PoznajPana.pl

Codzienne rozważania_17.05.2012

„Człowiek duchowy rozsądza wszystko, sam zaś nie podlega niczyjemu osądowi” (1Kor. 2:15).

Nieustanie musimy pytać; „Czy Chrystus jest wszystkim w tej sprawie, czy też chcę po swojemu? Czy pozwalam na to, aby moje uczucia, pragnienia i chęci dominowały, czy też Chrystus jest wszystkim? Czy Chrystus jest tutaj we wszystkim tak dalece, że jest wewnątrz mojej siły, w energii Ducha Świętego, że tak jest?” To powinno być zredukowane do każdego szczegółu codziennego życia. Musimy wyrwać się z tego, że jesteśmy zmartwieni, znudzeni, sprowokowani, poirytowani i walczyć w tej bitwie mówiąc: „Panie, ty musisz być wszystkim w tej sprawie; nie ma to znaczenia jak bardzo moje interesy są zagrożone”. Od tych dni naszej codzienności i doświadczenia trzeba sięgać po większe i obszerniejsze sprawy, aż do miejsca, gdzie będziemy odpowiedzialnymi sługami Pańskimi; Słowo i Duch muszą rządzić, a Słowo i Duch mają jeden cel: Chrystus – wszystko we wszystkim.

Uznając to, rozumiemy, że jeszcze ta dalsza rzecz jest konieczna, abyśmy byli prawdziwie duchowymi osobami. Często trudno jest zdefiniować, co to znaczy duchowość czy duchowi ludzie. Jest to jedna z tych rzeczy, które są bardziej przeżywane niż wyjaśniane. Niemniej, na chwilkę, można to całkiem prosto wyłożyć, całkiem pewnie i zdecydowanie w taki sposób, że duchowi ludzie to ci, którzy są rządzeni przez Słowo i Ducha Świętego, aż do tego stopnia, że: we wszystkim na zewnątrz i wewnątrz Chrystus jest Wszystkim i jest we wszystkim. To jest prawdziwa duchowość.

T. Austin-Sparks from: Filled Unto All the Fullness of God – Chapter 3

_________________________________________________________________

16 maja | 18 maja

Posty Open Windows zostały wybrane z dzieł T. Austin-Sparksa. W niektórych przypadkach są to skróty. Wstępne wersety i towarzyszące biblijne cytaty zostały wybrane przez redaktorów witryny Austin-Sparks.net i nie zawsze występują w oryginalnym tekście. Zachęcamy do przekazywania, drukowania i dzielenia się tym przesłaniem z innymi. T.Austin-Spraks chciał, aby to co zostało otrzymane za darmo, było darmo dawane, jego przesłanie nie posiada praw autorskich. Tak więc prosimy, jeśli zdecydujesz się dzielić tym z innymi, uszanuj jego wolę i oferuje je za darmo, bez żadnych opłat i wolne od praw autorskich.раскрутка

Panie, ześlij nowy powiew Ducha Świętego

J. Lee Grady

Tłum. B.M.

W dniach poprzedzających Światowy Dzień Modlitwy bombardujmy niebo w imieniu Stanów Zjednoczonych.

Dwanaście lat temu pewien biznesmen z RPA, Graham Power, poczuł, że Bóg go pobudza do zorganizowania modlitwy w Cape Town. 45 000 chrześcijan odpowiedziało na wezwanie do wstawiania się za naród zbierając się na stadionie rugby w marcu 2001 roku.

Taki był początek Światowego Dnia Modlitwy, wydarzenia, które prawdopodobnie obejmie miliony chrześcijan w 220 krajach w Niedzielę Zesłania Ducha Świętego 27 maja. W tym roku organizatorzy zachęcają, żeby modlitwy rozpoczęły się 10 dni przed głównym dniem począwszy od 17 maja. Wzywają także pastorów, żeby zachęcali do modlitw na kazaniach o konieczności działania w mocy Ducha Świętego.

Jedno tchnienie Ducha Świętego może dać życie wyschniętym kościom! Panie, niech przyjdzie nowy powiew Twojej obecności do martwych zgromadzeń.

