Author Archives: admin

Przypadek Joba

Durain Joe

Wiekszosc wierzacych, którzy cierpieli z powodu chorób, w pewnym momencie swej choroby identyfikowali sie z Jobem, który stal sie znany z wielu fragmentów cytowanych z Ksiegi Joba.  Wiekszośc wierzących, którzy cierpieli z powodu chorób, w pewnym momencie swej choroby identyfikowali sie z Jobem, który stal sie znany z wielu fragmentów cytowanych z Ksiegi Joba.
Czesto odnosimy wrazenie, ze jakiś generalny dialog odbywa sie miedzy diablem a Bogiem, jakaś wielka niebianska gra miedzy nim, w której my, z nieznanych powodów jesteśmy pionkami! Ksiega Joba zawiera kilka wielkich faktów, które mogą nas nauczyc czegoś o wielkości i suwerenności Boga. Lecz rozwazmy kilka
mniej znanych faktów, które pomogą nam na drodze do Bozego uzdrowienia.

Chrześcijanie powinni czytac Ksiege Joba w świetle Odkupienia, Zycia i Sluzby naszego Pana Jezusa Chrystusa, Śmierci, Pogrzebu i Zmartwychwstania naszego Pana i Namaszczonego Dziela na Kalwarii. W rzeczywistości, jest to jedyny sposób, rozwazania Pisma obecnie.

Job byl poboznym i sprawiedliwym czlowiekiem a jednak zostal dotkniety przez choroby. Bóg uzdrowil go póLniej i blogoslawil obficie. Czytając historie Joba, wielu wyciąga bledne wnioski, ze Bog pozwolil Jobowi cierpiec choroby po to, aby go blogoslawic.

Rozwaz prosze ponizsze, pomniejszych, myśli o Jobie:

1. Job byl poboznym czlowiekiem, lecz nie byl doskonaly w tym sensie, ze nie byl doskonaly w pobozności, ani osobowości. Jest to niemozliwe bez nowego narodzenia i odnowienia ducha (p. Ef 4,24). Slowo doskonaly’ w Ksiedze Joba, powinno byc odczytywane jako dojrzaly, ten któremu nie brakuje fizycznej sily, urody, moralnie zupelny i niewinny, etycznie czysty w pelni integralny. Odnosi sie to do jego moralnego i fizycznego stanu i dzialan, a nie odnosi sie do jego ducha, który mial upadlą nature Adama.

2. Pismo uczy nas, ze czlowiek moze stac sie doskonalym duchowo tylko przez krew Jezusa, doskonalą ofiare jaką poniósl (Hebr 10,1; 10-14). Job zyl jednak w okresie, kiedy nie byla mozliwa doskonalośc (p. Równiez Hebr. 11,39/40).

3. Job zyl w stanie strachu. Sam mówi (3,25): Bo to, czego sie balem, nawiedzilo mnie, a to, przed czym drzalem, przyszlo na mnie.

Bal sie, ze jego dzieci otrzymawszy Blogoslawienstwo od Boga, mogą Boga zapomniec i w ten sposób zgrzeszyc przeciwko Niemu. Biblia nie wspomina, aby dzieci Joba zgrzeszyly przeciwko Bogu (1,5). Job nie zyl w okresie, gdy Chrystus zostal objawiony i nie mógl cieszyc sie doskonalą milością Boga, która usuwa wszelki strach (1 J 4,18). Nie mial równiez spisanych Bozych obietnic dotyczących dzieci meza sprawiedliwego, jak np. obietnica z Iz 54,13: Wszyscy twoi synowie bedą uczniami Pana, wielka bedzie szcześliwośc twych dzieci (BT).

4. Gdy Bóg powiedzial do szatana: Czy wiedzialeś mojego sluge Joba, bo nie ma mu równego na ziemi..(1,7), przypuszcza sie, ze Bóg chwalil sie Jobem przed Szatanem. Slowo zwróc uwage oznacza: zwrócic uwage na, skierowac oczy na lub sie do. Rozwazaj i pamietaj to, ze nie znamy tonu glosu jakim Bóg wypowiedzial te slowa! Raczej, Bóg, znając zle myśli Szatana we wszystkim, zwracając sie do niego zagrzmial do upadlego aniola, wykonawce zla i wielkiego Zwodziciela mówiąc: Czy zwrócileś swoje oczy na mojego sluge Joba.Bóg wiedzial, ze Szatan zamierzyl zlo przeciw Jobowi.

5. To Szatan a nie Bóg, uderzyl Joba wrzodami (2,7). Szatan otrzymal od Boga zezwolenie na to poniewaz:

  • Adam, Jego zaufany i wladca ziemi dopuścil zlo na ziemi.
  • Job dopuścil do swego zycia strach, który otworzyl drzwi do ataków diabelskich, poniewaz strach pochodzi od diabla. Pamietaj, ze Bóg nie dal nam duch strachu (2 Tym 1,7).


6. Podczas dyskutowania o Jobie, musimy pamietac o tym, w jakich czasach zyl Job. W tym czasie nie bylo pośrednika miedzy Bogiem a czlowiekiem (9,33 i 33,24/25). Job zalil sie na ten brak pośrednika i Elihu, jego przyjaciel pokazal moc pośrednika.

Lecz chwala Bogu, teraz jest pośrednik miedzy Bogiem a czlowiekiem, Czlowiek Jezus Chrystus (1 Tym 2,5).

7. Równie niewiele slyszy sie o pokucie Joba. Lecz Biblia zapisuje to, ze Job wypowiadal niemądre slowa podczas swego cierpienia, z których póLniej pokutowal.

Job 42,1-6

  • Wtedy Job odpowiedzial Panu, mówiąc: Wiem, ze Ty mozesz wszystko i ze zaden twój zamysl nie jest dla ciebie niewykonalny Któz jest w stanie zaciemnic twój zamysl nierozsądną mową? Alec to ja mówilem nierozumnie o rzeczach cudownych dla mnie, których nie rozumiem. Sluchaj, prosze. I ja chce mówic; bede cie pytal, a Ty racz mie pouczyc! Tylko ze slyszenia wiedzialem o tobie, lecz teraz moje oko ujrzalo cie. Przeto odwoluje moje slowa i kajam sie w prochu i popiele.

Podobnie jak wielu z nas dziś, poznanie Boga jakie mial Job, bylo informacjami z drugiej reki i oparte na czystej obserwacji, a nie na objawieniu z pierwszej reki, lecz Bóg jest milosierny i wyrywa nas z doświadczen ku cierpliwości, doświadczeniu, nadziei i manifestacji jego doskonalej milości (Rzym, 5,3-5).

Informacje Joba oparte na obserwacji, i moralnej i etycznej intuicji, doprowadzily go do doświadczenia, które zmusily go do odwaznego ogloszenia: 'Panie, przez te wszystkie lata tylko slyszalem o tobie i czcilem cie, mialem tylko swoje wlasne zrozumienie ciebie, lecz terasz moje duchowe oczy otworzyly sie i moge cie widziec!

Amen! Blogoslawieni czystego serca, albowiem oni oglądac Boga bedą! Gdyby Job mógl ujrzec przelotnie Zbawiciela stulecia przed tym, zanim przyszedl i objawil Swoje dziela, o ilez latwiej my bylibyśmy w stanie widziec Pana Chwal naszymi duchowymi oczyma.

O chore i niedomagające drogocenne dzieci Boze, wasza wiara moze by mala lub duza, lecz gdyby zostalo uruchomiona w tej mierze jaką masz, jak stary Job krzyczalbyś Widze Pana! Ci z pelnym poznaniem, obmodleni przez wielu wspanialych slug Bozych, lecz ciągle cierpiący na chroniczne lub śmiertelne choroby to jest doświadczenie, którego Pan chce wam oszczedzic, tak aby obfite i pelne blogoslawienstwo Boze moglo dzialac w twoim ciele. Niech Duch Świety otworzy twoje duchowe oczy, abyście widzieli Tego, który byl przygotowany nawet na to, aby umrzec za nas.


8. Biblijni naukowcy zgadzają sie co do tego, ze ksiega Joba jest jedną z pierwszych zapisanych ksiąg Biblii. Zatem Job, nie mial zadnego spisanego Slowa, na którym móglby polegac. Nie mial zatem nawet starych i wspanialych obietnic PS 23 czy 91! Czyz nie jest warte odnotowania, ze ten świety wytrzymal wszystko, nie mając doslownie nic spisanego i przekazanego mu, z tego co mamy dziś?

9. Cierpienia Joba byly bardzo krótkie, prawdopodobnie, zgodnie z wielu naukowcami, tylko 9 miesiecy. Potem, zyl pod wielkim Bozym blogoslawienstwem przez 140 lat. To pokazuje, ze ostatecznym planem Bozym jest zbawienie, odnowienie i blogoslawienstwo, i zemsta na wrogach naszego zycia

10. Job, podobnie jak wielu dziś, chwalil Boga za dziela diabelskie 1,21. W tym wersie stwierdzenia wiary Joba są wiernie i prawdziwie oddane, lecz one nie są prawdziwe. To bylo jego postrzeganie. Bóg nie jest mordercą. Wiemy o tym na podstawie zycia Jezusa, który powiedzial, ze nie przyszedl, aby zycie niszczyc, lecz zbawic. Bóg nie zabija, poniewaz to On sam dal przykazanie: nie bedziesz zabijal (II Moj20,13). Jednak Boze dziela zniszczenia są w obronie Jego wlasności, lub w wyniku gniewu i sądu, które są koniecznością wykonania wyroku jako Sedzia wykonujący sprawiedliwość.


LEKCJE POCHODZĄCE Z HISTORII JOBA

Glówną lekcją jakiej uczymy sie z ksiegi Joba jest Boza suwerennośc, chwala i Jobowe wytrwanie w cierpieniu i nieszcześciu, w obliczu niesprawiedliwości. Jak. 5,11: Oto za blogoslawionych uwazamy tych, którzy wytrwali. Slyszeliście o wytrwalości Joba i oglądaliście zakonczenie, które zgotowal Pan, bo wielce litościwy i milosierny jest Pan.Jakub cytuje Joba jako przyklad kogoś, kto zostal uzdrowiony, a nie kogoś kto zmarl z powodu chorób.

Wilford Reidt, ziec John G. Lake, poczynil nastepujące obserwacje dotyczące Joba. Job w swych czasach, nie mial spisanych obietnic Bozych. Obietnice zapobiegają dzialaniom zla. Dziś mamy obietnice zapobiegające wszelkiemu zlu, które spadlo na Joba, aby nie pojawilo sie w naszym zyciu.

Minione zlo: Szatan mial zgode Boga na uderzenie w Joba (Job 1:12, Job 2:6).

Obecna obietnica: Mamy Boze zapewnienie ochorny nas przed wszelkimi atakami diabla: Ps 41,2 …Wyratuje go Pan w czasie niedoli! Pan ustrzeze go i zachowa przy zyciu, Szcześliwy bedzie na ziemi; I nie wyda go na pastwe nieprzyjaciól jego.

Psalm 91:10 Nie dosiegnie cie nic zlego, plaga nie zblizy sie do namiotu twego,.

W ew. Luk 10:19, Jezus powiedzial: Oto dalem wam moc, abyście deptali po wezach i skorpionach i po wszelkiej potedze nieprzyjacielskiej, a nic wam nie zaszkodzi..

Minione zlo: Wszystkie dzieci Joba zginely (Job1:12, 19).

Obecna obietnica: Luk 9:54-56 A gdy to widzieli uczniowie Jakub i Jan, rzekli: Panie, czy chcesz, abyśmy slowem ściągneli ogien z nieba, który by ich pochlonąl, jak to i Eliasz uczynil? A On, obróciwszy sie, zgromil ich i rzekl: Nie wiecie, jakiego ducha jesteście. Albowiem Syn Czlowieczy nie przyszedl zatracac dusze ludzkie, ale je zachowac. I poszli do innej wioski.

Minione zlo : Szatan spowodowal rozbicie rodziny Joba, zwrócil jego zone przeciwko Jobowi (Job 2:9).

Obecna obietnica : Nowy Testament uczy harmonii w domach( Ef 5: 22-25).

Minione zlo:Job sądzil, ze to Bóg uderzyl go wrzodami (1,17), podczas gdy sprawcą byl Szatan (2,7). Job nie mógl rozumiec, ze Bozą wolą jest uzdrowienie, a nie dotykanie chorobami.

Obecna obietnica: W Nowym Testamencie widzimy Boga, który uzdrawia (Dz. 10,38) i szatana, który powoduje niemoc i związanie (Luk 13,11-17).

Minione zlo: Szatan mial moc nad Jobem

Obecna obietnica : Jezus dal nam wszelką moc nad nieprzyjacielem (Luk 10,19)

Minione zlo: Job nie mial wystarczającego poznania Boga. J42,3 mówi: Któz jest w stanie zaciemnic twój zamysl nierozsądną mową? Alec to ja mówilem nierozumnie
o rzeczach cudownych dla mnie, których nie rozumiem.

Obecna obietnica: Zostala nam udzielona w Chrystusie mądrośc i poznanie, aby zrozumiec wiele tajemnic Bozych (p. Kol 2,23). Wiecej, wiemy, ze jeśli poddamy sie Bogu i sprzeciwimy diablu, on ucieknie od nas Jak 4,7.

Minione zlo: Wśród cierpienia Job modlil sie o śmierc (Job 6; 8,9).

Obecna obietnica: Gdy jesteśmy chorzy, mamy sie modlic o uzdrowienie i Bóg nas uzdrowi Jak 5,14-16:

Choruje kto miedzy wami? Niech przywola starszych zboru i niech sie modlą nad nim, namaściwszy go oliwą w imieniu Panskim. A modlitwa plynąca z wiary uzdrowi chorego i Pan go podLwignie; jezeli zaś dopuścil sie grzechów, bedą mu odpuszczone Wyznawajcie tedy grzechy jedni drugim i módlcie sie jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele moze usilna modlitwa sprawiedliwego.

Drogie dzieci Boże, możemy się wiele nauczyć od Joba, lecz nie myśl, ze musisz chodzic w skórze Joba. Prosze pamiętaj doczytać historie do końca, a zaczniesz widziec Jezusa Chrystusa lekarza chorych cial.

Śleponarodzony z ew. Jana 9

раскрутка

Czy uzywanie instrumentów muzycznych w kosciele jest zabronione.

logo

Kilka lat temu byłem krótko w kościele, w którym nie używano instrumentów muzycznych. Odkrylem, że w braku instrumentów muzycznych stworzyli wspaniałą harmonię wypełniającą całą kaplicę. To było bardzo piękne.

Ponieważ niektórzy ludzie wierzą, ze instrumenty mogą być używane w kościele, podczas gdy inni wierzą, że jest to zabronione, chciałbym zobaczyć, co Biblia ma na ten temat do powiedzienia. Przed wszystkim, te dwa punkty widzenia całkowicie się wykluczają i tylko jeden z nich może być prawdziwy.

Okazuje się, że Nowy Testament nigdzie na nakazuje  używania instrumentów w Kościele, a więc nie widzę nic złego w śpiewaniu pieśni bez towarzyszenia instrumentów. Z drugiej strony Nowy Testament nigdzie tego nie zabrania ani nie potępia więc nie widzę niczego złego w śpiewaniu z akompaniamentem instrumentów muzycznych w czasie uwielbienia.

„Nowy Testament milczy na temat używania instrumentów muzycznych”


Jednym z głównych argumentów przeciwko instrumentom w kościele idzie jakoś tak:

„Nowy Testament milczy na temat używania instrumentów
w kościele, a zatem instrumenty muzyczne są zakazane w kościele.”

Ci, którzy używają tego argumentu zazwyczaj nie są przeciwni instrumentom w ogóle, lecz starają się po prostu być zgodni z zasadami Biblijnymi, które dostrzegają w NT. Lecz musimy być uważni w zakładaniu, że coś jest zakazana tylko dlatego, że nie jest bezpośrednio wspomniane w NT. Na przykład, jeśli odwiedzisz kościół, w którym takie przekonanie jest udziałem członków zgromadzenie, to zauważysz, że korzystają oni z mikrofonów, śpiewników, prowadzącego pieśni i nie ma  w tym nic złego, lecz ironiczne jest to, że możemy użyć ich argumentu, aby „udowodnić,” że te rzeczy są zakazane w kościele:

„Nowy Testament milczy na temat mikrofonów,
więc używanie mikrofonów jest zabronione w kościele.

„Nowy Testament milczy na temat śpiewników w kościele,
a zatem używanie śpiewników jest zabronione w kościele.

„Nowy Testament milczy na temat korzystania z prowadzącego
pieśni, zatem jest to zabronione w kościele.

Ci, którzy używają powyższego argumentu przeciwko graniu na instrumentach muzycznych w kościele szczerze próbują robić to, co wydaje im się właściwe, lecz nie zdają sobie sprawy z tego, że nie są konsekwentni w zastosowaniu tego argumentu. Zauważmy, że gdy selektywnie zastosujemy jakiś argument do jednej dziedziny a zignorujemy inną, w której ten argument również ma zastosowanie, to okazuje się, że nie do końca wierzymy w jego
wartość. Na przykład, w tym kościele, w którym byłem, gdzie nie korzystano z instrumentów muzycznych, używano stroików do podania właściwe tonacji do śpiewu, oraz wyznaczony był prowadzący śpiew, który używał ruchów rąk do dyrygowania śpiewem, używał również mikrofonu itd. Całkowicie popieram ich prawo do tych rzeczy, ponieważ nie widzę w nich nic nie biblijnego. Lecz zauważcie, że te rzeczy używane są w celu towarzyszenia uwielbieniu, aby pomóc ludziom znaleźć właściwą tonację, odpowiednie tempo i rytm oraz melodię. Jednak temu samemu celowi służą instrumenty muzyczne! Argument, że instrumenty nie są dopuszczone w kościele (ponieważ Nowy Testament milczy na ten temat) stosuje się również do stroików, mikrofonów, śpiewników, prowadzących uwielbienie itp. (ponieważ Nowy Testament milczy na temat tych rzeczy). Zatem ludzie są czasami niekonsekwentni w stosowaniu swoich argumentów przeciwko używaniu instrumentów w uwielbieniu.

Istotne jest to, że jeśli Nowy Testament bezpośrednio nie wspomina o jakiejś szczególnej sprawie, to nie dowodzi, że jest to zabronione w kościele. Korzystając z mikrofonów, stroików, śpiewników , itd., w kościele ludzie pośrednio zgadzają się z tym, nawet jeśli sprzeczają się o instrumenty muzyczne.

„Muzyka zagłusza śpiew”

Innym argumentem, które ludzie czasami podnoszą przeciwko korzystaniu z instrumentów muzycznych w kościele, jest to, ze mogą one zagłuszyć część uwielbienia. Lecz czy jest to wartościowy argument przeciwko instrumentom w kościele? Przede wszystkim, Bóg może nas słyszeć bez względu na to, jak głośna jest muzyka!

Gdy byłem w tym kościele, gdzie nie używano instrumentów, mój głos był zagłuszany przez głos prowadzącego i resztę zgromadzenia (co było w porządku jeśli o mnie chodzi, bo nie jestem zbyt dobry w śpiewaniu!). Nie ma zatem różnicy, jeśli mój głos jest zagłuszany przez instrumenty, co pokazuje, że ten argument jest słaby.  Na instrumentach też można grać bardzo delikatnie (tak, aby głos nie był zagłuszany, co unieważnia ten argument.

Innym problemem związanym z tym argumentem jest to, że Biblia mówi, że Bóg lubi bardzo głośne uwielbianie, ponieważ niebo jest bardzo głośnym miejscem. (patrz mój artykuł: 
href=”file:///C:/EvPol/LoveAndPraiseHim.htm”>Loving and Praising Jesus: He Is Worthy
).

