James Ryle
„A ponieważ bezprawie się rozmnoży, przeto miłość wielu oziębnie” (Mat. 24:12).
Jezus zapowiedział nadejście wielkiej ciemności; czasu w który zło będzie tak dominować, że spowoduje stwardnienie serc wielu, oziębłość i uczuciowe odsunięcie się się od innych. Nie twierdzę, ten dzień przyszedł, lecz wiem z pewnością, 
że żyjemy w czasach, które poddają próbie ludzkie dusze. Jesteśmy dziś świadkami niezaprzeczalnego wzrostu zła w polityce, przemyśle, religiach, edukacji itd. Mało spotyka się takich miejsc, które nie byłyby w jakiejś mierze skażone zaraźliwą atmosferą egoizmu i grzechu. Co więc mamy robić? Czy powinniśmy kupić farmę gdzieś wysoko w górach i zapchać tam piwnice bibliami, fasolą i nabojami? Nie, powinniśmy raczej dążyć do tego, aby nasze światło świeciło przed ludźmi, aby widzieli nasze dobre uczynki i chwalili Ojca, który jest w niebie. Gdy zło narasta, my musimy CZYNIĆ DOBRZE.
Posłuchajcie rady Pawła: „Radujcie się w Panu zawsze”, po czym dodaje, aby mieć pewność, że chwyciliśmy, o co chodzi: „powtarzam, radujcie się”. Radość jest wspaniałym antybiotykiem na skradającą się beznadzieję wywołaną wybujałym grzechem.
Dalej Paweł idzie, mówiąc: „Skromność wasza niech będzie znana wszystkim ludziom: Pan jest blisko„. Następnie dodaje:
„Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem powierzcie prośby wasze Bogu. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie„
Mężczyzna czy kobieta, którzy są pełni pokoju i pałają radością mogą samotnie zrobić dużo, aby zatrzymać w obszarze swoich wpływów podnoszącą się falę zła. Jak więc możemy stać się takimi ludźmi? Paweł odpowiada na to pytanie w końcowym wniosku:
„Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały” (Flp. 4:4-8).
Jak człowiek myśli w swym sercu, takim jest. To są myśli, które rozpalają ogień w sercu, które nigdy nie ziębnie.
Gdy zło się mnoży – CZYŃ DOBRZE!
My zostaliśmy stworzeni do wieczności, co znaczy, że wśród milionów różnych rzeczy CZAS i PRZESTRZEŃ nie mogą nas ograniczać, a zatem nie określają nas. Ty nie jesteś CZYMŚ, lecz KIMŚ. Cokolwiek działo się w twojej przeszłości, dobrego czy złego, nie stanowi tego KIM jesteś, jest to po prostu COŚ, co się tobie przydarzyło. To kim jesteś jest określone jest przez to jak reagujesz na to, co się dzieje. A tutaj odkrywamy moc patrzenia w przód. Paweł napisał: „
Jeśli znasz tą rutynę, dzieje się to każdego dnia. Po pierwsze: budzisz się. Następnie: wstajesz. Dlaczego by nie dokończyć tego i SPOJRZEĆ W GÓRĘ?! Jest to najlepszy możliwy sposób rozpoczęcia dnia. Szczególnie wtedy , gdy wszystko wokół leci po spirali w dół. Możesz spojrzeć w górę, gdy wszystko wali się w dół. Co więcej: musisz. Dowiedzionym faktem jest to, że człowiek zmierza w tym kierunku, w którym patrzy i jest to prawdą zarówno w dosłownym jak i przenośnym sensie. Zatrzymaj się na chwilę i zastanów nad tym, na co „patrzysz” najczęściej. Oczy widzą to, umysł myśli nad tym, wyobrażasz to sobie, dusza pragnie tego i ostatecznie robisz to.
W tym śnie zobaczyła jak stoi na kładce, która symbolizowała kładkę wiary. Zbliżył się do niej anioł i zapytał o powód płaczu, na co odpowiedziała, że płacze z powodu zatracenia swego syna. Wówczas anioł nakazał jej przestać rozpaczać i uspokoić się, po czym zapewnił ją, że jej syn znajdzie się na tej samej wąskiej kładce prowadzącej do zbawienia. Zachęta jaką otrzymała przez ten sen i nadzieja były niezachwiane. Augustyn napisał: „O najlepszy i wszechmocny, który tak się troszczysz o każdego z nas, jakbyś tylko nim jednym się opiekował, i tak czuwasz nad wszystkimi, jakby każdy był dla Ciebie tym jedynym. Jakże inaczej można by wytłumaczyć i to, że gdy mi opowiedziała widzenie, a ja próbowałem interpretować je tak, jakoby nie powinna wątpić, że to ona kiedyś stanie się tym, czym ja byłem — odparła natychmiast, bez żadnego wahania: „Nie! On mi nie powiedział: «Gdzie on, tam i ty», lecz przeciwnie: «Gdzie ty, tam i on»”. Nieraz już to wspominałem i oto jeszcze raz przed Tobą, Panie, wyznaję, starając się dokładnie sobie przypomnieć, jak wielkie wrażenie uczyniła na mnie ta odpowiedź, której mi udzieliłeś przez usta mojej matki. Nie zwiodła jej ani przez chwilę moja błędna, a mająca tak wielki pozór prawdy interpretacja snu. Ona od razu zrozumiała to, co trzeba było pojąć, a czego ja zupełnie nie dostrzegłem, dopóki ona mi nie powiedziała. Poruszyło mnie to jeszcze bardziej niż sam ów sen. . .”