To oczywiste, że Duch Święty jest głównym dyrygentem tego ruchu i mam nadzieję, że się przyłączysz albo poprzez udział w lokalnych spotkaniach w ciągu najbliższych 10 dni, lub skupisz się na modlitwach o nowy powiew Ducha Świętego. Wierzę, że stoimy u progu nowego sezonu duchowego przebudzenia, a stężenie modlitw w tym miesiącu jest kluczem do odblokowania go. Continue reading →

Codzienne rozważania_16.05.2012

„…Głowy, z której cały ciało, odżywiane i spojone stawami i ścięgnami, rośnie wzrostem Bożym„ (Kol 2:19).

Kim jest wierzący?W Bożych oczach wierzący jest tym, w którego wszczepiony jest Chrystusie Bóg nigdy nie patrzy na Chrystusa w ograniczony sposób. Zawsze patrzy na Niego w sposób absolutny, a gdy Chrystus jest wszczepiony na początku naszego życia to nie wygląda to w ten sposób, że jest on wszczepiany w jakiś fragmentaryczny sposób. Bożą myślą było to, że koniec powinien być widoczny w początku i Chrystus powinien być Wszystkim we wszystkim. Dlatego właśnie nawrócenie nigdy nie jest samo w sobie końcem. Jest to tylko pierwszy kroku ku pełnemu Bożemu zakończeniu. Decyduje o naturze wierzącego w Bożych oczach, o tym, że jest to z Chrystusa. Nie możesz tego wykonać. Żadne karty decyzji tego nie osiągną. Nigdy nie jesteś w stanie zrobić z mężczyzny czy kobiety chrześcijan zapraszając ich do podjęciach szczególnej decyzji, do mentalnej zgody na poszczególne propozycje chrześcijańskiej doktryny, choćby doskonale prawdziwej co do Osoby i dzieła Pana Jezusa. Musi być coś co ustanawia w tej osobie, w samym centrum jej istoty, żywą jedność z Chrystusem, jakiś depozyt Chrystusa. Wszystko inne jest fałszywym nawróceniem. Zdeponowanie Chrystusa w samym środku tej istoty, z perspektywą Jego rozszerzania się aż do samych peryferiów, to jest owa natura wierzącego…

Rozumiesz tą wzruszającą desperację usiłowań propagowania czegokolwiek zorganizowanymi środkami i metodami, co tak naprawdę jest z Boga. To po prostu musi wzrastać, zwyczajnie tak musi być. Ach, lecz gdy już tak jest, jest to potężne, jest niezniszczalne, jest nienaruszalne. Nic nie jest w stanie stanąć na drodze Chrystusa. To właśnie pobudza piekło i energię diabła. Cała reszta go nie obchodzi: doktryny, dzieła,wyznanie. Często może to służyć jego celowi jako wielkie zwiedzenie i błędna interpretacja; lecz wprowadź Chrystusa, przeprowadź Chrystusa, urzeczywistnij Chrystusa, wtedy spotkasz się z całą mocą, która w tym wszechświecie jest przeciwna Chrystusowi.

T. Austin-Sparks from: The Essential Newness of the New Creation – Chapter 2

________________________________________________________________

15 maja | 17 maja

_________________________________________________________________

13 maja | 15 maja

W pełni żywy

Stephen Crosby

Każdy, ktokolwiek poważnie i przez dłuższy czas zastanawiał się na stanem ludzkości, zazwyczaj kończy na uniwersalnym zestawie podstawowych pytań: „Kim jestem?” „Dlaczego tu jestem?” I „Gdzie należę?”

Każdy, choćby przez chwilę w myślach, pragnie tych trzech rzeczy: sensu istnienia, poczucia celu i poczucie przynależności. Świecka kultura niewiele się zajmuje tymi pytaniami (szczególnie w naszej indywidualistycznej kulturze jeśli chodzi o poczucie przynależności), nasza edukacja opiera się na zdobywaniu informacji, a nie dobrobycie duszy i pozyskiwaniu życiowo przydatnych umiejętności.

Ból duszy, który może pojawić się wskutek braku odpowiedz na te pytania, jest bardzo istotnym źródłem cierpienia. Albo znajdziemy te odpowiedzi, albo będziemy leczyć ból spowodowany ich brakiem. Niektóre formy leczenia są kulturalne, socjalne i prawnie bardziej do przyjęcia dla innych. Łatwiej jest zaakceptować pracoholika niż alkoholika, a być uzależnionym od religii łatwiej niż uzależnienie od heroiny, choć to wszystko są narkotyki dla duszy, ponieważ nie wiemy dokąd idziemy, dlaczego tu jesteśmy i gdzie należymy.

