozdział w Biblii: Odsłonięcie Rzymian 8”.
Niektórzy z Was nazwali je „arcydziełem sztuki”, które zaparło Wam dech w piersiach. Moja żona, która słyszała moje niezliczone kazania, powiedziała, że było to jedno z najpotężniejszych, jakie kiedykolwiek wygłosiłem. (Nie słyszała jeszcze innych kazań, które wygłosiłem w zeszły weekend).
Mam więc nadzieję, że posłuchacie, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście. To nie jest typowe ujęcie Rzymian 8.
Jak wspomniałem w czwartek, reszta kazań, które wygłosiłem w Teksasie, pojawi się w nadchodzących tygodniach. Reakcje na te kazania były równie entuzjastyczne, jak na kazanie Rzymian 8. Jestem więc wdzięczny i nie mogę się doczekać, aby się nimi z Wami podzielić.
A teraz czas na dzisiejsze przemyślenia
—
Podczas każdych wyborów prezydenckich i wyborów uzupełniających osoby kibicujące konkretnemu kandydatowi lub partii mają wrażenie, że przegrana ich strony zamyka kurtynę dla wolnego świata.
Ci, którzy są po stronie zwycięzców, mają odmienne zdanie.
Pomijając to, w praktycznie każdych wyborach niezliczeni chrześcijanie angażują się w ten sam poziom gniewu, jadowitej retoryki i politycznych ataków, co niewierzący świat.
Nie ma między nimi praktycznie żadnej różnicy, poza dodawanymi słowami „Jezus” lub „Bóg”.
Zarówno chrześcijanom pogrążonym w żałobie, jak i chrześcijanom świętującym, pragnę przypomnieć, że żaden prezydent, premier ani żaden organ prawny nigdy nie ustanowił królestwa. I żaden prezydent ani partia nigdy tego nie zrobią.
Weryfikacja rzeczywistości: Jeśli jesteś naśladowcą Jezusa Chrystusa, jesteś częścią ambasady radykalnie innego imperium, z radykalnie inną polityką.*
Należysz do królestwa, które nie jest z tej planety, ale które wymaga od ciebie całkowitego oddania, całkowitej pasji i życia — czegoś, co wielu ludzi (nawet chrześcijan?) poświęciło partii politycznej lub kandydatowi.
Jako ambasadorzy Królestwa Bożego, możemy być pewni, że Bóg ma wszystko pod kontrolą. Niezależnie od tego, czy odczuwasz skrajny strach, czy też rozkoszną ulgę z powodu nowo wybranego prezydenta lub premiera, Pan wzywa nas wszystkich, abyśmy dotknęli tronu w imieniu tej osoby: „Dlatego napominam przede wszystkim, aby prośby, modlitwy, błagania i dziękczynienia odprawiane były za wszystkich ludzi, za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić życie ciche i spokojne, z całą pobożnością i godnością. Jest to bowiem dobre i miłe w oczach Boga, naszego Zbawiciela” (1Tym 2:1-3).
Zwróć uwagę na modlitwę. Nie chodzi o to, by polityczni przywódcy świata zmienili kulturę, by skłonić ją do posłuszeństwa Bogu. Modlitwa jest po prostu o to, by władze polityczne pozwoliły nam, chrześcijanom, żyć „w ciszy i pokoju” dla naszego Pana.
Jak już widzieliśmy , ekklesia nie jest odizolowaną, odizolowaną enklawą. Stoi w świecie i dla świata jako świadek i świadectwo. Twierdzenie, że „Jezus jest Panem”, jest deklaracją polityczną, która odmawia uznania Cezara – czy jakiejkolwiek innej istoty – za Pana. Więc gdziekolwiek staniesz po wyborach politycznych, z jednej strony niech się nie trwoży twoje serce, z drugiej zaś niech nie pokłada całej nadziei w żadnym upadłym człowieku. Takie zachowanie oznacza, że zapomniałeś, że jesteś częścią wiecznego królestwa, które jest częścią niebios.
Nie ślubujemy wierności żadnej fladze poza flagą Królestwa Bożego. Kiedy tracimy to z oczu, zaczynamy wchodzić w konflikt z naszymi przeciwnikami politycznymi tak jak świat, krytykując ich, a nawet demonizując. Demonizacja powinna być stosowana wyłącznie do bytów pozaludzkich. Zbyt wielu chrześcijan jest skłonnych uznać, że ci, którzy nie zgadzają się z nimi politycznie, są źli.