„Grajcie muzykę w swoich sercach”

Czasami ludzie twierdzą, że Nowy Testament szczególnie mówi o tym, aby grać muzykę w sercach swoich:

„Efez. 5:19
Rozmawiając z sobą przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając
i grając w sercu swoim
Panu,

To, co się dzieje tutaj, to fakt, że ludzie chcą zamienić Ef 5:19 (powyżej) w prawo, tak jakby jedyny właściwy sposób grania muzyki dla uwielbienia to było w sercach naszych, a nigdy na instrumentach muzycznych. Lecz ten werset nie mówi o tym, że „w sercach naszych” jest jedynym sposobem prowadzenie uwielbienia Boga. Na przykład, wyobraźcie sobie, że powiem do przyjaciela:
– Zadzwoń do mnie z samochodu z komórki, gdy będziesz jechał do mnie do domu.
Oczywiście, że nie mówię, że on musi zadzwonić do mnie z komórki, czy że musi zadzwonić do mnie tylko wtedy, gdy będzie w samochodzie, czy też, że musi zadzwonić do mnie tylko wtedy, gdy będzie jechał do mnie. Nie będzie domyślał się, że ja zabroniłem mu zadzwonić do mnie w jakikolwiek inny sposób i o jakieś innej porze, prawda? A jednak w taki właśnie sposób ludzie chcą zinterpretować powyższe twierdzenie Pawła. Paweł mówi nam, żebyśmy grali w sercach, lecz to nie znaczy, że  zabrania nam korzystania z innych sposobów uwielbiania Pana.

Oto jeszcze jedna rzecz do rozważenia. Czy, gdy ludzie biorą Ef  5:19 i tworzą z niego doktrynę czy prawo, to czy oni sami szczerze są posłuszni temu co mówią, lub w co wierzą? Innymi słowy, czy gdy śpiewają pieśni uwielbienia dla Pana, to rzeczywiście grają „w swoich sercach.” Większość ludzi świadomie nie śpiewa w swoich sercach, czym demonstrują, że tak naprawdę nie wierzą w swój własny argument (że muszą grać w swoich sercach).

Jak zobaczyliśmy, niektórzy koncentrują się na frazie „grajcie w swoich sercach” i obracają to w doktrynę lub zakon. Lecz to czego nie widzą to fakt, że Paweł pisze : „śpiewajcie i grajcie w sercach waszych,” a zatem mówi nam ten wers, że nie tylko mamy grać muzykę w sercach swoich, lecz również śpiewać w sercach. Jeśli zatem mamy używać tego wersetu (Ef 5:19) do wykazania, że mamy grać muzykę tyko w naszych sercach (a nie w inny sposób), to musimy również powiedzieć, że musimy śpiewać tylko w naszych sercach (a nie w inny sposób). Możemy pokazać ten punkt widzenia idąc jeszcze dalej, gdy popatrzymy na Kol 3:16

Kol. 3:16
Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie; we wszelkiej mądrości
nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny, pieśni duchowne,
wdzięcznie śpiewając Bogu w sercach waszych;

Lub lepiej:

Kol 3:16(BT)
16. Słowo Chrystusa niech w was przebywa z /całym swym/ bogactwem:
z wszelką mądrością nauczajcie i napominajcie samych siebie przez psalmy,
hymny, pieśni pełne ducha, pod wpływem łaski śpiewając Bogu w waszych
sercach.

Zatem ponownie Nowy Testament mówi nam o śpiewaniu w sercach, jak pokazuje dobrze znany komentarz biblijny:

pod wpływem łaski –greckie , „W łasce,” –
element w którym ma odbywać się twoje śpiewanie to „w łasce”
zamieszkującego Ducha Świętego. Ten człon zdania wyraża miejsce
i źródło prawdziwego śpiewu czy to publicznie czy prywatnie, mianowicie
zarówno serce jak i głos; śpiewanie (porównaj Kol 3;15 „pokój …
w sercach waszych), psalm miłości i chwały znajduje się najpierw
w sercu, zanim zostanie uwolniony przez usta, nawet jeśli nie jest wyrażany
głosem, lecz jako ciche uwielbienie. Grecki szyk zdania nie dopuszcza
wersji angielskiej z łaską w sercach”’; lecz raczej „śpiewajcie w sercach
waszych”
(
href=”http://bible.crosswalk.com/Commentaries/JamiesonFaussetBrown/jfb.cgi?book=col&chapter=003″
target=”Jamieson13″>Jamieson, Fausset, and Brown Commentary
)

Zatem zarówno Ef. 5:19 jak i Kol. 3:16 mówią nam o śpiewaniu w sercu. Jeśli zatem mamy interpretować Ef 5:19 w taki wąski sposób (że mamy grać wyłącznie w sercach naszych), to  powinniśmy tak samo interpretwoać Ef 5:19 i Kol 3:16 czyli że możemy śpiewać wyłącznie w naszych sercach (a nie w żaden inny sposób). W innym przypadku używalibyśmy niekonsekwentnej metody interpretacji Biblii, co pokazałoby, że tak na prawdę nie wierzymy w nasze własne argumenty wcale.

Gdybyśmy mieli interpretować wyrażenie „grajcie w sercach waszych” w zdecydowanie wąskim sensie (jak to chcą niektórzy), to popadlibyśmy w problemy z innymi fragmentami Pisma, jak np.:

2 Kor. 7:2
Zróbcie miejsce dla nas w sercach waszych; …

Filip. 1:7
Słuszna to rzecz, abym tak myślał o was wszystkich dlatego, że
mam was w swoim sercu,

Niektórzy argumentują, że „grać w sercu swoim” (Ef 5:19) znaczy, że musimy grać muzykę tylko w swoim sercu, a to nie dopuszcza do grania muzyki uwielbiającej w jakikolwiek inny sposób. Jest to legalistyczne interpretacja, które wywołuje problemy we fragmentach jak wypisane powyżej. Jeśli będziemy stosować takie wąskie patrzenie na „grajcie w swoich sercach ” to konsekwencja zmusza nas do użycia takiego myślenia w stosunku do „zróbcie miejsce w serach waszych,” również. Taka sztywna interpretacje 2 Kor  7:2 (powyżej) oznaczałaby, że Paweł zabrania chrześcijanom  w Koryncie zrobienie miejsc dla niego w ich domach, czy w jakiś inny sposób. Ten sam rodzaj interpretacji będzie sugerował, że Filipianie byli w sercu Paweła (Flp 1:7, powyżej), a zatem nie było ich w innym miejscu (takim jak Filipia).Taki wniosek nie ma sensu, co pokazuje na błąd argumentacji, że  „grajcie w sercach waszych” oznacza granie wyłącznie w sercach, a nie w jakiś inny sposób. W rzeczywistości Paweł właśnie pokazuje nam w 1 Kor 14:15, że nie zamierza nam wprowadzić wąskiej, sztywnej interpretacji tego typu stwierdzeń:

1 Kor. 14:15
Cóż tedy? Będę się modlił duchem, będę się modlił
i rozumem
; będę śpiewał duchem, będę też śpiewał
i rozumem.

Gdy Paweł mówi w powyższym wersecie „będę modlił się duchem,” to nie miał na myśli wąskiego, skostniałego znacznie, „będę modlił się tylko duchem, a nigdy nie będę się modlił inaczej.”   Wiemy, że nie rozumiał tego w taki sposób, ponieważ natychmiast dodaje „lecz będę się modlił również umysłem.” Paweł pokazuje nam, że nie miał zamiaru, aby zwrot „będę modlił się duchem” był interpretowany w wąski legalistycznych sposób, jak gdyby nigdy nie modlił się w inny sposób. Podobnie, gdy mówi, że „będę śpiewał w duchu (duchem)” nie ma na myśli tego, że „będę śpiewał się wyłącznie w moim duchu, i nigdy w żaden inny sposób.” Wiemy o tym, ponieważ zaraz dodaje „będę śpiewał  i umysłem.” Zatem nie chodziło Pawłowi o wąskie, legalistyczne traktowanie takich stwierdzeń jak: „będę modlił się umysłem” czy „będę śpiewał duchem,” czy „mam was w sercu swoim” czy „zróbcie miejsce w sercach swoich.” Ponieważ to Paweł powiedział: „śpiewajcie i grajcie w sercach Panu” (Ef. 5:19), to powinniśmy być poprowadzeni w interpretacji tego wersu, biorąc pod uwagę normalne intencje Pawła w stwierdzeniach tego typu. Zobaczyliśmy, że Paweł nie używał takiej formy stwierdzenia w wąski, skostniałuy, legalistyczny sposób, zatem byłoby wbrew normalnej argumentacji Pawła, jeśli będziemy utrzymywać, że Paweł maił na myśli wyłącznie granie muzyki w naszych sercach.

Jeśli nadal chcemy stosować Ef 5:19 jako doktrynę czy zakon (jak to niektórzy ludzie chcą), to powinniśmy przebadać kontekst tego wersu, aby się upewnić, że rozumiemy go właściwie:

Efez. 5:15-25
Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy,
lecz jako mądrzy, Wykorzystując czas, gdyż dni są złe. Dlatego nie bądźcie
nierozsądni, ale rozumiejcie, jaka jest wola Pańska. I nie upijajcie
się winem, które powoduje rozwiązłość, ale bądźcie pełni Ducha, Rozmawiając
z sobą przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i grając w sercu
swoim Panu,
D
ziękując zawsze za wszystko Bogu i Ojcu w imieniu
Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ulegając jedni drugim w bojaźni Chrystusowej.
Żony, bądźcie uległe mężom swoim jak Panu, Bo mąż jest głową żony, jak
Chrystus Głową Kościoła, ciała, którego jest Zbawicielem Ale jak Kościół
podlega Chrystusowi, tak i żony mężom swoim we wszystkim. Mężowie, miłujcie
żony swoje, jak i Chrystus umiłował Kościół i wydał zań samego siebie,

Ten fragment nie zawiera żadnego nakazu, który by zabraniał używania instrumentów w kościele. W rzeczywistości, zauważmy, że w tym fragmencie nie jest najważniejszy opis kościelnego zgromadzenia. Odnosi się on do społeczności wzajemnej między wierzącymi i Bogiem. Ponieważ więc ten fragment nie zabrania używania instrumentów w czasie uwielbienia i ponieważ kontekst tego wersu nie zajmuje się sposobem prowadzenia nabożeństwa, nie możemy używać tego fragmentu do „wykazania,” że instrumenty są zakazane w kościele.

Jeśli chcemy być dogmatyczni i legalistyczni co do „grania w swoich sercach” (jak to chcę niektórzy ludzie robić), to powinniśmy sprawdzić poprawność przekładu. W Ef 5:19, greckie słowo tłumaczone jako „grajcie” to psallo, jak łatwo sprawdzić w każdym greckim słowniku biblijnym, czy greckiej wersji Nowego Testamentu (sprawdź w lokalnej bibliotece lub chrześcijańskiej księgarni). Oto wszystkie przypadki użyciu w Nowym Testamencie niektórych form psallo (zgodnie ze słownikiem Stronga)

Efez. 5:19
Rozmawiając z sobą przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając
i grając [psallo] w sercu swoim Panu,

Rzym. 15:9
I aby poganie wielbili Boga za miłosierdzie, jak napisano: Dlatego
będę cię wyznawał między poganami I będę śpiewał
[psallo] imieniu twemu.

1 Kor. 14:15
Cóż tedy? Będę się modlił duchem, będę się modlił i rozumem; będę
śpiewał [psallo] duchem, będę też
śpiewał [psallo] i rozumem.

Jak. 5:13
Cierpi kto między wami? Niech się modli. Weseli się kto? Niech
śpiewa pieśni
[psallo].

Powyższe zestawienie zaprzecza dogmatycznemu podejściu, że mamy psallo w naszych sercach.  W Rzym 15:9 (powyżej) psallo jest użyte w kontekście czczenia Boga wśród pogan, co oznacza, że psallo jest robione werbalnie. W 1 Kor 14:15 Paweł robi wyraźną różnicę między psallo w umyśle i psallow duchu. W Jk 5:13 naturalnym zrozumieniem tego wersu jest to, że psallo powinno być wykonywane głośno (pomimo, że można argumentować iż psallo może być zarówno w sercu i w umyśle). Zatem jeśli podejmiemy próbę zrobienia zakonu z „grajcie psallo w swoich sercach„, wówczas zaprzeczymy innym fragmentom (powyżej) w których psallo nie jest w sercach.  Sprowadza się to do tego, że niektórzy ludzie biorą pojedynczy wers z Pisma (Ef 5:19) i tworzą na jego podstawie całą doktrynę lub zakon mówiąc, że on pozwala tylko na granie muzyki w sercach.

Amos 6:5

Niektórzy argumentują, że Amos 6:5 zabrania garnia na instrumentach muzycznych tak, jak to robił Dawid:

Amos. 5:12-27 – 6:8
Bo wiem, że liczne są wasze zbrodnie i wielkie wasze grzechy.
Gnębicie niewinnego, bierzecie łapówki, a prawo ubogich obalacie w bramie.
[…] Nienawidzę waszych świąt, gardzę nimi, i nie podobają mi się wasze
uroczystości świąteczne. Nawet gdy mi składacie ofiary całopalne i ofiary
z pokarmów, nie mam w nich upodobania, a na ofiary pojednania z tłustych
waszych cieląt nie mogę patrzeć. Usuń ode mnie wrzask twoich pieśni!
I nie chcę słyszeć brzęku twoich harf. […] A teraz poniesiecie Sikkuta,
waszego króla, i Kewana, obrazy waszych bóstw, które sami sobie uczyniliście,
Ja zaś zaprowadzę was do niewoli poza Damaszek – mówi Pan, Bóg Zastępów,
takie jest jego imię.[…] Wylegają się na łożach z kości słoniowej i
rozciągają się na swoich dywanach, a jadają jagnięta z trzody i cielęta
z obory. Pobrzękują na strunach lutni, jak Dawid wymyślają
sobie instrumenty muzyczne
, piją wino z czasz ofiarnych
i namaszczają się najlepszymi olejkami, lecz nie boleją nad zgubą Józefa.
Przeto teraz pójdą na wygnanie na czele wygnańców i ustanie ucztowanie hulaków.
Przysiągł Wszechmogący Pan na swoje życie – mówi Pan, Bóg Zastępów: Brzydzę
się pychą Jakuba, nienawidzę jego pałaców, wydam na łup miasto i wszystko,
co w nim jest.

Amos 6:5 mówi: „Pobrzękują na strunach lutni, jak Dawid wymyślają sobie instrumenty muzyczne” i niektórzy głoszą, że znaczy to, że Bóg zabronił używania instrumentów muzycznych. Jednak ten argument nie bierze pod uwagę istoty całego fragmentu. Na przykład, że zauważ wers 5:23 (powyżej) mówi: „Usuń ode mnie wrzask twoich pieśni” Zatem, jeśli bierzemy ten fragment jako  argument przeciwko instrumentom, to musimy również wyrugować śpiew, bo, na tej samej zasadzie, też jest zakazany. Innymi słowy, nie możemy wyrwać jednego wersetu z kontekstu i używać go, aby „udowodnić,” że instrumenty zostały zakazane. Gdy patrzymy na Am 6:5 w kontekście, widzimy, że Bóg gniewał się na Żydów z powodu ich bałwochwalstwa i innych zgorszeń i grzechów. Bóg karcił ich za ich hipokryzję w wykonywaniu zewnętrznych form czci, podczas gdy nadal trwali w swoich grzesznych drogach. To jest istota tego fragmentu, a nie zakaz używania instrumentów do uwielbiania.

„Zakon został zniesiony”

Innym argumentem jest to, że Stary Testament został usunięty na krzyży, zatem nie możemy powoływać się na psalmy czy inne fragmenty Starego Testamentu, aby uzasadnić korzystanie z instrumentów w kościele. Zgodnie z tym argumentem, instrumenty były formą uwielbienia Starego Testamentu (podobnie jak ofiary ze zwierząt), zatem jeśli wprowadzamy ponownie ofiary ze zwierząt lub instrumenty, to umieszczamy się ponownie pod Zakonem Mojżeszowym.

Problem pojawiający się w tym argumencie to niezrozumienie Zakonu Mojżeszowego. Zakon jest zapisany w Torze (pierwszych pięć ksiąg Biblii), napisanych przez Mojżesza. Jest tam zawarte 613 zasad i postanowień, które Izraelici mieli nakazane do wykonania, a wśród których zawarte było dziesięcioro przykazań. Na krzyżu nie został usunięty cały Stary Testament, lecz tylko Zakon Mojżeszowy (p. artrykuł: Christians and the Ten Commandments). Jezus z pewnością wypełnił Zakon, proroków i psalmy (p. Mat 5:17 i Łuke 24:44 jako przykłady), lecz to szczególnie owe 613 przepisów z Zakonu zostało zniesionych na krzyżu. W rzeczywistości, zauważ, że nadal jest wielu proroków Starego Testamentu, których słowa nie wypełniły się i te proroctwa ST nie zostały usunięte (p. artykuły:  href=”file:///C:/EvPol/SignsOfTheTimes.htm”>The Signs of the Times, The Second Coming, and Beyond the Second Coming).

Tak więc tylko Zakon Mojżeszowy został na krzyżu usunięty, a nie cały Stary Testament. Ponieważ Psalmy nigdy nie były zniesione, więc popatrzmy, co one mówią o uwielbianiu Pana:

Ps. 47:2
Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie! Wykrzykujcie
Bogu głosem radosnym,

Ps. 81:2-3
Radośnie śpiewajcie Bogu, mocy naszej, Wykrzykujcie
Bogu Jakuba!
Zanućcie pieśń i uderzcie w bęben, W mile dźwięczącą cytrę
i harfę!

Ps. 98:4-6
Wznoście Panu okrzyki radosne, wszystkie
ziemie; Weselcie się, cieszcie się i grajcie!
Grajcie Panu na cytrze I głośno śpiewajcie!
Na trąbach i głośnych rogach,
Grajcie przed Królem, Panem!

Ps. 150:3-5
Chwalcie go na głośnych trąbach, Chwalcie go na
harfie i cytrze!

Chwalcie go bębnem i pląsaniem, Chwalcie go na
strunach i na flecie!

Chwalcie go na cymbałach dźwięcznych, Chwalcie
go na cymbałach głośnych!

To tylko kilka przykładów, lecz skoro są one zapisane w biblii (i nigdy nie zostały usunięte), to jest to właśnie sposób, w jaki Pan chce, aby go czcić! Z muzyką, śpiewem, tańcem, krzykiem, klaskaniem i radością oraz na cymbałach brzmiących i tak dalej!

Przykłady z Nowego Testamentu

Nowy Testament nigdy nie zabrania ani nie potępia gry na instrumentach muzycznych w żadnej formie uwielbienia czy czci, które zapisane są w psalmach. W rzeczywistości jest dokładnie przeciwnie. Zauważcie, że Paweł mówi nam, abyśmy używali psalmów:

Efez. 5:19
Rozmawiając z sobą przez psalmy [psalmos]
i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i grając w sercu swoim Panu,

Kol. 3:16
Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie; we wszelkiej mądrości
nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy [psalmos],
hymny, pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewając Bogu w sercach waszych;

Greckie słowo tłumaczone tutaj jako „psalmy” to pslamos, a oto definicja podawana przez Słownik Stronga:

„fragment muzyki, tj. sakralna oda (z akompaniamentem głosu,
harfy lub innego instrumentu, „psalm”), zbiorowo, księga Psalmów –
Prównaj 5603 (podkreślenia dodane).

Paweł szczegółowo poleca nam, aby używać psalmów do uwielbienia i czci, a widzieliśmy przed chwilą, że psalmy szczegółowo mówią o tym, aby czcić Pana muzyką, śpiewem, tańcem, krzykiem, klaskaniem i radością oraz na cymbałach brzmiących i tak dalej!

Zwróć uwage na to, że Ps.18 zawiera uwagę do kierownika muzycznego:

Ps. 18:1: „Przewodnikowi chóru.”

W szczególności odnosi się to do Psalmu, zauważ, że Paweł bezpośrednio cytuje z tego psalmu:

Ps. 18:50
Przeto będę cię, Panie, wysławiał między narodami I będę
śpiewał imieniu twemu
.