Często, w poszukiwaniu tych odpowiedzi, ludzie zwracają się do „kościoła” czy „religii” i bardzo się rozczarowują. W nadziei na znalezienie ważnych odpowiedzi na ten najgłębsze pytania ludzkiej duszy, szczerzy poszukiwacze są konfrontowani z ckliwym moralizmem, instytucjonalnym bezwładem, korupcją, ambicjami, miłością do pieniędzy, prowadzeniem organizacyjnej polityki i ze zwykłą zazdrością. W wielu przypadkach chrześcijaństwo, jak jest powszechnie znane i wyrażane, nie mając żadnego związku z tym, co jest ważne dla ludzkiej duszy, jest jak dziecko z plakatu organizacji dobroczynnej. Tak nie powinno być i jest to wielkim wstydem, że ci, którzy wyznają Chrystusa często niekompetentnie dzielą się tym, co faktycznie się liczy. Dlaczego prosimy o przebaczenie.

Może trudno zrozumieć, że często konieczne jest oddzielenie tego, co oferuje Jezus Chrystus, od tego co „kościół” oferuje. Nie jest to jedno i to samo. W Nim odkryjesz, że jesteś kochany, że twoją tożsamością w Nim jest: „umiłowany syn/córka/dziecko”. W nim odkryjesz, że zostałeś obdarowany z nieba różnymi talentami i zdolnościami, których wyłącznie ty możesz udzielić temu światu, który ich potrzebuje i czeka na nie. W Nim odkryjesz, że jest rodzina, prawdziwa rodzina, nie organizacja innych pielgrzymowiczów, gdzie należysz w relacji miłości.

Pewien mój przyjaciel, który mi usługiwał duszpastersko, udzielił mi rady, która zmieniła moje życie. Wiedząc o mojej skłonności do prób wypracowania lepszego życia dla siebie (i innych), powiedział mi: „Steve, ten świat nie czeka na to, aż będziesz doskonały. Ten świat czeka na to, aż będzie w pełni żywy”.

Co to znaczy być w pełni żywym? Wiedzieć kim jestem, wiedzieć, co mam do dania i wiedzieć gdzie dawać. Jezus powstał z martwych, więc ja mogę być w pełni żywy. Wy również.

—————————–

Copyright 2012 Dr Stephen R. Crosby www.drstevecrosby.wordpress.com. Udziela się zgody na kopiowanie, przekazywanie czy dystrybucję tego artykułu jeśli niniejsza uwaga zostanie zachowana na wszystkich duplikatach, kopiach i linkach referencyjnych. Na druk w celach komercyjnych czy w jakimkolwiek formie przeznaczonej dla mediów należy uzyskać zgodę. Kontakt: stephcros9 @ aol.com.

Codzienne rozważania _15.05.2012

„Patrzcie, oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!” (Jn. 1:29 NIV).

Czym jest ten grzech świata? To jest pycha. Możesz tak nie myśleć; możesz tego nie widzieć, lecz chciałbym cię poprosić, abyś się zastanowił ponownie i zobaczył czy wszystko, co jest nazywane grzechem nie może być prześledzone do tego jednego, jeśli nie jest to właśnie ten w jakiejś formie wyrażania się. Ponieważ, jaka jest istota pychy? Czym jest pycha? Jest to oddzielna tożsamość – osobowość, która powstała do życia, zbudziła się, jest aktywna i to jest korzeniem pychy; a gałązki i owoc, jakże ich wiele!, zazdrość, chciwość, pożądliwość, gniew i cała reszta. Jakże gniew jest pychą? Tak, gniew, jeśli nie jest święty, oczyszczony, nie oczyszczony krwią jak gniew Baranka, jeśli jest to gniew pobudzany sobą i własnym interesem, jest to gniew autonomicznej jednostki. Jakże często nasz gniew to próba samo obrony, reakcja na jakieś zagrożenie naszych interesów czy upodobań. Bunt, upór, uprzedzenia i wiele innych naszych strachów daje się odnaleźć w pysze. Czego się boimy, czego obawiamy? Jeśli zbadaliśmy nasze strachy to czego się boimy? Czy gdybyśmy zostali ostatecznie oddzieleni od naszych osobistych interesów, to jest gdybyśmy mogli całkowicie przekazać Panu i sami usunąć się ze sceny, nie znikło by wiele naszych obaw? Można by tak wyliczać dalej, lecz my nie chcemy pobłażać dogłębnej analizie ludzkiej natury czy pychy, chcemy wymienić na tyle dużo, aby pokazać, że to pycha jest korzeniem i że jest niezliczona ilość owoców, które czerpią z tego korzenia …

