James Ryle

„Kto więc jest tym sługą wiernym i roztropnym, którego pan postawił nad czeladzią swoją, aby im dawał pokarm o właściwej porze?” (Mat. 24:45).

Salomon powiedział: „Wszystko ma swój czas i każda sprawa pod niebem ma swoją porę” i na każdą porę jest zaopatrzenie dane nam przez Boga, aby utrzymać nas i dopilnować, abyśmy dotarwali do następnej pory.  Tajemnicy powodzenia w każdej porze życia to odkrycie, co Bóg robi i ruszenie razem z Nim. Właśnie to miał na myśli Zachariasz, gdy napisał: „Proście Pana o deszcz późnej pory deszczowej!” (Zach. 10:1).

Tak więc zorientuj się w jakiej porze jest twoje życie – oczekiwania, latania, biegu czy chodzenia – i proś Pana o „pokarm o właściwej porze”. Proś, aby cię zaopatrzył w to, co jest potrzebne, aby utrzymać się w tym okresie i dotrwać do następnej pory. Pan odpowie na taką modlitwę.  Pomyśl o tym! Jeśli Pan troszczy się o insekty, które dziś są, a jutro ich nie ma, o ileż bardziej troszczy się o ciebie? Zaufaj Mu całkowicie, a On zadowoli cię całkowicie.

Jezus powiedział pewnego razu swoim uczniom, gdy przez jakiś czas nic nie jadł: „Ja mam pokarm do jedzenia, o którym wy nie wiecie” (Jn. 4:32). Po czym dodał, aby mogli to lepiej zrozumieć: „Moim pokarmem jest pełnić wolę tego, który Mnie posłał, i dokonać dzieła jego”. (w. 34).  Ta sama prawda dotyczy ciebie i mnie. Będziemy mieli „pokarm do jedzenia”, o którym inni nic nie wiedzą, jeśli oddamy się całkowicie na wykonywanie Bożej woli i będziemy trzymać się tego, aż do zakończenia dzieła.

Przyjmij pokarm, który Pan daje ci w tym okresie życia, w którym jesteś obecnie.

Jeśli jest to czas oczekiwania to całkowicie spleć swoje życie z Panem i wymieniaj siły z nim. Tylko wtedy będziesz w stanie latać jak orzeł, biegać z końmi i chodzić wśród gigantów.

раскрутка

James Ryle

„lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają” (Iz. 40:31).

Interesujące jest to, że Izajasz układa obraz tego wersu w pewnej szczególnej kolejności: czekaj, leć, biegnij, idź. Logicznie rzecz biorąc wolelibyśmy powiedzieć to tak: „czekaj, idź, biegnij, leć!” mając na myśli to, że kiedy już raz zakosztujemy latania, nigdy nie wrócimy na dół.  W taki właśnie sposób funkcjonuje wyobraźnia człowieka; zawsze szukająca tej mistycznej „fontanny młodości” w nieskończonym pościgu za złotem kopalni Salomona, aby mógł się przenieść do ponownie odkrytej Atlantydy, gdzie można pływać z delfinami jeść bez cukrową wagę cukrową, i bla, bla, bla.

Lecz nie jest to sposób działania Boga, Jego myśli to nie myśli nasz, a nasze drogi to nie Jego drogi. Bożym sposobem jest: czekaj, leć, biegnij i chodź. Co, oczywiście, sprowadza nas z powrotem do oczekiwania i tak cały ten cykl się powtarza w całym naszym życiu.  Podobnie jak pory roku, każdy z nas przechodzi w podróży z Jezusem przez te cztery pory wielokrotnie.

Oczekiwanie to pora zimowa; długa, ciemna i zimna. Latanie to pora wiosny, wybuchająca życiem i kolorami. Bieganie o czas lata, płonącego paliwa i szybkiego ruchu. Chodzenie jest jak jesienna pora, zwalnianiem i uspokojeniem, przed kolejną zimą.

Piękne jest w tym wszystkim to, że „wszystko ma swój czas i każda sprawa pod niebie ma swoją porę” (Kzn. 3:1). Każda ma też swój cel w naszym życiu.

Jeśli oczekujesz, nie będzie tak na zawsze! Nadchodzi wiosna. Gdybyśmy tylko nauczyli się rozpoznawać okresy, w których znajdujemy się i pozwolili Duchowi, aby wykonywał Swoją pracę odpowiednią do tej pory naszego życia, zawsze bylibyśmy kierowani ku centrum Bożej woli i w stronę Jego celów. Nie wybiegając do przodu, ani nie opóźniając się w tyle. Mamy przecież Jego zapewnienie, że zawsze będzie dla nas „pokarm o właściwej porze”.