Rzym. 15:9
9. I aby poganie wielbili Boga za miłosierdzie, jak napisano:
Dlatego będę cię wyznawał między poganami I będę śpiewał imieniu twemu.

Paweł cytuje muzyczny psalm i nigdy nie mówi do chrześcijan, że muszą odrzucić jego muzyczny aspekt. Psalmy są licznie cytowane w całym Nowym Testamencie i nigdzie nie jest zaznaczone, aby odrzucić muzyczny aspekt jakiegokolwiek z psalmów. Ps. 22, na przykład, jest innym psalmem muzycznym:

Ps. 22:1
Przewodnikowi chóru. Na nutę: „Łania w czasie zorzy
porannej…” Psalm Dawidowy.

Zwróć uwagę na to, że auto Listu do Hebrajczyków cytuje z tego psalmu:

Ps. 22:23
Będę opowiadał imię twoje braciom moim, Będę cię chwalił
pośród zgromadzenia.

Hebr. 2:12
Mówiąc: Będę opowiadał imię twoje braciom moim, Będę cię
chwalił pośród zgromadzenia;

Nowy Testament zawiera liczne cytaty z psalmów muzycznych i mówi się nam, abyśmy używali psalmów do uwielbienia (jak to widzieliśmy wcześniej). Nigdzie NT nie mówi nam, abyśmy zignorowali lub odrzucili muzyczny aspekt psalmów.

Rozważmy teraz przypowieść o „synu marnotrawnym.” (Łuk. 15:11-32). Jezus użył tej przypowieści, aby zilustrować miłosierdzie Ojca i Jego wielką miłość do nas. Zauważ, co się dzieje w tej przypowieści:

Łuk. 15:21-25
Syn zaś rzekł do niego: Ojcze, zgrzeszyłem przeciwko niebu i przeciwko
tobie, już nie jestem godzien nazywać się synem twoim. Ojciec zaś rzekł
do sług swoich: Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie
też pierścień na jego rękę i sandały na nogi, I przyprowadźcie tuczne
cielę, zabijcie je, a jedzmy i weselmy się,
24. Dlatego że ten syn mój był umarły, a ożył, zaginął, a odnalazł
się. I zaczęli się weselić. Starszy zaś syn jego był w polu. A
gdy wracając zbliżył się do domu, usłyszał muzykę i tańce,

A oto, co niektórzy biblijni naukowcy mówią na temat tej przypowieści:

„Jezus opowiedział przypowieść o Synu Marnotrawnym i jego starszym
bracie, aby wyjaśnić, że Bóg zaprasza wszystkich ludzi, aby weszli
do królestwa.”
(The Bible Knowledge Commentary, Walvoord
and Zuck, Dallas Theological Seminary, p.244, podkreślenia dodane)

„Przebaczająca miłość ojca, symbolizuje boskie miłosierdzie Boże
(NIV Study Bible, p.1996, podkreślenie dodane.)

Zatem Jezus opowiedział tą historię po to, aby pokazać nam jak bardzo Ojciec nasz kocha. Zauważ, że była muzyka, taniec       i radość w domu ojca. Przypuśćmy zatem, że muzyka (lub taniec) są zabronione w „domu” naszego Ojca (kościele), jak niektórzy ludzie wierzą, zatem dziwne jest to, że Jezus włączył muzykę i taniec do przypowieści o Ojcu. Na przykład wiemy, że cudzołóstwo nie jest akceptowane w przypowieści o Ojcu  (ponieważ jest to grzechem),
lecz Jezus zademonstrował, że instrumenty muzyczne i taniec akceptowane w przypowieści o Ojcu. Wniosek jest taki, że o ile cudzołóstwo jest grzechem, granie na instrumentach  w „domu” (kościele) naszego Ojca nie jest grzechem. Jezus nigdy nie powiedział, że to się zmieni, po Jego śmierci i zmartwychwstaniu i nigdzie w Nowym Testamencie ta zasada nie została usunięta.

W rzeczywistości są w NT fragmenty, gdzie muzyczne instrumenty w szczególny sposób towarzyszą czci i uwielbieniu Boga:

Obj. 5:8-14
A gdy ją wziął, upadły przed Barankiem cztery postacie i dwudziestu
czterech starców, a każdy z nich miał harfę i złotą czaszę
pełną wonności; są to modlitwy świętych. I zaśpiewali nową pieśń tej
treści: Godzien jesteś wziąć księgę i zdjąć jej pieczęcie, ponieważ zostałeś
zabity i odkupiłeś dla Boga krwią swoją ludzi z każdego plemienia i języka,
i ludu, i narodu, I uczyniłeś z nich dla Boga naszego ród królewski i
kapłanów, i będą królować na ziemi. A gdy spojrzałem, usłyszałem głos
wielu aniołów wokoło tronu i postaci i starców, a liczba ich wynosiła
krocie tysięcy i tysiące tysięcy; I mówili głosem donośnym: Godzien jest
ten Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i
chwałę, i błogosławieństwo. I słyszałem, jak wszelkie stworzenie, które
jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i w morzu, i wszystko, co w nich
jest, mówiło: Temu, który siedzi na tronie, i Barankowi, błogosławieństwo
i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków. A cztery postacie mówiły: Amen.
Starcy zaś upadli i oddali pokłon. O

Obj. 14:2-3
I usłyszałem głos z nieba jakby szum wielu wód i jakby łoskot
potężnego grzmotu; a głos, który usłyszałem, brzmiał jak dźwięki
harfiarzy, grających na swoich harfach
. I śpiewali nową pieśń przed
tronem i przed czterema postaciami i przed starszymi; i nikt się tej pieśni
nie mógł nauczyć, jak tylko owe sto czterdzieści cztery tysiące tych,
którzy zostali wykupieni z ziemi.

Obj. 15:2-4
I widziałem jakby morze szkliste zmieszane z ogniem, i tych, którzy
odnieśli zwycięstwo nad zwierzęciem i jego posągiem, i nad liczbą imienia
jego; ci stali nad morzem szklistym, trzymając harfy Boże.
I śpiewali pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń Baranka, mówiąc: Wielkie
i dziwne są dzieła twoje, Panie, Boże Wszechmogący; sprawiedliwe są drogi
twoje, Królu narodów; Któż by się nie bał ciebie, Panie, i nie uwielbił
imienia twego? Bo Ty jedynie jesteś święty, toteż wszystkie narody przyjdą
i oddadzą ci pokłon, ponieważ objawiły się sprawiedliwe rządy twoje.

W tych nowotestamentowych wersetach widzimy ludzi trzymających harfy i widzimy, że słyszalny był dźwięk jak harfistów grających na harfach. Jeśli będziemy usiłowali twierdzić, że te wersy nie opisują ludzi grających na harfach, to trzeba będzie uważać, czy nie wypaczamy intencji tego fragmentu w celu usprawiedliwienia naszych własnych uprzedzeń. Zauważ, że jeśli instrumenty są zabronione w kontekście uwielbienia Boga (jak niektórzy wierzą), to nie ma dla nich miejsce w powyższych fragmentach (gdzie ludzie uwielbiają Boga). Cudzołóstwo jest grzechem, na przykład, zatem nigdy nie zobaczymy w Piśmie ludzie sprawiedliwych, którzy dopuszczają się cudzołóstwa w czasie wielbienia Boga. Cudzołóstwo nie należy do całości kontekstu uwielbienia Boga, a jednak, zgodnie z powyższymi wersetami, muzyczne instrumenty i dźwięk instrumentów należą do kontekstu uwielbienia Bóg! Oznacza to, że jest całkowicie do zaakceptowania używanie instrumentów muzycznych w kościele, szczególnie w świetle wszystkich dowodów, jakie widzieliśmy dotąd.

Wniosek

Olbrzymia waga biblijnych dowodów demonstruje, że Nowy Testament nigdy nie potępia ani nie zabrania grania na instrumentach muzycznych (czy odtwarzania nagranej muzyki) w kościele. Widzimy w psalmach (które nie zostały usunięte), że Pan chce, abyśmy uwielbiali go muzyką, śpiewem, tańcem, krzykiem, klaskaniem i radością oraz na cymbałach brzmiących i tak dalej!

Mam nadzieję, że to pomaga i niech Pan obficie błogosławi was, gdy badacie Jego Słowo!


Pochodzenie oryginału:

„Are Musical Instruments Forbidden in Church?”

URL: http://www.layhands.com/AreInstrumentsForbidden.htm

In His Love,
Dave Root Houston, TX,

Send e-mail to: dave@layhands.com USA

Wszelkie cytaty biblijne, o ile nie zaznaczono inaczej, pochodzą
z Biblii Warszawskiej Brytyjskiego Towarzystwa Biblijnego

Ten materiał nie podlega prawom autorskim. Możesz go swobodnie
kopiować i rozpowszechniać na chwałe Pana, o ile tylko nie będzie on modyfikowany
lub przeznaczony do celów zarobkowych.

aracer.mobi

Sleponarodzony z ew. Jana 9

Durai Joe

Czytamy o człowieku, który urodził sie ślepy i został uzdrowiony przez Jezusa w ew. Jana 9

Czytamy o człowieku, który urodził się ślepy i został uzdrowiony przez Jezusa w ew. Jana 9 (przeczytaj cały rozdział dla poznania pełnej historii). Gdy został zapytany czy jego ślepota została spowodowana przez grzech jego lub rodziców, Jezus odparł:

Jan 9:3 – Odpowiedział Jezus: Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, lecz aby się na nim objawiły dzieła Boże..

Przypadkowe czytanie tego fragmentu lub izolowanie go i takie czytanie może dać wrażenie, sugestię, że Bóg uczynił tego człowieka ślepym po to, aby go uzdrowić; po prostu aby uzyskać z tego tytułu chwałę. Jest to niestety, wniosek na które wielu wpada bardzo szybko. Lecz szczery badacz umysłu Chrystusa, szuka i stara się zobaczyć Jezusa. Chodź z Nim, przez kilka dni, poprzez ewangelię i poczuj Jego bicie serca. Niech twoje duchowe oczy otworzą się!

Choć ślepota nie była spowodowana żadnym szczególnym grzechem tego człowieka, czy jego rodziców, musimy pamiętać, że urodził się on w stanie grzechu i miał grzeszną naturę. On i jego rodzice żyli w czasach, gdy krew Jezusa nie była jeszcze rozlana. Ta grzeszna natura może być unicestwiona tylko przez krew Jezusa, które jeszcze wtedy nie była wylana. Ślepota miała więc przyczyny w grzesznej naturze płynącej w krwioobiegu całej ludzkości.

Wtedy Jezus powiedział : Muszę wykonywać dzieła tego, który mnie posłał(9.4) i uzdrowił go. Widzimy więc, że dziełem Bożym było nie sprawienie jego ślepoty, lecz uzdrowienie. Bożą wolą nie jest dotykać chorobami, lecz raczej tylko uzdrawiać nas.

продвижение сайта

Czy chrzescijanie z pogan wszyscy sa "duchowymi Zydami." #Pytania i odpowiedzi

#

„Slyszalem pastora, który powiedzial, ze chrze¶cijanie z pogan
wszyscy s± „duchowymi Zydami.” Czy to prawda? 

OdpowiedL:

 Aby odpowiedziec na to pytanie, musimy zrozumiec pewien zareks terminologii.
Je¶li nie bedziemy wiedzieli, co stanowi o tym, czy kto¶ jest Zydem,
to nie bedziemy w tsanie okre¶lic czy chrze¶cijanie z pogan s± „duchowymi
Zydami”

Oto kilka definicji slownikówych wg. „Easton’s Bible Dictionary”:

  • Hebraczyk – nazwa stosowana w Pi¶mie do Izraelitów
    tylko przez przez Izraelitów, gdy mówi± o sobie samych do cudzoziemców,
    (40:15; Ex. 1:19), lub w mowie przeciwstawiaj±cej ich innym ludziom (Gen.
    43:32; Ex. 1:3, 7, 15; Deut. 15:12). W Nowym Testamencie jest pewien
    kontrast miedzy Hebrajczykami a cudzoziemcami ((Dz. 6:1; Fil. 3:5).”
    ( pogrubienie dodane.Patrz: http://www.htmlbible.com/kjv30/easton/east1707.htm).

  • Izrael – imie nadane Jakubowi, po jego wielkim zmaganiu
    modlitwie w Peniel (Gen. 32:28), poniewaz „walczyl z Bogiem i ludLmi
    i zwyciezyl” (Patrz  JACOB .) Jest to powszechna nazwa nadawana
    potomkom Jakuba. Wszyscy ludzie z dwunastu rodów s± nazywani „Izraelitami,”
    „dziecmi Jakuba” 
    (Joz. 3:17; 7:25; Jud.. 8:27; Jer. 3:21),
    oraz „domem Izraela”  (Ex. 16:31; 40:38).

    Imie Izrael jest czasami uzywane stanowczo na okre¶lenie prawdziwego
    Izraela (Ps. 73:1: Iz. 45:17; 49:3; Jn 1:47; Rz.. 9:6; 11:26).

    Po ¶mierci Saula dziesiec plemion ro¶cilo sobie prawo do tej nazwy,
    tak jakby byli calym narodem (2 Sam. 2:9, 10, 17, 28; 3:10, 17; 19:40-43)
    i król dziesieciu plemion zostal nazwany „królem Izraela,” podczas,
    gdy król dwóch plemion zostal nazwany „królem Judy.

  • Po wygnaniu nazwa Izrael zostala przypisana calemu narodowi. 
    (pogrubienie dodano.Patrz oryg. http://www.htmlbible.com/kjv30/easton/east1908.htm)

  • Juda nazwa wyprowadzona od patriarchy Judy,
     pocz±tkowo nalezala wyl±cznie do plemienia Judy lub do osobnego
    królestwa Judy (2 Król. 16:6; 25:25; Jer. 32:12; 38:19; 40:11; 41:3),
    w przeciwienstwie do tych nalez±cych do królestwa dziesieciu plemion,
    któych zwano Izraelitami. 

    W okresie niewoli  i po restauracji nazwa ta zostal± rozszerzona
    na caly Hebrajski naród
    , bez jakichkolwiek rozóznien (Est
    3:6, 10; Dan. 3:8, 12; Ezdr 4:12; 5:1, 5).

    Pocz±tkowo ludzi ci nazywani byli Hebrajczykami (Gen. 39:14; 40:15;
    Ex. 2:7; 3:18; 5:3; 1 Sam. 4:6, 9, etc.), lecz po wygnaniu nazwa byla
    wyszla z uzycia, niemniej Pawel ci±le mial styl Hebrajczyka (2 Kor. 11:22;
    Flp.3:5).

    W Nowym Testamencie wystepuj± równiez inne nazwy okre¶laj±ce
    tych ludzi.
    ,
    (1.) Zydzi, w odniesieniu do narodu, aby
    odróznic ich od pogan.

    (2.) Hebrajczycy, w odnisieniu do jezyka i
    wyszktalcenia, aby odróznic ich od Hellenistów, tj., Zydów mówi±cych
    po grecku. .
    (3.) Izraelici, ze wzgledu na szacunek do ich
    sakralnych przywilejów jako ludu wybranego przez Boga” (pogrubienie
    dodane. Patrz:   http://www.htmlbible.com/kjv30/easton/east2062.htm)

Zatem ludzie z 12 pokolen, potomkowie Jakuba, s± ogólnie nazywani w
Nowym Testamencie jako „Zydzi,” „Hebrajczycy,” i „Izraelici.” Termin „Zydzi”
oddziela ich od pogan (tj., kazdego, kto nie jest Zydem).

Aby teraz wla¶ciwie zrozumiec, co  powoduje, ze czlowiek jest Zydem,
spójrzmy pokrótce na historie Zydostwa. Przypomnijmy sobie, ze Abraham mial
dwóch synów: Ismaela i Izaaka (Gen. 16:16, 17:18-21). Izaak mial dwóch synów
Ezawa i Jakuba, którego imie zostalo zmienione na „Izrael” (Gen. 25:21-26).
Jakub (Izrael) mial 12 synów (Gen. 35:22-26), którzy byli 12 patriarchami
Izraela (Dz.Ap. 7:8). Jedym z patriarchów byl Juda  (Gen. 35:22-23),
od którego wywodzi sie slowo „Judeiczyk” – Zyd – (patrz. definicja „Zyda”
wyzej). W koncu nazwa Zyd (Judejczyk) byla uzywana w odniesieniu do wszystkich
Izraelitów (12 plemion, którzy byli potomkami Jakuba – patrz definicja powyzej).

Zatem „Zyd” jest potomkiem Abrahama, Izaaka i Jakuba.  To wla¶nie dlatego
Bóg czasami mówi czasami o sobie jako o Bogu Abrahama, Izaaka i Jakuba
(p. Mat. 22:32, Luk. 13:28, 20:37, Dz. 3:13, 7:32, for example). Zydowstwo
jest oparte na osobistym pochodzeniu, zatem nie moze zostac Zydem, zaden
niezyd. 

„Poganinem” jest kazda osoba, która nie jest Zydem. Poganstwo opiera
sie na osobistym pochodzeniu, a zatem zaden poganin, nie moze zostac nie-poganinem.
Poganie, którzy nawrócili sie na Judaizm, nigdy nie s± nazywanie
Zydami, lecz prozelitami
(patrz Mat. 23:15, Dz. 2:10-11, 6:5, 13:43, dla przykladu).
NIV (New International Version) tlumczay proselutos (prozelita)
jako nawrócony, lecz inne tlumaczenia uzywaj± „prozelita.” (W polskich
tlumaczeniach niesteto to slowo nie wystepuje prawie w ogóle).

W Nowym Testamencie slowo „Izrael” najcze¶ciej odnosi sie do ziemi lub
ludzi Izraela jako calo¶ci (zlozonego z Zydów zbawionych lub nie),
lecz, jak to zobaczymy, czasami odnosi sie szczególnie do zbawionych
Zydów („prawdziwego Izraela,” zwanego równiez „Izraelem Bozym”) Zobaczymy
równiez, ze slowo „Izrael” nigdy nie odnosi sie do Ko¶ciol (który tworz±
zbawieni Zydzi i zbawieni poganie). 

W okre¶leniu czym jest „duchowy Zyd,” pomoze nam zrozumienie czym jest
„duchowa osoba.” Duchow± osob± jest chrze¶cijanin, który jest pod
kontrol± Ducha: 

„1 Kor. 2:13-16;   3:1
Glosimy to nie w uczonych slowach ludzkiej m±dro¶ci, lecz w slowach,
których naucza Duch, przykladaj±c do duchowych rzeczy
duchow± miare. Ale czlowiek zmyslowy (nie maj±cy
Ducha)
nie przyjmuje tych rzeczy, które s± z Ducha Bozego,
bo s± dlan glupstwem, i nie moze ich poznac, gdyz nalezy je duchowo rozs±dzac.
Czlowiek za¶ duchowy rozs±dza wszystko, sam za¶ nie
podlega niczyjemu os±dowi. Bo któz poznal my¶l Pana? Któz moze go pouczac?
Ale my jeste¶my my¶li Chrystusowej.
 I ja, bracia, nie moglem mówic do was jako do duchowych,
lecz jako do cielesnych, jako do niemowl±t w Chrystusie.

Gal. 6:1
Bracia je¶li czlowiek zostanie przylapany na
jakim¶ upadku, wy, którzy macie Ducha, poprawiajcie
takiego w duchu lagodno¶ci, bacz±c kazdy na siebie samego, aby¶ i ty
nie byl kuszony.

W powyzszym fragmencie, Pawel powiada, ze osoba, która nie ma Ducha (niezbawiona
osoba) nie moze zrozumiec duchowych prawd z Biblii. Osoba duchowa moze
te prawdy zrozumiec, lecz wtedy Pawel mówi, ze Koryntianie s± ciele¶ni i
s± zwyklymi dziecmi w Chrystusie i nie mógl sie zwracac do nich jako do
„duchowych.” Innymi slowy byli to chrze¶cijanie, lecz nie byli jeszcze w
zadnym stopniu pod kontrol± Ducha. Zatem nie byli jeszcze „duchowi.” W drugim
powzyszym fragmencie Pawel mówi o odnowieniu chrze¶cijanina, który zgrzeszyl.
 Pawel mówi: „wy, którzy jeste¶cie duchowi (macie Ducha)” powinni¶cie poprawiac
chrze¶cijanina (który nie jest jeszcze tak duchowy), który zgrzeszyl. Bycie
„duchowym” oznacza, ze jeste¶my juz na tyle dojrzali w Chrystusie, ze jeste¶my
prowadzeni i kontrolowani przez Ducha.