Wyniki światowych wyborów politycznych nie oznaczają ani zbawienia, ani upadku świata. Są zaledwie punkcikami na wielkim radarze czasu. Proszę spojrzeć na to z dystansu. Nasi duchowi przodkowie żyli pod rządami władców, którzy rzucali ich na pożarcie lwom, podpalali jak ludzkie pochodnie i stosowali inne barbarzyńskie formy ucisku i rzezi.
Nie ulegaj pokusie angażowania się w politykę partyjną, zapominając kim jesteś i do kogo należysz.
Jesteśmy częścią królestwa, które przetrwa i ostatecznie pokona wszystkie inne.
Jezus jest Panem tego królestwa, a także Panem tego świata, bez względu na to, kto sprawuje władzę obecnie lub w przyszłości.**
Starajcie się najpierw o Jego królestwo, co oznacza pokazanie światu, jak wygląda, jak działa i jak się czuje królestwo Boże — zwłaszcza w gorących okresach politycznych.
Wszyscy prezydenci, premierzy i królowie będą jedynie przypisem na kartach historii. Ale królestwo Jezusa Chrystusa nie będzie miało końca.
Dzięki temu zrozumieniu pozbywamy się strachu i paniki w odniesieniu do naszych przedstawicieli rządowych.
To rozdział uzupełniający do mojej przełomowej książki INSURGENCE: Reclaiming the Gospel of the Kingdom .
Greg Laurie „Pewnego dnia członkowie niebiańskiego dworu stanęli przed Panem, a wraz z nimi przybył Oskarżyciel, Szatan. „Skąd przychodzisz?” – zapytał Pan Szatana. Szatan odpowiedział Panu: „Patrolowałem ziemię, obserwując wszystko, co się dzieje”. Wtedy Pan zapytał Szatana: „Czy zauważyłeś mojego sługę Hioba? To najwspanialszy człowiek na ziemi. Jest nienaganny – człowiek całkowicie prawy. Boi się Boga i stroni od zła”” (Job 1:6–8)
W tym tygodniu rozważaniach zajmiemy się kilkoma trudnymi pytaniami, jakie wierzący zadają Bogu. Zaczniemy od jednego z najczęściej zadawanych: Dlaczego Bóg pozwala diabłu wyrządzać nam zło? To pytanie nabiera szczególnego znaczenia w starotestamentowej historii Hioba.
„Pewnego dnia członkowie dworu niebieskiego przybyli, by stawić się przed Panem, a wraz z nimi przybył Oskarżyciel, Szatan. ‚Skąd przychodzisz?’ – zapytał Pan Szatana. Szatan odpowiedział Panu: ‚Przemierzałem ziemię i obserwowałem wszystko, co się dzieje’” (Hi 1,6–7 NLT).
Cóż za doskonały opis Szatana — po prostu wędruje jak lew, sprawdza wszystko i szuka ofiary.
„Wtedy Pan zapytał szatana: »Czy zauważyłeś mojego sługę Hioba? To najwspanialszy człowiek na całej ziemi. Jest nienaganny, mąż w pełni prawy, boi się Boga i stroni od zła«” (werset 8 NLT).
Diabeł nie jest pod wrażeniem Bożego wzoru sprawiedliwości. Parafrazując, diabeł odpowiada: „Daj mi spokój! Czy Hiob boi się Ciebie za nic? Boi się Ciebie, bo go chronisz”.
(przyp. mój: Piotr Z. Nie jestem za promowaniem obchodzenia świąt z ksiąg Mojżesza przez chrześcijan z pogan (Dz. 15:28), ale to, co działo się ze szkarłatną nicią jest bardzo znamienne. Stąd poniższy artykuł.)
Jom Kipur, kozioł ofiarny i szkarłatna nić, która przestała bieleć
Uwielbiam kozy. Uważam, że są najwspanialsze ze wszystkich. I jestem taka szczęśliwa, że już nie spychamy ich z klifów, jak to robiliśmy, gdy karmazynowa nić robiła się biała.
Och, nie masz pojęcia, o czym mówię? No to zapnijcie pasy, bo Jom Kipur, Dzień Przebłagania, znów nadszedł. Tego dnia pościmy przez 24 godziny, wspominając nasze grzechy i prosząc Boga i ludzi o przebaczenie. Nakazano to w Księdze Kapłańskiej 23:26-32. To jedyny dzień w roku, w którym Bóg dokonuje przebłagania za grzechy każdego człowieka.
Piszę z Jerozolimy dla chrześcijan, którzy chcą zetknąć się z Pismem Świętym w jego oryginalnym, żydowskim kontekście. Dla tych, którzy wiedzą, że pod powierzchnią kryje się coś więcej.