Niech więc będzie to słowem interpretacji, dlaczego Pan pracuje z nami w taki sposób, jak to robi, z jednej strony niszcząc to zło, rozbijając, opróżniając, krusząc na proch aż do chwili gdy już nic nie pozostanie w nas z samowystarczalności, a z drugiej strony dając Siebie, zwiększając Siebie. Może nie ma w tym wielkiej inspiracji, lecz odczuwam, że jest to słowo wielkiej wagi. Tak musi być prawda o na jako jednostkach. Musi być również pokora w zbiorowości/grupie. W taki sposób Pan sam odda Siebie. Nigdy nie da nam niczego, co karmi nasze ciało, aby wzmocnić i rozszerzyć nasze naturalne życie. Będzie prowadził nas w taki sposób, żebyśmy czuli się bezpieczni tam, gdzie o to chodzi. Jakże cudownie żywa staje się Biblia, gdy czyta się ją w ten sposób.

T. Austin-Sparks from: Pride and Its Undoing

_________________________________________________________________

14 maja | 16 maja

Tak również się nie módlcie

Kevin T. Bauder

Jezus chciał nauczyć Swoich uczniów tego, jak się modlić, lecz pokazał im również to jak się nie modlić. W Kazaniu na Górze powiedział im, że nie powinni modlić się jak hipokryci (Mt. 6:5-6) – dla uczniów Jezusa modlitwa nigdy nie powinna być sposobem na robienie wrażenie na ludziach, którzy mogliby ją usłyszeć.

Uczył ich również, że Jego uczniowie nie powinni modlić tak, jak to robią bałwochwalcy (Mt. 6:7-8). Według Jezusa bałwochwalcy modlą się powtarzając puste zwroty i wierząc, że to wielomówność pozyska uwagę ich bóstw. Prawdziwy i żywy Bóg nigdy nie jest pod wrażeniem bezcelowych powtórzeń. Continue reading →

Codzienne rozważania_14.05.2012

„Gdy nadeszło wypełnienie czasu, Bóg zesłał Syna Swego” (Gal. 4:4 ESV).

Gdy nadeszło wypełnienie czasu! Nie jest trudno w przypadku Abrahama zobaczyć, w jaki sposób jego wiara funkcjonowała w relacji do Bożego czasu. Czynnik czasu by u Abrahama bardzo realny i być może był jednym z najostrzejszych i najbardziej dotkliwych dla jego wiary

Stale i wciąż trafiamy na linii Bożego czasu na sprawdziany wiary Abrahama. Rzeczywiście, z jednego punktu widzenia możemy podsumować całe jego życie i powiedzieć, że zmierzało ostatecznie do triumfu wiary nad tym szczególnym czynnikiem. W pełnym Bożym sensie Abraham nigdy nie otrzymał spełnienia swoich życiowych obietnic. Pod koniec swego życia ciągle oczekiwał wypełnienia tej obietnicy.

Gdyby jego wiara przestała opierać się to w naturalny sposób przyjąłby taką postawę, że skoro to nie zostało wypełnione tak długo, za czasu jego życia, to wszystko widocznie było jakimś wielkim błędem z jego strony, błędnym oczekiwaniem, jakąś mylną informacją itp. Lecz u samego schyłku życia, jeśli List do Hebrajczyków ma być potraktowany jako źródło informacji ukazującej jego rzeczywisty stan, nadal wierzył. Wierzył, a zatem był dla Boga czas na wypełnienie Jego celu… i to, choć że nie stało się za jego życia, mimo wszystko miało nadejść. Jednak za jego życia – w zakresie całego obszaru Bożego celu – były przypadki testowania przy pomocy czynnika czasu: i będąc sprawdzona przez ten czynnik, obietnica została spełniona.

T. Austin-Sparks from: Waiting God’s Time

_________________________________________________________________

13 maja | 15 maja