Je¶li Zyd jest osoba zbawion± i znajduje sie pod kontrol± Ducha, to jest
duchowym Zydem. Je¶li poganin jest zbawiony i pod kontrol± Ducha, jest
duchowym poganinem.

Cze¶c zamieszania dotycz±cego pogan, którzy staj± sie „duchowymi Zydami”
bierze sie z kilku wersetów w Biblii, które mówi± o chrze¶cijanach jako
o „dzieciach Abrahama: „

Rzym. 4:16
Przeto obietnica zostala dana na podstawie wiary, aby byla z
laski i aby byla zapewniona calemu potomstwu, nie tylko
temu, które polega na zakonie, ale i temu, które ma wiare Abrahama,
ojca nas wszystkich,

Gal. 3:7-9
Z tego mozecie poznac, ze ci, którzy s± z wiary, s± synami
Abrahama,

A Pismo, które przewidzialo, ze Bóg z wiary usprawiedliwia
pogan, uprzednio zapowiedzialo Abrahamowi: W tobie bed± blogoslawione
wszystkie narody.
Tak wiec ci, którzy s± ludLmi wiary, dostepuj± blogoslawienstwa
z wierz±cym Abrahamem,

Gal. 3:29
29. A je¶li jeste¶cie Chrystusowi, tedy jeste¶cie potomkami
Abrahama,
dziedzicami wedlug obietnicy.

Te wersety mówi± nam, ze bez wzgledu na to, czy jeste¶my  Zydami czy
poganami z urodzenia, je¶li mamy wiare w Jezusa, to jeste¶my postrzegani
jako dzieci Abrahama i dziedzicami obietnic danych mu. Lecz bycie dzieckiem
Abrahama nie czyni nas „duchowymi Zydami.”  Przede wszystkim,  pierwszym
dzieckiem Abrahama byl Ismael i jest on przedkiem wiekszosci arabskiego
¶wiata (zamieszanie na ¦rodkowym Wschodzie miedzy Arabami i Zydami jest
w istocie rodzinn± wa¶ni± miedzy dwoma potomkami Abrahama). Bycie dzieckiem
Abrahama nie czyni nikogo Zydem, to bycie dzieckiem Abrahama, Izaaka
i Jakuba sprawia, ze kto¶ jest Zydem. Gdyby Biblia mówila, ze chrze¶cijanie
z pogan s± dziecmi Jakuba, to mieliby¶my powód do nazywania
siebie „duchowymi Zydami.” Jest tak poniewaz nie wszyscy potomkowie Abrahama
s± Zydami, lecz wszyscy potomkowie Jakuba s± Zydami. Lecz Biblia nigdzie
nie nazywa nas „dziecmi Jakuba.” My, chrze¶cijanie z pogan, odziedziczyli¶my
duchowe obietnice dane Abrahamowi przez wiare, lecz nie odziedziczyli¶my
psychicznych, materialnych i narodowych obietnic jakie Bóg dal Abrahamowi
 i jego fizycznym potomkom przez Izaaka i Jakuba (tj., narodowi izraelskiemu).
Oto co, na przyklad, znany komentarz biblijny mówi na ten temat: 

„Fakt, ze wierz±cy w Erze Ko¶ciola s± identyfikowani z Abrahamem
i Bozym przymierzem z nim nie oznacza, ze fizyczne i czasowe obietnice
dane Abrahamowi i jego potomkom s± uduchowione lub odwolne. (The Bible
Knowledge Commentary
, Walvoord and Zuck, Dallas Theological Seminary,
p.454)

„[Chrze¶cijanie z pogan] stali sie duchowym nasieniem Abrahama. Odziedziczyli
obietnice przez wiare  jak to wyja¶nie Pawel wcze¶niej (Gal. 3:6-9).
Sugerowac, ze, jak robi± to amileniali¶ci, ze wierz±cy z pogan dziedzicz±
narodowe obietnice dane wierz±cej resztece Izraela – poniewaz ko¶ciol zastepuje
Izraela, lub jest „nowym Izraelem” – jest wczytywaniem w te wersy, czego¶
czego tam nie ma. (The Bible Knowledge Commentary, Walvoord and
Zuck, Dallas Theological Seminary, p.600)

Innymi slowy , wierz±cy z pogan odziedziczyli duchowe obetnice dane Abrahamowi,
lecz nie odziedziczyli fizyczny i narodowych obietnic, które Bóg dal
biologicznym potomkom Abrahama. Pomimo tego, w co niektórzy dobrze znani
ludzie wierz±, Ko¶ciól nie „zast±pil” Izraela. Wiecej dowodów na to zobaczymy
za chwile. 

Zwróc uwage na rozróznienie jakie Pawel robi miedzy Zydami a poganami
w nastepuj±cych wersetach.

Rzym. 1:16
Albowiem nie wstydze sie ewangelii Chrystusowej, jest ona
bowiem moc± Boz± ku zbawieniu kazdego
, kto wierzy, najpierw
Zyda, potem Greka,

Rzym. 3:29
Czy Bóg jest Bogiem tylko Zydów? Czy nie pogan
takze? Tak jest, i pogan,

Rzym. 15:27
Tak jest, postanowily, bo tez w samej rzeczy s± ich dluznikami,
gdyz jezeli poganie stali sie uczestnikami ich dóbr duchowych,
to powinni usluzyc im dobrami doczesnymi.

Gal. 2:12-14
Zanim bowiem przyszli niektórzy od Jakuba, jadal [Piotr] razem
z poganami [zbawionymi poganami], a gdy przyszli, usun±l
sie i odl±czyl z obawy przed tymi, którzy byli obrzezani. A wraz z nim
obludnie post±pili równiez pozostali Zydzi [zbawieni
Zydzi], tak ze i Barnaba dal sie wci±gn±c w ich oblude, Ale gdy spostrzeglem,
ze nie postepuj± zgodnie z prawd± ewangelii, powiedzialem do Kefasa wobec
wszystkich: Je¶li ty, bed±c Zydem, po pogansku
zyjesz, a nie po zydowsku, czemuz zmuszasz pogan
zyc po zydowsku?

Pawel pisze tutaj o chrze¶cijananch i rozróznia miedzy miedzy tymi chrze¶cijanami,
którzy pochodz± z pogan, a tymi, którzy s± Zydami. Nigdy nie odnosi sie
do tych z pogan jako „duchowych Zydów.” W rzeczywisto¶ci, nigdzie w calym
Nowym Testamencie chrze¶cijanie z pogan nigdy nie s± okre¶lani jako „duchowi
Zydzi.” 

Oto nastepny werset, który wprawia ludzi w zamieszania:

Rzym. 2:28-29
Albowiem nie ten jest Zydem, który jest nim [tylko]
na zewn±trz, i nie to jest obrzezanie, które jest widoczne na ciele,
ale ten jest Zydem, który jest nim wewnetrznie, i to jest obrzezanie,
które jest obrzezaniem serca, w duchu, a nie wedlug litery; taki ma
chwale nie u ludzi, lecz u Boga.

Aby wla¶ciwie zrozumiec jakikolwiek werset z Pisma, wazne jest aby
spojrzec na kontekst i okre¶lic do kogo ten werset jest skierowany. Je¶li
wrócimy jedena¶cie wersetów wstecz do Rzym 2:17, to zobaczymy dokladnie
do kogo Pawel mówi: 

Rzym. 2:17
  Je¶li tedy ty mienisz sie Zydem i polegasz na
zakonie, i chlubisz sie Bogiem,

Od 2:17 az do rozdzialu trzeciego, Pawel mówi do Zydów. Nie mówi
tutaj do pogan, ani o poganach w zaden sposób. Pawel w szczególny sposób
zwraca sie do Zydów, gdy mówi: ” Albowiem nie ten jest Zydem, który jest
nim [tylko] na zewn±trz,….
ale ten jest Zydem, który jest nim wewnetrznie.” Innymi slowy, prawdziwy
Zyd to taki, który jest nim nie tylko zewnetrznie (przez urodzenie),
lecz ten jest Zydem, który nim zewnetrznie i ma wewnetrzne
obrzezanie serca przez wiare w Chrystusa. Pawel zwraca sie szczególnie
do Zydów i rozróznia miedzy Zydami zbawionymi i niezbawionymi. Nic z tego
nie ma zadnego zwi±zku z poganami. W rzeczywisto¶ci Pawel idzie dalej mówi±c:

Rzym. 3:1-2
Czymze wiec góruje Zyd? Albo co za pozytek jest z obrzezania?
Wielki pod kazdym wzgledem. Przede wszystkim ten, ze im zostaly
powierzone wyrocznie Boze.

Nadal mówi o zbawionych Zydach i o tym, ze jest znacznie korzystniejsze
byc Zydem zbawionym! Zatem robi zdecydowane rozróznienie miedzy zbawionymi
Zydami i zbawionymi poganami. Chrze¶cijanie z pogan nie staj± sie „duchowymi
Zydami.” 

Nastepnym Lródlem nieporozumien jest to, ze Nowy Testament zdaje sie mówic,
ze nie ma „zadnej róznicy” miedzy Zydami a Poganami: 

1 Kor. 12:12-13
Albowiem jak cialo jest jedno, a czlonków ma wiele, ale wszystkie
czlonki ciala, chociaz ich jest wiele, tworz± jedno cialo, tak i Chrystus;
 Bo tez w jednym Duchu wszyscy zostali¶my ochrzczeni w jedno cialo
– czy to Zydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy
wolni
, i wszyscy zostali¶my napojeni jednym Duchem.

Gal. 3:24-28
 Tak wiec zakon byl naszym przewodnikiem do Chrystusa, aby¶my
z wiary zostali usprawiedliwieni.
A gdy przyszla wiara, juz nie jeste¶my pod opiek± przewodnika,
Albowiem wszyscy jeste¶cie synami Bozymi przez wiare w Jezusa Chrystusa. 
Bo wszyscy, którzy zostali¶cie w Chrystusie ochrzczeni, przyoblekli¶cie
sie w Chrystusa, Nie masz Zyda ani Greka, nie masz niewolnika ani
wolnego, nie masz mezczyzny ani kobiety
; albowiem wy wszyscy jedno
jeste¶cie w Jezusie Chrystusie.

Kol. 3:9-11
Nie oklamujcie sie nawzajem, skoro zwlekli¶cie z siebie
starego czlowieka
wraz z uczynkami jego,
A przyoblekli nowego, który sie odnawia ustawicznie
ku poznaniu na obraz tego, który go stworzyl,
W odnowieniu tym nie ma Greka ani Zyda, obrzezania
ani nieobrzezania, cudzoziemca, Scyty, niewolnika, wolnego,
lecz Chrystus jest wszystkim i we wszystkich,

 Czasami ludzie  interpretuj± ten fragment tak, jakby mialo to znaczyc,
ze wszelkie rozróznienie miedzy Zydami i poganami zostalo usniete. Lecz
zauwazcie, ze w 1 Kor 12:12-13 (powyzej), Pawel mówi, ze Zydzi i poganie
(lub Grecy) wszyscy weszli do ciala Chrystusa dokladnie w taki sam sposób.
w Gal 3:24-28 (powyzej) Pawel pisze, ze Zydzi i poganie wszyscy otrzymali
usprawiedliwienie dokladnie w taki sam sposób. W Kol 3:9-11(powyzej), Pawel
mówi, ze Zydzi i poganie dorastaj± do dojrzalo¶ci dokladnie w taki sam
sposób. Pawel mówi, ze zasady chrze¶cijanskiej wiary stosuj± sie do wszystkich
wierz±cych i w duchowym sensie my wszyscy jestes¶my tacy sami, poniewaz
wszyscy stanowimy cze¶ci tego samego ciala (ciala Chrystusa), niemniej
ci±gle jest miedzy nami zewnetrzna róznica. Gdyby pawel uczyl jakoby wszystkie
 róznice miedzy Zydami i poganami zostalu usuniete, to uczylby
równocze¶nie, ze wszystkie róznice miedzy kobietami i mezczyznami zostaly
zlikwidowane (p. Gal 3:24-28, powyzej). Lecz jest oczywiste, ze istniej±
pewne róznice fizyczne miedzy wierz±cymi kobietami i mezczyznami, a w rzeczywisto¶ci
Pawel nauczal, ze s± jeszcze inne róznice miedzy nimi (p. 1 Kor 11;3-5,  14:34-35,.
Ef 5:22-33,   Kol 3:18-19, 1 Tym 2:11-15, Tyt. 2:1-5). Co wiecej, w tych
trzech powyzszych fragmentach Pawel wspomina o tych, którzy s± niewolnikami
i o wolnych. Je¶li by Pawel nauczal, ze wszelkie róznice
miedzy Zydami i poganami zostalu usuniete, to naczualby równiez, ze wszelkie
róznice miedzy niewolnikami i wolnymi zostaly usuniete. Jednak w w innych
miejscach Pawel naucza, ze róznica  pomiedzy tymi ostatnimi nadal jest
w Ciele Chrystusa zachowana (p. Ef. 6:5-9, Kol. 3:22-4:1, 1 Tym. 6:1-2,
Tyt.2:9-10). Skoro wiec istniej± róznice miedzy kobietami i mezczyznami,
i miedzy wolnymi i niewolnikami w ciele Chrytstusa, to pokazuje nam, ze
w powyzszym fragmencie Pawel nie naucza, jakoby wszelkie róznice
miedzy Zydami a poganami zostaly usuniete w ciele Chrystusa. 

Biblia nie uczy tego, ze chrze¶cijanie z pogan s± „duchowymi Zydami,” nie
uczy równiez tego, ze ko¶ciól zast±pil Izraela. Ponad 83 razy slowo „Izrael”
pojawia sie w Nowym Testamencie (w tlumaczeniu New International Version),
a tylko te 3 fragmenty (Rzym 9:6, Rzym. 11:26 i Gal. 6:16) s± uzywane
przez niektórych ludzi do udowodnienia, ze Ko¶ciól jest „nowym Izraelem.”
Nawet wtedy, Rzym 9:6 oraz 11:26 nie zawsze s± uzywane jako dówód na to,
ze Ko¶ciól zast±pil Izraela, co pozostawia Gal 6:16 jako glowny wers. 

Najpierw spójrzmy na Rzym 9:6:

Rzym. 9:3-6
Albowiem ja sam gotów bylem modlic sie o to, by byc odl±czony
od Chrystusa za braci moich, krewnych moich wedlug ciala, Izraelitów,
do których nalezy synostwo i chwala, i przymierza, i nadanie zakonu,
i sluzba Boza, i obietnice, Do których nalez± ojcowie i z których pochodzi
Chrystus wedlug ciala; Ten jest ponad wszystkim, Bóg blogoslawiony na
wieki. Amen. Ale nie jest tak, jakoby mialo zawie¶c Slowo Boze. Albowiem
nie wszyscy, którzy pochodz± z Izraela, s± Izraelem;

Albowiem nie wszyscy, którzy pochodz± z Izraela, s± Izraelem;
 „Albowiem nie wszyscy, którzy pochodz± z Izraela, s± Izraelem:
”  Niektórzy ludzie uzywaj± tego wersetu jako dowodu na to, ze ko¶ciól
zast±pil Izraela, lecz nie o tym mówi ten wers. W rzeczywisto¶ci, wielu
ludzi którzy wierz±, ze Ko¶ciól zast±pil Izraela nie uzywa tego wersetu,
aby wykazac swój punkt widzenia, poniewaz widz± to, ze ten werset nie daje
podstaw do tego.

W powyzszym fragmencie Rzym 9:3-6 Pawel mówi o swojej rasie, o ludzie Izraela,
z pewno¶ci± nie mówil o poganach. Zydzi wierzyli, ze skoro s± ludem Bozym
to automatycznie id± do nieba. To, co Pawel mówi w tym fragmencie oznacza,
ze nie wszyscy ludzie, którzy s± biologicznymi potomkami Izraela, s± cze¶ci±
Izraela, Izraela Bozego. Tego samego argumentu Pawel uzyl kilka rozdzialów
wcze¶niej, gdy mówil, ze prawdziwy
Zyd to ten, który nie tylko jest Zydem zewnetrznie (z urodzenia), lecz
ten jest Zydem, kto nim zewnetrznie i ma obrzezanie serca przez wiare w Chrystusa
(p. 2:28-29 powyzej). To czyni czlowieka czlonkiem prawdziwego Izraela,
Izraela Bozego. Pawel szczególnie mówil o Zydach i rozróznial miedzy Zydami
zbawionymi i nie zbawionymi. Ani jedni, ani drudzy nie mieli nic wspólnego
z poganami.

Spójrzmy teraz na Rzym 11:26
:

Rzym. 11:25-28
 A zeby¶cie nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chce wam,
bracia, odslonic te tajemnice: zatwardzialo¶c przyszla na cze¶c
Izraela az do czasu
, gdy poganie w pelni wejd±, I w ten
sposób bedzie zbawiony caly Izrael,
jak napisano: Przyjdzie z
Syjonu wybawiciel I odwróci bezbozno¶c od Jakuba.  A to
bedzie przymierze moje z nimi, Gdy zgladze grzechy ich. Co do ewangelii,
s± oni nieprzyjaciólmi Bozymi dla waszego dobra, lecz co do wybrania,
s± umilowanymi ze wzgledu na praojców.

Wers 26 mówi: „I tak caly Izrael bedzie zbawiony”. Poniewaz
Ko¶ciól sklada sie z ludzi, którzy s± zbawieni, niektórzy wierz±,
ze Pawel musial odnosic sie do ko¶ciola, a zatem ko¶ciól jest „nowym Izraelem.”
Wazny jest jednak kontekst tego stwierdzenia. Zauwaz, ze Pawel pisze o tym,
„zatwardzialo¶c przyszla na cze¶c Izraela”.
Cze¶c Izraela jest zablokowana na Ewangelie, a zatem Ko¶ciól i Izrael
nie mog± byc tym samym. Pawel mówi równiez, ze Bóg odwróci bezbozno¶c od
Jakuba, co jest innym sposobem odniesienie sie do Izraela
(a nie do Ko¶ciola).  Zatem Pawel powiedzial, ze Izrael jest milowany ze
wzgledu na ojców, co znów jest odniesieniem do narodu izraelskiego
a nie do Ko¶ciola. Stosuje ten sam argument, który juz widzieli¶my wielokrotnie
wcze¶niej. Powiedzial, ze cze¶c Izraele zostala zamknieta na Ewangelie,
lecz inna cze¶c jest prawdziwym Izraelem, Izraelem Bozym. Nie ma to nic
wspólnego z chrze¶cijanami z pogan, a Ko¶ciól nie „zast±pil” Izraela. 

Wersy 9:6 i 11:26 (którym sie wla¶nie przyjrzeli¶my) nie s± uzywane przez
wszystkich wierz±cych, ze Ko¶ciól zast±pil Izraela. Z 83 razy, gdy slowo
„Izrael” pojawia sie w Nowym Testamencie (w New Internationl Version), tylko
jeden werset wydaje sie byc uzywany przez wszystkich zwolenników tezy zrównania
Ko¶ciola  z Izraelem”

Gal. 6:12-16
 Ci wszyscy, którzy chc± sie podobac od strony cielesnej, zmuszaj±
was do obrzezania,
byle tylko nie cierpiec prze¶ladowania dla
krzyza Chrystusowego. Bo nawet ci, którzy poddaj± sie obrzezaniu, sami
zakonu nie przestrzegaj±, ale chc±, aby¶cie wy sie obrzezywali,
by mogli z ciala waszego sie chlubic.Co za¶ do mnie, niech mnie Bóg uchowa,
abym mial sie chlubic z czego innego, jak tylko z krzyza Pana naszego
Jezusa Chrystusa, przez którego dla mnie ¶wiat jest ukrzyzowany, a ja dla
¶wiata. Albowiem ani obrzezanie, ani nieobrzezanie nic nie znaczy,
lecz nowe stworzenie.A pokój i milosierdzie nad tymi wszystkimi, którzy
tej zasady trzymac sie bed±, i nad Izraelem Bozym.