Czy na pewno? Możesz powiedzieć, że Jeszua uczynił to raz na zawsze na krzyżu i będziesz miał rację. Możesz powiedzieć, że to święto jest nieistotne w erze Nowego Przymierza i będziesz miał rację. Moim kontrargumentem byłby apostoł Paweł. „Badajcie samych siebie, czy trwacie w wierze” (2 Koryntian 13:5). Dlaczego nie wygospodarować czasu raz w roku na post i nie robić tylko tego? I dlaczego nie wykorzystać konkretnego czasu, który Bóg już na to wyznaczył? Więcej o tym później.
Szczegółowe instrukcje dotyczące tego dnia znajdują się w Księdze Kapłańskiej 16. To jedyny raz w roku, kiedy arcykapłan wchodził do Miejsca Najświętszego. Istniał rozbudowany system ofiar i rytuałów, które należało wykonywać we właściwy sposób. Jednym z rytuałów opisanych w Torze było przyprowadzenie dwóch kozłów i rzucanie między nimi losów. Jeden był „dla Pana”, a drugi „dla Azazela”. Po angielsku kozioł ofiarny.
(Przypis dla nerdowskich dygresji dla tych, którzy chcą wpaść ze mną w tę króliczą norę Azazela – Istnieją różne koncepcje co do tego, co oznacza Azazel, czy to zły duch pustyni, upadły anioł wspomniany w Księdze Henocha, przezwisko Szatana, a może pochodzi od „ez-azal”, „kozioł panowania” w języku aramejskim. Albo może po prostu „ez-El” – kozioł Boży. Niektórzy mówią, że został nazwany na cześć dwóch Nefilim o imieniu Uza i Azal, z czasów potopu. W starym greckim tłumaczeniu, Septuagincie, jest powiedziane „kozioł odejścia”, a w angielskich tłumaczeniach ten kozioł był nazywany „kozłem ofiarnym”, w oparciu o grecką interpretację i staroangielskie słowo oznaczające ucieczkę lub odejście. Koniec przypisu dla nerdów).
Składali w ofierze kozła, który otrzymał los „dla Boga”, podczas gdy grzechy ludu symbolicznie obciążały kozła ofiarnego, a następnie wypędzali go na pustynię (werset 10).
Biblia nie mówi, że róg kozła ofiarnego był owinięty szkarłatnoczerwoną nicią. A jeśli Bóg odpuszczał grzechy ludu, nić ta stawała się biała dzięki cudowi, zgodnie z Księgą Izajasza 1:18: „Choć wasze grzechy będą jak szkarłat, jak śnieg zbieleją; choć będą czerwone jak purpura, jak wełna staną się białe”. Ta szkarłatna nić nazywała się „Leszon ha-Zehorit”.
Skoro nie ma tego w Biblii, skąd o tym wiemy? Bo możemy o tym przeczytać w Misznie, najwcześniejszej części Talmudu. Została ona spisana w latach 200. n.e., ale zachowała tradycje dotyczące rytuałów Świątyni sprzed jej zburzenia, więc tradycja ta może odzwierciedlać praktyki pamiętane z okresu Drugiej Świątyni.
Teraz, oni tak naprawdę nie wysłali kozła ofiarnego, aby błąkał się i głodował na pustyni, ponieważ wtedy wkraczałby on na tereny zamieszkane i przynosił grzech z powrotem. Nie, mieli system, w którym ktoś towarzyszył kozłowi na pustynię na wschód od Jerozolimy, mijając po drodze punkty z jedzeniem i noclegiem, aż dotarli na Górę Montar, około 9 mil dalej, gdzie człowiek towarzyszący kozłowi zepchnął go z klifu. Jedno ze źródeł mówi, że przywiązali szkarłatną nić wokół jego rogu w świątyni, a zanim kozioł został zepchnięty w dół klifu, osoba, która go przyniosła, odcięła połowę nici i przywiązała ją do skały. Następnie, po zepchnięciu, nić stała się biała. Inne źródło mówi, że pozwolili nici zawisnąć w świątyni i tam sprawdzali, czy stała się biała.
Jeśli nić pozostawała czerwona, był to zły omen. Oznaczało to, że Bóg z jakiegoś powodu nie przebaczył ludziom grzechów.
A teraz posłuchajcie – jedno ze źródeł w Talmudzie głosi, że „przez czterdzieści lat poprzedzających zniszczenie Świątyni nić nie stała się biała”.