Innymi słowy: Czegokolwiek potrzebujemy okresie życia, w którym znaleźliśmy się, Pan dopilnuje, abyśmy to otrzymali.

раскрутка

James Ryle

„Ci, którzy oczekują na PANA nabierają siły” (Iz. 40:31).

Gdy wszystko wydaje się znajdować w najgłębszym dole, Bóg często przygotowuje nas na to, co najwyższe. Gdy czujemy się najbardziej oddaleni, wtedy właśnie jesteśmy bliżej niż zdajemy sobie z tego sprawę. Gdy wydaje nam się, że już wszystko stracone i nie ma nadziei, faktycznie jesteśmy na samym skraju wielkiego przełomu wspaniałego i niezwykłego okresu. Jest pewna tkliwość ukryta w tym poetycznym wersie. Kiedy decydujemy się na oczekiwanie, szczególnie wtedy, gdy wszystko wokół jest w ruchu, wtedy następuje wspaniała wymiana.

Biblia mówi, że „nabierają siły„. Słowo 'nabierać’ oznacza 'wymieniać’: przekazywać jeden drugiemu. Innymi słowy: wymieniamy coś z Panem – naszą siłę na Jego!

Tam, gdzie kiedyś byliśmy słabi, On daje nam Swoją siłę. Tam, gdzie omdlewaliśmy, On daje nam wigor. Tam, gdzie byliśmy niepewni, ON daje nam umocnienie. Tam, gdzie byliśmy bezowocni, On daje nam zdolność do przynoszenia owoców, nawet znacznie ponad to, co moglibyśmy sobie wyobrazić.

Słowa starego hymnu Gospoel, napisanego przez Williama T. Sleeper’a, prawdopodobnie najlepiej to podsumowują (niestety nie znalazłem polskiej wersji – przyp.tłum.):

Out of my bondage, sorrow, and night,

Into Thy freedom, gladness, and light,

Out of my sickness into Thy health,

Out of my want and into Thy wealth,

Out of my sin and into Thyself,

Jesus, I come to Thee.

Out of my shameful failure and loss,

Into the glorious gain of Thy cross,

Out of earth’s sorrows into Thy balm,

Out of life’s storms and into Thy calm,

Out of distress to jubilant psalm,

Jesus, I come to Thee.

Out of unrest and arrogant pride,

Into Thy blessed will to abide,

Out of myself to dwell in Thy love,

Out of despair into raptures above,

Upward for aye on wings like a dove,

Jesus, I come to Thee.

Out of the fear and dread of the tomb,

Into the joy and light of Thy home,

Out of the depths of ruin untold,

Into the peace of Thy sheltering fold,

Ever Thy glorious face to behold,

Jesus, I come to Thee.раскрутка

James Ryle

„lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają” (Iz. 40:31).

(W ang. przekładach jest „ci, którzy oczekują na Pana,…” – przyp.tłum.)

Mamy tutaj do czynienia nie tylko z pięknym opisowym językiem, lecz ze zdumiewającym stwierdzeniem, które odkrywa tajemnicę pełnego i mającego znaczenie życia. Pokazany zostaje nam najprostszy sposób na to, aby cieszyć się obfitym życiem, które jest dobrze przeżyte.  Tą tajemnicę znajdujemy w obecności Pana – gdy oczekujemy na Niego (Ufamy mu).

Jakże niewiele jest tych, którzy oczekują! W szczególności w obecnych czasach pośpiechu i niepokoju. Żyjemy w dniach zapowiadanych przez proroków, gdy ludzie „biegają tam i z powrotem po całej ziemi”. Krzątając się wokół życiowej transakcji, którą się nadmiernie pysznią, mało się modlą, działają za szybko, myślą za późno i zmieniają zbyt wolno. Ostatecznie wywracają się, wypalają, bądź wybuchają, a to dlatego, że zostali stworzeni do innego życia; życia dobrze wykorzystanego w błogosławieństwach Pańskich.

Czy wiedziałeś o tym, że jest lepszy sposób na życie? Możesz doświadczyć odnowienia, które przyniesie takie zaopatrzenie w Boże błogosławieństwo, że będziesz mógł „unosić się w górę jak orzeł!”.

Spójrzmy na ten wers ponownie: „lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają„.

Wszystko zależy od jednego słowa: „oczekiwać” (ufać). To słowo oznacza „związać się razem” – coś jak spleciona lina.

Oczekiwanie na Pana jest ćwiczeniem mającym ważny cel i czymś aktywnym. W tym okresie 'splatania się’ z Panem jest pewna moc, pojawia się budzący strach splot w którym bierze miejsce ogromna wymiana.

Przyjrzymy się temu jutro.

A sznur potrójnie spleciony nie tak łatwo się rozerwie (Kzn. 4:12)раскрутка сайта продвижение бизнеса