Gal 6:16 („Izrael Bozy”) jest glównym wersetem uzywanym na potwierdzenie
tego, ze Ko¶ciól „zast±pil” Izraela. Zwróc jednak uwage na to, ze nie ma
tutaj mowy o zadnym zastepowaniu. Nie mówi on w szczególno¶ci, ze „Izraelem
Bozym” jest Ko¶ciól. Znaczy to, ze pewni maj±cy dobre intencje ludzie wczytuj±
w ten tekst co¶, czego tam akurat nie ma!  A jednak jest to kluczowy werset
sluz±cy za dowód tego, ze Ko¶ciól jest „nowym Izraelem.”

Aby zrozumiec o co Pawlowi chodzilo, musimy spojrzec na kontekst. Przede
wszystkim zwróc uwage jakiej sytuacji sie odnosi:

„List do Galacja dotyczy pogan, którzy zaczeli
dochodzic do usprwiedliwienia i u¶wiecenie przez Zakon.  Tymi, którzy ich
zwiedli byli judai¶ci, którzy byli Zydami wymagaj±cymi poddaniu sie Zakonowi
Mojzesza. the Book of (Israelology: The Missing Link in Systematic
Theology
, Arnold Fruchtenbaum, p.758, emphasis added)

List do Galacja dotyczy pogan, którzy przyst±pili do osi±gania usprawiedliwienia
i/lub u¶wiecenia na podstawie zakonu. Zwodzili ich Judai¶ci, Zydzi wymagaj±cy
od nich przyswojenia sobie Prawa Mojzeszowego (Israelology: The Missing Link
in Systematic Theology, Arnold Fruchtenbaum, p.758, emphasis added).
Pisz±c do chrze¶cijan nawróconych z poganstwa mówi, ze pewni Zydzi (zwani
„judaistami) starali sie przymusic pogan do obrzezania. Mówi, ze obrzezanie
nie ma zadnego znaczenia dla chrze¶cijanina, zatem oglasza blogoslawienstwo
pokoju, milosierdzia dla wszystkich, którzy postepuj± wedlug zasady nie obrzezywania
sie. W szczególno¶ci mówil do  pogan i w rzeczywisto¶ci tylko poganie
mogli postepowac w ten sposób (gdyz wszyscy nawróceni Zydzi, mezczyLni,
byli juz obrzezani ósmego dnia zycia, zgodnie z prawem Mojzeszowym
p. Lev. 12:2-3, Luk. 1:59, 2:21, Flip. 3:2-5). W Gal 6:16 Pawel wypowiada
blogoslawienstwo  pokoju i milosierdzia dla dwóch grup ludzi:

 

    1. Gal. 6:15-16A
      Albowiem ani obrzezanie, ani nieobrzezanie nic nie znaczy, lecz
      nowe stworzenie…A pokój i milosierdzie nad tymi wszystkimi, którzy
      tej zasady trzymac sie bed±
      , .

      W pierwszej cze¶ci tego wersetu Pawel oglasza blogoslawienstwo dla
      nawróconych pogan, którzy postepuj± wedlug zasady nie obrzezywania sie.  

    2. „i nad Izraelem Bozym” (Gal. 6:16b)

  1. W drugiej cze¶ci rozszerza to blogoslawienstwo na nawróconych Zydów
    (którzy s± „Izraelem Bozym” lub „prawdziwym Izraelem”, jak to juz zobaczyli¶my
    wcze¶niej).

    Podsumowuj±c to wszystko widzimy, ze Nowy Testament nie uczy tego, ze
    Ko¶ciól jest „nowym Izraelem”. W rzeczywisto¶ci bardzo czesto pojawia sie
    rozróznienie miedzy Izraelem, a Ko¶ciolem, jak to widzimy w nastepuj±cych
    przykladach:

  • Rzym. 9:3-4
    Albowiem ja sam gotów bylem modlic sie o to, by byc odl±czony od
    Chrystusa za braci moich, krewnych moich wedlug ciala,  Izraelitów,
    do których nalezy synostwo i chwala, i przymierza, i nadanie zakonu, i
    sluzba Boza, i obietnice,

        Pawel jako chrze¶cijanin byl czlonkiem Ko¶ciola, a jednak pisze o
    ludzie Izraela, o ludzi z tej samej, co on, rasy,  jako o tych, którzy s±
    wiekszo¶ci niezbawieni. Poniewaz slowo „Izrael” odnosi sie do niezbawionych
    z Izraela, to „Izrael” nie jest oczywi¶cie tym samym, co „Ko¶ciól”.
     

  • Rzym. 9:30-31
    Cóz tedy powiemy? To, ze poganie, którzy nie d±zyli
    do sprawiedliwo¶ci, sprawiedliwo¶ci dost±pili, sprawiedliwo¶ci, która
    jest z wiary; A Izrael, który d±zyl do sprawiedliwo¶ci z
    zakonu, do sprawiedliwo¶ci z zakonu nie doszedl.

         Tutaj czytamy, ze poganie osi±gneli sprawiedliwo¶c przez wiare
    a zatem ci poganie nalezeli do Ko¶ciola, lecz Izrael sprawiedliwo¶ci
    nie
    osi±gn±l. Ponownie, slowo „Izrael” odnosi sie do niezbawionych
    ludzi z Izraela, wiec „Izrael” nie jest, oczywi¶ci, tym samym, co „Ko¶ciól”. 

  • Rzym. 10:1
    Bracia! Pragnienie serca mego i modlitwa zanoszona do Boga zmierzaj±
    ku zbawieniu Izraela.

        Pawel pragnie zbawienia dla Izraela. Slowo „Izrael” odnosi sie
    do niezbawionych ludzi z Izraela i znów, ponownie, widzimy,
    ze „Izrael” nie jest tozsamy z „Ko¶ciolem”. 

  • Rzym. 10:16
    Lecz nie wszyscy dali posluch dobrej nowinie; mówi bowiem
    Izajasz: Panie! Któz uwierzyl zwiastowaniu naszemu?

        Apostol powiada, ze niektórzy Izraelici przyjeli Dobr± Nowine (a zatem
    stali sie czlonkami Ko¶ciola), lecz nie wszyscy. Slowo „Izrael” cze¶ciowo
    odnosi sie do niezbawionych z Izraela, zatem ponownie widoczne
    jest, ze „Izrael” nie jest identyczny z „Ko¶ciolem”. .”

  • Rzym. 11:11
    11. Mówie tedy: Czy sie potkneli, aby upa¶c? Bynajmniej. Wszak
    wskutek ich upadku zbawienie doszlo do pogan, aby w nich (izraelitów)
    wzbudzic zawi¶c.

        Pawel pisze, ze zbawienie przyszlo do pogan po to, aby wzbudzic
    w Izraelu zazdro¶c. Dlaczego? Poniewaz wiekszo¶c ludu Izraela nie przyjelo
    zbawienia. Ponownie „Izrael” odnosi sie do niezbawionych Izraelitów,
    zatem „Izrael” nie jest tym samym, co „Ko¶ciól”. 

  • Rzym. 11:13-14
    Do was za¶, którzy jeste¶cie z pogan, mówie:
    Skoro juz jestem apostolem pogan, sluzbe moj± chlubnie wykonuje;
    Moze w ten sposób pobudze do zawi¶ci rodaków moich i zbawie
    niektórych z nich.

    Pisze tutaj do zbawionych pogan (którzy s± zatem w Ko¶ciele) i rozróznia
    ich od jego wlasnych ludzi (ludu Izraela). Ponownie odnosi sie do niezbawionych
    ludzi z Izraela, zatem „Izrael” nie jest tym samym, co „Ko¶ciól”. 

  • 1 Kor. 10:32
    Nie dawajcie zgorszenia ani Zydom, ani Grekom, za¶
    zborowi Bozemu,

        Wyszczególnia tutaj trzy grupy ludzi: niezbawionych Zydó, niezbawionych
    pogan i Ko¶ciól. Ponownie odnosi sie do niezbawionych ludzi z Izraela,
    zatem „Izrael” nie jest tym samym, co „Ko¶ciól”.

W powyzszych przykladach, w których Nowy Testament rozróznia miedzy niewierz±cym
Izraelem (tj. niezbawionymi Zydami) i Ko¶ciolem. Niemniej, mamy tez przyklady
tego, ze NT rozróznia równiez miedzy zbawionymi Zydami i zbawionymi poganami
w Ko¶ciele

  • Rzym. 11:1-2
    Pytam wiec: Czy Bóg odrzucil swój lud? Bynajmiej. Przeciez i ja
    jestem Izraelit±,
    z potomstwa Abrahama, z pokolenia Beniamina.
    Nie odrzucil Bóg swego ludu, który uprzednio sobie upatrzyl,
    Albo czy nie wiecie, co mówi Pismo o Eliaszu, jak sie uskarza przed Bogiem
    na Izraela:

    Pawel byl chrze¶cijaninem zatem byl w Ko¶ciele, lecz byl równiez Izraelit±.
    Jako zbawiony Izraelita, byl czlonkiem „prawdziwego Izraela”, co opisywal
    jako „Izrael Bozy” (p. Gal. 6:16 powyzej). Mówi tutaj, ze Bóg nie odrzucil
    calkowicie Izraela, zatem ponownie czyni wyraLne rozróznienie
    miedzy Izraelem i Ko¶ciolem. Ko¶ciól nie „zast±pil” Izraela. l.

  • Rzym. 15:27
    Tak jest, postanowily, bo tez w samej rzeczy s± ich dluznikami, gdyz
    jezeli poganie stali sie uczestnikami ich (Izraelitów)
    dóbr duchowych
    , to powinni usluzyc im dobrami doczesnymi.

    W szczególny sposób podkre¶la apostol, ze chrze¶cijanie z pogan uczestnicz±
    w duchowych blogoslawienstwach Zydów. Odziedziczyli¶my, jako
    nawróceni poganie,     duchowe obietnice dane Abarahamowi przez wiare, lecz
    nie odziedziczyli¶my fizycznych, materialnych czy narodowych obietnic, których
    Bóg udzielil jemu i jego potomkom przez Izaaka i Jakuba (tj. naród Izraelski).
    Ko¶ciól nie „zast±pil” Izraela.
     

  • Rzym. 16:3-4
    Pozdrówcie Pryske i Akwile, wspólpracowników moich w Chrystusie
    Jezusie,
    Którzy za moje zycie szyi swej nadstawili, którym nie tylko ja
    sam dziekuje, ale i wszystkie zbory poganskie,

    Apostol wymienia tutaj w szczególno¶ci „zbory poganskie”.
    Widzimy zatem po raz kolejny, ze czasami robi rozróznienie miedzy poganami
    i Zydami w ciele Chrystusa. Nigdy nie odnosi sie do nawróconych pogan jako
    do „duchowych Zydów” i nigdy nie odnosi sie do Ko¶ciola jako do „nowego
    Izraela.”

  • Gal. 2:11-14
    A gdy przyszedl Kefas do Antiochii, przeciwstawilem mu sie otwarcie,
    bo tez okazal sie winnym.
    Zanim bowiem przyszli niektórzy od Jakuba, jadal razem z
    poganami
    ; a gdy przyszli, usun±l sie i odl±czyl z
    obawy przed tymi, którzy byli obrzezani. A wraz z nim obludnie post±pili
    równiez pozostali Zydzi, tak ze i Barnaba dal sie wci±gn±c w ich oblude,
     Ale gdy spostrzeglem, ze nie postepuj± zgodnie z prawd± ewangelii, powiedzialem
    do Kefasa wobec wszystkich: Je¶li ty, bed±c Zydem, po pogansku
    zyjesz, a nie po zydowsku, czemuz zmuszasz pogan zyc po
    zydowsku?

        Piotr, chrze¶cijanin z Zydów, zwykle bywal razem z nawróconymi
    chrze¶cijanami, lecz zacz±l sie od nich odsuwac, aby nie byc krytykowanym
    przez innych Zydów za mieszanie sie z poganami. Zwróc uwage, ze Pawel nie
    argumentuje, ze poganie s± teraz „nowym Izraelem” (a zatem mog± swobodnie
    bywac razem z jego towarzyszami „Zydami”). Nie powiedzial, ze ci poganie
    s± cze¶ci± „nowego Izraela” a zatem mog± swobodnie bywac razem z jego towarzyszami
    „Zydami”). Zamiast tego, widac, ze bylo w¶ród apostolów wyraLnie rozróznienie
    miedzy chrze¶cijanami z Zydów i z pogan, nawet w ciele Chrystusa. Piotr Lle
    zrobil oddzielaj±c sie od nawróconych pogan, aby przypodobac sie pewnym Zydom,
    lecz widac, ze nigdy nie próbowal spierac sie o to, ze stali sie oni Zydami,
    czy to duchowymi czy innymi. .

  • Efez. 3:6
     Mianowicie, ze poganie s± wspóldziedzicami
    (z Izraelem)  i czlonkami jednego ciala i wspóluczestnikami
    obietnicy w Chrystusie Jezusie przez ewangelie,

        W tym fragmencie wierz±cy poganie s± dziedzicami razem
    z Izraelem i wspóluczestnicz± z Izraelem w ciele Chrystusa,
    nie dlatego, ze stali sie Izraelem. Ponownie widzimy, ze Pawel
    rozróznia miedzy  poganami i Izraelitami w ciele Chrystusa. „Prawdziwy Izrael”
    (lub „Izrael Bozy”) jest jedn± cze¶ci± Ko¶ciola, a zbawieni poganie s± inn±
    cze¶ci± Ko¶ciola. Oni „wspóluczestnicz±” w obietnicach w Chrystusie
    Jezusie, co pokazuje, ze Ko¶ciól nie „zast±pil” Izraela.   

  • Kol. 4:11-12
     I Jezus, zwany Justem. Oni s± jedynymi Zydami, którzy s±
    wspólpracownikami moimi dla sprawy Królestwa Bozego
    , oni stali
    sie dla mnie pociech±.  Pozdrawia was Epafras, który pochodzi spo¶ród
    was
    , sluga Chrystusa Jezusa, który nieustannie toczy za was bój
    w modlitwach, aby¶cie byli doskonali i trwali we wszystkim, co jest wol±
    Boz±.

    Listo do Kolosan skierowany jest do poganskiego zboru w Azji Mniejszej.
    Zauwaz, ze Pawel mówil o pewnych chrze¶cijanach, którzy byli jego towarzyszami
    Zydami, lecz Epafraz byl chrze¶cijaninem, który byl towarzyszem Kolosan,
    pogan. Pawel robi wyraLne rozróznienie miedzy chrze¶cijanami pochodz±cymi
    z pogan, a tymi z Zydów. 

Widzieli¶my przyklady oddzielenia niezbawionych Zydów od Ko¶ciola, oraz
przykladny rozróznienia miedzy Zydami i poganami w Ko¶ciele. Dodatkowo,
w NT s± cale ksiegi (lub rozdzialy), które s± przeznaczone szczególnie dla
Zydów lub pogan w Ko¶ciele:

  • Mat. 1:1-2
    Rodowód Jezusa Chrystusa, syna Dawidowego, syna Abrahamowego. Abraham
    byl ojcem Izaaka, a Izaak ojcem Jakuba, a Jakub ojcem Judy oraz braci
    jego.
  • Mat. 1:17
    Tak wiec wszystkich pokolen od Abrahama do Dawida jest czterna¶cie;
    od Dawida do uprowadzenia do Babilonu – pokolen czterna¶cie; od uprowadzenia
    do Babilonu do Chrystusa pokolen czterna¶cie.

        Ewangelia Mateusz byl przeznaczona szczególnie dla nawróconych Zydów.
    Oto kilka przykladów komentarzy na temat tej ewangelii:

                „Z po¶ród czterech ewantelii, pierwsza, Mateusza, zostala npisana
    dla Zydów  (Israelology: The Missing Link in                Systematic Theology,
    Arnold Fruchtenbaum, p.763)

                „wydaje sie, ze Mateusz mial co najmniej dwa powody pisania.
    Po pierwsze, chcial pokazac niewierz±cym                        Zydom, ze
    Jezus jest Mesjaszem…  Po drugie, Mateusz napisal ku zacheceniu wierz±cych
    Zydów. (The Bible                  Knowledge Commentary, Walvoord and Zuck,
    Dallas Theological Seminary, p.16).

  • Rzym. 1:11-13
    Pragne bowiem ujrzec was, abym mógl wam udzielic nieco z
    duchowego daru laski
    dla umocnienia was,
    To znaczy, aby doznac w¶ród was pociechy przez obopóln±
    wiare, wasz± i moj±
    .
     A nie chce, bracia, aby¶cie nie wiedzieli, ze czesto zamierzalem
    przybyc do was, aby i w¶ród was, podobnie jak w¶ród innych narodów,
    zebrac jaki¶ plon, lecz az do tej chwili mialem przeszkody,

        Ta cze¶c listu jest skierowana w szczególno¶ci do nawróconych pogan.
    Na przyklad, Pawel mówi o duchowych darach o ‘wzajemnym pocieszeniu przez
    obopóln± wiar±’, pisal zatem do chrze¶cijan. Nastepnie ma nadzieje na zebranie
    zniwa w¶ród czytelników tej cze¶ci listu, podobnie jak mial w przypadku
    innych
    pogan. Wskazuje to, ze ta cze¶c listu byla adresowana do
    wierz±cych pochodzenia poganskiego. 

  • Rzym. 2:17-21
    Je¶li tedy ty mienisz sie Zydem i polegasz na zakonie,
    i chlubisz sie Bogiem, I znasz wole jego, i umiesz rozróznic dobre od
    zlego, bed±c pouczonym przez zakon, I uwazasz siebie
    samego za wodza ¶lepych, za ¶wiatlo¶c dla tych, którzy s± w ciemno¶ci,
    Za wychowawce nierozumnych, za nauczyciela dzieci, maj±cego w zakonie
    uciele¶nienie wiedzy i prawdy,
    Ty wiec, który uczysz drugiego,
    siebie samego nie pouczasz? Który glosisz, zeby nie kradziono, kradniesz?

    Ta cze¶c zdecydowanie odnosi sie do chrze¶cijan pochodzenia zydowskiego.
    Jak pisze autor „je¶li mienisz sie Zydem” i wspomina Zydowski Zakon, zatem
    w tym miejscu mówi do Zydów. 

  • Rzym. 11:13-14
    Do was za¶, którzy jeste¶cie z pogan, mówie:
    Skoro juz jestem apostolem pogan, sluzbe moj± chlubnie wykonuje;
    Moze w ten sposób pobudze do zawi¶ci rodaków moich i zbawie niektórych
    z nich.

    Ten fragment znów skierowany jest do nawróconych pogan.

  • Efez. 3:1
    Dlatego ja, Pawel, jestem wieLniem Chrystusa Jezusa za was pogan

    WyraLnie zwraca sie do wierz±cych pogan.

    This section of Ephesians was clearly addressed specifically to Gentile
    Christians.

  • Hebr. 1:1
    Wielokrotnie i wieloma sposobami przemawial Bóg dawnymi czasy do
    ojców przez proroków;

    List do Hebrajczyków byl skierowany szczególnie do chrze¶cijan zydowskiego
    pochodzenia. Oto, co naukowcy mówi± na temat tego listu: 

    „Wiecej mozna sie dowiedziec o adresatach listu niz o autorze.
    Po pierwsze, jest oczywiste, ze byli Zydami a autor pisze z pelnym przekonaniem,
    ze jego czytelnicy bed± uznawali Stary Testament. Caly „podklad” listu jest
    wziety z zydowskiej historii i religii. Po drugie, tylko wierz±cy pochodzenia
    zydowskiego byli w niebezpieczenstwie powrotu do Judaizmu (Israelology:
    The Missing Link in Systematic Theology, Arnold Fruchtenbaum, p.950).

    „silny nacisk autora na zydowskie prototypy i jego zarliwa polemika z trwalo¶ci±
    systemu Lewiego da sie najlepiej wytlumaczyc je¶li weLmie sie pod uwage,
    ze wiekszo¶c czytelników byla zydowskiego pochodzenia i maj±c sklonno¶ci
    do zwracania sie w kierunku swej starej wiary. Bardzo silne i obszerne odwolywanie
    sie do Starego Testamentu równiez najbardziej odpowiadalo czytelnikom, którzy
    w nim wychowali” (The Bible Knowledge Commentary, Walvoord and Zuck, Dallas
    Theological Seminary, p.778)

  • Jak. 1:1
    Jakub, sluga Boga i Pana Jezusa Chrystusa, pozdrawia dwana¶cie
    pokolen, które zyj± w rozproszeniu.

    Ksiega Jakuba byla skierowana szczególnie do wierz±cych Zydów. Oto kilka
    komentarzy, które naukowcy bibli¶ci mówi± na temat tego listu

    „Obiorcami tego listu jest dwana¶cie pokolen, które zyj±
    w rozproszeniu.
    Termin „rozproszenie” byl i jest technicznym zydowskim
    okre¶leniem Zydów zyj±cych poza swoj± ziemi±. (Israelology: The Missing
    Link in Systematic Theology
    , Arnold Fruchtenbaum, p.981)

    „WyraLny jest adresat: „12 pokolen rozproszonych miedzy narodami”
    (Jk 1:1), ten list jest naznaczony Zydowskim aromatem. Ten list zdecydowanie
    jest przeznaczony do zydowskiego kregu czytelników. Pomimo, ze demonstruje
    starann± greck± dykcje, jest przepelniony hebrajsk± symbolik±.           
                (The Bible Knowledge Commentary, Walvoord and Zuck, Dallas
    Theological Seminary, p.816).

  • „1 Piotr. 1:1-2 (BW)
    Piotr, apostol Jezusa Chrystusa, do wychodLców rozproszonych po Poncie,
    Galacji, Kappadocji, Azji i Bitynii, wybranych. Wedlug powzietego z góry postanowienia
    Boga, Ojca, po¶wieconych przez Ducha ku posluszenstwu i pokropieniu krwi±
    Jezusa Chrystusa: Laska i pokój niech sie wam rozmnoz±.

    Pierwszy List Piotr zostal zaadresowany w szczególno¶ci do chrze¶cijan
    spo¶ród Zydów. Dla przykladu kilka komentarzy biblistów na temat 1 Ptr.:

    „Odbiorcami s± wychodLcy rozproszeni po …. Fakt,
    ze s± oni w Rozproszeniu (slowo, które jest uzyte jeszcze wyl±cznie
    w ew. Jana 7:35 i Jk. 1:1) pokazuje, ze byli to Zydzi zyj±cy poza swoj± ziemi±.
    Ten list  napisany zostal do zydowskich wierz±cych, zyj±cych miedzy pogansk±
    wiekszo¶ci± w ¶rodowisku Azji ¦rodkowej, wspólczesnej Turcji.   (Israelology:
    The Missing Link in Systematic Theology
    , Arnold Fruchtenbaum, p.992-993)

    „Jest prawdopodobne, ze Piotr pisal do zydowskich chrze¶cijan rozproszonych
    na zachodzia (1:1), a Jakub adresowal list do zydowskich chrze¶cijan rozproszonych
    na wschodzie – w Babilionii i Mezopotamii.”    (The Bible Knowledge
    Commentary
    , Walvoord and Zuck, Dallas Theological Seminary, p.816)

  • 2 Piotr. 3:1
    List ten, umilowani, jest juz drugim listem, który
    do was pisze, a w nich chce przez przypominanie utrzymac w czujno¶ci prawe
    umysly wasze,

    Drugi List Piotr zostal w szczególno¶ci zaadresowany do zydowskich wierz±cych.
    Dla przykladu kilka komentarzy biblistów na temat 2 Ptr.

    „Werset 3:1 stanowi wyraLnie, ze ten list jest napisany do
    tej samego grupy ludzi, co 1 Ptr.        (Israelology: The Missing Link
    in Systematic Theology
    , Arnold Fruchtenbaum, p.1004)

    „Jest prawdopodobne, ze Piotr pisal do zydowskich chrze¶cijan rozproszonych
    na zachodzia (1:1), a Jakub adresowal list do zydowskich chrze¶cijan rozproszonych
    na wschodzie – w Babilionii i Mezopotamii.”    (The Bible Knowledge
    Commentary
    , Walvoord and Zuck, Dallas Theological Seminary, p.816)

  • Judy 1:1
    Juda, sluga Jezusa Chrystusa, a brat Jakuba, do powolanych, w Bogu
    Ojcu umilowanych, a dla Jezusa Chrystusa zachowanych:

    List Judy jest w szczególno¶ci zaadresowany do wierz±cych z Zydów.  Dla
    przykladu kilka komentarzy biblistów na temat listu Judy:

    „Duzo cytuje z 2 Ptr. i tam gdzie Piotr uzywa czasu przyszlego
    Juda korzysta z czasu przeszlego. To, przed czym Piotr ostrzegal, ze sie stanie,
    stalo sie. … Odbiorcami listu (1b) byli oczywi¶cie wierz±cy, a zdecydowane
    podobienstwo do 2 Ptr. prawdopodobnie znaczy, ze pisal do tej samej grupy
    zydowskich wierz±cych, co Piotr.” (Israelology: The Missing Link in Systematic
    Theology
    , Arnold Fruchtenbaum, p.1009-1010)

    „To listu demonstruje to, ze pierwotni odbiorcy byli zydowskimi
    chrze¶cijanami z Palestyny, którzy byli zgromadzeni w lokalnej spoleczno¶ci.
    Odno¶niki do wydarzen Starego Testamentu Old i pozabiblijnej literatury identyfikuje
    odbiorców jako ludzi, którzy zrozumiej± te odno¶niki bez konieczno¶ci udzielania
    wyja¶nien.” (The Bible Knowledge Commentary, Walvoord and Zuck,
    Dallas Theological Seminary, p.918)

Zobaczyli¶my przyklady, w których niezbawionych Zydów (tj. niewierz±cego
Izraela) wyróznia sie spo¶ród Ko¶ciola,  widzieli¶my przyklady, w których
wyraLne jest rozdzial miedzy Zydami i poganami wewn±trz Ko¶ciola, oraz zobaczyli¶my,
ze s± cale ksiegi (lub cale czesci ksi±g) w Nowym Testamenci, które zostaly
zaadresowane w szczególn¶cid o Zydów lub do pogan w Ko¶ciele. 

Wszystkie te wyróznienia dostaraczaj± nastepnych dowodów (w dodatku to
wielkiej liczby dowodów, które juz wcze¶nie zobaczyli¶my), ze chrze¶cijanie
z pogan nie stali sie „duchowymni Zydami” a slowo „Izrael” nigdy nie odnosilo
sie do Ko¶ciola.

W rzeczywisto¶ci, dzialania apostolów i starszych piewszego Ko¶ciola daje
nam jeszcze wiecej potwierdzen tego. WeLmy pod uwage, ze w Pi¶mie, osoba byla
uznawana za Zyda je¶li jego ojcem byl Zyd. Z drugiej strony, je¶li czyja¶
matka byla Zydówk±,a jej ojcem poganin, to technicznie ta osoba nie byla postrzegana
jako Zyd. Mamy taki przykl±d w Lev. 24:10-11, gdzie pewien m±z jest wielokrotnie
opisywany jako nie-Zyd pomimo tego, ze jego matka byla Zydówk±:

3 Moj. 24:10-11
 A oto byl miedzy synami izraelskimi syn pewnej kobiety,
Izraelitki, ale meza Egipcjanina
. Ten syn Izraelitki poklócil
sie w obozie z pewnym mezem Izraelit±. Syn tej kobiety
Izraelitki
bluLnil imieniu Pana i przeklinal go; przyprowadzono
go tedy do Mojzesza. Matka jego nazywala sie Szelamit, a byla córk±
Dibriego, z plemienia Dan.

Ten czlowiek nie jest opisany jako Izraelita (Zyd), lecz raczej jako „syn
Izraelitki i ojca Egipcjanina” oraz „syn kobiety Izraelitki”. Czlowiek ten
przebywal „w¶ród” Izrealitów, lecz sam nie byl postrzegany jako Zyd. Niemniej
jednak Nowy Testament pokazuje takie osoby mialy wolno¶c aby identyfikowac
sie z Zydami, jak to mozemy zobaczy w: 

Dz.Ap. 16:1-3
Dotarl tez do Derbe i do Listry. A byl tam pewien uczen, imieniem
Tymoteusz, syn Zydówki, która byla wierz±ca, i ojca
Greka
. Bracia z Listry i Ikonium wystawili mu dobre ¶wiadectwo.
Pawel chcial, aby ten udal sie z nim w droge, totez wzi±wszy go, obrzezal
ze wzgledu na Zydów, którzy mieszkali w owych okolicach; wszyscy bowiem wiedzieli,
ze jego ojciec byl Grekiem.

Ten framgent wywoluej wiele zamieszania miedzy chrze¶cijanami, poniewaz
ap. Pawel obrzezal Tymoteusza, choc Tytus nie zostal zmuszony do obrzezania: 

Gal. 2:3-4
 Ale nawet Tytusa, który byl ze mn±, chociaz byl Grekiem,
nie zmuszono do obrzezania,

 Nie bacz±c na falszywych braci, którzy po kryjomu zostali wprowadzeni
i potajemnie weszli, aby wyszpiegowac nasz± wolno¶c, któr± mamy
w Chrystusie
, zeby nas podbic w niewole,

Zauwaz tutaj róznice. ani Tymoteusz ani Tytus nie mieli ojców Zydó (zatem
nie byli uwazani za Zydów) i zadne z nich nie byl jeszcze obrzezany. Lecz
z jakiego¶ powodu Tymoteusz zostal obrzezany, a Tytu nie? Dlaczego? Jest tak
dlatego, ze Tymoteusz byl pól-Zydem, a zatem mial wolno¶c do tego, aby sie
identyfikowac jako Zyd przez obrzezanie. Lecz czy oznacza to, ze poddawal
sie pod Zydowskie Prawo, przeciwko czemu Pawel nieustannie nauczyal (jak w
Gal. 3:10)? NIe, poniewaz obrzezanie bylo znakiem, pieczeci± przymierza Boga
z Abrahamem i jego potomkami, na wiele stuleci zanim Zakon zostal
nadany (p. Gen. 17:9-14 oraz Gal 3:16-17). Pawel czul, ze dla Tymoteusz bedzie
najelpiej identyfikowac siebie jako Zyda (co bylo dla Tymoteusza dopuszczalne
poniewaz jego matk± byl Zydówka), poniewaz Pawel i Tymoteusz uslugiwali miedzy
Zydami (Pawel powoluje sie na to w 1 Kor 9:20: „dla Zydów stalem sie Zydem,
aby Zydów pozyskac; dla tych, ktorzy s± pod zakonem, jakobym byl pod zakonem,
chociaz sam pod zakonem nie jestem, aby tych, któzy s± pod zakonem pozyskac”).
Z drugiej strony, Tytus byl calowicie poganinem. Nie byl postrzegany jako
Zyd w zaden sposób, czy to „duchowo” czy inaczej, a zatem nie bylo zadnego
celu w obrzezywaniu go. Gdyby Tytus zostal „duchowym Zydem” z powodu przej¶cia
na chrze¶cijanstwo, to równiez móglby byc obrzezany jak Tymoteusz, aby mógl
sie identyfikowac jako Zyd. Jednak Tytus niegy nie byl nazywany „duchowym
Zydem” i nie zostal obrzezany. On byl uwazany za chrze¶cianina z pogan, a
nie za „duchowgo Zyda”.

Co wiecej, zauwaz, ze pierwsi chrze¶cijanie (wszyscy, którzy pochodzili
z Zydów) mieli pewne zamieszanie zwi±zane z tym, jakcy powinni byc chrze¶cijanie
z pogan: 

Dz.Ap. 15:5-6
Lecz niektórzy ze stronnictwa faryzeuszów, którzy uwierzyli, powstali,
mówi±c: Trzeba ich obrzezac i nakazac im, zeby przestrzegali zakonu Mojzeszowego.
Zgromadzili sie wiec apostolowie i starsi, aby te sprawe rozwazyc.

Widzimy, ze pewni zydowskcy chrze¶cijanie czuli, ze nawróceni poganie powinni
byc zmuszeni do bycia takimi jak Zydzi. Je¶li chrze¶cijanie z pogan s± „duchowymi
Zydaпродвижение сайтов ка

Czy powinnismy czy nie powinnismy namaszczac olejem w innych przypadkach niz choroba?

Nowy Testament niewiele mówi na temat namaszczenia olejem. W ew. Marka 6:13 czytamy, że „uczniowie namaszczali wielu chorych olejem i uzdrawiali ich,” lecz było to przed śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa. Jedyna uwaga o namszczeniu olejem po śmierci znajduje się w Jk. 5:14:

„Choruje kto między wami? Nie przywoła starszych zboru, niech się modlą nad nim, namaściwszy go oliwą, w imieniu Pańskim.

W obu tych wersach (Mk 6:13 i Jk 5:14) greckie słowo łumaczona jako „namścić” to aleipho, co oznacza:

„natrzeć, pokryć, rozmazać… W przypadku chorych oraz zmarłych, nacierano całe ciało… W Jk 5:14 słowo to jest użyte w formie innej gramatycznej aleipsantes co oznacza natarcie olejem było środkiem medycznym stosowanym przed modlitwą (The Complete Word Study Dictionary of the New Testament, Spiros Zodhiates, p.119, podkreślenie dodano)

Aleipho jest słowem używanym na określenie normalnej, codziennej praktyki w pierwszych wiekach smarowania olejem włosów i całego ciała z różnyc przyczyn (włącznie z leczniczymi). Gdy, na przykład, nakładamy krem przeciwsłoneczny na ciało, to gdy nałożymy go na suche ręce, to „namaszczamy” skóre w zwykły, codzienny sposób, co właśnie oznacza słowo aleipho (i w pewnym sensie robimy to z powodów zdrowotnych).

Oto dobrze znany komentarz biblijny na temat tych dwóch wersów:

Mar. 6:13:
„Jest to jedyny przykład w N.T. użycia aleipho elaioi użyte w kontekście uzdrowienia poza Jk 5:14. W obu przypadkach możliwe jest, że użycie oleju (oleju z oliwek) jako środka medycznego jest podstawą praktyki.
Patrz Łuk 10:34 – wylewanie oleju i wina na rany. Był to najlepszy środek medyczny starożytności i był używany wewnętrznie i zewnętrznie, stosowano go również po kąpieli. Znajdujemy liczne przykłady na to w dokumentach papirusowych.
Jedynym problemem jest to, czy aleipho w ew. Marka i Liście Jakuba używane są całkowicie w znaczeniu rytualnym i ceremonialnym, czy częściowo jako medyczny środek i częściowo symbol boskiego uzdrowienia. Samo słowo aleipho może być tłumaczona jako wcieranie i namaszczanie bez jakiejkolwiek ceremonii.” ( Robertson’s Word Pictures of the New Testament)

Jk. 5:14:
Namaszczenie olejem (aleipsantes elaioi). Pierwszy imiesłów aleipho, stare słowo, namaszczać, plus elaion (olej).

Zobacz taki sam sposób użycia aleipho elaioi w ew. Marka 6:13).

Olej z oliwek był jednym z najlepszych środków medycznych starożytnych.
Używano go wewnętrznie i zewnętrznie, niektórzy lekarze przepisują go do dziś.
Jasne jest zarówno z ew. Marka 6:13 jak i tutaj, że wartość lecznicza jest dodatkowa, a nacisk położony jest na wartość modlitwy. Nie ma tutaj nic z pogańskiej magii czy późniejszej praktyki „ostatniego namaszczenia” (po VIII wieku). Jest całkowicie pewne, że aleipho zarówno tutaj jak i w Mk.6:13 oznacza „namaścić” w sposób ceremonialny raczej niż „wetrzeć” jako to zwykle robi się w przypadku medycznego leczenia. ( Robertson’s Word Pictures of the New Testament)

Powtórzmy, aleipho nie jest słowem, które w grece oddaj „sakralne” namszczenia olejem. Dotyczy ono zwykłego, codziennego rodzaju namaszczanie, gdy ktoś wciera olej, perfumy itp., w swoje ciało z jakiegokolwiek powodu (w tym również, gdy używa oleju w celu promowania zdrowia). Aby lepiej zrozumieć to greckie słowo, poniżej znajdują się wszystkie miejsca, w których użyto go Nowym Testamencie (inne niż wyżej wymienione Mar.6:13 i Jak. 5:14):

Mat. 6:17
Ale ty, gdy pościsz, namaść [aleipho] głowę swoją i umyj twarz swoją.


Mar. 16:1

A gdy minął sabat, Maria Magdalena i Maria Jakubowa, i Salome nakupiły wonności, aby pójść i namaścić [aleipho] go.

Łuk. 7:38
I stanąwszy z tyłu u jego nóg, zapłakała, i zaczęła łzami zlewać nogi jego i włosami swojej głowy wycierać, a całując jego stopy, namaszczała [aleipho] je olejkiem.

Łuk. 7:46
Głowy mojej oliwą nie namaściłeś [aleipho]; ona zaś olejkiem namaściła nogi moje.

Jan. 11:2
A była to ta Maria, która namaściła [aleipho] Pana maścią i otarła nogi włosami swymi, i jej to brat chorował.

Jan. 12:3
A Maria wzięła funt czystej, bardzo drogiej maści nardowej, namaściła [aleipho] nogi Jezusa i otarła je swoimi włosami, a dom napełnił się wonią maści.

To są wszystkie przypadki wykorzystania w Nowym Testamencie słowa aleipho.

Słowem, które w grece jest używane na określenie „sakralnego” rodzaju namaszczania (w które jest zaangażowany Duch Święty), jest chiro, które nigdy nie zostało użyte w kontekście uzdrowienia. Oto wszystkie miejsca w Nowym Testamencie, w których użyte jest to słowo:

Łuk. 4:18
Duch Pański nade mną, przeto namaścił [chrio] mnie, abym zwiastował ubogim dobrą nowinę, posłał mnie, abym ogłosił jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, abym uciśnionych wypuścił na wolność,


Dz.Ap. 4:27
27. Zgromadzili się bowiem istotnie w tym mieście przeciwko świętemu Synowi twemu, Jezusowi, którego namaściłeś [chrio], Herod i Poncjusz Piłat z poganami i plemionami izraelskimi,

Dz.Ap. 10:38
O Jezusie z Nazaretu, jak Bóg namaścił [chrio] go Duchem Świętym i mocą, jak chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opętanych przez diabła, bo Bóg był z nim.

2 Kor. 1:21
Tym zaś, który nas utwierdza wraz z wami w Chrystusie, który nas namaścił [chrio], jest Bóg,

Hebr. 1:9
Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość: Dlatego namaścił [chrio] cię, o Boże, Bóg twój olejkiem wesela jak żadnego z towarzyszy twoich.

Zauważ, że nigdy słowo dotyczące „sakralnego” namaszczenie nie jest używane w powiązaniu z uzdrowieniem.

Podobnym słowem jest chrisma, oznaczające „namaszczenie.” Poniżej wszystkie miejsca, gdzie w Nowym Testamencie jest to słowo użyte:

1 Jan. 2:20
A wy macie namaszczenie [chrisma] od Świętego i wiecie wszystko.

1 Jan. 2:27
Ale to namaszczenie [chrisma], które od niego otrzymaliście, pozostaje w was i nie potrzebujecie, aby was ktoś uczył; lecz jak namaszczenie [chrisma] jego poucza was o wszystkim i jest prawdziwe, a nie jest kłamstwem, i jak was nauczyło, tak w nim trwajcie.

To słowo również używane w oryginale do określenia „sakralnego” namaszczenia, nie jest używane w powiązaniu z uzdrowieniem.

Podsumowując, w NT występują dwa rodzaje „namaszczenia.” Jedno, jest to namaszczenie typu „sakralnego,” w którym zaangażowany jest Duch Święty, oraz zwykłe, codzienne namaszczanie olejem, perfumami itp., które jest nacieraniem ciała (lub włosów). Wyłaczenie w dwóch miejscach wspomina się w Nowym Testamencie o „namaszczeniu” chorych ludzi olejem tj. Mk 6:12 oraz Jk 5:14) i jest tam w oryginale użyte słowo dotyczące zwykłego, codziennego namaszczania ciała olejem. Była to zwykła praktyka pierwszego wieku, aby używać oleju (również wina) do wspomagania uzdrowienia jak np. w przypadku „Dobrego Samarytanina”:

Łuk. 10:33-34
Pewien Samarytanin zaś, podróżując tędy, podjechał do niego i ujrzawszy, ulitował się nad nim.
I podszedłszy opatrzył rany jego, zalewając je oliwą i winem, po czym wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i opiekował się nim.

Jakie zatem wnioski wysuwamy jeśli chodzi o współczesne namaszczanie olejem w czasie modlitwy o ludzi?

Jezus nakazał wierzącym nakładać ręce na chorych (patrz mójHealing Training Course), lecz nigdy nie nakazał, aby kogokolwiek namaszczać olejem, jak również nie ma żadnego opisu, aby apostołowie lub chrześcijanie namaszczali kogoś olejem po Dniu Zielonych Świąt. Możemy zatem powiedzieć, że namaszczanie olejem chorych (lub kogokolwiek innego) nie jest konieczne. Z drugiej strony, nigdzie nie jest potępione czy zabronione, zatem nie możemy dogmatycznie powiedzieć, że jest to złe.

Możemy zatem powiedzieć, że namaszczanie chorych (czy kogokolwiek innego) nie jest konieczen. Z drugiej strony, nigdzie nie jest potępione ani zabronione, zatem nie możemy dogmatycznie mówić, że jest to złe. Musimy również wziąć pod uwagę Jk 5:14, który mówi, że jeśli ktoś jest zbyt chory, aby przyjść do kościoła na modlitwę i włożenie rąk, to powinien przywołać starszych swojego kościoła, aby przyszli i modlili się o niego z namaszczeniem olejem.

Jak. 5:14
Choruje kto między wami? Niech przywoła starszych zboru i niech się modlą nad nim, namaściwszy go oliwą w imieniu Pańskim.

Jak to już widzieliśmy wcześniej, Biblijni komentatorzy nie są przekonani, co do tego, czy Jakub, pisząc powyższe słowa, miał na myśli praktykę z pierwszego wieku nacierania olejem chorych, czy też sygerował jakiś rodzaj 'sakralnego’ namaszczenia. Należy wspomnieć o dwóch rzeczach, po pierwsze: Jakub używa słów określających powszechny, codzienny sposób „namaszczenia” (nie jest to greckie słowo używane do opisu „sakralnego” namaszczenia w którym jest zaangażowany Duch Święty). Jakub mówi, że chora osoba „powinna” (nie „musi”) przywołać starszych. W dosłownym tłumaczeniu z greki jest tam: „niech przywoła starszych zgromadzenia.” Innymi słowy, Jakub nie wydaje nakazu i nie mówi, że jedynym sposobem uzyskania boskiego uzdrowienia jest namaszczenie chorego i modlitwa starszych zboru. Pamiętaj, że ani Jezus ani apostołowie (po pięćdziesiątnicy) nigdy nie używali oleju do uzdrawiania, ani nigdzie nie nakazali korzysatnia z oleju tam, gdzie jest potrzebna modlitwa. Powinniśmy zatem być bardzo ostrożni i nie brać Jk 5:14 jako dogmatyczne twierdzenie jak uzdrowienie ma wyglądać.
Najlepszą równowagę wydaje się mieć postawa, która mówi, że namaszczenie może pomóc, lecz nie jest konieczne do uzdrowienia (ani do czegokolwiek innego).

Wniosek

W moim kościele na każdym nabożeństwie mamy czas na usługiwanie modlitwą i czasami ktoś czuje się prowadzony do tego, aby namaścić osobę olejem. Nic w NT nie wskazuje na to, żeby to miało być złe, lecz nie jest to również wymagane.
Jedynym wersetem w Nowym Testamencie (po pięćdziesiątnicy), który wspomina o namaszczaniu olejem chorych jest Jk 5:14, lecz, jak to zobaczyliśmy, jest prawdopodobne, że jest to opis zwykłego w pierwszym wieku nacierania ciała chorej osoby w celu uruchomienia procesu uzdrowienia. Nie ma żadnego zapisu, aby Jezus namaszczał ludzi olejem, ani też Jezus nigdy nie nakazał nam namaszczać ludzi z jakiegokolwiek powodu.

Zwróć uwagę na to, że Nowy Testament pokazuje iż ludzka wiara często miała pewien wpływ na otrzymanie uzdrowienia (p. mój artykuł How to Operate in the Supernatural of God). Rozważ to, że jeśli namaszczamy kogoś olejem, to on może pomyśleć, że robimy jakąś „sakralną” rzecz, coś „specjalnego,” co może spowodować wzrost jego wiary ku otrzymaniu cudu.
Oznacza to, że namaszczenie kogoś olejem (czy to przez dotknięcie kroplą zwykłej oliwy na czole, czy na wierzchu dłoni, czy w pobliżu chorego miejsca) może być pomocne, ponieważ może zwiększyć czyjąś wiarę tak, aby otrzymała cud, którego potrzebuje. Nowy Testament nigdzie nie mówi, że używany był jakiś specjalny rodzaj oleju do celów medycznych (wraz z Mk. 6:13 i Jk. 5:14) i nigdzie też nie poleca stosowania oleju w szczególny sposób. Innym potencjalnym pożytkiem z korzystania z oleju jest duchowa walka. Ci, którzy są zaangażowani w tym czasami są prowadzeni do tego, aby namaszczać domy czy inne miejsca olejem w czasie wypędzania demonicznych duchów i modlitwy o Bożą ochronę tego miejsca. Używałem oleju (w połączeniu z modlitwą) do namaszczania wejść do domu dla rodziny, która sobie tego zażyczyła. Musimy się po prostu upewnić, że nie zamienimy tego w „rytuał,” ponieważ to znaczyłoby to, że sam akt namaszczenia ma większą moc niż Imię Jezusa.

Mam nadzieję, że to, co napisałem, pomoże i niech Pan obficie cię błogosławi, gdy będziesz badał Jego Słowo!


Pochodzenie oryginału:

„Anointing with Oil”

URL: http://www.layhands.com/AnointingWithOil.htm

In His Love,
Dave Root
Houston, TX,

Send e-mail to: dave@layhands.com USA

Wszelkie cytaty biblijne, o ile nie zaznaczono inaczej, pochodzą z Biblii Warszawskiej Brytyjskiego Towarzystwa Biblijnego

Ten materiał nie podlega prawom autorskim. Możesz go swobodnie kopiować i rozpowszechniać na chwałe Pana, o ile tylko nie będzie on modyfikowany lub przeznaczony do celów zarobkowych.сайта

Różnica między uzdrowieniem a zdrowiem

logo_Durai

Durai Joe

Uzdrowienie oznacza uwolnienie od choroby; zdrowie znaczy dobry stan ciala, umyslu i ducha. Aby byc dobrego zdrowia musimy odpoczywac i regenerowac sily. Sam Jezus, odpoczywal, gdy byl zmeczony droga.

Uzdrowienie oznacza uwolnienie od choroby; zdrowie znaczy dobry stan ciała, umysłu i ducha. Aby być dobrego zdrowia musimy odpoczywać i regenerować siły. Sam Jezus, odpoczywał, gdy był zmęczony drogą.

J 4,6 mówi: A była tam studnia Jakuba, Jezus więc, zmęczony drogą, usiadł sobie przy studni, a było to około godziny szóstej.

Mar 4:38: A On był w tylnej części łodzi i spał na wezgłowi.

Bóg ustanowił fizyczny odpoczynek jako fakt, medyczne nauki potwierdzają, że serce zwalnia co siedem dni. Hebr 4,1 mówi o odpocznieniu jakie Jezus zapewnił (p. również Mat 11,28) i o tym, że nie powinniśmy tracić odpoczynku.

Bóg chce, abyśmy odpoczywali, lecz stałym stanem odpoczynku i spokoju, który nam zapewnił, jest odpocznienie od dzieł naszych, a nie odpoczynek od pracy czy całkowite zaniechanie pracy.

Zdrowie zależy od stanu duszy, wielu chrześcijan nie wymaga uzdrowienia lecz raczej zdrowia.

3 Jan 1:2: Umiłowany! Modlę się o to, aby ci się we wszystkim dobrze powodziło i abyś był zdrów tak, jak dobrze się ma dusza twoja.

Przysł. 14:30 mówi, Życiem dla ciała jest serce spokojne,. (BT)

Jeśli Jezus nie jest Panem chrześcijańskiego życia i gdy królestwo Boże nie funkcjonuje w jego życiu, wtedy może zdarzyć się utrata zdrowia, która może w ostateczności prowadzić do choroby, wymagającej uzdrowienia i powrotu do zdrowia. Królestwo Boże jest opisane w Rzym 14,17: Albowiem Królestwo Boże, to nie pokarm i napój, lecz sprawiedliwość i pokój, i radość w Duchu Świętym.

Gdy atakowana jest sprawiedliwość w Chrystusie, gdy brak jest pokoju duszy i nie ma radości w Duchu Świętym, wtedy dusza może nie mieć powodzenia. Zadziwiające jest jak wielu chrześcijan podróżuje od spotkania do spotkania, od lekarza do lekarza, aby znaleźć lekarstwo na ich dolegliwość, podczas gdy Słowo Boże może udzielić odpowiedzi. Taki człowiek otrzyma tylko symptomatyczne potraktowanie przez lekarza lub łaskę dotknięcia przez Boga! Gdy zidentyfikujemy przyczynę i wyleczymy ją, wtedy uzdrowienie jest stałe a dobre zdrowie zapewnione. Wielu chrześcijan zaparło się i odrzuciło nadnaturalną pracę Ducha Świętego w trzyczęściowej budowie człowieka duchu, duszy i ciele.

Nehemiasz 8:10 uczy nas, że radość w Panu jest naszą siłą, lecz chrześcijanie pozbierali ze świata substytuty od kapsułek konowałów do maszynerii w salach gimnastycznych.

Joel 1,12 ostrzega nas o konsekwencjach wyschnięcia radości. Lecz wielu chrześcijan próbuje ciągnąć radości z poza Królestwa Bożego! Pokutuj i raduj się w Panu, zamknij się w komorze lub miejscu, gdzie możesz radować się stale i wciąż w Tym, który jest naszym życiem.

Teraz kiedy już wiesz czym jest zdrowie, widzisz, że jest łatwo odróżnić je od uzdrowienia. W miejscach, gdzie szerzą się śmiertelne choroby (nawet w szpitalach) każdy musi uważać i bronić się. Wściekłe ataki zarazków, wirusów i duchowych istot wymaga natychmiastowego uzdrowienia. Stałe utrzymywanie się w złym stanie zdrowia może spowodować zniszczenia, które będą wymagały uzdrowienia.

Zatem uzdrowienie może być

  • Profilaktyczne
  • Kuracyjne
  • Wzmacniające
  • Dwóch głównych zabójców w krajach rozwiniętych i rozwijających się to stres wywołujący zaburzenia serca i umysłu, które z kolei powodują inne komplikacje. Bóg z pewnością ma odpowiedzi dla Swych ludzi w Swoim Słowie! Nie gardź Bożym Słowem. Zanurz się w nim, zapamiętuj wersy. (Lepiej jest zapamiętać Pismo, niż lekarskie recepty).

Rozważaj je, wypowiadaj głośno a zobaczysz, moc i skuteczność Jego drogocennego Słowa.

раскрутка

Dlaczego nie wszyscy sa uzdrawiani

logo_Durai

Durai Joe

Podejmiemy próbe podania kilku przyczyn, dlaczego niektórzy ludzie nie sa uzdrawiani. Zrozumcie, ze wszyscy jestesmy w drodze do manifestacji doskonalego zdrowia.

Podejmiemy próbę podania kilku przyczyn, dlaczego niektórzy ludzie nie są uzdrawiani. Zrozumcie, że wszyscy jesteśmy w drodze do manifestacji doskonałego zdrowia. Ten rozdział wraz z „Przyczynami chorób” jest przeznaczony dla tych, o których się modlono wielokrotnie, i którzy biegają od miejsca do miejsca, aby uzyskać manifestację swego uzdrowienia.

Jeśli coś jest trudne do zrozumienia, lub przyjęcia, proszę pozostań i nie trać serca. Nie opuszczaj tej strony. Zrób sobie przerwę i wróć, ponieważ chcemy oglądać manifestację uzdrowienia.

Nie wszystko, co robią lekarze i chirurdzy jest przyjemne. Często jest to bolesne, lecz pacjent cicho poddaje się takiemu leczeniu. Tak więc wytrzymaj pod usługą Słowa przez pewien jeszcze czas. Może ono rozdzielać jak miecz obosieczny, lecz pozwól mu wejść między kość i szpik, do miejsca, gdzie tworzą sięczerwone krwinki, by dać ci stałe uzdrowienie.

Brak ćwiczenia wiary

Wiara jest istotna dla uzdrowienia, bez wiary nie można podobać się Bogu (Hebr. 11,6). Bóg nie może uzdrawiać w atmosferze niewiary. Jezus nie mógł uczynić żadnego
wielkiego dzieła w swym rodzinnym miasteczku z powodu niewiary ludzi.

Mar. 6:5 I nie mógł tam uczynić żadnego cudu, uzdrowił tylko kilku wkładając na nich ręce.

Niewiara, zarówno po stronie osoby , jak i po stronie jego rodziny czy kościoła (zbiorowa niewiara), uniemożliwiają uzdrowienie Boże. Wielokrotnie zdarzało się, że Bóg uzdrawiał ludzi i nagle fala niewiary, gniewu, czy urazy przechodziła przez sekcję duchowieństwa czy świeckich i uzdrowieńcza moc Boża zanikała. Duch Święty zostaje zasmucony i wycofuje Swoje manifestacje. Bądź całkowicie pokorny, skruszony wewnątrz i na zewnątrz w czasie uzdrawiania. Nie dopuszczajmyśli ani słów, które budują strach, niewiarę, wątpliwości i opór, rób wszystko, co możesz, aby współpracować z usługującym uzdrowieniem.

Patrzenie na symptomy i zmysłowe dowody.

Osoba, która wzywa uzdrowieńczej mocy Kalwarii, musi wierzyć, że została uzdrowiona i wyznawać to samo ustami i nie tracić serca patrząc na symptomy choroby, które mogą trwać lub nawet pogorszyć się, zanim uzdrowienie zamanifestuje się w pełni. Wierzymy w naszych sercach i wyznajemy naszymi ustami ku zbawieniu lub uwolnieniu( Rzym 10,10).

Wiara nie mówi, że uzdrowienie nastąpi. Tak mówi nadzieja. Wiara mówi, że uzdrowienie dokonało się! Chwal Pana, który odniósł rany za to! Jakże często nadzieja jest błędnie brana za wiarę. Podobnie jak zbawienie zostało przez Pana zdobyte na Kalwarii, również nasze uzdrowienie zostało zdobyte okrutnymi batami. Oko wiary widzi to. Słuchanie o tym przyniosło wiarę, lecz wiara porusza się w pewności! Wiara wzywa i powołuje te rzeczy, których nie ma, tak jakby były.

Piotr, chodząc po wodzie, zaczął tonąć, gdy zdjął wzrok z Jezusa – aby popatrzeć na groźne fale (Mat 14,19-20). Podobnie, jeśli będziemy koncentrować się na tym, co widzimy i czujemy, będzie to przeszkadzać naszej wierze i uzdrowienie opóźni się. To, co widać, czuć, czy słychać – te rzeczy, które są przedmiotem działania naszych pięciu zmysłów – jest chwilowe. Oznacza to, że są to rzeczy podlegające zmianie, zarówno ku lepszemu, jak i ku gorszemu w zależności od reakcji osoby.

Gdy Jezus uzdrowił niemego chłopca (Mar. 9, 17-19), ten upadł jak martwy i wszyscy ludzie uwierzyli, że nie żyje. A jednak Jezus podniósł go całkiem zdrowego. Często, gdy choroba opuszcza ciało ono reaguje gwałtownie. Zawsze występuje konflikt między światem ducha a światem materii. Gdy choroba wywołana przez zarazki lub duchy opuszcza ciało, stan może się wydawać gorszy. Nie poddawaj się, to tylko na krótki czas, lecz twoja reakcja na ten stan jest ważna. Trzymaj się mocno i nie porzucaj przekonania, a przez to manifestacji. Zatem, nie bądź sterowany przez naoczne dowody. „W wierze chodzimy, a nie w oglądaniu” (2 Kor 5,7), a nic nie przeszkodzi twemu uzdrowieniu.

Strach
Strach jest jednym z nieodłącznych towarzyszy choroby. Strach może przyjść, lecz musi być pokonany. To czego się obawiałem, przyszło na mnie – powiedział Job (3,25). Jeśli boisz się, że nie będziesz uzdrowiony, czy wyleczony z choroby, możesz być przekonany, że tak się stanie.

Strach pochodzi od diabła i przyciąga zło. W 2 Tym 1,7 czytamy:Ponieważ Bóg nie dał nam ducha bojaźni, lecz mocy, miłości i trzeźwego myślenia. Strach jest ulubioną bronią szatana i on używa go w czasie choroby, aby uniemożliwić dzieciom Bożym odebranie uzdrowienia.

Strach jest śmiertelną, psychosomatyczną chorobą, która przyśpiesza nieprawidłowe działanie całego ludzkiego organizmu, powodując zniszczenia w całym ciele.

Ludzkie ciało nie zostało przeznaczone do znoszenia strachu! Jest bardziej dostosowane do wiary! Lekarze nie będą operować osoby pełnej strachu. Będą starali się uspokoić ją najpierw środkami uspakajającymi, ponieważ wiedzą, że wszystkie ich wysiłki będą udaremnione przez strach i depresję. Lekarze

odkryli, że łatwiej jest leczyć osobę radosną, a starzy medycy mawiali: „Lekarstwo zadane przez uszy, jest równie ważne, jak medykamenty podane doustnie.”

Strach jest nienormalnym stanem ludzkiego systemu i ci, którzy myślą, że jest on znoszony w naturalny sposób i tolerowany, niech zapamiętają ten końcowy wers na temat strachu z Biblii:

Obj. 21:8 mówi, że: Bojaźliwi królestwa nie odziedziczą.

1 Jan 4: 18 zapewnia: w miłości nie ma bojaźni, gdyż doskonała miłość usuwa strach. Znajdź bezpieczeństwo w niezmierzonej miłości, jaką Bóg ma dla ciebie, a strach opuści cię i będziesz uzdrowiony. Osoba przyjmująca strach z pewnością nie mieszka w miłości Bożej.

Spoglądanie raczej na człowieka niż na Kalwarię.

Jer. 17:5: Tak mówi Pan: Przeklęty mąż, który na człowieku polega i z ciała czyni swoje oparcie, a od Pana odwraca się jego serce!

Jak wiele dzieci Bożych jest uzależnionych od medycznych nauk! Medycyna, choć to dar od Boga, zajęła miejsce Słowa Bożego. Nie, żaden chrześcijanin nie przyzna tego, lecz pomyśl, jak wiele czasu spędza się w gabinetach lekarskich i jak wiele czasu spędza się w komorze modlitwy. Jak szybko zapamiętuje się medyczne raporty, a jak wiele wersów dotyczących uzdrowienia jest zachowanych w sercu? Jak wiele rozmów z przyjaciółmi dotyczy chorób, a jak niewiele mówi się o uzdrowieńczym aspkecie mocy Bożej? Ile pieniędzy jest wydawanych na Bożą pracę, a ile na finansowanie leczenia i ubezpieczenia medyczne! Wielu nigdy nie opuści umówionej wizyty u lekarza, lecz niewiele się zastanawiają, gdy przychodzi do opuszczenia wspólnego zgromadzenia. Wielu ma więcej szacunku dla swego specjalisty, niż kochanego pastora!

Bez cienia wątpliwości, w wielu chrześcijańskich domach Słowo Wszechmogącego Boga jest zastępowane przez doniesienia nauk medycznych. Bóg wie o tym. Przyznaj się do tego i pokutuj i zdaj sobie sprawę z tego, że Jezus jest Wielkim Lekarzem, Doktorem wszystkich doktorów, a też Tym, który śmierć zniszczył! Błogosławiony Pan!

Ostatnio w czasie usługiwania komuś, Pan powiedział mi, że Jego ludzie odrzucili Go. Poprosiłem Pana, aby mi to wyjaśnił, w jaki sposób to się stało. Wiemy, że jest wiele wersów mówiących o tym, że lud Boży odrzucił Boga, lecz Pan mówi o aktywnych chrześcijanach. Oto, jak mi to Pan wytłumaczył:

Gdy Jego ludzie odrzucają Go jako Jehowa Rafa, jako Boga, który nas Uzdrawia, jako Balsam Gileadu, jako Wielkiego Lekarza, wtedy odrzucają Jego. Odrzucenie jednego aspektu Bożego, oznacza odrzucenie Jego samego. On jest zazdrosnym Bogiem, który nie będzie się dzielił ze światem.

Czy więc widzisz, jak w nieświadomy sposób wiele dzieci Bożych odsuwa na bok błogosławionego Zbawiciela?

Bóg ma Swój sposób uzdrawiania (patrz „Niektóre metody przyjmowania uzdrowienia„). Wykorzystaj je. Połącz je z medycyną, jeśli chcesz, lecz przestań dawać pierwszeństwo nauce. Zdejmij ją z piedestału swego życia i wywyższyj Jehowę Rafa.

Jeśli umieściłeś swoją wiarę w mądrości medycyny, lekarskiej sprawności człowieka, a nie tylko w uzdrowieńczej mocy Boga, lub też jeśli twoja wiara nie jest w żaden sposób blisko Jezusa, Jego życia i odkupieńczego dzieła Kalwarii, to będzie niemożliwe uzyskać uzdrowienie od Boga. Uczcij Boga ufając Mu i dopiero korzystaj z pomocy ludzkiej.Oddaj Bogu chwałę, uznanie i podziękowania, które Mu się należą, jako Stworzycielowi ludzkiego ciała, a On cię uzdrowi.

Uzależnienie od ludzi, którzy przyciągają uwagę do ich służby

Słudzy Boży są tylko kanałami, których Bóg używa, aby uzdrawiać ludzi. Jak skalpel jest precyzyjnym narzędziem w ręce sprawnego lekarza, tak też i słudzy Boży. To Sam Bóg jest źródłem uzdrowieńczej mocy. Zatem, nie wywyższaj żadnego sługi Bożego, ani jego służby uzdrawiania ponad Boga. Hebr. 12,2 zachęca, aby patrzeć na twórcę i dokończyciela wiary naszej… Patrzenie na sługę Bożego, zamiast na Boga, może przeszkodzić Bogu w uzdrowieniu ciebie. Musimy mieć zaufanie do sług Bożych i do daru, który Bóg mu dał. Musimy oddać należną słudze cześć i szacunek, lecz pamiętaj, że to Jezus przeszedł przez piekło, aby cię zbawić dla siebie.

Jest wiele sług, którzy kuszą ludzi do tego, aby położyli zaufanie w ich służbie. Gdy człowiek mówi coś takiego: „Wyślij nam swoją prośbę o modlitwę, będziemy modlić się i Bóg cię uzdrowi, Bóg odpowiada na wszystkie modlitwy z tego miejsca!”, to cześć należna wspaniałej ofierze Bożej jest kierowana na dzieło służby. Wiesz, dla sługi spędzającego czas na kolanach w modlitwie, odważne stwierdzenia są prawdziwie ciężką pracą. Lecz żadna ludzka praca, ani wysiłek czy ofiara nie mogą być porównane z Kalwarią. On był i jest Barankiem Bożym i nikt nie może zająć Jego miejsca.

Służba uzdrawiania jest jedną z najtrudnieszych w Ciele Chrystusa, musi więc być uważana za wartą czci i szacunku jej należnych. Musimy jednak uważać, aby nie wywyższać sługi i nie okradać w ten sposób Boga z chwały. Musimy rozróżniać to, czy ten sługa ma szczerą troskę w walce o chorych i zwraca uwagę na uzdrowieńczą moc Bożą, czy też sam się propaguje i wszystko, co jest mówione i robione, jest jego własnym interesem.

Pewnego razu, w czasie trwania Szkoły Uzdrawiania, zostało przekazane następujące proroctwo, które sprawiło Bożą bojaźń we wszystkich obecnych:

„Jeśli ktoś przychodzi i mówi o swej służbie, będziecie go słuchać; lecz jeśli ktoś przychodzi budować was, tego nie przyjmiecie!”

Wiele Bożych dzieci nie lubi być napominanych. Wielu przypuszcza, że oni wszystko wiedząlub że usługujący nie może ich nauczać. Wielu nie lubi wzrastać i dojrzewać w Chrystusie. Wielu nie lubi wypełniać Bożego planu dla nich w Kościele, czy na świecie. Bóg w swym miłosierdziu przymnął oko na liczne błędy Swych dzieci; lecz On pragnie duchowego wzrostu Swych dzieci. Przyszedł więc czas, aby Boże dzieci zwróciły swoje serca całkowicie do ich Ojca.

Prawdziwą motywacją sługi musi być zwrócenie twego serca do Zbawiciela i Ojca, doskonalenie świętych do służby i budowania Ciała Chrystusa.

Nie wyznany grzech

Jeśli w twym życiu jest grzech, to Bóg nie może cię uzdrowić. Ps. 66,18 mówi: Gdybym knuł coś niegodziwego w sercu moim, Pan nie byłby mnie wysłuchał. Bóg działa według pewnych zasad, Jego własne prawo związuje ręce Boże tak, że nie może uzdrowić ludzi, którzy uporczywie odmawiają pokuty ze swych grzechów. Pokutuj i wyznaj twoje grzechy, a uzdrowieńcza moc Boża zostanie uwolniona na twoją korzyść.

Każda uporczywa choroba, która nie opuszcza ciała, pomimo modlitwy przez najbardziej oddane sługi Boże wskazuje na wewnątrzną uporczywość i bunt przeciwko objawionej woli Bożej. Chory biedaczek trwa uporczywie w swym grzesznym sposobie życia. Niektóre grzechy są jawne, a inne ukryte i są takie, które nie są znane przez długi czas.

Pamiętaj o tym, że przed dobrowolnym nieposłuszeństwem Adama, nie było żadnej choroby. Przypomina mi się jeden przypadek. Pewna niewiasta była w fatalnym stanie, aby nie sprawiać jej zmieszania, nie mogę podać więcej szczegółów na ten temat. Modlili się o nią najwięksi ludzie usługujący uzdrowieniem w tamtym czasie. Kilka lat temu przystąpiła do szkoły uzdrawiania i często pytałem dlaczego nie została uzdrowiona wcześniej.

Moglibyśmy wyrazić kilka mocnych powodów, które nie dotyczą tej sprawy (nie opuść artykułu „Przyczny chorób” dla lepszego zrozumienia sprawy). W czerwcu 2000 roku wyznała straszliwy grzech radzenia się okultystów, nawet jako chrześcijanka. Nieco później, podczas rozmowy, okazała ukrytą niezgodę na posłanie o nowym narodzeniu. Czekamy obecnie na pełną pokutę, ponieważ gdy już raz przyczyna zostanie znaleziona, wyleczenie jest pewne.

Bóg niczego nie wstrzymuje. Czy Ten, który nie oszczędził Swego Syna, lecz wydał Go na takie cierpienia, będzie wstrzymywał udzielania za darmo wszystkiego, co Odkupienie zdobyło? Bóg, w każdy możliwy sposób usiłuje wprowadzić Swoją moc do naszego życia, lecz to nasza głuchota, zwiedzenie serca oraz uporczywy egoizm, uniemożliwiają Jego błogosławionej mocy działać w naszych ciałach.

1 Jan 1:9 mówi: Jeśli wyznajemy grzechy nasze, wierny jest Bóg, oczyści nas od wszelkiej nieprawości. Błogosław Boga, który jest tak miłosierny!

Powracające demony

Niektórzy są całkowicie uzdrawiani i uwolnieni od chorób, lecz one powracają po jakimś okresie czasu. Dlaczego tak jest?

Jezus wyjaśnił to w Mat 12,43-45:
Gdy zaś duch nieczysty wyjdzie z człowieka, wędruje po miejscach bezwodnych, szukając ukojenia, ale go nie znajduje. Wtedy mówi: Wrócę do domu swego, skąd wyszedłem, i przyszedłszy, zastaje go opróżnionym, wymiecionym i przyozdobionym. Wówczas idzie i zabiera z sobą siedem duchów innych, gorszych niż on, i wszedłszy mieszkają tam; i bywa końcowy stan człowieka tego gorszy niż pierwotny. Tak będzie i z tym złym pokoleniem.

Złe duchy potrzebują ludzkiego ciała, aby w pełni wyrażać swą złą naturę. Człowiek nie może przebywać w duchowej pustce, gdy raz demon jest wyrzucony z człowieka, aby zapobiec diabłom ponowne opanowanie go, musi zostać napełniony Duchem Świętym.

W pewnej miejscowości była kobieta opanowana przez demony. Gdy demony zostały wypędzone, była zdrowa i normalnie zachowywała się – przez kilka dni. Następnie znów została opanowana, aż demony stawały się coraz bardziej odważne i zaczęły zakłócać każde zgromadzenie. Musiałem wypędzać z niej diabły więcej niż jeden raz. Każdy wędrowny ewangelista robił to. Któregoś dnia, szukałem Pana, prosząc o wyjaśnienie i On mnie pouczył. Następnym razem, gdy się tam znalazłem, zaczęła piszczeć i manifestować demony w połowie posłania. Gdy demony zostały zgromione, padła na podłogę.

Po zgromadzeniu poprosiłem ją, aby zaprosiła Jezusa do swego życia i została napełniona Duchem Świętym. W chwili gdy zakończyła modlitwę, została napełniona Duchem Świętym i zaczęła mówić innymi językami, jak poddawał Duch. Sześć miesięcy później była zupełnie zdrowa, pracowała w polu i płaciła dziesięcinę do kościoła! Od tej pory pozostała zdrowa. Chwała Bogu!

Choroby są wywoływane przez bakterie i wirusy, które są złymi duchami. Gdy więc zostałeś uzdrowiony z choroby, poddaj się Bogu i zostań napełniony Duchem Świętym. Wtedy powracające demony choroby nie będą mogły cię zaatakować.

Niewłaściwa mowa o usługującym

Sługa Chrystusa jest ambasadorem, reprezentantem Królestwa i powinien prowadzić się w odpowiedni sposób. Czasami skalpel chirurga rdzewieje! Biblia wiele nas uczy na temat naszej mowy. W skrócie, język jest jak kierownica naszego życia. (czytaj Księgę Przypowieści oraz list Jakuba 3 uważnie). Niestety niewiele robimy sobie z poprawiania swego języka.

Często nawet sługi Boże mówią niewłaściwie. Sługa może stracić swą zdolność do usługiwnia poprzez rozpuszczony język.

Sługa, bardziej niż ktokolwiek inny, powinien mówić jako Wyrocznia Boża, ponieważ jemu zostali powierzeni ludzie (1 Ptr 4,11). Stale i wciąż widzimy jak młodzi, niedoświadczeni słudzy modlą się wspaniałymi modlitwami wiary i błogosławieństwa, po czym w czasie społeczności z wiernymi, wypowiadają słowa bezużyteczne i nieokrzesane. Niektórzy sądzą, że mogą wypowiadać fantastyczne modlitwy, a potem prowadzić się, jak im się podoba. Myślą, że jak już wykonali pracę duchową, to mogą być kimś innym! Zapomnieli o tym, że są szczególnymi narzędziami w Bożym ręku i od nich oczekuje się bardzo wysokich standardów.

Brak napełnienia Duchem Świętym

Bóg dał nam Ducha Świętego, abyśmy mogli być Nim wypełnieni stale. Ef 5, 18 zachęca nas, abyśmy:

nie upijali  się winem….., lecz byli pełni ducha.

Napełnienie Duchem nie jest jednorazowym zdarzeniem. Jest to stałe pobudzanie i dzieło Ducha Świętego, który pragnie przepływać przez wszystkie codzienne życiowe
sprawy, jak woda przepływa niezakłócona przez kanał. Jezus opisał to w Ew. Jana 7, 38-39:

Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej. A to mówił o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy w niego uwierzyli; albowiem Duch Święty nie był jeszcze dany, gdyż Jezus nie był jeszcze uwielbiony.

Jeśli zamiast napełnienia Duchem, ktoś:

  • Zasmuca Ducha (Ef
    4,30)
  • Gasi Ducha (1 Tes. 4,14)
  • Drażni Ducha (Iz. 63.10)
  • Sprzeciwia się Duchowi (Dz. Ap. 7,51)
  • Kusi Ducha (Dz.
    5,9)
    to nie będzie uzdrowiony. Dlaczego Bóg chce, abyśmy byli stale napełnieni Duchem? Nasza dusza jest jak próżnia, musi być napełniona a nie pozostawiona pusta. Jeśli zostanie próżna, wciąga wszystko, co się w okolicy pojawia – napełni się rzeczami tego świata.

Bóg ostrzegł nas w Swym Słowie, 1 Jan 2,15 – Nie miłujcie świata, ani rzeczy, które są na świecie. Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.

I ponownie ostrzega nas w Jak 4,4 – Wiarołomni, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem, to wrogość wobec Boga? Jeśli więc kto chce być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga.

Bożym celem jest oddzielenie nas dla Niego. Jego wolą dla ciebie jest to, co dobre i najlepsze. Zgoda na odejście rzeczy, które są ze świata i które uniemożliwiają ci uzdrowienie, nie jest żadną ofiarą. Bóg ma wiele znacznie lepszych rzeczy dla ciebie.

Wielu obawia się, że jeśli zostaną napełnieni Duchem Świętym, to nie będą mogli cieszyć się życiem, czy swymi własnymi rzeczami. Pokutuj i proś Boga, aby napełnił cię Swym Duchem ponownie, a uzdrowienie będzie twoje.

Odstępstwo

Ktoś, kto odwrócił się od dróg Pańskich, aby iść własnymi, nie może oczekiwać uzdrowienia Pańskiego w czasie choroby. Mamy trzy rodzaje chrześcijan – zimni, letni i gorący. Jakim ty jesteś, chory człowieku? Letniość i odstępstwo są pierwszymi kuzynami, lecz jest nadzieja dla odstępców (Jer 3,11-16). Rzym. 7,4 mówi nam, że zostaliśmy poślubieni z Chrystusem. Bóg oczekuje znacznie wyższych standardów od tego wierzącego, ponieważ komu wiele dano, od tego wiele się wymaga (Łuk 12, 48).

Utrzymuj ogień i światło płonące w twej duszy, a nie będzie miejsca na letniość i odstępstwo. Bóg jest miłosierny dla odstępców, którzy pokutują i uzdrowi ich.

Ignorowanie ostrzeżeń

Jeśli regularnie ignroujemy Boży głos ostrzegający nas, jak możemy oczekiwać, że Bóg nas usłyszy za pierwszym razem, gdy się pomodlimy? Bóg wyraźnie ostrzega nas w Piśmie, że jeśli świadomie ignorujemy Go, to On nie usłyszy naszych modlitw, w czasie potrzeby.

Zach. 7, 11 i 13

Lecz oni nie chcieli usłuchać, odwrócili się do mnie plecami i zatkali uszy, aby nie słyszeć.
Stało się więc tak, jak On wołał, a oni nie słuchali, tak też, gdy oni będą wołać, Ja ich nie wysłucham – mówi Pan Zastępów.
Twój pastor czy usługujący nie jest wróżbiarzem. Jeśli jesteś w miejscu wyznaczonym przez Boga, to możesz być pewien, że w chwili, gdy zaczniesz schodzić z tej drogi, włączą się Boże światła ostrzegawcze. Lecz jakże często ludzie ignorują ostrzeżenia Jego sług! Jak często, jako chrześcijanie, nie weszliśmy na miejsce, które Bóg nam wyznaczył? Nieposłuszeństwo jest buntem, który jest grzechem, takim samym jak czary. Jeśli Bóg ostrzegał cię w jakiejkolwiek sprawie, weź to pod uwagę i pokutuj. Tylko wtedy Bóg może cię uzdrowić.

Pycha

Pycha uniemożliwia boskie uzdrowienie. Jak 4,6 mówi: Bóg się pysznym przeciwstawia, a pokornym łaskę daje. Bóża łaska i uzdrowienie są dostępne tylko dla pokornych. Duma w sercu nie pozwala na uniżenie w pokorze przed Bogiem Lekarzem, ani nie poddaje się Bożemu porządkowi uzdrowienia – wezwanie starszych kościoła, pokutowanie i wyznanie grzechów, włożenie rąk itd. Pyszny nawet w uścisku śmiertelnej choroby odrzuci Boże drogi.

Gdy Naaman, Syryjczyk, przyszedł do Eliasza po uzdrowienie, wściekł się na proroka, że nie przyjął go z honorami, lecz tylko powiedział, że ma się obmyć siedem razy w Jordanie. Jego duma była zraniona i wróciłby do Syrii, lecz przeważyła dobra rada i posłuszeństwo dla słów proroka uzdrowiło go (2 Król 5, 9-14).

Nawet dziś „pycha życia” (1 Jan 4, 16), która raduje się z bogactwa, wykształcenia, pozycji społecznej, a nawet wysokiej pozycji w kościele, uniemożliwia ludziom uniżenie się przed Bogiem i otrzymanie uzdrowienia. Pycha pochodzi od diabła. Jest to główna cecha Lucyfera i najsilniejsza broń. Pokutuj i uniż się przed Bogiem, a Jego łaska wystarczy, aby cię uzdrowić.

Niewłaściwe miejsce przebywania

Ważne jest w jakiej społeczności znajdujemy się, Ew. Jana 4,23 mówi: „Prawdziwi czciciele, będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie.” Pierwszym miejscem uwielbienia jest duch, tj., twoje własne serce. Czcimy Boga w duchu, gdy nasz duch skłania się przed Bogiem, gdy poddajemy naszą wolę Jego woli i uznajemy w Nim Pana naszego życia, starając się wypełnić jego wolę.

Wtedy proś Boga, aby poprowadził cię do właściwej społeczności, a On to zrobi.

Jeśli jesteś w miejscu, gdzie unika się nauki o boskim uzdrowieniu i nie jest ona głoszona z autorytetem, pamiętaj, że będzie działało prawo stowarzyszenia. Twoja wiara będzie cierpiała z powodu atmosfery wątpliwości, która dominuje w takim miejscu, a twoje uzdrowienie będzie utrudnione.

Dzięki Bożemu prowadzeniu, znajdź społeczność, która wierzy i praktykuje boskie uzdrowienie i inne fundamentalne prawdy ewangelii Chrystusa, jakie znajdujemy w Hbr 6, 1-2, a będziesz uzdrowiony.

Obserwacja ogólna

Praktycznym powodem, dla którego ludzie nie są uzdrawiani, jest to, że wielu chce być chorymi i odejść, po to, aby uwolnić swoich bliskich od dalszego cierpienia, lub z jakichś innych ukrytych motywacji. Tworzy to atmosferę grzechu i niewiary, która zasmuca Boga i uniemożliwia Mu uzdrowienie chorej osoby.

сайта